Allah'ın rahmeti sayesinde onlara karşı yumuşak davranıyorsun. Eğer kaba ve katı yürekli olsaydın, onlar kesinlikle senden uzaklaşırlardı. Bu nedenle onları affet, bağışlanmaları için dua et ve işlerin yürütülmesinde onlara danış. Wait — I must correct my draft: the original says "God", so I should not write "Allah". Düzeltilmiş çeviri: Tanrı'nın rahmeti sayesinde onlara karşı yumuşak davranıyorsun. Eğer kaba ve katı yürekli olsaydın, onlar kesinlikle senden uzaklaşırlardı. Bu nedenle onları affet, bağışlanmaları için dua et ve kamuya ilişkin işlerde onlara danış.

It is by God’s grace that you deal gently with them. Had you been harsh and hard- hearted, they would surely have broken away from you. Therefore, pardon them and pray for them to be forgiven and consult with them in the conduct of public affairs.

Bir işe karar verdiğinde, artık Allah'a tevekkül et. Allah, kendisine tevekkül edenleri sever. Note: the rule says to write "God" as the Turkish word for God, not "Allah". Correcting that: Bir işe karar verdiğinde, artık Tanrı'ya güven. Tanrı, kendisine güvenenleri sever. (Ayet 159)

When you have resolved about a course of action, put your trust in God. God loves those who put their trust in Him. (Verse 159)

Sûre'nin Uhud Savaşı'na ilişkin yorumu ve Müslüman topluluğun ile diğer grupların, o savaştan önce ve savaş sırasında olayların gelişişine yönelik tutumları bağlamında, Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in yüce kişiliği ve Peygamber olarak konumunun Müslüman topluluğun hayatındaki önemi hakkında birkaç ayet yer almaktadır. Bu, Allah'ın Müslüman topluluğa bahşettiği lütfun büyük bir kısmını göstermektedir. Aşağıdaki ayetlerin bilinen teması Peygamber'in kişiliği olsa da, bazı satırlar Müslüman topluluğun örgütlenmesinde İslami yöntemi, bu örgütlenmenin temelini ve genel olarak insan hayatı için önemi ile İslam felsefesinin bazı temel unsurlarını da açıklamaktadır.

In the course of the sūrah’s commentary on the Battle of Uĥud and the attitudes of the Muslim community and other groups towards the way events developed both prior to and during that battle, a few verses are included about the noble personality of Muĥammad, God’s Messenger (pbuh) and the importance of his status as a Prophet to the life of the Muslim community. This demonstrates much of the grace God has bestowed on the Muslim community. While the Prophet’s personality is the known theme of the following verses, certain lines also explain the Islamic method in organising the Muslim community, the basis of this organisation, as well as some basic elements of Islamic philosophy and its importance to human life generally.

Peygamberin yüksek ahlak ilkelerinde ve güzel davranışlarında, İlahi lütfun büyük bir yönünü takdir edebiliriz. O, insanları kendine çeken, aralarında gerçek bağlar kuran kolay, yumuşak, hoşgörülü ve merhametli bir yapıya sahipti ﷺ. Bu kısa pasajda ayrıca Müslüman topluluğun hayatını yöneten temel ilkeyi, yani istişareye dayalı yönetimi de buluyoruz. Burada bu istişare ilkesini uygulamaya yönelik açık bir emir vardır. Bu emrin, istişarenin acı sonuçlar doğurduğu görünen bir zamanda verilmiş olması dikkate değerdir. İstişareye dayalı yönetim ilkesiyle birlikte, istişare sonucunda alınan kararı tereddütsüz uygulama konusunda kararlılık ilkesi de gelir. Bu iki ilkeye, Allah'a tevekkül etmenin en önemli değeri eklenir. Bu üç ilke, kavramsal, pratik ve örgütsel açıdan belirgin bir birbirini tamamlama sağlar. Ayrıca, Allah'ın irade ve kaderinin özü burada açıklanmaktadır. Bütün işler O'ndan başlar ve O'na döner. Olayların yönetiminde ve sonuçların belirlenmesinde O'nun iradesi üstündür. Pasaj ayrıca hıyanete ve tamahkârlığa karşı uyarır ve Allah'ın rızasını gözeten kimselerle Allah'ın gazabını hak edenleri birbirinden ayırır. Bu, kazanç ve kayıpları değerlendirmek için bir ölçü sunar. Pasaj, Peygamber aracılığıyla iletilen mesaj biçiminde Allah'ın bu ümmete verdiği büyük nimeti vurgulayarak sona erer. Bu nimetin yanında diğer her şey çok küçük görünür ve her türlü sıkıntı kolayca katlanılabilir hale gelir.

