Şimdi, hem imanın hem de küfrün mahiyetine dair kapsamlı bir inceleme var. Aşağıdaki ayetler, en çok azgın suçluların entrikalar çevirdiği ve kibirlendiği her toplulukta Allah'ın iradesinin tecelli ettiğinden söz ediyor. Onların kibri, imanı kabul etmelerine engel olur. Bu bölüm, insanların kalbini ve aklını açan imanı betimleyen muhteşem bir tasvirle sona eriyor ve bu tasvir, insanların zihnine ağır basan küfrün baskıcı durumuyla tezat oluşturuyor. Bütün pasaj, kesilmiş hayvanlara ilişkin yasak ve helallik meselesiyle ilgilidir; tıpkı temel bir kuralın ayrıntılı uygulamasıyla ilgili olması gibi.
Next we have a full treatment of the nature of both faith and disbelief. The following verses speak of God’s will that manifests itself in every community, even where the most hardened of criminals scheme and give themselves airs. Their arrogance prevents them from accepting the faith. This concludes with a splendid image portraying the faith that opens people’s hearts and minds, contrasting it with the oppressive situation of disbelief, which weighs heavily on people’s minds. The whole passage relates to the question of prohibition and permissibility concerning slaughtered animals, in the same way as a basic rule is related to a detailed application.
Ölüyken Biz'in diriltip kendisine insanlar arasında yürüyeceği bir nur verdiğimiz kimse, karanlıklar içinde olup oradan çıkamayan kimse gibi olabilir mi? Kâfirlere, yaptıkları işler böyle süslü gösterilmiştir.
Ve her şehirde, orada hile ve entrika kursunlar diye, o şehrin büyük günahkârlarını böyle kılmışızdır. Oysa onlar yalnızca kendi nefislerine hile ve entrika kuruyorlar, ama bunun farkında değiller.
Onlara bir âyet geldiğinde derler ki: "Allah'ın peygamberlerine verilenin bir benzeri bize verilmedikçe asla inanmayacağız." Allah, risaletini nereye koyacağını en iyi bilendir. Hile ve entrika kuranlara, Allah katında aşağılanma ve şiddetli bir azap, işledikleri günahlar yüzünden erişecektir.
Allah kimi doğru yola iletmek isterse, onun göğsünü İslam'a teslimiyet için açar; kimi de saptırmak isterse, göğsünü dar ve sıkıntılı kılar, sanki gökyüzüne tırmanıyormuş gibi. Allah, inanmayanların üzerine böyle azap indirir.
Is he who was dead and whom We have raised to life, and for whom We set up a light to see his way among men, to be compared to one who is in deep darkness out of which he cannot emerge? Thus do their deeds seem goodly to the unbelievers. And thus in every city have We placed arch-criminals so that they weave their schemes there. But it is only against themselves that they scheme, though they do not perceive it. When a sign comes to them, they say: “We shall not believe unless we are given the same as God’s messengers were given.” But God knows best whom to entrust with His message. Humiliation before God and severe suffering will befall those guilty of evildoing for all their scheming. Whomever God wills to guide, He makes his bosom open wide with willingness towards self-surrender (to Him); and whomever He wills to let go astray, He causes his bosom to be tight and constricted, as if he were climbing up into the skies. Thus does God lay the scourge on the unbelievers. (Verses 122-5)
Bu ayetler, iman ve ilahi hidayetin doğasını gerçek bir olguyu anlatan bir olgusal ifadeyle ortaya koymaktadır. Görünen mecaz, bunu ilham verici bir biçimde büyütmekte; ancak ifadenin kendisi pratik bir gerçeği dile getirmektedir. Doğrusu, bu olgunun niteliği böylesine görkemli imgelerin kullanılmasını gerektirmektedir. Burada, ancak yaşanarak takdir edilebilen manevi ve akli bir olgudan söz ediyoruz. Bu olgunun tasviri, özellikle bizzat bu deneyimi yaşamış olanlar için tüm bu tecrübeyi tam bir açıklıkla gözler önüne serer.
These verses delineate the nature of faith and divine guidance in a factual statement describing a true fact. The apparent allegory magnifies this in an inspiring way, but the statement itself expresses a practical fact. Indeed, the nature of that fact requires the use of such splendid images. We are speaking here of a spiritual and intellectual fact, one which can only be appreciated when experienced. Its description brings this whole experience into full relief, particularly to those who have actually gone through it.
