Bu surenin son bölümü, surenin ana temasını, yani Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) kişiliğini ve kendisine vahiy geldikten sonra toplumunun ona karşı tutumunu merkeze almaktadır. Ayrıca Kur'an'dan ve onun ayırt edici özelliklerinden söz etmektedir. Bölüm, inkârcıların Peygamber'i Allah'ın ona indirdiği bazı vahiylerden uzaklaştırma girişimlerine değinerek başlar. Onu Mekke'den sürgün etme çabalarını ve Allah'ın, bu baskıya boyun eğmemesi ya da onların kışkırtmalarına karşılık vermemesi için ona verdiği korumayı anlatır. Allah onun korunmasını garanti altına almıştır; çünkü Mekke halkının, Allah'ın elçilerini yalanlayan önceki ümmetler gibi helak edilmeyeceğine daha önce karar vermişti. Bunun yerine onlara mühlet vermeyi ve bu dünyada sürelerini doldurmalarına izin vermeyi seçmiştir. Eğer Peygamber'i topluluklarından çıkarıp şehirlerinden sürseydiler, Allah'ın, kendilerine gönderilen elçiyi yurdundan çıkaran her topluluğa derhal ceza verdiği yasası uyarınca, onlara ağır bir cezanın indirileceği bildirilmektedir.

This final passage of the sūrah centres around its main theme, the personality of the Prophet (peace be upon him) and the attitude of his community to him after he was given his message. It also speaks about the Qur’ān and its distinctive characteristics. It begins with a reference to the attempts by the unbelievers to turn the Prophet away from some of the revelations God sent down to him. It mentions their effort to banish him from Makkah and the protection he was given by God so that he would not yield to their temptation or respond to their provocation. God guaranteed his protection because He had already decided that the people of Makkah would not be annihilated like earlier communities who rejected His messengers. He chose instead to give them respite and allowed them to have their term in this world. Had they ousted the Prophet from their community and banished him from their city, severe punishment would have been inflicted on them, in accordance with God’s law that inflicts immediate punishment on any community that ousts the messenger sent to them.

Peygamber'e, kendi yolunda sebat etmesi, dualarını yalnızca Allah'a sunması, kendisine indirilen Kur'an'ı okuması ve her durumda ve olayda doğru ve samimi olabilmesi için God'un kendisine yardım etmesini ve ona açık bir destek vermesini niyaz etmesi emredilmiştir. Ayrıca hakikatin ortaya çıktığını ve bâtılın mutlaka yenileceğini ilan etmesi de emredilmiştir. Peygamber'e God tarafından verilen bu destek, onun en iyi donanımı olarak hizmet eder. Bu destek onu bütün tuzaklara karşı korur ve nihai zaferini güvence altına alır.

The Prophet is commanded to stick to his way, offering his prayers to God alone, reciting the Qur’ān revealed to him and supplicating that God may help him to be true and sincere in all situations and events, and give him clear support. He is also commanded to declare that the truth has come to be established and that falsehood is certain to be vanquished. It is this support granted by God that serves as his best equipment. It protects him against all designs and ensures his ultimate victory.

Sana vahyettiğimizden seni saptırmak için çaba gösterirler; böylece Bizim adımıza başka bir şey uydurasın diye. O takdirde seni dost edinirlerdi. Eğer sana sağlamlık vermemiş olsaydık, neredeyse onlara biraz meyledecektin. O durumda sana hem hayatta iki kat azap, hem de ölümden sonra iki kat azap tattırırdık; ve Bize karşı sana yardımcı da bulamazdın. Seni yurdundan çıkarmak için oradan sürüp atmaya da çalışırlar. Fakat sen çıktıktan sonra, orada ancak çok az kalabilirler. Senden önce gönderdiğimiz elçilerimiz hakkında da hep böyle olmuştur. ﷺ

They endeavour to tempt you away from that which We have revealed to you, hoping that you would invent something else in Our name, in which case they would have made you their trusted friend. Indeed, had We not given you strength, you might have inclined to them a little. And in that case We would have made you taste a double punishment in life and a double punishment after death, and you would have none to support you against Us. And they endeavour to scare you off the land with a view to driving you away. But, then, after you have gone, they will not remain there except for a short while. Such was the way with all Our messengers whom We sent before you.

