Bu sûrenin ikinci bölümü, ilk bölüm gibi, inkârcıların Peygamber'in kendisi hakkındaki sözlerine giriş niteliğinde ortaya attıkları iddiaları, önerileri ve itirazları ile başlamaktadır. Bütün bunlar burada Peygamber'i teselli etme amacıyla anlatılmaktadır. Ancak bu bölümde, kibirlerinin karşılığı olarak kendilerini bekleyen azabın erken bir anlatımını buluruz; bu azap, ahiretten alınmış bir dizi görüntü içinde ortaya konmaktadır.

This second passage of the sūrah, like the first, starts with the allegations, suggestions and objections made by the unbelievers as a prelude to their statements about the Prophet himself. All this is given here with the aim of comforting the Prophet. In this passage, however, we have an early account of the punishment in store for their arrogance, one which is posited in a series of images of the hereafter.

Bu, onların "Neden bize melekler indirilmiyor?" ya da "Neden Rabbimizi görmüyoruz?" sorusuna verilen cevaptır. (Ayet 21)

All this is given in reply to their question: “Why have no angels been sent down to us?’– or, ‘Why do we not see our Lord?” (Verse 21)

Sure'de daha sonra, Kur'an'ın uzun bir süre boyunca indirilmesine yönelik itirazlarını nakleder ve bunun ardındaki amacı açıklayarak, inkârcılar ne zaman bir delil ileri sürseler Allah'ın yardımının hazır olduğu konusunda Peygamber ﷺ'i güvence altına alır: "Sana ne zaman bir itiraz getirseler, sana hakikati ve en güzel açıklamayı vahyederiz." (Ayet 33)

The sūrah then quotes their objection to the revelation of the Qur’ān over a long period, and explains the purpose behind this, reassuring the Prophet that God’s help is ready at hand whenever the unbelievers challenge him: “Whenever they come to you with an argument, We shall reveal to you the truth and the best explanation.” (Verse 33)

Sûre, Peygambere ve inkâr edenlere, Allah'ın âyetlerini yalanlayan önceki toplulukların başına gelen akıbeti anlatır ve özellikle Lût kavminin uğradığı helâkı hatırlatır. Bu, daha büyük bir etki yaratır; çünkü onlar o kasabanın yanından geçerler ve kalıntıları, onun korkunç hikâyesini anlatır. Yine de onlar buna karşı kalpleri katılaşmıştır ve bu manzara, benzer bir akıbetten kaçınmak için adım atmalarına ilham vermez.

The sūrah describes to the Prophet and the unbelievers the fate suffered by earlier communities which denied God’s messages, reminding them in particular of the destruction suffered by Lot’s people. This has a greater effect, because they pass by that township, with its remains telling its terrible story. Yet they are hardened to it, and its sight does not inspire them to take steps in order to avoid a similar fate.

Bizimle karşılaşmayı ummayanlar şöyle derler: "Neden üzerimize melekler indirilmedi ya da neden Rabbimizi görmüyoruz?" Gerçekten, onlar kendilerini çok büyük görmekte ve azgınlıkta haddi aşmışlardır. Melekleri gördükleri gün, suçlulara o gün hiçbir sevinç müjdesi olmayacak ve "Yasaklanmış bir engel!" diyecekler. Yaptıkları her amele yönelip onu savrulan toz zerreleri haline getireceğiz. O gün cennetlik olanlar en güzel konaklama yeri ve en güzel dinlenme mekânıyla ödüllendirilecekler. Gökyüzünün bulutlarla yarılacağı ve meleklerin sıra sıra indirileceği gün de böyledir.

Those who entertain no hope of meeting Us say: ‘Why have no angels been sent down to us?’ – or, ‘Why do we not see our Lord?’ Indeed, they are far too proud of themselves and they have been insolently overbearing. On the day when they shall see the angels, the sinners will receive no happy news then, and they will say: ‘a forbidding ban!’ We shall turn to whatever deeds they have done, and We shall transform it all into scattered dust. On that day, those destined for paradise will be graced with the best of abodes and the fairest place of repose. On the day when the skies shall be rent asunder with clouds, and the angels shall be sent down [in ranks].