Gerçekten de iman, ölmüş kalpleri diriltir ve onları karanlıktan çıkarıp aydınlığa kavuşturacak bir nur verir. Bu yeni hayat, insanın her şeyi daha önce bilmediği yeni bir ışık altında ve yeni bir ölçüyle takdir edip değerlendirmesini sağlar. Verilen nur, her şeyi yeniymiş gibi gösterir. Sanki iman nuruyla aydınlanmış bu kalpler, o şeyleri daha önce hiç görmemiş gibidir.
It is true that faith revives people’s hearts after they have been dead and gives them light to bring them out of darkness. Their new life enables them to appreciate and evaluate all things in a new light and according to a new measure they did not previously know. The light they are given makes everything appear new. It is as if it has never been seen by those hearts that now bask in the light of faith.
Bu tecrübe sözlerle anlatılamaz, çünkü onu yalnızca bizzat yaşamış olanlar bilir. Bu tecrübenin mahiyetini bize en güçlü biçimde ifade edebilecek olan, onu gerçek renkleriyle resmeden Kur'ân-ı Kerîm ifadesidir.
This experience cannot be described in words, because it is known only to those who have actually gone through it. The Qur’ānic statement is the strongest that can express for us the nature of this experience, because it depicts it in its true colours.
İlahi imanı reddetmek, her daim var olan, ebedi olan gerçek hayattan gerçekten kopmaktır. Bu, bütün varlığı etkileyen etkin güçten kendi isteğiyle yalıtılmak ve bütün doğal alma ve tepki verme sistemlerinin çökmesidir. Bu yüzden, etkin bir ölümdür. İman ise öte yandan gerçek bir iletişim ve tepki bağıdır. Bu nedenle, hayattır.
Rejection of the divine faith is indeed a break with the true life which is ever present, eternal. It is a self-imposed isolation from the effective power that influences the whole of existence, and a breakdown of all natural systems of reception and response. Hence, it is an effective death. Faith, on the other hand, is a real bond of communication and response. As such, it is life.
İlahi hakikati inkâr, ruhun etrafına bakmasını engelleyen bir örtü, insanın güçleri ve duyguları üzerine çekilmiş bir perde ve tam bir kayboluş halidir. Bu yüzden karanlıktır. İman ise açılmak, etrafa bakmak, değer vermek ve anlamak demektir. Bu sebeple gerçek nurdur.
Denial of the divine truth is a cover that prevents the soul from looking around, a screen over human powers and feelings, and a state of complete loss. Hence, it is darkness. Faith, on the other hand, means opening up, looking around, appreciating and understanding. As such, it is the true light.
Küfür, insanın kendi içine daralması anlamına gelir; bu yüzden dar olmayı ifade eder. Doğal ve kolay yöntemden sapmadır; dolayısıyla zorluğu ve sıkıntıyı ifade eder. Güven ve huzurdan yoksun olmaktır; bu nedenle endişeyi ifade eder. İman ise buna karşılık genişliği, kolaylığı ve huzuru ifade eder.
Disbelief means shrinking within oneself, so it signifies narrowness. It is a deviation from the natural, easy method; hence, it signifies difficulty and affliction. It is a deprivation of security and reassurance; hence, it signifies worry. Faith, on the other hand, signifies openness, ease and reassurance.
Bir kâfir nasıl tarif edilir? O, bu evrenin toprağında gerçek bir kökü olmayan, parazit bir büyüme olmaktan öteye geçmez. Evrenin Yaratıcısı ile hiçbir bağı olmayan, yalnız başına kalmış bir bireydir. Bu nedenle evrenle olan bağları çok zayıftır ve yalnızca kendi varlığının sınırları içinde uzanır. Başka bir deyişle, kâfirler hayvanların fiziksel dünyasına konulan sınırlarla sınırlıdır.
How do we describe an unbeliever? He is no more than a parasitic growth that has no real roots in the soil of this universe. He is an isolated individual who has no tie with the Creator of the universe. Consequently, his ties with the universe are very flimsy, extending only within the limitations of his own existence. In other words, unbelievers are confined to the limitations placed on the physical world of animals.
