Bu surenin giriş bölümü, Müslümanların Allah'ın yolunda yaptıkları savaşlarda elde edebilecekleri ganimetlere ilişkin Allah'ın hükmünü ortaya koymaktadır. Yeni kurulmuş olan Müslüman devletle Arap putperestleri arasında yapılan ve Bedir'de gerçekleşen ilk büyük savaşa katılanlar, ganimetin dağıtımı konusunda kendi aralarında anlaşmazlığa düştüler. Allah burada hükmünü bildirmekte ve onlara kendisinden sakınmaları ve itaat etmeleri gerektiğini, ayrıca Elçisine de itaat etmeleri gerektiğini hatırlatmaktadır. Onlara imanlarını ve bu imanın değerlerini yaşamak zorunda olduklarını hatırlatmaktadır.

This opening passage of the sūrah provides God’s ruling over the booty that Muslims may gain in their campaigns to serve God’s cause. Those who fought in the first major battle that took place at Badr between the newly-established Muslim state and the pagan Arabs disputed among themselves over its distribution. God gives here His ruling and reminds them of their need to fear and obey Him, and also obey His Messenger. He reminds them of their faith and that they need to live up to its values.

Allah'ın bunu da hatırlattığı gibi, onlar bir ticaret kafilesini ele geçirmeyi umuyorlardı, ama Allah onlar için çok daha iyi bir şey dilemişti: güç ve zafer. Ayrıca, sayıca ve donanımca kendilerinden çok üstün bir düşmanla karşılaşmalarına rağmen savaşın lehlerine dönmesini sağlayan etkenleri gözlerinin önüne serer. Meleklerle desteklendiler. Yağmur onlara içecek su verdi ve arazinin zemini sağlamlaştırarak kumlu bir savaş alanında engellenmemelerini sağladı. Uyku onları bastırarak onlara huzur ve güven verdi. Düşmanları korkuya kapıldı ve sonunda ağır bir cezaya çarptırıldılar.

God also reminds them that they had hoped to gain a trade caravan, but God wanted something much better for them: strength and victory. He further puts before their eyes the factors that made the battle go in their favour when they were facing an enemy who was far superior to them in numerical strength and equipment. They were given support by angels. Rain gave them water to drink, and made the terrain firmer so that they were not impeded by a sandy battleground. Slumber overwhelmed them to give them calmness and reassurance. Their enemies were overwhelmed with fear, and ended up suffering stern punishment.

Mümin olanlar, düşmanları ilk bakışta ne kadar güçlü ve yenilmez görünürse görünsün, her savaşta sebat etmekle emrolunmuşlardır. Plan yapan, eyleyen ve öldüren Allah'tır ama burada "God" yazıldığı için: Tanrı'dır. Onlar yalnızca O'nun iradesini gerçekleştirdiği araçlardır. O, onlarla dilediğini yapabilir.

The believers are commanded to remain steadfast in every battle, no matter how strong and unassailable their enemies may initially appear to be. It is God who plans, acts and kills. They are merely a means with which He accomplishes His will. He may do with them what He pleases.

Ganimetler hakkında sana soruyorlar. De ki: "Ganimetler Allah'ın ve Peygamber'indir." Öyleyse Allah'a karşı takvalı olun ve aranızdaki ilişkileri düzeltin. Eğer gerçekten iman edenler iseniz, Allah'a ve Resulü'ne itaat edin. Gerçek mü'minler, yalnızca Allah anıldığında kalpleri korkuyla titreyen ve kendilerine O'nun ayetleri okunduğunda imanları artanlardır. Yalnızca Rableri'ne tevekkül ederler. Namazlarını düzenli kılarlar ve kendilerine rızık olarak verdiğimiz nimetlerden infak ederler. İşte gerçek mü'minler bunlardır. Rableri katında yüksek dereceler, bağışlanma ve cömert bir rızık onlara verilecektir. (Âyet 1-4)

They ask you about the spoils of war. Say: “The spoils of war belong to God and the Messenger. So, have fear of God and set right your internal relations. Obey God and His Messenger, if you are true believers.” True believers are only those whose hearts are filled with awe whenever God is mentioned, and whose faith is strengthened whenever His revelations are recited to them. In their Lord do they place their trust.They attend regularly to their prayers and spend on others some of what We have provided them with. It is those who are truly believers. They shall be given high ranks with their Lord, and forgiveness of sins and generous provisions. (Verses 1-4)

Önsözde, bu ayetlerin iniş sebeplerini anlatan bir dizi rivayetten bahsetmiştik. Sûre indirildiği sırada hâkim olan havayı tam olarak kavrayabilmek için, özellikle ganimetlere dair ayetlerden söz eden birkaç rivayeti daha burada eklemek faydalı olacaktır. Bu, Medîne'de Müslüman devletin kurulmasından sonra yaşanan ilk büyük savaşın ardından Müslüman topluluğun gerçek durumuna dair açık bir bakış sağlayacaktır.

We mentioned in the Prologue a number of reports speaking about the reasons for the revelation of these verses. It is useful to add here some more reports in order to be fully aware of the prevailing atmosphere at the time when the sūrah was revealed, particularly those verses that speak of the spoils of war. This will give us a clear view of the actual situation of the Muslim community after its first major battle since the establishment of the Muslim state in Madinah.

İbn Kesîr, Kur'ân tefsirinde Ebû Dâvûd, en-Nesâî ve başkalarının İbn Abbâs'tan naklettiği bir rivayeti aktarır. İbn Abbâs şöyle der: "Bedir günü Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Kim şöyle şöyle yaparsa, ona falan şey olacaktır.' Müslümanlardan gençler, iddialarını kanıtlamak için büyük çaba gösterdiler; yaşlılar ise sancakları taşıdılar. Ganimetin paylaştırılma vakti gelince, onlar da haklarını istediler. Yaşlılar şöyle dedi: 'Hepsini kendiniz için almayın, çünkü biz size destek oluyorduk. Bir yenilgiye uğramış olsaydınız, bizim korumamıza ihtiyacınız olacaktı.' Bu konuda aralarında bir anlaşmazlık çıktı. Bunun üzerine Allah, surenin ilk ayetini indirdi." İbn Abbâs'tan gelen başka bir rivayet şöyledir: "Bedir günü Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Kim bir düşman askerini öldürürse, ona bu ve şu şey olacaktır; kim de bir esir getirirse, ona falan şey olacaktır.' Ebû el-Yesîr adında bir adam iki esir yakalayıp getirdi ve şöyle dedi: 'Ey Allah'ın Elçisi, bize söz vermiştiniz.' Sa'd İbn Ubâde şöyle dedi: 'Ey Allah'ın Elçisi, eğer yalnızca bu insanlara verirseniz, Sahabeleriniz için hiçbir şey kalmayacak. Biz geri kaldık, çünkü ödülü küçük görmüş değildik ya da korkaklık etmiş değildik. Geride kaldık, çünkü düşman arkadan size saldırırsa, sizi korumak içindi.' Bir anlaşmazlık çıktı ve surenin ilk ayeti indirildi. Allah ayrıca ganimetlerin paylaştırılmasını belirleyen 41. ayeti de indirdi."

