Buna dayanarak, insanların bütün faaliyetlerini yalnızca ve kesinlikle Allah için yerine getirdiği, fedakârlıkta bulunduğu ve daima hakikate daha yakın olmayı umduğu eksiksiz bir yaşam tarzı oluşturulur. Bu yaşam tarzı, insanlar ve bütün varlıklar arasında sevgi, kardeşlik, karşılıklı sempati ve ilgi bağlarını güçlendirir. Çünkü bu duygulara tamamen teslim olmaktan kurtuluştan söz ederken, insanların bu duyguları küçümsemesi ya da nefret etmesi, ya da bunları yaşamaktan kaçınması gerektiğini hiçbir şekilde ima etmiyoruz. Aksine, bu duygular Tanrı'nın yaratıcı elinden doğar ve hepsinin varlığını O'na borçludur. Bunlar, bizi seven ve bizim de sevdiğimiz Tanrı'nın bize bir armağanıdır. Bu nedenle, bunlar sevgimizi hak eder.
On this basis a complete way of life is formulated, in which people perform all their activities and make sacrifices absolutely and only for God, hoping always to be nearer the truth. This way of life strengthens bonds of love, brotherhood, mutual sympathy and care between all beings and human hearts. For when we speak of liberation from complete submission to these feelings we are by no means suggesting that people should despise or hate them or escape from practising them. Instead they arise from the creative hand of God and they all owe their existence to Him. They are a gift to us from God who loves us and whom we love. Therefore, they deserve our love.
Bu dünyayı küçük, hayatı kısa, dünyevi zevk ve lüksleri de az değerli gören; insanlığın en büyük gayesini ise engellerden kurtulmak sayan yüce ve ulvi bir yaşam tarzıdır. Ne var ki İslam'da bu kurtuluş; inziva, yalnızlık ve ihmal anlamına gelmez; hayattan nefret etmek ya da hayattan kaçmak anlamına da gelmez. Bunun yerine, insanlığı insan hayatındaki her şeyin yalnızca Allah'a teslim edilmesine doğru yönlendirmek için sürekli, samimi bir çaba ve bitmek bilmeyen bir mücadele demektir.
It is a sublime and lofty way of life that looks at this earth as small, life as short, its enjoyments and luxuries as worth little; and the breaking away from hindrances as humanity’s great aim. In Islam, however, this release does not mean seclusion, isolation and neglect, nor does it mean contempt for, or escape from life. Instead it simply means a continuous and sincere endeavour and an everlasting struggle to lead humanity towards submission of everything in human life to God alone.
Sonuç olarak bu, insanın Tanrı'nın yeryüzündeki halifesi olarak rolünü, daha önce açıkladığımız gibi tüm yükümlülükleriyle birlikte yerine getirmesidir.
Consequently, it is the fulfilment of man’s role as God’s vicegerent on earth with all its obligations, as we have already explained.
Yalnızlık ve aşırı maneviyatçılık yoluyla ruhun özgürleşmesi kolay elde edilebilir; ancak İslam bunu onaylamaz. Çünkü İslam, müntesiplerinin Tanrı'nın insana, yeryüzünün halifesi olarak verdiği görevi yerine getirmelerini ve insanlığın ihtiyaç duyduğu önderliği sağlamalarını ister. Bu, insanın yücelmesini garanti eden ve onun içinde ilahi iradenin zaferini sağlayan daha zor bir yoldur. İşte gerçek özgürlük budur, çünkü insan ruhunu ilahi kaynağına doğru uçmaya ve hikmet sahibi Yaratıcı olan Tanrı'nın onun için belirlediği çerçeve içinde yüce konumuna ulaşmaya teşvik eder.
Liberation of the soul through a life of isolation and extreme spiritualism is easy to achieve but Islam does not approve of it, because it wants its followers to fulfil man’s role assigned to him by God who placed him in charge of the earth and to provide the leadership humanity needs. This is the harder way that guarantees man’s elevation and achieves the victory of divine will within him. This is real liberation, for it urges the human soul to fly to its divine source and achieve its sublime status within the scope God, the wise Creator, has defined for it.