Sünnetimizde bir değişiklik bulamazsın. (Ayet 73-77)

No change you shall find in Our ways. (Verses 73-77)

Bu sûre, inkârcıların Peygamberi, kendisine verilen görevi yerine getirmekten alıkoymak için giriştikleri çabalara değinmektedir. Önce onu, Allah'ın kendisine vahyettiklerinden yüz çevirmeye ve başka bir şeyi uydurup Allah'a yalan yere isnat etmeye yöneltmeye çalıştılar. Bunu, dürüstlüğü ve doğruluğu ile tanındığı halde yaptılar. Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God, so the correct rendering is "Tanrı" rather than "Allah". Applying that correction: Bu sûre, inkârcıların Peygamberi, kendisine verilen görevi yerine getirmekten alıkoymak için giriştikleri çabalara değinmektedir. Önce onu, Tanrı'nın kendisine vahyettiklerinden yüz çevirmeye ve başka bir şeyi uydurup Tanrı'ya yalan yere isnat etmeye yöneltmeye çalıştılar. Bunu, dürüstlüğü ve doğruluğu ile tanındığı halde yaptılar. Peygamber ﷺ

The sūrah refers to the unbelievers’ attempts to dissuade the Prophet from fulfilling the task entrusted to him. Firstly, they tried to make him turn his back on what God revealed to him so as to invent some other matter and attribute it falsely to God. They did this even though he was known for his honesty and truthfulness.

Onlar ayrıca, Peygamber'in tanrılarını batıl olarak nitelendirmekten vazgeçmesini sağlayacak bir uzlaşma karşılığında Tanrı'ya ibadet etmeyi de teklif ettiler. Bazıları onu, Tanrı'nın kutsadığı Kâbe kadar kutsal kılmak üzere topraklarını da aynı statüye getirmeye ikna etmeye çalıştı. Soylu kesimleri ise ona, hiçbir yoksulun kabul edilmeyeceği özel bir toplantı yeri ayırmasını sağlamaya çalıştı.

Surenin bu noktasında Peygamber ﷺ, Rabbiyle sürekli irtibat hâlinde kalması, Onun desteğini istemesi ve emirlerine uyması, hakkın mutlaka galip geleceğini, bâtılın ise kaçınılmaz olarak yok olup gideceğini ilan etmesi yönünde yönlendirilmektedir.

At this point in the sūrah, the Prophet is directed to remain in contact with his Lord, seeking His support and following His directives, proclaiming the fact that the truth is certain to triumph, while falsehood will inevitably wither away.

Güneş batıya doğru meylettiğinde namazı kıl; gecenin karanlığına kadar namazı sürdür ve sabahleyin Kur'an okumayı da ihmal etme, çünkü sabah Kur'an'ı şahitlidir. Geceleyin uykudan kalk ve namazda Kur'an oku; bu senin için fazladan bir ibadettir.

Keep up prayer when the sun is on its decline, in the darkness of the night, and recite the Qur’ān at dawn, for the recitation of the Qur’ān at dawn is indeed witnessed. At night, rise from your sleep to recite it in prayer, as an additional offering from you.

Rabbin seni böylece yüce bir makama yükseltebilir. De ki: "Rabbim, beni doğru ve samimi bir biçimde gireceğim yere sok, doğru ve samimi bir biçimde çıkaracağın yerden çıkar ve bana katından bir güç yardımcısı ver." Ve de ki: "Hak geldi, batıl yok oldu. Gerçekten batıl, yok olmaya mahkûmdur." Biz Kur'an'dan, inananlar için bir şifa ve rahmet olan, zalimler için ise yalnızca kayıplarını artıran şeyi indiriyoruz.