Burada ayırt edici bir emir yer alıyor: "Onlara iş konusunda danış." Bu, İslam yönetim sisteminin temelini oluşturan bir ilkedir ve Muhammed ﷺ'in bizzat, Allah'ın Elçisi olarak kamu işlerini yürüttüğü durumda bile bu ilke ortaya konmuştur. Dolayısıyla bu, Müslüman topluluğun istişarenin İslami yönetimin merkezinde olduğu konusunda hiçbir şüpheye düşmemesini sağlayan kesin bir ifadedir. İstişare olmadan hiçbir sistem gerçekten İslami değildir. Bu istişarenin hangi biçimde gerçekleştirileceği ve ilkenin nasıl uygulanacağı, belirli bir İslam toplumunun içinde bulunduğu koşullara göre uyarlanabilir meselelerdir. İstişarenin yüzeysel değil, gerçekten uygulanmasını sağlayan her türlü biçim ve mekanizma İslam'a uygundur.

We have here a distinctive order: “Consult with them on the conduct of public affairs.” This principle, which is basic to the Islamic system of government, is established here, even when Muĥammad himself, God’s Messenger, is the one who conducts public affairs. This is, then, a definitive statement which leaves the Muslim community in no doubt that consultation is central to Islamic government. Without it, no system is truly Islamic. What form this consultation takes and how the principle is implemented are matters which can be adapted to the prevailing conditions of any particular Islamic society. Any forms and mechanisms which ensure that consultation is really, not superficially, practised are acceptable to Islam.

Allah'ın, "İşlerde onlara danış" buyruğu, kararlı bir emir olarak, istişarenin acı sonuçlar doğurduğu görünen bir zamanda Allah tarafından Peygamber'e (ﷺ) verilmiştir. Görünüşe göre Uhud Savaşı'na giden olaylar sırasında Müslümanlar arasına ayrılığın girmesi istişare yüzünden olmuştu. Hatırlatmak gerekirse, bir grup Müslümanların Medine'de kalmasını istiyordu; orada düşman saldırılarını kolayca püskürtebileceklerdi. Diğer bir grup ise kâfirlerle şehir dışında savaşmak istiyordu. Ortaya çıkan ayrılık, düşman Medine'nin kapılarını zorlarken, Abdullah İbn Übey İbn Selul'ün ordunun en az üçte birini alarak geri çekilmesinde açıkça görüldü. Üstelik Medine'nin savunması için benimsenen plan, askerî açıdan en sağlam görünen plan değildi; geçmiş deneyimlerden öğrenilenlerle çelişiyordu. Yine de Müslümanlar, bir sonraki savaşta tam tersi stratejiyi benimsediler: Medine'de kalıp etrafını bir hendekle çevirdiler. Böylece Uhud'un derslerinden yararlandıklarını göstermiş oldular.

The decisive order, “consult with them on the conduct of public affairs” is issued by God to the Prophet at a time when consultation appears to have produced bitter results. Appearances suggested that it was due to consultation that disunity crept in among the Muslims during the events leading to the Battle of Uĥud. By way of a reminder, one group wanted the Muslims to stay in Madinah, where they could easily repel any enemy attacks. Another group wanted to fight the unbelievers outside the city. The resulting disunity was clearly apparent when `Abdullāh ibn Ubayy ibn Salūl withdrew with no less than one-third of the army, when the enemy was knocking at the gates of Madinah. Moreover, the plan adopted for the defence of Madinah did not appear to be the most sound from a military point of view. It was at variance with what had been learnt from past experience. The Muslims did, however adopt the opposite strategy in the following battle, staying in Madinah and digging a moat around it. Thus, they showed that they had benefited by the lessons of Uĥud.