Bir mü'min Yaratıcısıyla bağını kurup diğer insanlarla olan bütün ilişkilerinin temeline imanı koyduğunda, kısacık ömrü içinde aslında zamanın başlangıcından önce var olan o varlığa ve sonu olmayan ebediyete uzanır. Aynı zamanda evrenle ve hayatın bütün yönleriyle de sağlam bağlar kurar. Ayrıca, başlangıcı çağların ötesine uzanan ve geleceğe, insan hayatının sürdüğü sürece kadar uzanan tek bir ümmet oluşturan mü'minlerin kafilesiyle de bağ kurar. Böylece mü'min, kendi sınırlı ömrünün çok ötesine uzanan büyük bir bağlar hazinesine sahip olur.
When a believer establishes his bond with the Creator and makes faith the basis of all his ties with other people, he actually reaches out, within his short life, to that existence which was there before the beginning of time and to immortality which has no end. He also establishes firm ties with the universe and with all aspects of life. He also establishes ties with the procession of the faithful who constitute a single nation whose history stretches back to time immemorial and extends far into the future, indeed for as long as human life continues. Thus, a believer has a great treasure of ties going well beyond his own limited lifetime.
Mümin, kalbinde nurun hissettiği ölçüde bu dinin temel gerçeklerini ve onun işleyiş yöntemini keşfetmeye başlar. Gözlerinin önünde uzanan manzara insanı hayran bırakır; çünkü bu manzara, tabiattaki eşsiz uyumu, bu dinin ayrıntılarını ve işleyiş yönteminin özenle birbirini tamamlayan yapısını gözler önüne serer. Bunun üzerine mümin, bu dine artık yalnızca bir inançlar, ibadetler, hükümler ve yönlendirmeler bütünü olarak değil, tabiatla samimi ve sevgi dolu bir dost gibi etkileşim içinde olan, canlı ve bütüncül bir yapı olarak bakmaya başlar.
As a believer feels the light in his heart, he begins to discover the basic facts of this religion and its method of action. The scene that extends before man’s eyes is breathtaking because it portrays the unique harmony in the nature and the details of this religion and the elaborate complementarity of its method of action. The believer then begins to look at this religion, not as a set of beliefs, acts of worship, laws and directives but as a complete whole which is alive, interacting with nature like an intimate and loving friend.
Bu nurla birlikte mümin, varoluşun, hayatın, insanların ve yeryüzünde ve evrende gerçekleşen olayların gerçeklerini keşfetmeye başlar. Yine bu harika manzaranın içinde, başlangıç öncüllerini doğal sonuçlarına bağlayan, ayrıntılı ama doğal ve kolay bir sistemi oluşturan kusursuz ilahi yasaları görür. Tanrı'nın özgür iradesinin yasayı ve işleyişini nasıl belirlediğini, buna rağmen kendisinin özgür ve mutlak kaldığını görür. İnsanların ve olayların, Tanrı'nın iradesine tabi kalan doğal yasalara göre tepki verdiğini görür.
With this light in his heart, a believer begins to discover the facts behind existence, life, people and the facts of the events that take place on earth and in the universe. Again, within this wonderful scene he sees the perfect divine laws that relate starting premises to their natural conclusions in an elaborate, but natural and easy system. He sees how God’s free-will determines the law and its operation, while continuing to be free, absolute. He sees that people and events react to natural laws which remain subject to God’s will.
Bu nur, insana her konuda ve her olayda tam bir açıklık da kazandırır. Kendi düşünce ve niyetlerinin, planladığı eylemlerin ne olduğunu net bir şekilde bilir. Çevresinde cereyan eden olayları, bunlar ister doğa yasalarının, ister insanların eylem ve planlarının sonucu olsun, mutlak bir berraklıkla görür. Ona göre insanlık tarihinin ve evrenin bütünü, tam bir şeffaflıkla okuduğu açık bir kitaba dönüşür. Düşünceleri ve duyguları aydınlanır; varoluşu ya da geleceği hakkında hiçbir kaygısı kalmaz; olaylar cereyan eder ve o, huzurlu ve güven içinde rahattır.
This light also gives man complete clarity in all matters and events. He is clear about the thoughts and intentions he entertains and the actions he plans. He sees with absolute clarity the events that take place around him, whether they are the result of the laws of nature or of people’s actions and plans. To him, the whole history of mankind and the universe becomes an open book that he reads with absolute transparency. His thoughts and feelings become bright; he has no worry about his existence or his future; events and happenings take place and he is relaxed, reassured.