O gün gerçek egemenlik Rahmân'a aittir. O gün inkâr edenler için zor bir gündür. O gün zalim, ellerini ısırarak şöyle diyecek: 'Keşke Peygamber ile birlikte bir yol tutsaydım! Vah bana! Keşke falancayı dost edinmeseydim! Bana Zikir (Kur'an) geldikten sonra beni ondan saptırdı.' Şeytan, insana karşı daima hainlik etmiştir. (21-29. ayetler)

On that day, true sovereignty belongs to the Most Merciful [alone]. It will be a day of dire distress for the unbelievers. On that day the wrongdoer will bite his hands and say: ‘Would that I had followed the path shown to me by the Messenger. Oh, woe is me! Would that I had never taken so- and-so for a friend! He surely led me astray from the Reminder after it had come to me!’ Satan is ever treacherous to man. (Verses 21- 29)

Kâfirler Allah'a kavuşmayı ummazlar. Bu, onların böyle bir buluşmayı beklemediklerini ve buna dayanarak önceden davranışlarını belirlemek için hesaba katmadıklarını ifade eder. Kalplerinde Allah'a karşı hiçbir heybet duymazlar. Bu yüzden, Allah'la buluşmayı bekleyen hiç kimsenin dile getirmeyeceği sözleri söylemeye hazırdırlar. “Bize neden melekler indirilmedi? – ya da neden Rabbimizi görmüyoruz?” diyen, bizimle buluşmayı ummayanlar (21. ayet).

The unbelievers do not hope to meet God. This means that they do not expect such a meeting and do not take it into account so as to determine their prior behaviour. In their hearts they do not feel any awe of God. Hence, they are ready to make utterances that no one who expects to meet God would entertain. “Those who entertain no hope of meeting Us say: Why have no angels been sent down to us? – or, Why do we not see our Lord?” (Verse 21)

Bu surede Allah, inkâr edenleri, gökyüzünün bulutlarla yarılacağı konusunda uyarmaktadır. Bu, büyük patlamalar sonucunda ortaya çıkan buharlardan oluşan bulutlara bir gönderme olabilir. O gün melekler, inkâr edenlerin istediği gibi onların yanına gelecek; ancak görevleri Peygamberin mesajını doğrulamak olmayacak, aksine Allah'ın emrettiği şekilde inkâr edenlere ceza vermek olacaktır: "O gün inkâr edenler için büyük bir sıkıntı günü olacaktır." (Âyet 26) Peki, meleklerin gelişi bu kadar büyük bir sıkıntıya işaret ederken, inkâr edenler neden meleklerin kendilerine gelmesini istiyorlar?

In this sūrah God threatens the unbelievers with the sky being rent asunder by clouds. This may be a reference to clouds formed out of the vapours produced by the great explosions. On that day, the angels will go to the unbelievers, as the latter suggested, but their task will not be to confirm the Prophet’s message, but rather to administer punishment to the unbelievers as God will have ordered: “It will be a day of dire distress for the unbelievers.” (Verse 26) So why do they want the angels to go to them when their arrival signals so much distress?

Sûre daha sonra inkâr edenlerin duyduğu pişmanlığı ve vicdan azabını gösteren bir tablo çizer. Bu tablo uzun ve ayrıntılı bir biçimde anlatılır; öyle ki sona ermeyecekmiş izlenimi verir. Her zalim, pişmanlık ifadesi olarak kendi elini ısırmaktadır.

The sūrah then portrays an image showing the regret and remorse felt by the unbelievers. It is portrayed at length, in detail, giving the impression that it is unending, where every wrongdoer bites his own hand in a gesture of regret:

O gün zalim, ellerini ısırarak şöyle diyecek: "Keşke Peygamber ile birlikte bir yol tutsaydım! Vah bana! Keşke falancayı dost edinmeseydim! Zira o, bana gelen öğütten beni saptırdı." Şeytan insana daima ihanet edicidir.