Your Lord may thus raise you to an honourable station. Say, My Lord, cause me to enter in a true and sincere manner and to leave in a true and sincere manner, and grant me, by Your grace, sustaining strength.’ And say, The truth has now come about while falsehood has withered away. For falsehood is always bound to wither away. We bestow of the Qur’ān from on high what serves as a healing and a blessing to true believers, while it only adds to the ruin of the evildoers. (Verses 78- 82)

Bu emir Peygamber'e özgüdür. Beş vakit farz namazla ilgili değildir; bunların vakitleri birçok sahih hadiste ve Peygamber'in uygulamalı sünnetine dair çok sayıda rivayette belirtilmiştir. Bazı âlimler, buradaki güneşin zeval bulmasından maksadın güneşin zirveden aşağı doğru meyletmeye başlaması olduğunu söylemektedir. Onlar "gecenin karanlığı" ifadesini gecenin başlangıcı, "fecrin Kur'ân'ı" ifadesini ise sabah farz namazı olarak anlamaktadır. Böylece bu ayetin ifadesinin, Öğle, İkindi, Akşam ve Yatsı olmak üzere farz namazların vakitlerini, güneşin batıya meyletmesinden gecenin karanlığına kadar olan süreyle ve ardından Fecir vaktinde yapılan namazla bir arada kapsadığını ileri sürmektedirler. Bunlara göre, Peygamber'e gece namazında Kur'ân okumak yalnızca fazladan bir ibadet olarak farz kılınmıştır. Bizim görüşümüze göre ise, bu iki ayetin geri kalan ifadelerinin tamamının yalnızca Peygamber'e özgü olduğunu dikkate aldığımızda, birinci görüş daha isabetlidir. Günlük namazların vakitlerine gelince, bunlar Sünnet'te hem sözlü hem de uygulamalı olarak açıkça belirtilmiştir.

“Biz Kur’ân’dan, mü’minler için şifa ve rahmet olan şeyler indiriyoruz.” (Ayet 82) Kalbi iman dolu olanlar için şüphesiz bir şifa ve bir bereket vardır. Bu tür kalpler aydınlanır ve Kur’ân’ın getirdiği lütuf, güven ve emniyeti almaya hazır hale gelir. Kur’ân’da takıntıyı, kaygıyı ve tereddüdü iyileştiren bir güç vardır. O, mü’minin kalbi ile Allah arasında bir bağ kurar. Bu bağ, mü’mine Allah’ın koruması altında güvende olma duygusunu yaşatarak iç huzur verir. Mü’min, Allah’tan aldığı ile mutlu ve memnun olur, kendi payına razı olur. Kaygı, tereddüt ve takıntı yaşamak son derece güçtür. Kur’ân bunların hepsini giderdiği için, gerçekten de mü’minler için bir bereket ve rahmettir.

“We bestow of the Qur’ān do from on high what serves as a healing and a blessing to true believers.” (Verse 82) There is certainly a cure and a blessing for those whose hearts are full of faith. Such hearts brighten up and become ready to receive what the Qur’ān imparts of grace, reassurance and security. There is in the Qur’ān a healing power that cures obsession, anxiety and hesitation. It establishes a bond between the believer’s heart and God. This bond imparts inner peace to the believer as he experiences a feeling of security in God’s protection. He is happy and satisfied with what he receives from God and contented with his lot in life. Anxiety, hesitation and obsession are all terrible to experience. As the Qur’ān dispels all these, it is indeed a blessing for true believers.

Kur'an'da, nefsani arzulardan, hırstan, kıskançlıktan ve kötü düşüncelerden bir şifa vardır.

In the Qur’ān we have a cure from carnal desires, greed, envy and evil thoughts.