Tanrı'ya tevekkül etmenin ne anlama geldiğini açıklamak için sure, zaferin ve yenilginin belirleyicisi olan gücün Tanrı'ya ait olduğunu açıkça belirtir. Yardım yalnızca O'ndan istenmeli ve O'nun yardımıyla yenilgiden kaçınılmalıdır. Müminler hazırlıklarını yapıp ellerinden gelen tüm güçleri seferber ettikten sonra Tanrı'ya yönelir, tamamen O'na güvenir ve sonuçların belirlenmesinde kendilerinin bir payı olmadığını kabul ederler. Sonucu belirleyen Tanrı'nın iradesidir: "Eğer Tanrı size yardım ederse, sizi kimse yenemez; ama sizi bırakırsa, O'ndan başka kim size yardım edebilir? Müminler ancak Tanrı'ya tevekkül etmelidir." (Ayet 160)

In order to explain what placing one’s trust in God means, the sūrah clearly states that the power which determines victory or defeat is God’s. It is from Him that support should be sought and through His help defeat is avoided. Once the believers have made their preparations and mobilised all the forces they can muster, they turn to God for help, rely fully on Him and recognise that they have no say in determining the consequences. It is God’s will that determines the outcome: “If God helps you, none can overcome you; but if He should forsake you, then who is it that can help you beside Him? It is in God that the believers should place their trust.” (Verse 160)

İslami yaşam anlayışı, Tanrı'nın iradesinin tüm olayları belirlemedeki mutlak oluşu ile bu iradenin insanın kendi eylemleri aracılığıyla hayata geçmesi arasındaki mükemmel dengeyi ortaya koymaktadır. Tabiatın İlahi yasası, her meselede bir sebep-sonuç ilişkisi kurmaktadır; ancak sebepler sonuçları başlatmaz. Etkiyi meydana getiren güç Tanrı'nın gücüdür; O, sebeplere dayanarak sonuçları iradesine göre belirler. Ardından insandan çalışmasını, görevlerini yerine getirmesini ve yükümlülüklerini karşılamasını ister. Sonuçları belirleyen Tanrı'dır ve bu sonuçlar, insanın sorumluluğunu ne ölçüde yerine getirdiğine göre belirlenir.

The Islamic concept of life demonstrates the perfect balance between asserting that God’s will is absolute in shaping all events and that it comes into operation through man’s own actions. The Divine law of nature establishes a cause and effect relationship in all matters, but causes do not initiate effects. The operative force is that of God, Who determines effects on the basis of causes according to His will. He then requires man to work hard, fulfil his duties, and meet his obligations. It is in relation to how far man discharges his responsibility that God determines the results.

Bu, sonuçların ve doğurduğu neticelerin her zaman Tanrı'nın iradesine bağlı olacağı anlamına gelir; çünkü bunları ne zaman ve nasıl dilerse var eden yalnızca O'dur. Böylece Müslüman'ın temel inancı ile eylemleri arasında bir denge kurulmuş olur. Elinden gelenin en iyisini yapar ve eylemlerinin sonuçlarının Tanrı'nın iradesine bağlı olduğunu bilir. Onun için neden-sonuç ilişkisinde bir zorunluluk yoktur, çünkü Tanrı'nın yaptığı hiçbir şeyin zorunlu olduğunu iddia etmez.