Bütün bunlar nedeniyle, İslami mesajın yaptığı ilk çağrı, Tanrı'nın birliğinin gerçekliğini insanların kalplerinde ve zihinlerinde kurmaya ayrılmıştı. Bu biçimiyle İslami mesaj, ruh, kalp ve akıl tarafından insan varlığının, bir yaşam biçiminin tam bir açıklaması olarak görülür; yalnızca söylenen bir söz ya da etkisiz bir inanç değildir. O, bütünüyle hayattır ve bütünüyle dindir. Daha sonra konulan ayrıntılar, onun insanların kalp ve zihinlerinde yerleşmesinin doğal meyvelerinden başka bir şey değildir.
For the sake of all this, the first address the Islamic message made was devoted to the establishment of the reality of God’s oneness in people’s hearts and minds. In this form, the Islamic message is seen by the soul, heart and mind, as a full explanation of human existence, a way of life and not merely a spoken word or an inert belief. It is life in its entirety and religion in its totality. Whatever details are later put in place are no more than the natural fruits of its establishment in people’s hearts and minds.
Önceki ilahi dinlerin müntesiplerini etkileyen ve inançlarını, düşüncelerini ve hayatlarını bozan tüm sapmalar, her şeyden önce, Tanrı'nın mutlak birliği kavramının zihinlerinde bozulmasından kaynaklanmıştır. Ancak bu kavramı İslam inancında ayıran özellik, insan hayatının bütününe derinlemesine kök salmış olmasıdır.
All the deviations that afflicted the followers of earlier divine religions, and which corrupted their beliefs, ideas and lives arose, in the first place, from a deterioration of the concept of God’s absolute oneness in their minds. But what distinguishes this concept in the Islamic faith is the fact that it is deeply rooted throughout human life.
Bu, insan hayatı için gerçekçi ve uygulanabilir bir sistemin temelini oluşturur; bu durum hem hukukta hem de inançta açıkça yansımaktadır.
Indeed, it forms the foundation of a realistic and practical system for human life, clearly reflected in both legislation and belief.
"O'nun Tanrı, tek ve yegâne Tanrı olduğunu söylemek" (1. ayet), "O'nun Samed olduğunu, yani Mutlak olduğunu" (2. ayet) ve "Doğurmadığını, doğurulmadığını ve hiçbir şeyin O'na denk olmadığını" (3-4. ayetler) ifade eder. Ancak Kur'an, vurgu ve açıklık sağlamak amacıyla bütün bunları ayrıntılı olarak belirtmektedir.
To say, “He is God, the One and only God,” (Verse 1) means that “He is the Eternal, the Absolute,” (Verse 2) and that “He begets none, nor is He begotten, and there is nothing that could be compared to Him.” (Verses 3-4) But the Qur’ān states it all in detail for added emphasis and clarification.
"Ebedî, Mutlak" anlamına gelen bu isim, aynı zamanda yaratılanların tümünün yardım için yöneldiği, izni olmadan hiçbir şeyin karara bağlanmadığı Rab'bi ifade eder. Allah, tek ve eşsiz Rab'dir. O, tek İlah ve Efendi'dir; diğer bütün varlıklar ise O'nun kullarıdır. Bütün dualar ve yakarışlar yalnızca O'na yöneltilir. Her şeye bağımsız olarak yalnızca O karar verir. Hiç kimse O'nun otoritesinde ortak değildir.
“The Eternal, the Absolute” also means the Lord to whom all creation turns for help, and without whose permission nothing is decided. God is the One and only Lord. He is the One God and Master while all other beings are but His servants. To Him and Him alone are addressed all prayers and supplications. He and only He decides everything independently. No one shares His authority.