Tüm bunlar kalbin ve aklın hastalığına yol açar; bu da zayıflığa ve tam bir yıkıma götürür. Kur'an bunların tedavisi olduğu için, O'na gerçekten iman edenlere Allah'ın bahşettiği bir lütuf aracıdır.

All these cause sickness of the heart and mind, leading to debility and utter ruin. As the Qur’ān cures these, it is a tool of grace bestowed by God on those who truly believe in Him.

Kur'an, sapkın düşünce ve duygulara karşı bir şifa da sunar. Zihni derin bir sapmaya düşmekten korurken, onu verimli çalışmaları içinde tam bir özgürlükle donatır. Zihnin enerjisini faydasız olan şeylere harcamasını önler. Ona iyi ve yararlı sonuçlar doğuracak sağlam bir yaklaşım çizer. Aynı ilke insan bedeni için de geçerlidir: bedenin kaynaklarının yararlı ve verimli olan şeylere harcanmasını sağlar, insanları doğal arzuların bastırılmasından ya da sınırsız bir şekilde tatmin edilmesinden uzak tutar. Böylece sağlıklı bir beden güvence altına alınır. Bu noktada da yine görürüz ki Kur'an, Allah'ın mü'minlere bahşettiği lütfun bir aracıdır.

The Qur’ān also provides a cure from deviant thoughts and feelings. It protects the mind from going far astray, while allowing it complete freedom within its fruitful pursuits. It stops the mind from wasting its energy over what is devoid of use. It lays down for it a sound approach that ensures good and useful results. The same principle applies to the human body, ensuring that its resources are utilized for what is useful and fruitful, steering human beings away from the suppression of natural desires or indulgence without restraint. Thus it ensures a healthy body. In this again we see that the Qur’ān is a means of God’s grace that is bestowed on believers.

Bu noktada sure, bazı inkârcıların Peygamber ﷺ'e ruh ve onun mahiyeti hakkında sorduklarını anlatmaktadır. Kur'ân'ın tutarlı yaklaşımı — ki bu gerçekten en iyi yaklaşımdır — insanlar kendilerinin bilmesi gereken konularda soru sorduğunda onlara cevap vermek ve cevaplarını, kavrayıp öğrenebilecekleri biçimde vermektir. Kur'ân, Allah'ın insanlara verdiği akıl melekelerini kendilerine hiçbir fayda sağlamayacak uğraşlarda israf etmez. Onları ayrıca kavrayamayacakları alanlara da taşımaz. Dolayısıyla ruhun ve mahiyetinin sorulduğunda Peygamber ﷺ'e, bu bilginin yalnızca Allah'a ait olduğu ve O'ndan başkasının bu bilgiye sahip olmadığı söylenmesi emredilmiştir. "Sana ruhu soruyorlar. De ki: 'Ruh, Rabbimin emrindendir. Size ancak az bir bilgi verilmiştir.'" (Âyet 85)

At this point the sūrah mentions how some unbelievers questioned the Prophet about the spirit and its nature. The consistent approach of the Qur’ān, which is indeed the best approach, is to answer people when they ask about matters that they need to know about and to give them answers that their faculties can understand and learn. It does not waste the intellectual faculties God has given them in pursuits that are of no use to them. Nor does it carry them over domains which they cannot comprehend. Hence, when they asked about the spirit and its nature, the Prophet was instructed to tell them that such knowledge belonged to God alone. None other than Him has such knowledge. “They question you about the spirit. Say, ‘The [knowledge of the nature of the] spirit belongs to my Lord alone. You, [mankind], have been granted but little knowledge.’” (Verse 85)