Kur'an, tüm bunları ilham verici dokunuşlarla anlatır: "Ölü iken Bizim diriltip, insanlar arasında yürüyebilmesi için kendisine bir nur verdiğimiz kimse, karanlıklar içinde çıkamayan kimseye benzer mi?" (Ayet 122)
The Qur’ān describes all this with inspiring touches: “Is he who was dead and whom We have raised to life, and for whom We set up a light to see his way among men, to be compared to one who is in deep darkness out of which he cannot emerge?” (Verse 122)
Bu ayet, İslam'a inanmadan önceki Müslümanların durumunu anlatmaktadır; bu dine inanmadan ve iman, ruhlarına hayat verip içlerindeki büyük yetenek, eylem ve ileriyi gören niteliklerin ortaya çıkmasını sağlamadan önceki durumlarını. Kalpleri ölüydü, ruhları karanlık içindeydi; ancak iman kalplerine dokunduğunda canlandılar ve nur ruhlarını aydınlattı. Böylece insanlığa yol gösterebildiler, onlara güven ve özgürlük getirebildiler, onlara doğru yolu gösterdiler ve insanın yeniden doğduğunu ilan eden çok önemli bir bildiri yaptılar. İmanla insan özgürleşir, aydınlanır ve Tanrı'nın otoritesinden başka hiçbir otoriteye boyun eğmez.
This verse describes the situation of Muslims before they came to believe in this religion, and before faith breathed life into their souls to release within them their great store of ability, action and forward- looking qualities. Their hearts were dead, and their spirits were in darkness, but when faith touched their hearts they quickened and light brightened their souls. Thus they were able to bring guidance, reassurance and freedom to mankind, showing them the way and making an all- important declaration that man has been reborn. With faith, man is liberated, enlightened, submitting to no authority other than that of God’s.
Birini ki Allah'ın ruh üflediği ve nur verdiği kimseyle, karanlıkta kalan ve oradan çıkış yolunu bilmeyen kimse karşılaştırılabilir mi? İki dünya birbirinden çok uzaktır. Peki insanlar, ışık etrafların her yanında parlarken, neden hâlâ karanlıkta kalmakta ısrar ederler? "Kâfirlere, yaptıkları işler böyle güzel gösterilmiştir." (Âyet 122)
Can they be compared: the one in whom God has breathed life and to whom He has given light, and the one who lingers in darkness, knowing no way out of it? The two worlds are set widely apart. Why do people, then, linger in darkness when the light is bright all around them? “Thus do their deeds seem goodly to the unbelievers.” (Verse 122)
Bu, sırrın ta kendisidir. İnkârcılara inkâr, karanlık ve hatta ölüm güzel gösterilmiştir. Bu, Allah'ın değil, Tanrı'nın iradesinin bir parçasıdır; O, insanı doğası gereği ışığın ve karanlığın ikili cazibesine açık kılmıştır. Böylece insan, karanlığı mı yoksa ışığı mı seçeceğini anlamak için bir imtihana tabi tutulur. Karanlığı seçtiğinde, o ona güzel gösterilir ki iyice derinlerine dalsın. Ayrıca, hem insanlardan hem de cinlerden olan kötü kimseler, birbirlerine uydurma yalanlarla ilham vermeye devam eder ve inkârcılara yaptıkları işleri hep güzel göstermeye devam ederler. Hayattan, imandan ve nurdan kopmuş bir kalp, karanlıkta kötü fısıltılara kulak verir; çünkü göremez, hissedemez ve hidayetle sapkınlığı ayırt edemez.
This is the secret then. Disbelief, darkness and even death have been made to seem good to the unbelievers. This is part of God’s will which has made men, by nature, susceptible to the dual lure of light and darkness. Thus, man is put to a test to find out whether he chooses darkness or light. When he chooses darkness, it is made to look good to him so that he goes deeper and deeper into it. Additionally, the evil ones among both human beings and jinn continue to inspire each other with fabricated falsehoods and continue to make their actions seem goodly to the unbelievers. A heart that has been cut off from life, faith and light listens to evil whispers in the dark, because it cannot see or feel or distinguish guidance from error.
Bu kadar derin bir karanlığa gömülmüş olan bir şey, bu karanlığın derinliği içinde nasıl böyle bir ayrım yapabilir?
How can it make such a distinction in the depth of the darkness into which it has sunk?