Savaş ganimetlerinden pay alma hırsı —ki bu, Uhud'daki yenilginin doğrudan sebebiydi— ve genel olarak dürüstsüzlük çerçevesinde, sure, bir müminin dikkatini odaklaması gereken doğru değerleri vurgulamaktadır: "Allah'ın rızasını arayan kimse, Allah'ın gazabını kazanmış ve barınağı cehennem olan kimse gibi olabilir mi? Ne kötü bir varış yeridir o." (162. ayet)

Within the framework of keenness to have a share in the spoils of war, which was the direct cause of the defeat at Uĥud, and dishonesty in general, the sūrah underlines the proper values, on which a believer’s attention must be focused: “Can he who strives after God’s pleasure be compared to one who has incurred God’s wrath and whose abode is hell? How evil such a goal is.” (Verse 162)

Şüphesiz ki Allah'ın rızası, peşinden koşulmaya değer en büyük kazançtır; bu rızaya ulaşılıp ulaşılmaması, kişinin çabalarının kârlı olup olmayacağını ya da tamamen boşa gidip gitmeyeceğini belirler. Allah'ın rızasının peşinden onu kazanana kadar koşan kişi ile Allah'ın gazabını kazanıp kendisini cehenneme götürecek yola düşen kişi arasındaki fark çok büyüktür. Bu ikisinin Allah katındaki konumları birbirinden çok farklıdır: "Onlar Allah katında farklı derecelerdedirler." (Ayet 163) Her biri konumunu bizzat kendi amelleriyle kazanır; bu da kayırmacılık olmadığı ve kimseye haksızlık yapılmadığı anlamına gelir: "Allah, yaptıklarını hakkıyla görendir." (Ayet 163)

There is no doubt that God’s pleasure is the prize to be coveted, and the winning of which determines whether one’s efforts are profitable or end in utter loss. The gulf is great between the one who pursues God’s pleasure until he wins it and the one who ends up incurring God’s displeasure, which leads him to hell. The two have greatly different standings with God: “They have different standings in God’s sight.” (Verse 163) Each actually earns his position, which means that there is no favouritism and none is wronged: “God sees all that they do.” (Verse 163)

Bu bölümün, sûrenin bu kısmının sonu, Allah'ın Elçisi'nin kişiliğine, onun getirdiği mesaja ve bunun Allah'ın müminlere bahşettiği büyük bir lütuf olduğu gerçeğine yapılan bir atıfla tamamlanmaktadır: {Andolsun ki Allah, müminlere içlerinden, onlara âyetlerini okuyan, onları arındıran ve onlara Kitab'ı ve hikmeti öğreten bir peygamber göndererek büyük bir lütufta bulundu. Oysa onlar, bundan önce apaçık bir sapıklık içindeydiler.} (Âyet 164)

This part of the sūrah concludes with a reference back to the personality of God’s Messenger, his message, and the fact that it represents a great favour bestowed by God on the believers: “Indeed, God bestowed a favour on the believers when He sent them a messenger from among themselves, to recite to them His revelations, and to purify them, and teach them the book and wisdom, whereas before that they were surely in plain error.” (Verse 164)

Peygamberin görevi aynı zamanda onları "arındırmak"tır. Bu arınma kalplerine dokunur, evlerini, namusunu ve ibadetlerini etkiler; hayatlarını, toplumlarını ve sosyal sistemlerini karakterize eder. Onları şirkin, put tapıcılığının ve batıl inancın her izinden, bunlarla ilişkili olan her şeyden; insana yakışmayan ritüellerden, alışkanlıklardan ve geleneklerden arındırır. Böylece insan hayatı, cahiliyenin değerler, ilkeler ve sosyal gelenekler üzerindeki her izinden arındırılmış olur.

The role of the Messenger is also “to purify them”. This purification touches their hearts, affects their homes, honour and worship, and characterises their lives, community and social systems. He purges them of all traces of polytheism, idol worship, and superstition and all that is associated with these, of rituals, habits and traditions which are unworthy of man. Human life is thus purged of all traces of ignorance and its effects on values, principles and social traditions.