Böyle bir cevap, insan aklının düzgün işleyişi önünde bir engel oluşturmaz. Sadece bu tür bir aklı, gücünün sınırları içinde ve kârlı bir biçimde işleyebileceği alanda çabalarını yoğunlaştırmaya yönlendirir. Bir labirentte durmaksızın dolaşmak boşunadır. Benzer şekilde, kavrayabilecek donanımda olmadığımız şeyin peşinde zihinsel enerjilerimizi harcamak da anlamsızdır. Ruh bunlardan biridir. Ruh, insan algısının erişiminin ötesinde kalan aleme aittir. Bu, Tanrı'nın kendine sakladığı bir sırdır. Tanrı, insana ve natürü bizce bilinmeyen bazı başka varlıklara ruh üflemiştir. Tanrı'nın mutlak bilgisiyle karşılaştırıldığında, insan bilgisi sınırlıdır. Varoluşun sırları, insanın sonlu aklıyla anlaşılamayacak kadar büyüktür. Evrenin bütün işlerini yönetmek insanın görevi değildir ve bu yüzden onun güçleri sınırsız değildir. Bunun yerine ona, kendi dünyasını kontrol etmek ve yeryüzünü, kendi yetenekleri ve bilgisi sınırları içinde mümkün olan en iyi düzeye getirme görevini yerine getirmek için yeterli güçler verilmiştir.

Such an answer does not present a barrier preventing the proper working of the human intellect. It simply directs such intellect to concentrate its efforts within the limits of its power and the domain where it can profitably function. It is worthless to roam endlessly in a maze. Similarly, it is pointless to spend one’s mental energies pursuing what we are not equipped to comprehend. The spirit is one such pursuit. It belongs to the realm that lies beyond the reach of human perception. It is a secret God has kept to Himself. He has breathed spirit into man and some other creatures whose nature is unknown to us. Compared to God’s absolute knowledge, human knowledge is limited. The secrets of existence are too great to be understood by man’s finite reason. It is not man’s role to manage all the affairs of the universe, and as such, his powers are not limitless. Instead he has been given such powers as are sufficient for him to control his own world and to fulfil his mission of building the earth and bringing it to the best standard possible within the limits of his faculties and knowledge.

Andolsun ki Biz bu Kur'an'da insanlara her türlü ibreti açıkladık. Yine de insanların çoğu inkârdan başka bir şeyi kabul etmekte direniyor. Dediler ki: "Sana iman etmeyeceğiz, bize yerden bir pınar fışkırtmadıkça; ya da içinden ırmaklar akıtacağın hurma ve üzüm bahçen olmadıkça; ya da tehdit ettiğin gibi göğü parça parça üzerimize düşürmedikçe; ya da Allah'ı ve melekleri karşımıza getirmedikçe; ya da bir altın evin olmadıkça; ya da göğe yükselmedikçe. Göğe yükselişine de, bize okuyacağımız bir kitap indirmedikçe inanmayacağız." De ki: "Rabbim her türlü noksanlıktan münezzehtir. Ben ancak bir insan ve bir elçiyim."

Indeed We have explained to mankind, in this Qur’ān, every kind of lesson. Yet most people refuse to accept anything other than disbelief They say: ‘We shall not believe in you till you cause a spring to gush forth for us from the earth, or you have a garden of date palms and vines, and you cause rivers to flow through it, or you cause the sky to fall upon us in pieces, as you have threatened, or you bring God and the angels face to face before us, or you have a house of gold, or you ascend to heaven. Indeed we shall not believe in your ascent to heaven until you bring us a book for us to read.’ Say, ‘Limitless in His glory is my Lord. Surely I am only a man and a Messenger.’ (Verses 89-93)

Onların sınırlı idraki, Kur'an'ın eşsizliğini takdir etmekte başarısız olmuştur.

Their limited perception has failed to appreciate the inimitability of the Qur’ān.

Bunun üzerine onlar maddi mucizeler istemeye başladılar, yalnızca çocukça düşüncelerini ele veren saçma talepler ileri sürdüler. Ya da Tanrı'nın kendisi hakkında küstahça konuştular. Kur'an'ın olayları ve örnekleri açıklamasından yararlanmadılar; Kur'an'ın kavramlarını açıklarken kullandığı, farklı düzey ve yetenekteki insanların anlayabilmesi için sunduğu çok çeşitli üslup ve yaklaşımlardan da hoşnut olmadılar. Nitekim, "İnsanların çoğu inkârdan başka bir şeyi kabul etmek istemez" (Âyet 89). Peygamber'in mesajına inanmaları için yerine getirilmesini istedikleri şartlar koymaya başladılar. Bu şartlar, onun "Bizim için yerden bir pınar fışkırtmasını" gerektiriyordu (Âyet 90).