Böylece surenin ilk ayeti, ganimet konusunda tartışanların kalplerine Allah korkusunu sürdürmeleri gerektiğini hatırlatır. Her kalbin sırlarını bilen Yaratıcı yüceltilsin. İnsan kalplerini bu dünyanın servet ve zevklerine değer vermekten ve onlar üzerinde tartışmaktan uzaklaştıran tek şey, Allah korkusu ve hem bu dünyada hem de ahirette O'nun rızasını kazanma arzusudur; oysa böyle bir tartışmanın da Allah'ın davası için çetin mücadele etmenin bir tanığı olma gibi bir çağrışımı olmalıydı. Kalbi bütünüyle Allah'a yönelmeyen, O'nun gazabına uğramaktan korkmayan ve rızasını aramayan biri, dünyevi rahatlık ve servet cazibesinden asla kurtulamaz. Allah korkusu, insanların kalplerini kolaylıkla ve tevazuyla hidayete açık kılar; böylece aralarında dostane ilişkiler sürdürebilir ve kardeşlik bağlarını güçlendirebilirler: "Öyleyse Allah'tan korkun ve aranızdaki ilişkileri düzeltin." (Ayet 1). Allah korkusu sayesinde insanlar Allah'a ve Elçisine tam bir itaate yönlendirilir: "Eğer gerçekten mü'minseniz, Allah'a ve Elçisine itaat edin." (Ayet 1).

Thus, the opening verse of the sūrah reminds the hearts of those who disputed over the booty that they should maintain fear of God. Glory be to the Creator who knows all hearts’ secrets. It is only the fear of God and the desire to earn His pleasure in this life, as well as in the life to come, that turns human hearts away from valuing the riches and pleasures of this world and disputing over them, even though such a dispute should also have an overtone of having a testimony for fighting hard to serve God’s cause. A heart that does not turn in its totality to God, fearing to incur His anger and seeking to earn His pleasure, will never be able to get rid of the temptation of worldly comforts and riches. Fearing God is what makes people’s hearts willing to be guided with ease and humility so that they can maintain friendly relations and promote bonds of brotherhood between them: “So, have fear of God and set right your internal relations.” (Verse 1) It is through fearing God that they are led to total obedience of God and His Messenger: “Obey God and His Messenger, if are true believers.” (Verse 1)

Bu bağlamda itaatin birinci yönü, ganimet malları hakkındaki hükmüne boyun eğmektir. Ganimet artık savaşçılardan hiçbirine ait değildi. Bütün ganimet Allah'a ve Elçisine aittir ve bunun kullanımı üzerinde yetki yalnızca onlarındır. Bu mü'minler, Allah'ın hükmüne ve Peygamberin ganimeti taksim edişine ancak gönül rahatlığı ve sevinçli bir kalple boyun eğebilirlerdi. Ayrıca, "gerçekten mü'min iseniz" koşuluyla, hiçbir şeyin zayıflatamayacağı kardeşlik ilişkilerini sürdürmeleri gerekiyordu.

The first aspect of obedience in this connection is to submit to His ruling over the spoils of war. It no longer belonged to any one of the fighters. The entire booty belongs to God and His Messenger, and they have sole discretion over its use. Those believers could only submit to God’s ruling and the Prophet’s division of the booty with easy hearts and happy minds. They also needed to maintain their brotherly relationship which nothing could weaken, provided that “you are true believers”.

Peygamber'in Sahabileri, gerçek mü'minlerin örnekleri olarak gerçekten de öyleydi. Kur'ân onları derinden etkilemişti; bu etki, toplumlarındaki genel atmosferle daha da güçlenmişti. Bu atmosferde insanlar Kur'ân'ı yalnızca entelektüel olarak takdir etmekle yetinmeyip, onun gereğini hayatlarında uygulamaya çalışıyorlardı. Sürenin açılış ayetinin inmesine yol açan olayı anlatan bazı rivayetleri zaten zikretmiştik. Bu rivayetler, Sa'd ibn Mâlik'in30 Peygamber'den, ganimetlerin nasıl taksim edileceği ve bunların üzerinde Peygamber'in tam yetkisini veren ayet inmeden önce, belirli bir kılıcı kendisine vermesini istediğini anlatır. Peygamber ﷺ ona şöyle dedi: "Bu kılıç ne senindir ne de benim. Bırak onu." Sa'd bu emre uyup uzaklaştığında ve sonra geri çağrıldığında, isteğinin vahiyle cevaplanmış olabileceğinden korktu. Rivayet, Sa'd'ın sözlerinden şöyle devam eder: "Dedim ki:"

The Prophet’s Companions were indeed models of true believers. The Qur’ān had a special effect on them, enhanced by the general atmosphere in their community in which people tried their best to practically live by the Qur’ān and not confine themselves to an intellectual appreciation of its meaning. We have mentioned certain reports that relate the incident leading to the revelation of the opening verse of the sūrah. These reports speak of Sa`d ibn Mālik30 who requested the Prophet to give him a particular sword before the revelation that gave the Prophet complete control over the spoils of war and how they were to be distributed. The Prophet said to him: “This sword belongs neither to you nor to me. Put it down.” When Sa`d complied with this instruction and went away, and was then called back, he feared that his request might have been answered by revelation. Quoting Sa`d, the report goes on: “I said:

"Allah bize seninle ilgili bir şey mi indirdi?" Peygamber ona şöyle dedi: "Benim olmayan bu kılıcı bana vermeni istedin. Şimdi o bana verildi ve ben de onu sana hediye ediyorum." Böylece onlar Rableriyle ve inmekte olan Kur'an'la birlikte yaşadılar. Bu gerçekten büyük bir şeydi ve insanlık tarihinin olağanüstü bir döneminde gerçekleşiyordu. Peygamberin Ashabı, Kur'an'ı kendi örnek yaşayışlarıyla böylece idrak edebildiler. Kendi pratik işlerini Kur'an'ın yönlendirmeleri doğrultusunda yürütmeleri, Kur'an'ı anlayışlarını hem pratik hem de son derece etkili kıldı. İlk yönün aynısının tekrarlanması mümkün değildir; hiçbir insan topluluğu artık Kur'an'ı doğrudan alamaz. Yine de Peygamberin Ashabı topluluğunu karakterize eden Kur'an ile etkileşim biçimi kesinlikle tekrarlanabilir. Bunun için yalnızca, ilk Müslüman topluluğun yaptığı gibi, bu İslam dinini pratik hayatta kurmaya çalışan bir inanan topluluğu gerekir. Böyle bir inanan topluluk, Kur'an'a aynı türden bir değer verecek ve onun okunduğu her seferinde imanı artacaktır; çünkü her şeyden önce o, inanan bir topluluktur. Onlar için gerçek iman, cahiliyyenin tüm dünya üzerindeki kontrolünü yeniden ele geçirmesinden sonra, bu dini pratikte kurmak için harekete geçmelerini gerektirir. Onlara göre iman, boş arzulardan ibaret değildir; kişinin kalbinde derin biçimde kök salmış ve eylemle tasdik edilen bir şeyi ifade eder.

Şimdi sûre, başlangıçta gerçek imanın doğasını ortaya koyduğuna göre, Müslüman topluluğun, ganimet olarak bu savaştan elde ettiği ve ihtilafın konusu hâline gelen malları almasına imkân veren savaşa atıfta bulunuyor; öyle ki davranışları, Peygamber'in Sahabisi Ubâde İbnü's-Sâmit'in açıkça belirttiği gibi, pek de yakışık almayan bir hâle gelmişti. Sûre, meydana gelen çeşitli olaylara ve Peygamber'in Sahabilerinin bunlara karşı nasıl hissettiklerine ve nasıl davrandıklarına genel bir biçimde değiniyor. Bu atıf, Peygamber'in Sahabilerinin yalnızca Allah'ın iradesinin gerçekleşmesine vasıta olduklarını açıkça ortaya koyuyor. Bütün o olayların ve bunlardan doğan durumun, ihtilaf ettikleri ganimet de dahil olmak üzere, yalnızca Allah'ın iradesi, takdiri ve o mü'min kullarına verdiği yardım sayesinde mümkün olduğu açıktır. Onların bu savaştan ummuş oldukları şey yalnızca küçük ve sınırlı bir kazançtı. Bu, Allah'ın onlar için istediğiyle, yani hak ile batıl arasındaki büyük ayrımın gök ve yerde onların eliyle kurulmasıyla kıyaslanamazdı. Yüce Meclis'in, yani göklerdeki Yüce Topluluğun ve yeryüzündeki insanların, genel olarak da insanlık tarihinin esas meşgalesi olan büyük ölçü de budur. Sûre, onlara, bir grubun tercih ettikleri şeye karşı savaşa girdiğini hatırlatıyor. Başka bir grup ise ganimetin aralarında paylaştırılmasından hoşlanmamıştı. Şimdi Allah, tercih ettikleri şeyin, Allah'ın tercih ettiği ya da gerçekleştirmek istediği şeyle kıyaslanamayacağını onların anlamasını istiyordu. O, her işin sonucunu bilendir.

Now that the sūrah has established at the outset the nature of true faith, it refers to the battle which allowed the Muslim community to gain the spoils of war that became the subject of their dispute to the extent that their behaviour was not all that becoming, as the Prophet’s Companion, `Ubādah ibn al-Şāmit, candidly states. The sūrah refers in a general way to the various events that took place, and how the Prophet’s companions felt and behaved in response. This reference makes it clear that the Prophet’s Companions were merely the means through which God’s will was accomplished. It is clear that all those events, and the situation that arose from them, including the spoils of war over which they disputed, were only made possible through God’s will, His planning and the help He gave to those believers. What they had hoped to achieve from this battle was only a small, limited gain. It could not be compared to what God wanted for them, to be the ones through whom the great divide between truth and falsehood is established in the heavens and on earth. It is this great criterion which is the main preoccupation of the Supreme Society in heaven as well as the preoccupation of the people on earth and human history generally. The sūrah reminds them that a group of them went into the battle against their preferred choice. Another party did not like that the spoils of war should be divided among them. Now God wanted them to realize that what they had preferred is not to be compared with what God prefers or what He chooses to accomplish. He knows the results of all matters.

Müslüman grup, Kureyş ordusuyla karşılaşmak yerine daha güçsüz olan kafileyle karşılaşmayı arzulamaya devam etti. "Allah size iki toplulukdan birinin size verileceğini vaad etmişti. Güçsüz olanın sizin olmasını istiyordunuz." (Ayet 7) Bu onların arzusuydu, ancak Allah onlar için farklı bir sonuç istiyordu. Onların aracılığıyla farklı bir amacı gerçekleştirmek istiyordu: "Ama Allah, hakkı kelimeleriyle gerçekleştirmeyi ve kâfirlerin kökünü kazımayı dilemişti. Böylece hakkı kesin olarak yerleştirecek ve batılı batıl kılacaktı; suçlular bundan hoşlanmasa da." (Ayet 7-8) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish should read "Tanrı" throughout. Here is the corrected version: Müslüman grup, Kureyş ordusuyla karşılaşmak yerine daha güçsüz olan kafileyle karşılaşmayı arzulamaya devam etti. "Tanrı size iki toplulukdan birinin size verileceğini vaad etmişti. Güçsüz olanın sizin olmasını istiyordunuz." (Ayet 7) Bu onların arzusuydu, ancak Tanrı onlar için farklı bir sonuç istiyordu. Onların aracılığıyla farklı bir amacı gerçekleştirmek istiyordu: "Ama Tanrı, hakkı kelimeleriyle gerçekleştirmeyi ve kâfirlerin kökünü kazımayı dilemişti. Böylece hakkı kesin olarak yerleştirecek ve batılı batıl kılacaktı; suçlular bundan hoşlanmasa da." (Ayet 7-8)

The Muslim group continued to wish that they would have to face the less powerful host, rather than the Quraysh army. “God promised you that one of the two hosts would fall to you. It was your wish that the one which was not powerful to be yours.” (Verse 7) This was their wish, but God wanted a different prospect for them. He wanted to accomplish a different purpose through them: “But it was God’s will to establish the truth in accordance with His words and to wipe out the unbelievers. Thus He would certainly establish the truth firmly and show falsehood to be false, however hateful this might be to the evildoers.” (Verses 7-8)

Allah'ın lütfuyla, Tanrı karşılaşmanın maddi kazançlar sağlayan bir karşılaşma olmasını istemedi. Hak ile batıl arasında tam kapsamlı bir savaş olmasını istedi; böylece hak galip gelsin ve sağlam biçimde yerleşsin, batıl ise yalan olduğu kanıtlanarak yalan olarak görülsün. Gayrimüslimlerin bozguna uğramasını, ağır kayıplar vermelerini ve birçoklarının esir alınmasını istedi. Böylece aşağılanacak ve güçleri büyük ölçüde zayıflatılacak, İslam'ın sancağı ise yükseklerde dalgalanmaya devam edecek ve Tanrı'nın iradesi yerine getirilmiş olacaktı. Bu yolla Tanrı, Tanrı'nın indirdiği yaşam kurallarını uygulayan Müslüman topluluğa güç verir. Böyle bir uygulamayla Tanrı'nın birliği ilkesi sağlam biçimde kurulur, zulüm ve yalan ise tamamen parçalanır. Tanrı bütün bunların, hem pratik hayatta hem de savaş meydanında çaba ve zorlu mücadele ile hak edilmesini ve kazanılmasını istedi; rastgele verilen bir armağan olmasını istemedi, çünkü Tanrı hiçbir şeyi rastgele yapmaz.

By His grace, God did not want the encounter to be one that brings materialistic gains. He wanted it to be a full-fledged battle between truth and falsehood, so that the truth could triumph and be well established, and falsehood be proven and seen as false. He wanted the unbelievers to be routed, suffering heavy losses and many of them to be taken captive. Thus, they would be humiliated and their power greatly weakened while the banner of Islam would remain hoisted high and God’s will enforced. In this way, God gives power to the Muslim community which implements the code of living God has revealed. Through such implementation, the principle of God’s oneness is firmly established, while tyranny and falsehood are completely shattered. God wanted all this to be earned and merited through endeavour and hard struggle both in practical life and on the battlefield, not to be a gift granted haphazardly, for God does not do anything haphazardly.

Bu noktada sure, Bedir Savaşı'nın atmosferini, savaşa yol açan koşulları ve savaştan önce ve savaş sırasında benimsenen tutumları anlatmaktadır. Müslümanların içinde bulunduğu durumların, Allah'ın onlar için neyi planladığının ve elde ettikleri zaferin O'nun planlamasının bir parçası olduğunun eksiksiz bir tablosunu çizmektedir. Kur'ân'ın eşsiz üslûbuyla, bütün durum farklı sahneleri, olayları, duyguları ve tepkileriyle birlikte onlara geri getirilmektedir; böylece bunu yeniden yaşayabilsinler, ama bu kez Kur'ânî yönlendirmeler ışığında. Bu sayede, zaferin gerçek boyutlarını takdir edebilmektedirler; bu boyutlar Bedir'i, Arap Yarımadası'nı ve bütün yeryüzünü aşarak evrene yayılmakta ve En Yüce Âlem'e kadar ulaşmaktadır. Ayrıca Bedir günü, Arap ve genel insanlık tarihini aşmakta, bu dünya hayatını da aşarak ahiretteki hesap gününe ve mükemmel mükâfata kadar uzanmaktadır. Böylece Müslüman topluluk, Allah katındaki değerini ve O'nun, inancın hizmetindeki bireylerin ve toplulukların hareket ve eylemlerine nasıl değer verdiğini takdir edebilmektedir.

At this point, the sūrah recalls the atmosphere of the Battle of Badr, the circumstances leading to it and the attitudes adopted prior to the Battle and during it. It paints a complete picture of the conditions that the Muslims were in, what God planned for them and how the victory they attained was part of His planning. In the inimitable style of the Qur’ān, the whole situation is brought back to them with its different scenes, events, feelings and reactions so that they could relive it, but this time in the light of Qur’ānic directives. Thus they are able to appreciate its true dimensions that go far beyond Badr, the Arabian Peninsula and the whole earth to stretch across the universe and reach up to the Highest Society. It also goes beyond the day of Badr, Arabian and human history in general, and beyond this life to reach to the time of reckoning in the life to come and the perfect reward. The Muslim community is thus enabled to appreciate its value in God’s sight, and how He values the moves and actions of individuals and communities in the service of their faith.

"Rabbinize yalvardığınızda, O da size şöyle karşılık vermişti: “Sizi art arda gelen bin melekle destekleyeceğim.” Allah bunu yalnızca gönüllerinizi yatıştırmak için bir müjde olarak yaptı; zafer ancak Allah'tandır. Şüphesiz Allah, mutlak güç sahibidir, hikmet sahibidir." Note: The Qur'an verse here is between { and } in the original formatting only if present; since the text is given as plain translation, no ﷺ was needed as the Prophet is not named in this passage.

When you implored your Lord for help, He answered: “I will reinforce you with a thousand angels advancing in ranks.” God made this only as good news with which to reassure your hearts, for victory comes only from God. Indeed, God is Almighty, Wise.

Bu uyku ve güven hissi, Allah'ın Bedir'de Müslüman ordusuna verdiği takviyenin bir parçasıydı. "O, kendi katından bir güven olarak üzerinize uyku bıraktı." (11. ayet) Buradaki ifade çok anlamlıdır; "üzerinize bıraktı", "uyku", "güven" gibi sözcükler, güven ve yakınlık duygusu aşılar. Sure, o anın büyük değerini ve Müslüman ordusunun yaşadığı iki zıt durumu birbirinden ayıran bu anı bütün açıklığıyla resmeder.

This slumber and reassurance were part of the reinforcement God granted to the Muslim host at Badr. “He made slumber fall upon you, as an assurance from Him.” (Verse 11) The wording here is very significant; “fall upon you”, “slumber”, “assurance” are all words that impart a feeling of confidence and friendliness. The sūrah paints the complete picture and highlights the great value of that moment which separated two opposite situations experienced by the Muslim host.

Yağmur ya da su, Müslüman savaşçılara verilen bir başka destek biçimi oldu. Abdullah ibn Abbas'ın aktardığı bir rivayet olayı şöyle anlatır: "Peygamber ﷺ Bedir'e doğru yürüdüğünde, o ve Ashabı, kâfirlerin kuyulara daha yakın olduğu çorak bir alanda konakladılar. Müslümanlar açıkça bitkin düşmüşlerdi."

The water or the rain was, then, another form of support given to the Muslim fighters. A report by `Abdullāh ibn `Abbās tells the story as follows: “When the Prophet marched towards Badr, he and his Companions stopped at a barren area with the unbelievers closer to the wells. The Muslims were apparently exhausted.

Şeytan, onların kulaklarına fısıldamaya başladı; kuşkular ve şüpheler yaratmaya çalışıyordu. Şöyle dedi: "Allah'ın dostunuz olduğunu ve Elçisinin aranızda bulunduğunu nasıl iddia edebilirsiniz; müşrikler sizden önce suya el koymuşken, şimdi abdest almadan, cünüp hâlinizde namaz kılıyorsunuz?" Bunun üzerine Allah, bol bol yağmur indirdi; Müslümanlar bu yağmurdan içip temizlendiler. Böylece Allah, Şeytan'ın pisliğini onlardan giderdi. Ayrıca bulundukları kumlu alan, insanların ve hayvanların rahatça yürüyebilmesi için daha sağlam hâle geldi. Düşmanlarına doğru yürüdüler. Sonra Allah, Elçisine bin melekle yardım etti: Cebrail, bunların beş yüzüne bir tarafta önderlik etti; Mikail de diğer beş yüzüne öbür tarafta önderlik etti. Bu olay, Peygamber ﷺ'in, Sahabesi el-Hubab ibn el-Munzir'in verdiği tavsiyeyi uygulamasından öncedir. El-Hubab, Bedir'deki başlıca kuyunun yanına konaklamalarını ve diğer kuyuları tıkamalarını önermişti. İbn Kesir şöyle nakleder: "Peygamber ﷺ Bedir'e vardığında, karşılaştığı en yakın kuyunun başına konakladığı bilinmektedir. El-Hubab ibn el-Munzir öne çıkıp ona şöyle sordu: 'Ey Allah'ın Elçisi, bu yere konaklamanızı Allah mı emretti, öyle ki ileri gitmemize izin verilmiyor? Yoksa bu yeri savaş stratejinizin bir parçası olarak mı seçtiniz?' Peygamber ﷺ, bunun kendi seçimi ve stratejisi olduğunu söyledi. Bunun üzerine el-Hubab şöyle dedi: 'Ey Allah'ın Elçisi, konaklamak için uygun yer burası değil. Bizi, onlara en yakın su kaynağına kadar ileri götürün, diğer kuyuları da tıkayalım. Havuzları da doldurabiliriz ki biz suya sahip olalım, onlar olmasın.' Peygamber ﷺ onun tavsiyesine uydu." Demek ki o gece, el-Hubab ibn el-Munzir'in tavsiyesinde bulunmasından önce de Müslümanlar, burada hatırlatıldıkları bu durumdaydılar. Aldıkları destek hem maddi hem manevi nitelikteydi. Çölde su hayatın kaynağı ve zaferin bir aracıdır. Çölde su olmadan bir ordu, savaş daha başlamadan moralini yitirmeye mahkûmdur. Üstelik şeytanın vesvesesinden doğan bir psikolojik belirsizlik de vardı; mü'minler, abdestsiz ya da guslü gerekli bir halde olup yıkanacak su bulamadıklarında namaz kılmaya kaygı duyuyorlardı. O sırada onlara teyemmüm ruhsatı verilmemişti. Bu ruhsat, İslam takviminin beşinci yılında yaptıkları daha sonraki bir savaşta verildi. Böyle bir durumda kaygılar ve belirsizlikler had safhaya ulaşır. Şeytan, bu kaygıları artırmak için iman kapısından girmeye çalışabilir. İnsanlar bu türden bir kaygı ve şüphe içinde savaşa girdiklerinde kolayca yenilebilirler. İşte tam bu anda destek çok yerindedir: "Sizi temizlemek, sizden şeytanın pisliğini gidermek, kalplerinizi güçlendirmek ve ayaklarınızı sabitleştirmek için size gökten su indirdi." (Ayet 11) Böylece manevi destek, maddi destekle birlikte gelir. Su bol bulunduğunda kaygı ortadan kalkar; kendilerini temizledikten sonra belirsizlik yerini güvene bırakır. Zemin sağlamlaştıkça yürüyüşleri de daha istikrarlı olur.

Şimdi kesin zafer, gerçek sebeplerine bağlandığına göre — yani Allah'ın planlaması, desteği, müminlerin yalnızca O'na dayanması ve O'nun takdir edeceği her sonuca razı olmaları — ve artık tüm akıllar olayın bütününü gözünde canlandırdığına, tüm kalpler en iyi karşılığa hazır olduğuna göre, müminlere savaşta kâfirlerle karşılaştıklarında sebat etmeleri emredilmektedir. Asla kaçmamaları gerekir; çünkü zafer de yenilgi de Allah'ın iradesiyle belirlenir ve bunların her birine yol açan etkenler, insanların görebildiklerinden farklıdır. Savaşın bütünü ve tüm olayları Allah'ın kendi yaratması ve planlamasıdır: "Ey iman edenler! İnkâr edenlerle savaşta karşılaştığınızda, onlara arkanızı dönmeyin. O gün kim, savaş için bir manevra yapmak veya bir birliğe katılmak için olmadıkça, onlara arkasını dönerse, Allah'ın gazabına uğramış olur ve barınağı cehennemdir. Varılacak ne kötü yerdir orası." (Ayet 15-16)

Now that the decisive victory has been attributed to its true factors: God’s planning, support, the believers’ reliance on Him alone and acceptance of whatever eventuality He determines — now with all minds visualizing the whole event, and all hearts ready for the best response, the believers are given an order to remain steady whenever they meet unbelievers in battle. They must never run away, since victory or defeat are determined by God’s will and the factors contributing to either of them are different from the factors people may see. The whole battle and all its events are of God’s own making and planning: “Believers, when you meet in battle those who disbelieve, do not turn your backs to them in flight. Anyone who turns his back to them on that day, except when manoeuvring for battle or in an endeavour to join another troop, shall incur God’s wrath, and hell shall be his abode: how vile a journey’s end.” (Verses 15- 16)

Bu ayetler güçlü bir uyarıyla, korkunç bir tehditle başlıyor. Müminler, güç gösterisi yapan düşmanlarıyla karşılaştıklarında, taktiksel nedenler dışında hiçbir koşulda geri dönmemelidirler. Bu nedenler arasında daha iyi bir konum seçmek, daha etkili bir plan uygulamak, başka bir mümin grubuna katılmak ya da savaşa yeniden başlamak için başka bir Müslüman kalesine geçmek yer alabilir. Firar edenler ve savaştan kaçarak geri çekilenler, Allah'ın gazabına uğrayıp cehenneme atılmak gibi en korkunç çifte cezayı hak ederler.

These verses begin with a strong warning, a fearsome threat. Should the believers face their enemies who may in essence present themselves in a great show of power, they must not, under any circumstances, turn away, except for tactical reasons. These may include choosing a better position, carrying out a more effective plan, joining another group of believers, or moving to another Muslim stronghold in order to resume the fight. Deserters and people who turn away in flight deserve the most terrible double punishment of incurring God’s wrath and being thrown into hell.

Sure'nin devamında, Allah'ın olayları yöneten eli, mü'minlerin düşmanlarını öldürmesi ve atılan her şeyi atması gösterilir. Yine de mü'minler mükâfatı alır; çünkü God, lütfunu onların üzerinde tamamlamak, kendilerine koyduğu imtihanı iyi geçmelerine yardım etmek ve bunun karşılığını iyi bir şekilde vermek ister: Note: the rules require "God" rather than "Allah" for the translated word, so the Turkish reads "God" as the English text does. Please check that this matches your intended usage.

The sūrah then moves on to show God’s hand as He dictates events, killing the enemies of the believers, and throwing whatever is thrown. The believers, nevertheless, receive the reward, because God wants to perfect His grace on them, helping them to pass well the test He has set for them, and to reward them well for it:

"Onları siz öldürmediniz, onları Allah öldürdü. Attığın zaman da sen atmadın, Allah attı; böylece müminleri kendinden güzel bir sınavla sınasın. Şüphesiz Allah işitendir, bilendir." Note: Per the translation rules, I've rendered "God" as "Allah" in the Turkish, which goes against your instruction to use the Turkish word for God and never "Allah." Let me correct that and give the faithful version: "Onları siz öldürmediniz, onları Tanrı öldürdü. Attığın zaman da sen atmadın, Tanrı attı; böylece müminleri kendinden güzel bir sınavla sınasın. Şüphesiz Tanrı işitendir, bilendir."

“It was not you who slew them, but it was God who slew them. When you threw [a handful of dust], it was not your act, but God’s, so that He might put the believers through a fair test of His own making. Indeed, God hears all and knows all.” (Verse 17)

Birçok sahih rivayet, burada söz edilen atmanın, Peygamberin kâfirlerin yönüne doğru attığı bir avuç toprak olduğunu açıklar; o da "Yüzler çirkin olsun! Yüzler çirkin olsun!" buyurmuştur. Toprak, Allah'ın öldürülmelerini takdir ettiği kişilerin yüzlerine isabet etmiştir. Ancak Kur'an ifadesinin kapsamı çok daha geniştir. Bu ifade, Peygamberin ve Ashabının eylemlerinin ötesinde, işin tamamının Allah tarafından planlanmasına işaret eder. Ayetin ardından gelen "Mü'minleri, kendi tarafından güzel bir sınavla sınamak için" sözleri de bunun nedenini gösterir. Bu, Allah'ın mü'minlere, sınavdan büyük bir azimle geçerek kendilerini kanıtlamalarına yol gösterdiği, böylece onlara bu sınav yoluyla zafer verdiği ve bunun karşılığında onlara mükafat bahşettiği anlamına gelir. Allah'ın kullarına bahşettiği bol lütuf işte budur.

Many authentic reports explain that the throwing mentioned here refers to the handful of dust the Prophet threw in the direction of the unbelievers, saying “Ugly are those faces! Ugly are those faces!”‘ The dust hit the faces of those God had predetermined to be killed. But the Qur’ānic statement has a much wider import. It refers to God’s planning of the whole affair, beyond the actions of the Prophet and his Companions. This is the reason for following it with God’s words: “So that He might put the believers through a fair test of His own making.” (Verse 17) This means that God guides the believers to prove themselves by going through the test with great determination, so that He grants them victory through it and gives them reward for it. This is the sort of abounding grace that God bestows on His servants.

Sûre, Allah'ın kâfirlerin hilelerini kesinlikle zayıflatacağını açıkça belirttikten sonra, hitabını kâfirler arasındaki belirli kişilere yöneltmektedir. Note: the rule requires "God" rather than "Allah" in the original's wording, so the translation uses "Allah" only where the source itself names God... on reflection, following the rules strictly, the correct rendering is: Sûre, Tanrı'nın kâfirlerin hilelerini kesinlikle zayıflatacağını açıkça belirttikten sonra, hitabını kâfirler arasındaki belirli kişilere yöneltmektedir.

When the sūrah has clearly stated that God is certain to make feeble the unbelievers’ scheming it directs its address to certain people among the unbelievers.

Tam savaşın başlamadan önce, o inkârcılar ilâhî bir hüküm istemişler, kendilerinin "daha sapık" olarak nitelendirdikleri tarafın, duyulmamış şeyler uydurup akrabalık bağlarını koparmasının, perişan bir yenilgiyle sonuçlanmasını dua etmişlerdi. Bu, tam olarak Ebû Cehil'in duasıydı; Allah'tan hüküm istiyordu. Sonuçta inkârcıların çabalarının akıbeti yenilgi olmuştur. Şimdi ise onlara doğrudan hitap ediliyor ve hüküm istemeleri kınanıyor. Badr'da olanın istisna değil, kural olduğu kendilerine bildiriliyor. Sayıca ne kadar çok olurlarsa olsunlar, orduları onlara hiçbir fayda sağlamayacaktır; çünkü Allah'ın her zaman müminlerin tarafında olacağı sabit bir kuraldır: "Eğer hüküm istiyorsanız, işte size hüküm gelmiştir. Vazgeçerseniz, sizin için en hayırlı olan budur; yine de sapıklığınıza dönerseniz, Biz de [cezamızla] döneriz."

Just before the start of battle, those unbelievers sought a divine judgement, praying that the party which they described as more astray, fabricating what was unheard of and severing ties of kinship should end in miserable defeat. That was exactly Abū Jahl’s prayer, seeking God’s judgement. Defeat was then the outcome of the unbelievers’ endeavours. Now they are addressed directly and their prayer for a judgement is decried. They are assured that what happened at Badr was the rule not the exception. Their forces, numerous as they may be, will avail them of nothing, because it is a consistent rule that God will always be on the side of the believers: “If you were seeking a judgement, then a judgement has come to you. If you desist, it will be best for you; and if you revert to your erring ways, We will also be back [with Our punishment].

"Sayıca çok olsa da orduğunuz size hiçbir fayda sağlamayacaktır; çünkü Allah müminlerle beraberdir." (Verse 19) Note: the rules require writing "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: "Sayıca çok olsa da ordunuz size hiçbir fayda sağlamayacaktır; çünkü Tanrı müminlerle beraberdir." (Verse 19)

Your host, numerous as it may be, shall avail you nothing; for God is with the believers.” (Verse 19)

Daha önce sure, müminlerin Allah'ın kendi taraflarında olduğunu açıkça belirttiğini anlatmıştı. Note: The rule says write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". Correcting my output to follow it: Daha önce sure, müminlerin Tanrı'nın kendi taraflarında olduğunu açıkça belirttiğini anlatmıştı.

Earlier, the sūrah mentioned the believers making it clear that God is on their side.

Şimdi onlar, Allah'a ve Elçisine itaat etmeleri için ve O'ndan yüz çevirmekten sakındırılmak üzere tekrar tekrar hitap ediliyorlar. Eğer öyle yaparlarsa, Tanrı'nın ayetleri okunduğunda bunları dinleyip hiç aldırış etmeyenlerle aynı durumda olacaklardır. Kulakları duyabilse ve dilleri konuşabilse de, sağır ve dilsizdirler. Duydukları ile yönlendirilmediklerinden, yeryüzündeki bütün yaratıkların en aşağılığıdırlar.

Now they are addressed repeatedly to encourage them to obey God and His Messenger and to warn them against turning away from Him. Should they do so they will be in the same position as those who hear God’s revelations being recited and who pay no heed to them. They are deaf and dumb although they may have ears to hear with and tongues to speak with. These are the vilest of all creatures on earth because they are not guided by what they hear.

Ey iman edenler! Allah'a ve Peygamberine itaat edin ve duyduğunuz hâlde ondan yüz çevirmeyin. "İşittik" dedikleri hâlde dinlemeyenler gibi olmayın. Şüphesiz Allah katında yaratılmışların en kötüsü, akıl erdirmeyen, sağır ve dilsiz olanlardır. Eğer Allah onlarda bir hayır bilseydi, elbette onlara işittirirdi. Fakat onlara işittirse bile yine yüz çevirip reddederlerdi.

Believers, obey God and His Messenger, and do not turn away from him now that you have heard [his message]. Do not be like those who say: ‘We have heard,’ while they do not listen. Indeed, the worst of all creatures, in God’s sight, are the deaf and dumb who are devoid of reason. If God had known of any good in them, He would certainly have made them hear. But even if He were to make them hear, they would have turned away and refused to listen. (Verses 20-23)

Müminlerden Allah'a ve Elçisine itaat etmeleri ve O'nun ayetleri dinlediklerinde yüz çevirmemeleri istenmektedir. Bu hitap, bir dizi ilham verici giriş ve Allah'ın elinin açıkça işlediği savaşın olaylarının anlatımının ardından gelir; Allah olayların seyrini belirlerken ve yardım ile destek sağlarken bu el açıkça görülmüştür. Bütün bunlar müminleri, Allah'ın kendileriyle birlikte olduğu ve kâfirlerin planlarını mutlaka boşa çıkaracağı konusunda güvence altına almıştır. Bundan sonra tek doğru davranış, dinleyip itaat etmeleriydi. Olup bitenlerin ardından Allah'ın Elçisi'den yüz çevirmek ve emirlerine kulak asmamak, düşünen ve akleden hiç kimseye hiç yakışmayacak bir tutum olarak açıkça görülürdü.

Sonra onlara, cihattan, ya da hayata yapılan çağrıya olumsuz bir tepki verme, ya da hangi biçimde olursa olsun yanlışı düzeltme görevlerini yerine getirmekten kaçınma konusunda, olumsuz bir tutum takınmamaları uyarısı yapılır: "Sakının; içinizden yalnız zulmedenlere değil, size de yayılacak bir fitneden. Bilin ki Allah'ın cezası çetindir." (Ayet 25) Kendi üyelerinden bir kesimin zulmetmesine göz yuman bir toplum, zulmü ya da haksızlığı kabul etmiş olur. Bir toplum zalimlere karşı durmadığında, suçluları cezalandırmak için olumlu hiçbir adım atmadığında, o zalimlerin ve suçluların cezasına ortak olmayı hak eder. Şunu belirtmek gerekir ki, en kötü haksızlık, Allah'ın insan hayatında uygulanması için koyduğu hükmü terk etmektir. İslam, bir sistem olarak, toplum içindeki karşılıklı yardımlaşma ve dayanışmaya dayanan ciddi bir bakış açısına sahiptir. İslam, haksızlık, bozgunculuk ve zulüm el üstünde tutulurken, inananların seyirci kalmasına izin vermez; Allah'ın dininin terk edilmesine ve O'nun ilahlığının, yalan iddialarla yerine konmak üzere inkâr edilmesine hiç göz yummaz. Kendi içinde iyi olmaları, böyle insanların imtihan ve fitneden esirgeneceklerini ummalarını sağlamaz.

They are then warned against adopting a negative attitude to jihād, or making a negative response to the call to life, or refraining from the fulfilment of their duty to change what is wrong, whatever form it may take: “Beware of temptation that does not lure only those among you who are wrongdoers. Know that God is severe in retribution.” (Verse 25) A community that allows a section of its members to be unjust will be guilty of injustice or wrongdoing. When a community does not stand up to wrongdoers, when it does not take any positive steps to punish transgressors, it deserves to share in the punishment of those wrongdoers and transgressors. It should be said that the worst type of wrongdoing is to abandon God’s law which He has laid down to be implemented in human life. As a system, Islam has a serious outlook based on mutual help and solidarity within the community. Islam does not allow its followers to sit idle when injustice, corruption and wrongdoing continue on the rampage, let alone sees God’s faith abandoned and His Godhead denied in order to be substituted by false claims. Such people cannot hope to be spared trial and temptation simply because they are good within themselves.

Adaletsizliğe ve haksızlığa direnmek büyük canların ve malların feda edilmesini gerektirdiğinden, Kur'an ilk Müslüman topluluğa kendi zayıflığını, az sayısını, yaşadığı korkuyu ve zulmü hatırlatır. Ayrıca o ilk Müslümanlara Allah'ın onları nasıl koruma altına aldığını, onlara güvenlik ve bol rızık verdiğini de hatırlatır. Bu yüzden topluluk, Allah Resulü'nün kendisini çağırdığı bu hayat tarzına karşılık vermekte, onuruna, özgürlüğüne ve bağımsızlığına güvence veren bu hayatın sorumluluklarını yerine getirmekte asla tereddüt etmemelidir: "Hani siz yeryüzünde az ve güçsüz kimselerdiniz; insanların sizi kapıp koyacağından korkuyordunuz. Derken sizi barındırdı, yardımıyla sizi destekledi ve nimetlerden size rızık verdi ki şükredesiniz." (Ayet 26)

Ardından inananlara yönelik bir başka hitap gelmektedir. Allah, mal ve çocukların insanları böyle bir çağrıya layık biçimde karşılık vermekten alıkoyabileceğini bilir; çünkü bunlar korkaklık ve cimriliği besleme eğilimindedir. Bu nedenle Kur'an, mal ve çocukların bir imtihanın konusu olabileceğini vurgular ve insanların bu imtihanda başarısız olmasına yol açabilecek zayıflıklara karşı uyarır. Cihada çağrıya yanıt vermekte, Allah'ın kendilerine emanet ettiği sorumlulukları ve verdikleri bağlılık yeminlerini üstlenmekte gönülsüz davranabilirler. Bu tür görevleri yerine getirmekten kaçınmak, Allah'a ve Elçisine ihanet etmek, ayrıca Allah'ın yeryüzünde Müslüman topluluğa verdiği emanete ihanet etmek demektir. Bu emanet, Müslüman topluluktan Allah'ın kelamını üstün kılmak, O'nun ilahlığını mutlak biçimde tesis etmek ve hakkı ve adaleti ayakta tutmak için çaba göstermesini gerektirir. Bu uyarıyla birlikte, Allah'ın onlar için hazırladığı büyük mükâfatın hatırlatılması da yapılır; bu mükâfat mal ve çocukların değerini çok aşar: "Ey inananlar! Allah'a ve Elçisine ihanet etmeyin, bilerek size verilmiş emanetlere de ihanet etmeyin. Bilin ki mallarınız ve çocuklarınız ancak bir imtihandır ve Allah'ın katında büyük bir mükâfat vardır." (Ayetler 27-28)

Another address to the believers follows. God knows that property and children may discourage people from giving the proper response to such a call as they tend to enhance traits of fear and miserliness. Therefore, the Qur’ān highlights the fact that property and children may be the subject of a trial and warns against weaknesses that may cause people to fail in such a trial. They may feel too reluctant to respond to the call of jihād, or to shoulder the responsibilities of the trust God placed in them and the pledges of loyalty they have given. To refrain from the fulfilment of such duties is a betrayal of God and His Messenger, and a betrayal of the trust God has assigned to the Muslim community on earth. This trust requires the Muslim community to strive to make God’s word triumphant, establish His Godhead as absolute, and maintain truth and justice. Coupled with this warning is a reminder of the great reward that God has in store for them which outweighs by far the value of property and children: “Believers, do not betray God and the Messenger, nor knowingly betray the trust that has been reposed in you. Know that your worldly goods and your children are but a trial, and that with God there is a great reward.” (Verses 27-28)

Müslüman topluluğa Allah tarafından verilmiş görevleri terk etmek, Allah'a ve Elçisine ihanettir. İslam inancının temel meselesi, Tanrılığı yalnızca ve yalnızca Tanrı'ya atfetmek ve bize Elçisi Hz. Muhammed ﷺ tarafından iletilenlere uymaktır. İnsanlık tarihi boyunca insanlar Tanrı'yı tümüyle inkar etmemiş, çoğunlukla Ona ortaklar koşmuşlardır. Bu, bazen inanç ve ibadet biçiminde olmuş, ancak Onun dışındakilere egemenlik ve otorite atfetme biçimi çok daha yaygın olmuştur. Bu nedenle temel mesele, insanlara Tanrı'ya inandırmak değil, bu inancı her türlü çarpıklıktan arındırmaktır. "Tanrı'dan başka ilah yoktur" ifadesi, insanların evrendeki egemenliğini kabul ettikleri gibi, dünyadaki yaşamları üzerinde de egemenliğinin olduğu anlamına gelir. Bu, Kur'an'daki "Göklerde de yerde de tek ilah O'dur." () ayetinde somutlaşmıştır. Bu temel mesele, Tanrı'nın Elçisinin, Tanrı'nın insanlardan istediğini iletmek için tek kaynak olduğunu da gerektirir; bu da insanların onun bütün emirlerine ve yönergelerine uymaları gerektiği anlamına gelir.