On that day the wrongdoer will bite his hands and say: ‘Would that I had followed the path shown to me by the Messenger. Oh, woe is me! Would that I had never taken so- and-so for a friend He surely led me astray from the Reminder after it had come to me!’ Satan is ever treacherous to man. (Verses 27-29)

Zalim kâfirin etrafındaki her şey sessizdir; o ise pişmanlık ifadeleri dile getirirken sesine keder yerleşmiştir. Buradaki ritim, ses etkilerini artırmak için kasıtlı olarak uzun tutulmuştur. Bu ayetleri okurken ya da dinlerken, biz de pişmanlık ifadesine katılmış oluyormuşuz gibi hissederiz. "O gün zalim, ellerini ısırır." (Ayet 27) Tek bir el yetmez. Pişmanlığı ve üzüntüsü o kadar derindir ki, iki elini de birer birer ısırır. Bu hareket, onu yapan kişinin hissettiklerini ifade eden oldukça yaygın bir harekettir. Bu yüzden anlam tam bir açıklıkla ortaya konmuştur.

Bu sahnelerden, yani Kıyamet Günü'ne dair tasvirlerden sonra sure, bizi tekrar bu dünyaya getirerek inkarcıların Peygamber'e karşı tutumlarını ve Kur'an'ın yukarıdan indirilme yöntemine yönelttikleri itirazları ele alır. Surenin bu bölümü yine Kıyamet Günü'nde inkarcılara neler olacağına dair bir sahneyle son bulur.

After these scenes of the Day of Judgement the sūrah brings us back to this world with a discussion of the unbelievers’ attitude towards the Prophet and their objections to the method of revealing the Qur’ān from on high. This part of the sūrah again ends with a scene of what happens to the unbelievers on the Day of Judgement.

Peygamber şöyle diyecek: "Rabbim! Kavmim bu Kur'an'ı terk edilmesi gereken bir şey saydı!" Böylece her peygambere, suçlu olanlar arasından bir düşman çıkardık. Rabbin hidayet ve yardım için yeter.

And the Messenger will say: My Lord! My people have regarded this Qur’ān as something to be discarded!’ Thus against every prophet We have set up enemies from among those who are guilty. Sufficient is your Lord to provide guidance and support.

İnkâr edenler diyor ki: "Kur'ân ona neden bir defada indirilmedi?" Böyle [indirilmiştir], böylece onunla kalbini pekiştirelim diye; ve onu sana yavaş yavaş vahyettik. Sana her bir delil getirdiklerinde, sana hakikati ve en güzel açıklamayı getiririz. Yüzleri üzerine cehenneme toplanacak olanlar – makam bakımından en kötü olanlar ve doğru yoldan en uzak olanlardır.

The unbelievers ask: ‘Why has not the Qur’ān been revealed to him all at once?’ Thus [it has been revealed] so that We might strengthen your heart with it, and We have imparted it to you by gradual revelation. Whenever they come to you with an argument, We shall reveal to you the truth and the best explanation. Those who will be gathered to hell on their faces – they will be worst in station and still farther away from the [right] path. (Verses 30-34)

Onlar, Allah'ın Peygamberine, insanlığın önündeki yolu onlara bildirmek ve uyarmak için indirdiği Kur'ân'ı terk ettiler. Onu dinlemeyi reddettiler, çünkü onun mesajına çekileceklerinden korkuyorlardı. İnatla, kendilerini doğruya yöneltecek ve onlara nur verecek mesajını düşünmeyi reddettiler. God onu insan hayatı için bir anayasa olarak indirmiş ve insanı en iyi olana yönlendirmiş olsa da, onlar akıllarını ona kapattılar. "Peygamber şöyle diyecek: Rabbim! Halkım bu Kur'ân'ı bir kenara atılacak bir şey saydı!" (Ayet 30) Rableri bunu elbette biliyordu, ancak God'un Peygamberi şikâyetini dile getirdi; en iyi çabasını gösterdiğini, ama yine de halkının Kur'ân'ı dinlemeyi ve mesajını düşünmeyi inatla reddettiğini alçakgönüllülükle belirtti.