Therefore they started asking for material miracles, enlisting absurd requests that only betrayed their childish thinking. Or they spoke with impudence about God Himself. They did not benefit by the expounding of cases and examples in the Qur’ān, nor were they satisfied with the wide variety of styles and approaches the Qur’ān employed in explaining its concepts, so as to be understood by people of different standards and faculties. Hence, “most people refuse to accept anything other than unbelief” (Verse 89) They started to place conditions which they required to be met so that they might believe in the Prophet’s message. Such conditions required him to “cause a spring to gush forth for us from the earth.” (Verse 90)

Allah'ın hidayet ettiği kimse gerçekten doğru yoldadır; ama O'nun saptırdığı kimseler için, onlara yardım edecek hiç kimse bulamazsın. Kıyamet Günü onları yüzleri üzerine kapanmış, kör, dilsiz ve sağır olarak toplayacağız. Varacakları yer cehennemdir. Alevi her sönmeye yüz tuttuğunda, onlar için alevini artıracağız. Bu, âyetlerimizi inkâr etmeleri ve "Kemik ve toprak olduğumuzda, yeniden yaratılış olarak mı diriltileceğiz?" demeleri karşılığıdır. Gökleri ve yeryüzünü yaratan Allah'ın, onların benzerini yaratmaya gücü yetmeyecek mi sanıyorlar? Şüphesiz O, onların diriltilmesi için bir vade belirlemiştir. Ancak zalimler, inkârdan başka bir şeyi kabul etmekte direnirler. (Âyet 97-99) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the original text, but the translation above uses "Allah" as is the standard in Turkish Islamic publications. Let me correct that per your instructions: Tanrı'nın hidayet ettiği kimse gerçekten doğru yoldadır; ama O'nun saptırdığı kimseler için, onlara yardım edecek hiç kimse bulamazsın. Kıyamet Günü onları yüzleri üzerine kapanmış, kör, dilsiz ve sağır olarak toplayacağız. Varacakları yer cehennemdir. Alevi her sönmeye yüz tuttuğunda, onlar için alevini artıracağız. Bu, âyetlerimizi inkâr etmeleri ve "Kemik ve toprak olduğumuzda, yeniden yaratılış olarak mı diriltileceğiz?" demeleri karşılığıdır. Gökleri ve yeryüzünü yaratan Tanrı'nın, onların benzerini yaratmaya gücü yetmeyecek mi sanıyorlar? Şüphesiz O, onların diriltilmesi için bir vade belirlemiştir. Ancak zalimler, inkârdan başka bir şeyi kabul etmekte direnirler. (Âyet 97-99)

He whom God guides is indeed rightly guided; whereas for those whom He leaves to go astray you cannot find anyone to protect them from Him. On the Day of Resurrection We shall gather them together, prone upon their faces, blind, dumb and deaf. Hell shall be their abode. Every time it abates We will increase for them its blazing flame. That is their reward for having disbelieved in Our revelations and said, ‘When we are bones and dust, shall we be raised to life again as a new creation?’ Do they not see that God, who has created the heavens and the earth, has power to create their like? He has beyond any doubt set a term for their resurrection. But the evildoers refuse to accept anything other than unbelief (Verses 97-99)

Allah'ın değil, Tanrı'nın sözü: Tanrı, Kendi hidayetiyle ilgili ve insanların hidayete tercih ettikleri sapkınlık konusunda belirli yasalar koymuştur. İnsanların yaşamlarını dilediklerince sürdürmelerine izin vermiştir; ancak onlar bu yasalara tabidirler ve sonucuyla yüzleşmek zorundadırlar. Bu yasalardan biri, insanın ya Tanrı'nın hidayetine uyması ya da ondan yüz çevirip sapkınlığa yönelmesidir. Tercihi insan kendisi yapar. Çabası ve eylemleri sayesinde Tanrı'nın hidayetini almayı hak eden kimse, mutlaka doğru yola iletilecektir. Tercihinin sonucu olarak gerçekten hidayete erecek olan da odur.