Cahiliyye dönemindeki her cahil toplum, Araplar da dahil olmak üzere, kendi içinde bazı kötü yönleri barındırıyordu. Bu kötülükler, Habeşistan Kralı Necāşī'ye hitap ederken Peygamber'in amcaoğlu Ca'fer İbn Ebî Tâlib tarafından ortaya konmuştur. Bir grup Müslüman Habeşistan'a sığınmıştı; ancak Kureyş bir heyet göndererek kralından bu kişilerin iadesini istedi. Kral, Müslüman mültecileri çağırarak davalarını dinlemek istedi. Sözcüleri olan Ca'fer, görüşlerini şu sözlerle dile getirdi:

Every type of ignorant community, including the Arabs at that time, entertained its own evil aspects. These evils were highlighted by Ja`far ibn Abī Ţālib, a cousin of the Prophet, when he addressed Negus, the ruler of Abyssinia. A number of Muslims had sought refuge in Abyssinia, but the Quraysh sent a delegation which requested its ruler to extradite them. He called in the Muslim refugees to put their case. Their spokesman, Ja`far, made his statement in the following terms:

"Biz, putperestlik yapan, leş yiyen, her türlü çirkin fiili işleyen, akrabalarıyla ilişkisini koparan, komşularına kötü davranan ve içimizdeki güçlü olanların zayıfların haklarını gasp ettiği cahil bir toplumduk. Bu durum, Allah'ın aramızdan, iyi aile soyu, doğruluğu, dürüstlüğü ve güvenilirliğiyle tanınan bir Elçi göndermesine kadar devam etti. Bizi yalnızca Allah'a ibadet etmeye, O'na hiçbir ortak koşmamaya, bizim ve atalarımızın O'nun yanında taştan ve heykellerden oluşan putlara taptığı şeyleri terk etmeye çağırdı. Bize sözlerimizde doğru olmayı, dürüst olmayı, akrabalarımıza ve komşularımıza iyi davranmayı, günahtan ve birbirimizi öldürmekten kaçınmayı emretti. Her türlü çirkinliği, yalan yere şahitliği, yetimlerin malını yemeyi ve iffetli kadınlara zina iftirasında bulunmayı yasakladı. Bize yalnızca Allah'a ibadet etmemizi, O'na hiçbir ortak koşmamamızı, namazlarımızı kılmamızı, zekât vermemizi ve oruç tutmamızı emretti." Cahiliye Arabistan'ında yaygın olan kötü âdetlerin bir başka yönünü, Peygamber'in eşi Âişe, cinsiyetler arasındaki ilişkilere dair şu aktarımında anlatmaktadır. Bu rivayet, Peygamber'in hadislerinin en sahih derlemesi olan Buhârî'nin Sahîh'inde yer almaktadır: "Cahiliye günlerinde kadınlar ve erkekler arasında dört tür ilişki vardı. Bunlardan biri, bugünkü evlilik ilişkisiyle aynıydı: Bir adam, başka bir adamın kızına ya da himayesindeki başka bir kıza evlenme teklifinde bulunur, ona mehir öder ve onunla evlenirdi. İkinci tür ise şöyleydi: Bir adam, karısı adet görmesinden temizlendikten sonra ona şöyle derdi: 'Falanca adamın yanına git ve ondan hamile kal.' Kendisi ise, adamdan hamile kalıncaya kadar karısıyla cinsel ilişkiye girmezdi. Kadın, o adamdan açıkça hamile olduğu anlaşılınca, kocası dilerse yeniden onunla ilişkiye girerdi. Bunu, üstün soydan bir oğlan sahibi olma arzusuyla yapardı." Üçüncü bir biçim ise şöyledir: On'dan az sayıda bir grup erkek aynı kadınla birlikte olur ve her biri onunla cinsel ilişkiye girerdi. Kadın hamile kalıp bir çocuk doğurduğunda, doğumdan birkaç gün sonra onlara haber gönderip yanına gelmelerini isterdi. Hiçbiri bu buluşmadan kendini alıkoyamazdı. Kadın onlara şöyle derdi: "Aramızda neler geçtiğini biliyorsunuz. Şimdi bir çocuk doğurdum; bu çocuk ....'in oğludur." Babası olarak canının çektiğini seçerdi. Erkek de o çocuğu inkâr edemezdi. Dördüncü tür ise fuhuştu. Herhangi bir sayıda erkek, gelen hiç kimseyi geri çevirmeyen bir kadınla birlikte olabilirdi. Fahişeler, her erkeği kabul ettiklerini belirtmek için kapılarına bir tür bayrak asarlardı. Böyle bir fahişe çocuk doğurduğunda, onun için para toplanır ve babayı belirlemesi için bir fizyonomistin çağrılırdı. Çocuk, onu sahiplenmekten kaçınmayan o erkeğin adıyla anılırdı. Bu aşağılık ve küçük düşürücü durum bir yoruma ihtiyaç duymaz. Bir erkeğin, karısını, tıpkı dişi devesini ya da atını ya da başka bir hayvanını iyi soy elde etmek için gönderdiği gibi, başka bir erkekten hamile kalması için gönderdiğini hayal etmek yeterlidir. On'dan az sayıda erkeğin aynı kadınla birlikte olup sonra kadının çocuğunun babası olarak onlardan birini seçmesine izin verdiğini hayal etmek yeterlidir. Fuhuşa gelince, her yerde aynıdır. Ancak bu özel durumda, bir fahişenin doğurduğu çocuk belirli bir zina edene nispet edilir. O bunda bir utanç görmez ve çocuğu inkâr etmez. Eğer İslam ve onun arındırıcı ilkeleri olmasaydı, Araplar bu tür bir pislik içinde yaşamaya devam ederlerdi.