They have abandoned the Qur’ān, which God revealed to His Messenger to warn and explain to them what lies ahead for mankind. They refused to listen to it because they feared they would be attracted to its message. Stubbornly, they refused to consider its message which would have guided them to the truth and given them light. Although God revealed it as a constitution for human life, guiding it to all that is best, they shut their minds to it. “And the Messenger will say: My Lord! My people have regarded this Qur’ān as something to he discarded!” (Verse 30) His Lord certainly knew this, but God’s Messenger made his complaint, humbly stating that he had exerted his best efforts, but still his people adamantly refused to listen to the Qur’ān and consider its message.

Sure sûre, zalimlerin Kur'an'a karşı çıkarak ileri sürdüğü delilleri incelemeye devam eder:

The sūrah goes on examining the arguments of the wicked who stand in opposition to the Qur’ān:

İnkar edenler, "Kur'an ona neden bir defada indirilmedi?" diyorlar. Böylece, onunla kalbini güçlendirelim diye (indirdik) ve onu sana tane tane (parça parça) indirdik. (Ayet 32)

The unbelievers ask: ‘Why has not the Qur’ān been revealed to him all at once?’ Thus [it has been revealed] so that We might strengthen your heart with it, and We have imparted it to you by gradual revelation. (Verse 32)

Kur'ān'ın indirilmesinin amacı, bir topluluğu yeniden eğitmek ve yeni bir toplumsal düzen kurmaktır. Böyle bir görev zaman gerektirir. Doğru bir eğitim sürecinde söylenen sözleri yalnızca anlamak yeterli değildir; insan bu sözlerle, ifade edilen fikirlerle de etkileşim içinde olmalıdır. Bu etkileşim daha sonra pratik dünyaya taşınmalıdır. İnsan doğası, tamamen yeni bir yaşam tarzı sunan bir kitabı okumanın sonucu olarak bir gecede tam bir dönüşüm geçirmez. Daha çok gün be gün, bir yönünden diğerine geçerek etkilenir. Bu, insan doğasına bunu yavaş ama kapsamlı biçimde kavrama ve gerektirdiği sorumluluklara parça parça alışma fırsatı verir. Böylece insanlar, bütün halde ve zorluklarla çevrili olarak sunulduğunda olabileceği gibi ürkütülmez. Bu kademeli yaklaşım, her gün taze ve besleyici bir yemek sunmaya benzer; yemeği alan kişi güçlenir ve bir sonraki yemekten daha iyi faydalanabilir, onu daha da çok severek yer.

The purpose of revealing the Qur’ān is to re-educate a community and establish a new social order. Such a task requires time. In a process of proper education it is not enough to understand the words being said, rather one must interact with them as also with the ideas expressed. This interaction should then be brought into the practical world. Human nature does not go through a total transformation overnight, as a result of reading a book which provides a complete new way of life. It is more likely to be influenced day by day, and by one aspect after another. This gives human nature the chance to gradually, but thoroughly understand it, and to get used to it bit by bit, bearing the responsibilities it requires. Thus, people are not scared off as they might be were it presented in full, surrounded by difficulties. This gradual approach is like serving a fresh nourishing meal every day, from which the recipient becomes stronger and better able to benefit by the next meal, enjoying it even more.