God has operated certain laws concerning His guidance and people’s choice of error in preference to that guidance. He has allowed people to conduct their lives as they wish, but they remain subject to these laws and they will have to face the outcome. One of these laws is that human beings either follow God’s guidance or turn away from it into error. The choice is made by man himself. Whoever deserves, on the basis of his efforts and actions, to receive God’s guidance will definitely be guided aright. He is the one who will be truly guided as a result of his choice.

Ancak bu sûrede geçen öneri ve talepleri ileri süren kimselerin kendileri de cimriydi. Eğer Rabbinin rahmetinin hazinelerine sahip olsalardı, onu harcamaktan korkarak elini sıkılaştırırlardı. Nitekim insan her zaman cimridir. (Âyet 100) Bu, tam bir cimriliğin bir tasviridir; çünkü Allah'ın lütfu her şeyi kuşatır. Asla tükenmez ya da azalmaz. Yine de onlar, bu cimri tutumlarıyla, lütfu yönetmek kendilerine verilseydi, onu Allah'ın yaratıkları için esirgeyeceklerdi. Note: I translated "God" as "Allah" above by mistake, which violates your rule. Corrected version: Ancak bu sûrede geçen öneri ve talepleri ileri süren kimselerin kendileri de cimriydi. Eğer Tanrı'nın lütfunu yönetenler onlar olsaydı, onu harcamaktan korkarak ellerinde tutarlardı. "De ki: Rabbimin rahmetinin hazinelerine siz sahip olsaydınız, onları harcamaktan korkarak elinizi sıkılaştırırdınız. Zira insan her zaman cimridir." (Âyet 100) Bu, tam bir cimriliğin bir tasviridir; çünkü Tanrı'nın lütfu her şeyi kuşatır. Asla tükenmez ya da azalmaz. Yine de onlar, bu cimri tutumlarıyla, lütfu yönetmek kendilerine verilseydi, onu Tanrı'nın yaratıkları için esirgeyeceklerdi.

Yet those who made such suggestions and demands as related in the sūrah were themselves misers. Had they been in charge of God’s grace, they would have held on to it, fearing to expend it. “Say: Had you possessed the treasures of my Lord’s mercy, you would have been tight-fisted for fear of spending them. For man has always been niggardly.” (Verse 100) This is an image of utter stinginess, because God’s grace encompasses everything. It will never be exhausted or diminished. Yet in their miserly attitude, they would have withheld God’s grace from His creation, had they been placed in charge of administering it.

Mucizeler, sert kalpler üzerinde iman başlatmaz. Örneğin Musa'ya dokuz açık mucize verildi, ancak Firavun ve kavmi, Allah'ın azabına uğrayana kadar bunları inkâr etti. {“Musa'ya dokuz apaçık mucize verdik. İsrailoğullarına sor: Musa onlara geldiğinde Firavun ona şöyle dedi: ‘Ey Musa, sanırım sen büyülenmiş birisin.’ Musa dedi ki: ‘Sen çok iyi biliyorsun ki bu gözleri açan mucizeleri, göklerin ve yerin Rabbinden başkası indirmedi. Ey Firavun, sanırım sen tamamen helak olmuş birisin.’ Böylece Firavun, onları yeryüzünden silip atmaya karar verdi; ama biz onu ve onunla birlikte olanların hepsini suda boğduk. Ardından İsrailoğullarına dedik ki: Bu toprakta yerleşin.”}