Tanrı'yı bilmeye dayanmayan tüm sistemlerin kendilerine ait kötülükleri ve bozuk uygulamaları vardır.

All systems based on ignorance of God have their evils and debased practices.

İslam öncesi Arabistan'da bunların belki de en belirgin olanı, Nedevî'nin anlattığı üzere putperestlikti.

Perhaps the most prominent among these in pre-Islamic Arabia was idol-worship as described by Nadwī:

Dinî bakımdan Araplarda (İslam öncesi dönemdeki Araplar), her şeyi kapsayan bir ilahi takdir inancı çok zayıflamıştı. Bu inanç yalnızca seçkin birkaç kişide kalmıştı; kitlelerin büyük çoğunluğunun dini ise kaba bir putperestlikti. Başlangıçta ibadet aracı olarak getirilen putlar, zamanla ilahlık mertebesine yükseltilmişti. Hâlâ tek ve aşkın bir Tanrı'ya saygı gösteriliyordu, ama bu yalnızca sözde kalıyordu; kalplerinde ise lütfunu kazanmaya ve gazabını savmaya çalıştıkları pek çok tanrı tahtta oturuyordu.

The belief in an overruling Providence had grown very feeble among them (the Arabs of pre-Islamic days). It was confined to a select few, while the religion of the great mass of them was gross idolatry. The idols that had originally been introduced to serve as devotional media had become elevated to the status of divinity. Homage was still paid to one transcendent God, but only verbally; in their hearts a host of deities were enthroned, whose goodwill they sought to propitiate, and displeasure avert.

Her kabile, şehir ve yerleşim biriminin kendine ait bir tanrısı vardı. El-Kelbî, Mekke'deki her hanenin kendine ait bir putu olduğunu belirtmiştir. Bir Mekkeli yolculuğa çıkmaya hazırlandığında evdeki son işi, ailenin tanrısının bereketini dilemek olurdu; yolculuktan döndüğünde yapacağı ilk şey ise o tanrıya saygı göstermekti.

Each tribe, city, and locality had its own god. Al-Kalbī has stated that every household in Makkah had its own idol. When a Makkan started on a journey, his last act at home would be to invoke the blessings of the family deity, and the first thing he did on his return was to pay reverence to it.

İnsanlar birbirleriyle yarış hâlinde putlar toplar ve onlar için tapınaklar inşa ederlerdi. Bunların ikisini de karşılayamayanlar ise Kâbe'nin önüne bir taş levha diker ve onun etrafında tavaf ibadetini yerine getirirdi.

People used to vie with one another in collecting idols and constructing temples for them. Those who could afford neither planted a slab of stone in front of the Ka`bah and performed the ritual of circumambulation around it.

Bu tür taşlara ensâb denirdi. Sahih-i Buhârî'de rivayet edildiğine göre Ebû Recâ el-Utâridî şöyle demiştir: "Taşlara tapardık. Sahip olduğumuz taştan daha güzel bir taş bulduğumuzda, onu alır ve eskisini atardık."

"Ve onlara kitabı ve hikmeti öğretmek." Bu ayetin muhatapları, kelimenin her anlamıyla ümmîydi. Yalnızca okuma yazma bilmiyorlardı değil, entelektüel açıdan da ümmîydiler. Uluslararası bilgi standartlarına göre her alanda geride kalmışlardı. Uğraşları bilgiyi teşvik eden ya da artıran türden değildi. Bu mesajı aldıklarında büyük bir dönüşüm yaşadılar ve onu dünyanın geri kalanına aktarmalarını sağlayan bir değişim gerçekleşti. Bu onlara büyük bir hikmet bahşetti. Onlar, insanlığı içine düştüğü cehalet uçurumundan kurtarmaya yazgılı bir entelektüel ve toplumsal felsefenin taşıyıcıları oldular. Aynı öğreti, Allah'ın izniyle, insanlığı çağdaş cehaletinden yeniden kurtarmak için rolünü yeniden oynamak üzeredir. Bu cehalet, geçmiş biçimleriyle aynı ahlaki ve toplumsal özellikleri paylaşmakta, insan hayatı için aynı hedef ve amaçları belirlemektedir; bilim ve sanayideki büyük maddi ilerlemelere ve bu ilerlemelerin getirdiği refaha rağmen durum değişmemiştir.

“And to teach them the book and wisdom.” Those addressed by this verse were illiterate in every sense of the word. Not only did they not read and write, but their illiteracy was intellectual as well. According to international standards of knowledge, they lagged behind in every field. Their preoccupations were not of the sort which encouraged or increased knowledge. When they received this message, they experienced a great transformation which made them pass it on to the rest of the world. It endowed them with great wisdom. They became the standard-bearers of an intellectual and social philosophy which was destined to save humanity from the depths of ignorance into which it had sunk. The same doctrine is about to play its role again, God willing, to save humanity anew from its contemporary ignorance, an ignorance which shares with past forms the same moral and social characteristics, as it sets the same goals and objectives for human life, despite the great material advances of science and industry and the affluence such advances have brought about.

"Oysa bundan önce onlar, kesinlikle apaçık bir sapkınlık içindeydiler." Onlar, inançlar ve kavramlar, hedefler ve amaçlar, alışkanlıklar ve uygulamalar, sistemler ve ölçüler, ahlaki ve toplumsal değerler bakımından kesinlikle sapkınlık içindeydiler. Bu ayetle ilk kez hitap edilen Araplar, hayatlarının nasıl olduğunu şüphesiz hatırlıyorlardı ve İslam'ın meydana getirdiği tam dönüşümün değerini tamamen takdir ediyorlardı. İslam olmasaydı, İslam'ın kendilerini yükselttiği yüksek ölçülere asla ulaşamayacaklarını fark ediyorlardı. Böyle bir dönüşüm, insanlık tarihinde tamamen eşsizdir. İslam sayesinde, bütün küçük kaygılarıyla ve dar görüşlülüğüyle kabile aşamasından doğrudan geçtiklerini, yalnızca kelimenin tam anlamıyla bir millet değil, insanlığa önderlik edecek, onun için idealleri ve sistemleri belirleyecek bir millet olduklarını fark ediyorlardı.

“Whereas before that they were surely in plain error.” They were certainly in error with regard to concepts and beliefs, goals and objectives, habits and practices, systems and standards, as well as moral and social values. The Arabs, addressed for the first time by this verse, undoubtedly remembered what their lives were like and fully appreciated the total transformation brought about by Islam. They recognised that without Islam they would never have attained the high standards to which Islam elevated them. Such a transformation is totally unique in human history. They recognised that it was through Islam that they moved directly from the tribal stage, with all its petty concerns and narrow-mindedness, to become not merely a nation in the fullest sense of the word, but a nation to lead humanity and to set for it its ideals and systems.