Kur'an, insan tabiatına uygun, kapsamlı bir yaşam tarzı ve bir eğitim sistemi sunar. Çünkü o, insan tabiatını en iyi bilen Yaratıcı olan Allah tarafından indirilmiştir. Bu nedenle, Müslüman toplumun ortaya çıkıp büyümeye başladığı andaki gerçek ihtiyaçlarına uygun olarak parça parça indirilmiştir. Kur'an, okunup keyif alınacak ya da bilgi birikimi artırılacak teorik bir kitap olarak değil, tamamıyla uygulanması, her görevin yerine getirilmesi ve her ayrıntılı emrin hayata geçirilmesi için indirilmiştir. Nitekim onun ayetleri, savaş meydanındaki askerlerin günlük emirleri aldığı gibi, Müslümanların aldığı ve hemen uygulamaya koyduğu "günün emirleri"dir. Müslümanlar bu emirleri doğru bir şekilde anlamalı, onlarla ilgilenmeli ve onları uygulamalıdır.

Sure rah daha sonra, ümmetlerin rasulleri aracılığıyla kendilerine iletilen Allah'ın mesajını reddeden önceki topluluklara dair kısa ve özlü birkaç gönderme yapar. Önce, kardeşi Harun'un desteğine mazhar kılınan Musa'dan söz edilir. Harun, Musa'ya verilen görevi paylaşacaktı. İkisine, "Ayetlerimizi yalanlayan" insanlarla yüzleşmeleri emredildi; çünkü Firavun ve kavmi, Musa ve Harun Allah'ın mesajıyla onlara gönderilmeden önce de Allah'ın ayetlerini yalanlamışlardı. Bu tür ayetler her zaman mevcuttur ve açık delil sunar. Allah'ın elçileri, insanlara bu ayetleri ihmal ettiklerini yalnızca hatırlatır. Onlardan söz eden ikinci ayet tamamlanmadan önce, akıbetlerinin kısa bir tablosu gösterilir: "Biz o kavmi tamamen helak ettik." (Ayet 36) Note: The translation above uses "Allah" in the Turkish text, which conflicts with the rule. Corrected version: Sūrah daha sonra, Tanrı'nın mesajını peygamberleri aracılığıyla kendilerine iletildiği halde reddeden önceki topluluklara dair kısa ve özlü birkaç gönderme yapar. Önce, kardeşi Harun'un desteğine mazhar kılınan Musa'dan söz edilir. Harun, Musa'ya verilen görevi paylaşacaktı. İkisine, "Ayetlerimizi yalanlayan" insanlarla yüzleşmeleri emredildi; çünkü Firavun ve kavmi, Musa ve Harun Tanrı'nın mesajıyla onlara gönderilmeden önce de Tanrı'nın ayetlerini yalanlamışlardı. Bu tür ayetler her zaman mevcuttur ve açık delil sunar. Tanrı'nın elçileri, insanlara bu ayetleri ihmal ettiklerini yalnızca hatırlatır. Onlardan söz eden ikinci ayet tamamlanmadan önce, akıbetlerinin kısa bir tablosu gösterilir: "Biz o kavmi tamamen helak ettik." (Ayet 36)

The sūrah then makes some quick and brief references to earlier communities who rejected God’s message, as given to them through His messengers. First we are told about Moses who was granted the support of his brother Aaron. Aaron was to share the task assigned to Moses. They were ordered to confront the people who ‘denied Our signs’, for Pharaoh and his people denied God’s signs even before Moses and Aaron were sent to them with God’s message. Such signs are available all the time, giving clear evidence. God’s messengers simply remind people of their negligence of such signs. Before the second verse speaking about them is completed, a quick picture of their fate is shown: “We utterly destroyed these people.” (Verse 36)

Bunun ardından Nuh'un kavminin "peygamberlerini yalanladıkları" ve bunun sonucunda Tanrı'nın onları "boğulmaya mahkûm ettiği" belirtilmektedir. Burada şunu açıklamak gerekir: Nuh'un kavmi yalnızca Nuh'un mesajını inkâr etmiş ve bu inkâr yalnızca onun şahsına yönelmişti; ancak unutmamalıyız ki Nuh, tüm Tanrı peygamberlerinin savunduğu imanı tebliğ ediyordu. Dolayısıyla onlar Nuh'un kendilerine söylediklerini reddettiklerinde, bu, aslında tüm peygamberleri reddetmek anlamına geliyordu; bu peygamberlerin çoğu da kendi zamanlarından sonra yaşamıştır. Tanrı, onları "insanlık için bir ibret kıldığını" belirtmektedir. (Ayet 37) Büyük sel, zaman geçmesine rağmen unutulamamıştır. Bu selin sonucunu dikkatle inceleyen herkes, açık bir zihinle yaklaştığı sürece, onun dersini anlayacaktır.