"Doğurmamıştır ve doğurulmamıştır" sözü, Tanrı'nın varlık gerçeğinin derin köklü, kalıcı ve sonsuz olduğu anlamına gelir. Hiçbir değişken koşul onu asla etkilemez. Onun niteliği her zaman mutlak kemaldir. Doğum; türeme ve çoğalmadır, eksiklik ya da yokluktan sonra gelişmiş bir varlığı ima eder. Varlık ve yapı benzerliğine dayanan bir eşleşmeyi gerektirir. Tanrı'ya ilişkin bütün bunlar kesinlikle imkânsızdır.
“He begets none, nor is He begotten,” means that the reality of God is deep-rooted, permanent and everlasting. No changeable circumstances ever affect it. Its quality is absolute perfection at all times. Birth is descent and multiplication and implies a developed being after incompleteness or nothingness. It requires espousal which is based on similarity of being and structure. All this is utterly impossible in God’s case.
"Birlik" niteliği, bir babanın ve bir oğulun reddedilmesini de kapsar.
So the quality of ‘One’ includes the renouncement of a father and a son.
“Hiçbir şey O'na benzetilemez”, O'na hiç kimsenin varlığında, tek etkin güç olmasında ya da sıfat ve niteliklerinin hiçbirinde benzemediğini ve hiçbir yönden O'na denk olmadığını ifade eder.
“There is nothing that could be compared to Him,” means that no one resembles Him in anything or is equivalent to Him in any respect, either in their reality of being, in the fact that He is the only effective power, or in any of His qualities or attributes.
Bu, ilk ayette yer alan O'nun "Bir" olduğu beyanında zaten ima edilmiştir, ancak bu gerçeği teyit etmek ve açıklığa kavuşturmak için tekrar edilmiştir. Bu, iyiliğin Tanrısı olan Tanrı ile kötülüğün, inanışa göre Tanrı'ya karşı duran, O'nun iyi işlerini bozan ve yeryüzünde kötülük yayan kendi rabbi bulunduğunu ileri süren iki tanrılı inancın reddidir. Bilinen en meşhur iki tanrılı inanç, bir ışık tanrısına ve bir karanlık tanrısına inanan Farsların inancıydı. Bu inanç, Arap Yarımadası'nın güneyindeki, Farsların bir zamanlar devlet kurup egemenlik sürdüğü bölgede yaşayan insanlar tarafından biliniyordu.
This is implied in the statement of his being ‘One’ made in the first verse, but it is repeated so as to confirm and elaborate upon that fact. It is a renunciation of the two- god belief which implies that God is the God of Good while Evil has its own lord who, as the belief goes — is in opposition to God, spoils His good deeds and propagates evil on earth. The most well-known two-god belief was that of the Persians, who believed in a god of light and a god of darkness. This belief was known to the people in the south of the Arabian Peninsula, where the Persians once had a state and exercised sovereignty.
Bu sure, Allah'ın birliğine dair İslami inancı kesin bir biçimde ortaya koyar ve doğrular. 109. sure, Kâfirûn, ise İslami Allah'ın birliği anlayışı ile insan biçimi, sıfatları ya da kişiliği Tanrı'ya isnat eden herhangi bir inanç arasındaki her türlü benzerliği ya da temas noktasını reddeden bir yergidir. Her iki sure de Allah'ın birliğini farklı bir açıdan ele alır. Peygamber ﷺ, sünnet olan, yani sabah namazı olan fecr namazından önce kılınan nafile namazda bu iki sureyi okuyarak gününe başlardı. Bu, şüphesiz son derece önemliydi.
This sūrah firmly establishes and confirms the Islamic belief in God’s oneness just as Sūrah 109, The Unbelievers, is a denunciation of any similarity or meeting point between the Islamic concept of God’s oneness and any belief that ascribes human form, attributes, or personality to God. Each sūrah deals with God’s oneness from a different angle. The Prophet used to start off his day reciting these two sūrahs in the sunnah, or voluntary prayer before the obligatory dawn or fajr prayer. This, surely, was immensely significant.