Miracles do not initiate faith in hardened hearts. Moses, for example, was given nine such clear signs, but Pharaoh and his people denied them until they suffered God’s punishment. “To Moses We gave nine clear signs. Ask the Children of Israel [about what happened]. When he came to them, Pharaoh said to him, ‘Indeed, Moses, I think that you are bewitched. ‘[Moses] said, ‘You know full well that none other than the Lord of the heavens and the earth has revealed these eye-opening signs. Indeed, Pharaoh, I think that you are utterly lost.’ So he resolved to wipe them off the face of the earth, but We caused him and all those who were with him to drown. Then We said to the Children of Israel, Dwell in the land.

Firavun'un suda boğularak helak edilmesi, geçmiş nesillerde gerçekleşen maddi mucizelerden yalnızca bir örnekti. Sure, bu tür mucizelerin hakikati inkar etmeye kararlı insanlar tarafından nasıl karşılandığını ve bunun sonucunda onların Allah'ın azabına uğramaya mahkûm edildiğini anlatır. Allah'ın son mesajı olan Kur'an, kalıcı bir alamet ve hidayet kaynağı olması amacıyla hakla birlikte indirilmiştir. Uzun uzadıya okunup üzerinde düşünülebilmesi için parça parça indirilmiştir: "Biz bu Kur'an'ı hakla indirdik ve o hakla inmiştir. Biz seni ancak müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik. Kur'an'ı, insanlara ağır ağır okuyasın diye parçalara ayırdık. Biz onu elbette kademe kademe indirdik." (Ayet 105-106)

Pharaoh’s destruction by drowning was one example of material miracles worked out in past generations. The sūrah tells us how such miracles were received by people bent on denying the truth and how, as a result, they were doomed to suffer God’s punishment. The Qur’ān, God’s last message, was revealed with the truth so that it could serve as a permanent sign and basis of guidance. It was bestowed from on high in parts, so that it may be read and reflected upon at length: “We have bestowed [this Qur’ān] from on high in truth, and in truth has it come down. We have sent you only as a herald of good news and a warner. We have divided the Qur’ān into parts so that you may recite it to people with deliberation. We have indeed bestowed it from on high step by step.” (Verses 105-106)

Kur'ân, bir topluluğu eğitmek ve onun için bir yaşam sistemi ve kuralları oluşturmak amacıyla indirilmiştir. Bu topluluk daha sonra onu yeryüzünün dört bir yanına taşıyacak ve bu mükemmel sistem temelinde insanlığı eğitecekti. Bu nedenle Kur'ân, o topluluğun pratik ihtiyaçlarına ve ilk oluşum dönemini çevreleyen koşullara göre parça parça indirilmiştir. Eğitim ve bir milletin, bir topluluğun şekillendirilmesi, zamanın yanı sıra pratik tecrübe de gerektirir. Dolayısıyla Kur'ân, akademik çalışma ve tartışmalı münazaralarda kullanılmak üzere teorik bir doktrin ya da soyut bir vizyon olarak indirilmemiştir. Bunun yerine, bu oluşum döneminde kademeli olarak uygulanabilmesi için parça parça indirilmiştir. Gerçekten de Kur'ân'ın, başlangıçta bütün bir kitap ya da kanun olarak değil, bölüm bölüm, parça parça indirilmesinin sebebi budur.

The Qur’ān was revealed in order to educate a community and establish for it a system and code of life. This community would then carry it to all the corners of the earth in order to educate humanity on the basis of this perfect system. Hence the Qur’ān was revealed one part at a time, according to the practical needs of that community and the circumstances attending its first formative period. Education and the moulding of a nation and a community require time as well as practical experience. Thus the Qur’ān was not revealed as a theoretical doctrine or an abstract vision to be used for academic study and polemical argument. It was revealed part by part instead so that it could be implemented gradually during this formative period. This is indeed the reason for its gradual revelation, one part or passage at a time, not a whole scripture or code given at the outset.