Bu kısa değinmeden sonra sure, önceki ümmetlere, Peygamber Muhammed ﷺ'in kavminden gördüğü alaya değinir. Bu, onların kibirlerinin ve Kur'an'ın indiriliş biçimine yönelik itirazlarının daha önce anılmasının devamıdır. Sure ayrıca daha önce, Kıyamet Günü'nde kendilerini neyin beklediğini ve önceki inkârcıların başına gelenleri de anlatmıştı. Tüm bunlar, Peygamber ﷺ'e teselli olsun diye, onlara yönelttikleri alaydan söz edilmeden önce verilir. Onları, hayvanların bile gerisinde bir konuma düşürüleceklerine dair uyarıda bulunulur: "Seni gördüklerinde, seninle alay ederler: 'Allah'ın elçi olarak gönderdiği bu mu?' derler." (Ayet 41)

After this quick reference to earlier communities, the sūrah mentions the ridicule faced by the Prophet Muhammad (peace be upon him) from his people. This follows upon the earlier mention of their arrogance and objection to the method of revelation of the Qur’ān. The sūrah also earlier described what will happen to them on the Day of Resurrection, and also the fate suffered by earlier unbelievers. All this is given by way of solace to the Prophet before mentioning the ridicule they direct at him. They are warned that they will he placed in a position lower than that of animals: “When they see you, they make you a target of their mockery, [saying’: ‘Is this the one whom God has sent as His emissary?” (Verse 41)

Peygamber olmasından önce Muhammed ﷺ, önde gelen bir aileye ve kabileye mensup olması sebebiyle kavmi arasında büyük saygı görüyordu. Dürüstlüğü ve ahlakı bu konumunu daha da yükseltmiş, kendisine "el-Emîn", yani "güvenilir" anlamına gelen lakap verilmişti. Kabile, Hacer-i Esved'in hangi kabile tarafından yerine konulacağı konusunda ciddi bir anlaşmazlığa düştüğünde, hakem olarak onu kabul ettiler. Ona ilk peygamberlik haberini vermek üzere kavmini topladığında, dağların ardında kendilerine saldırmak için hazırlanan silahlı kişilerin hareket ettiğini söylese buna inanıp inanmayacaklarını sordu; onlar, "Evet, çünkü bize tam güven duyuyorsun" dediler. Ancak ona peygamberliğini bildirip Tanrı'nın vahiylerinden oluşan bu büyük kitabı kendilerine okuduğunda ise onunla alay ettiler ve "Tanrı'nın elçi olarak gönderdiği kişi bu mu?" dediler. Bu, acımasız bir alaydır. Peki onlar, gerçekten de onun bu alaya layık olduğuna ya da onun tebliğ ettiği mesajın böyle bir alaya layık olduğuna bu kadar inanmış mıydılar? Hiç de değil! Çünkü bütün bunlar, onun büyük kişiliğini gölgelemek ve Kur'an'ın karşı konulamaz etkisini bastırmak için Kureyş ileri gelenlerinin kurduğu bir plandı. Yeni mesajın kendi toplumsal ve ekonomik konumlarına bir tehdit oluşturduğunu düşünüyorlardı. Bu yüzden, ona karşı koymak için akla gelebilecek her yola başvurdular.

Prior to his choice as God’s Messenger, Muhammad was highly respected among his people, being the descendant of a leading family and tribe. His honesty and morality enhanced his position, as he was nicknamed al-amīn, which meant ‘the trustworthy’. When the community faced a serious dispute over which tribe should replace the Black Stone, they accepted him as arbiter. When he gathered them to give them the first news of his mission, he asked them whether they would believe him if he were to tell them that armed people were moving behind the hills, preparing to attack them, they said: “Yes, because you enjoy our full trust.” Yet when he told them of his mission and recited to them this great book of divine revelations, they ridiculed him, saying: ‘Is this the one whom God has sent as His emissary?’ This is cruel ridicule. Yet, were they so convinced that he deserved such ridicule, or that the message he preached also deserved it? Not at all! For it was all a scheme devised by the Quraysh elders to detract from his great personality and to counter the irresistible influence of the Qur’ān. They felt that the new message constituted a threat to their social and economic positions. Hence, they resorted to every conceivable means to counter it.

Sure'de daha sonra Peygamber'e ﷺ hitap edilir; onu teselli eder ve yatıştırır. O, mesajını iletmekte kusur etmemiş ve bu davayı savunmak için güçlü deliller kullanmıştır. Hak ettiği hiçbir şey, onlardan ona yöneltilen alaya ve küçümsemeye layık değildir. Asıl kötü olanlar onlardır. Kendi arzularını bir put haline getirip ona taparlar. Benimsedikleri tutum için hiçbir delilleri yoktur. Böyle bir kişi, bu tutumu savunmak için en küçük bir delil bile nasıl ortaya koyabilir?

The sūrah then addresses the Prophet consoling and comforting him. He did not fail to deliver his message or to employ strong arguments in advocating it. He certainly deserved nothing of the mockery and ridicule they levelled at him. It is they that are wicked. They make their own desires an idol which they worship. They have no argument for the stand they adopted. How could such a person formulate even the semblance of an argument?

"Hiç, hevesini ilahı edineni gördün mü? Sen onun vekili olabilir misin?" (43. ayet) Bu ayet, kabul görmüş ölçülere ve değerlere aldırış etmeyen bir insanın ruhsal durumunu gözler önüne sermek için özenle seçilmiş bir ifadeyle kurulmuştur. Böyle biri yalnızca kendi arzularına boyun eğer ve kendi hazzından başkasına tapmaz. Hiçbir ölçü uygulamaz, hiçbir değeri tanımaz, hiçbir mantığı kabul etmez. Arzusu belirli bir yöne açıkça yöneldiğinde, güçlü bir efendiye boyun eğen bir köle gibi onun peşinden gider.

“Have you considered the one who makes his desires his deity? Could you then, be held responsible for him?” (Verse 43) This verse is carefully phrased to paint a picture showing the psychological condition of a person who pays no heed to accepted standards or values. Instead, they only submit to their own desires and worship none but their own pleasure. They apply no standard, recognize no value, acknowledge no logic. Once their desire moves clearly in a particular direction, they follow like slaves submitting to a powerful master.

Sonsuz yüceliğe sahip olan Allah, kulu ve Elçisi olan Peygamber'e nazik ve merhametli bir üslupla hitap eder; bu tür bir kişiye atıfta bulunarak ona şöyle sorar:

God, who is limitless in His glory, addresses His servant and Messenger in a kindly and compassionate manner, referring to this type of person. He asks him:

"Hiç düşündün mü..." Ardından, gerçeğe, mantığa ya da sağlam delile hiçbir önem vermeyen bir adamın resmini çizer. Peygamber'i teselli eder, böylece hidayete yönelmeye hiçbir eğilimi olmayan birini doğru yola getiremediği için fazla üzülmesin. Bu nedenle Peygamber ﷺ böyle insanlarla ilgilenmesin.

“Have you considered...” He follows this by drawing a picture of a man who pays no regard to truth, logic or sound argument. He comforts the Prophet so that he does not feel too disappointed at having failed to guide someone who has no propensity to follow guidance. Hence, the Prophet need not concern himself with such people: