Sina Dağı'na andolsun; açılmış bir parşömene yazılmış kitaba andolsun; ma'mur Beyt'e andolsun; yükseltilmiş tavana andolsun; kabarıp taşan denize andolsun ki, Rabbinin azabı mutlaka gerçekleşecektir. Onu hiçbir şey engelleyemez.

By Mount Sinai; by a scripture inscribed on unrolled parchment; by the much-visited House; by the vault raised high; by the swelling sea; your Lord's punishment will indeed come to pass. Nothing can stop it.

Gökyüzünün sarsılıp savrulacağı, dağların yerinden oynayacağı gün... {O gün gökyüzü şiddetle sallanır, dağlar yürütülür. O gün yalanlayanların vay haline. Onlar boş şeylerle oyalanırlar.} O gün onlar cehennem ateşine itilerek sürüklenirler: "İşte bu, yalanladığınız ateştir! Bu bir büyü mü, yoksa siz mi görmüyorsunuz? Girin ona! Sabretseniz de sabretmeseniz de sizin için bir farkı yoktur. Yalnızca yaptıklarınızın karşılığı verilmektedir."

On the day when the sky will shake and reel, and the mountains will move away. Woe on that day to those who deny the truth, who idly play with vain trifles. On that day they will be irresistibly thrust into the fire of hell, [and told:] 'This is the fire you used to deny! So is this sorcery, or do you not see? Burn in it! It will be the same whether you bear it with or without patience. You are being requited for what you have done. (Verses 1-16)

Bu kısa ayetler çeşitli kafiye sonlarını ve koruduğu ölçülü bir ritmi kullanır. Arapça metinde tek kelimelik bir ayetle başlarlar. Sonra ayetler iki kelimeyi birleştirir, ardından 12 kelimelik bu bölümdeki son ayete ulaşana kadar kelimeler eklenir; yine de aynı güçlü ton korunur.

These short verses use varied rhyming endings and a measured cadence which they maintain. In the Arabic text, they begin with a verse with just one word. Then the verses combine two words, then add more words until we have the last verse in this section of 12 words, yet the same powerful note is maintained.

İlk ayet Arapça olarak "Vet-Tûr" şeklindedir ve burada "Sina Dağı üzerine andolsun" diye çevrilmiştir. Arapça "Tûr" kelimesi ağaçlı bir dağ anlamına gelir. Burada büyük olasılıkla Kur'an'da, Musa'nın levhaları aldığı kıssasında geçen dağı ifade etmektedir. Genel hava, Allah'ın kutsal nesneler adına yemin ederek, büyük bir olayın kesinlikle gerçekleşeceğini bildirdiği bir atmosferdir.

The first verse reads in Arabic as Wat-Tur, translated here as By Mount Sinai. The Arabic word, Tur, means a mountain with trees. Here, it most probably refers to the mountain mentioned in the Qur’an, in Moses’ story where he received the tablets. The overall ambience is one of sacred objects stated in an oath by God confirming that something momentous will certainly take place.

Bu arada sure, ilahi mesajın gerçekliğini yalanlayanlara daha ciddi ve korkutucu bir şey yöneltmektedir; yani Yüce Allah'ın cezalarını hızlandırmasını isteyen bir beddua: “O gün, hakkı yalanlayanların, boş şeylerle oyalanıp duranların vay haline!” (Ayet 11-12)

In the midst of all this, the surah hurls on those who deny the truth of the divine message something more serious and frightening; namely, a prayer hastening their punishment by the Almighty: “ Woe on that day to those who deny the truth, who idly play with vain trifles(Verses 11-12)

Şunu söylemeye gerek yok ki, Allah'ın bir kararı (dua/beddua) demek, kaçınılması imkânsız, mutlaka gerçekleşecek bir hüküm demektir; gökyüzünün sarsılıp çalkalandığı ve dağların yerinden kaydığı o korkunç günde. Bütün bu korkunç yönler birbirini doğrular ve boş oyunlarla oyalanmaya devam eden hakikat inkârcılarını bunaltır.

Needless to say, a prayer by God means a sentence that is impossible to avoid, certain to come to pass, on that fearful day when the sky shakes and reels and the mountains slip away. All these terrible aspects thus confirm one another and overwhelm the deniers of truth who continue to play with vain trifles.

Bu açıklama öncelikle Cahiliye Araplarını, onların ilkel inançlarını, savunulamaz kavramlarını ve Kur'an'ın birçok yerde anlattığı yaşam tarzlarını kapsar. Bunların hepsi önemsiz bir oyun, ciddi hiçbir şey değildir.

This description applies in the first place to the pagan Arabs, their primitive beliefs, insupportable concepts and their way of life which the Qur’an describes in several places. It is all trifling play, nothing serious.

Bir gölün ortasında, kıyıya ulaşmayı amaçlamadan dolaşan birine benzerler. Yine de bu betimleme, İslami olmayan herhangi bir kavrama dayanarak hayatını sürdüren herkes için de aynen geçerlidir. Bunu gerçekten takdir edebilmemiz için, inançlarda, efsanelerde ya da felsefelerde yansıyan, iyi bilinen insani kavramları incelemeli ve bunları özellikle insanın varoluşuna, genel olarak da evrenin varoluşuna dair İslami kavramla karşılaştırmalıyız. Ünlü filozofların öne sürdükleri kavramlar bile, İslam ve Kur'an'ın ifade ettiği basit, derin ve güçlü hakikatle karşılaştırıldığında, hakikate ulaşma çabasında çocukça girişimlerden ibaret görünmektedir. Bu İslami kavram, insan fıtratına doğrudan hitap eder; çaba ya da karmaşıklık gerektirmez. İnsan fıtratı, kendisine sunulanın içindeki derin hakikatle tam olarak örtüştüğü için, bu hitaba anında karşılık verir. Kâinatla olan ilişkisini, ayrıca kâinatla Yaratıcısı arasındaki ilişkiyi de açıklar.

They play like one hanging around in the middle of a lake, not aiming to reach the shore. Yet the description equally applies to anyone who leads their life on the basis of any concept other than the Islamic one. We cannot appreciate this unless we examine well known human concepts, as reflected in beliefs, legends or philosophies, and compare these with the Islamic concept of human existence in particular and the existence of the universe generally. All concepts, even those advanced by famous philosophers seem to be no more than childrens attempts to arrive at the truth as compared with the simple, profound and powerful truth as expressed by Islam and the Qur’an. This Islamic concept puts its address directly to human nature, free of exertion or complexity. Human nature immediately responds because what is presented to it fits perfectly with the profound truth inherent in it. It explains its relation to the universe, as well as the relation between the universe and its Creator.

Surenin ikinci bölümü, özellikle kendisinden önceki açık sıkıntı sahnelerinden sonra, heyecan, teselli ve mutluluk yayan bir bölümdür.

The second section of the surah is one of excitement, spreading comfort and happiness, particularly after the preceding scenes of outright distress:

Mü'minler, bahçelerde ve nimet içinde olacaklar; Rableri onlara verdiği her şeyden sevinç duyacaklar, çünkü Rableri onları alevli ateşin azabından korumuş olacak. "Yaptıklarınızın karşılığı olarak, sağlıklı bir zevkle yiyin ve için." Sıra sıra dizilmiş koltuklara yaslanacaklar ve onları, güzel gözlü eşlerle buluşturacağız. İmanla kendilerine uyan çocukları olan mü'minlere gelince, onları çocuklarıyla bir araya getireceğiz ve amellerinin karşılığından hiçbir şeyi eksiltmeyeceğiz. Yet ki her insan, kazandığı amellerine bağlıdır. Onlara istedikleri meyve ve etten ikram ederiz. Orada, boş söz ve günaha yol açmayan bir kadehi birbirlerine uzatırlar. Yanlarında, sedef içinde saklı inciler gibi (temiz) kendi genç hizmetçileri dolaşacak. Birbirlerine dönüp sohbet edecekler. Diyecekler ki: "Biz ailemizin arasında yaşarken, çok korkulu bir haldeydik. Bunun üzerine Allah bize lütfetti ve kavurucu rüzgârın azabından bizi korudu. Ona dua eder dururduk; O, Bağışlayan'dır, Çok Merhametli'dir." (Ayet 17-28)

The believers will be in gardens and in bliss, rejoicing in all that their Lord will have granted them;for their Lord will have warded off from them the suffering of the blazing fire. Tat and drink with healthy enjoyment as a reward for what you have done.’ They will recline on couches arranged in rows, and We shall pair them with companions having most beautiful eyes. As for the believers whose off spring follow them in faith, We shall unite them with their offspring; and We shall not deny them anything of the reward for their deeds. Yet every individual will be held in pledge for his own deeds. We provide them with fruit and meat as they desire. They pass around a cup which will not lead to idle talk or to sin. They will be waited upon by youths of their own, [as pure] as pearls hidden in their shells. They will turn to one another, asking each other. They will say: 'When we were still living with our kinsfolk, we were full of fear, and so God has been gracious to us, and warded off from us suffering through the scorching wind. We used to pray to Him: He is the Beneficent, the Ever Merciful.' (Verses 17-28)

Bu sahne maddi konforla yakından ilgilidir. İlk dönemde insan ruhuna hitap eden ve bedensel hazları rafine bir biçimde sunarak nefsi baştan çıkaran sahnelerdendir. Gerçeğin farkında olmayanların karşılaşacağı, kaba ve acı dolu azabı gösteren sahneyle tezat oluşturur:

This scene is close to material comfort. It is of the type that addresses feelings in the early period, tempting the human soul with physical pleasures in their refined form. It contrasts with the scene of crude painful suffering that those who are oblivious to the truth have to face:

Sure'nin şimdi, insan ruhunun aklında kalabilecek şüpheleri gidermek ve açık gerçekleri ortaya koymak için tasarlanmış, hızlı bir ritimle ilerleyen bir dizi retorik soruyla başladığı bölüm geliyor. Bu bölüm, hiçbir insan kalbinin dayanamayacağı güçlü meydan okumalarla dolu:

The surah now begins a series of rhetorical questions fashioned to a fast beat, presenting clear facts and addressing any remaining doubts the human soul might have. This round is full of strong challenges which no human heart can withstand:

O [Peygamber,] insanları hatırlat. Rabbinin lütfuyla sen ne bir kâhinsin ne de bir delisin. Yoksa "O bir şairdir, zamanın felaketinin ona çarpmasını bekleyelim" mi diyorlar? De ki: "Bekleyin, ben de sizinle birlikte bekliyorum." Bu tutumu almalarını akılları mı gerektiriyor? Yoksa sadece kibirli insanlar mı? Yoksa "Onu kendisi uydurdu" mu diyorlar? Gerçekten inanmıyorlar. O halde, söyledikleri doğruysa, buna benzer bir söz getirsinler. Onlar hiçbir şeyden mi yaratıldılar? Yoksa yaratıcılar mıydılar? Gökleri ve yeri onlar mı yarattı? Hayır. İman etmiyorlar. Rabbinin hazineleri onların elinde mi? Yoksa tam kontrol onlarda mı? Yoksa gökyüzünün sırlarını dinlemek için çıkacakları bir merdivenleri mi var? Dinleyicileri açık bir delil getirsin. Onun kızları olsun, sizin oğullarınız mı olsun? Sen [Peygamber,] onlardan borç yükü altına girecekleri bir ücret mi istiyorsun? Yazabilmeleri için gaybı mı biliyorlar? Yoksa seni tuzağa düşürmek mi istiyorlar? Tuzağa düşen asıl inkârcılardır. Peki, Allah'tan başka bir ilahları mı var?

So, [Prophet,] remind people. By the grace of your Lord, you are neither a soothsayer nor a madman. Or do they say, He is but a poet; let us await whatever misfortune time will bring him. ’ Say: 'Wait if you will. I too am waiting.’Is it their reason that prompts them to take this attitude? Or are they simply arrogant people? Or do they say, He has fabricated it himself?' They certainly do not believe. Let them, then, produce a discourse like it, if what they say is true. Were they created out of nothing? Were they the creators? Did they create the heavens and the earth? No. They have no faith. Do they possess your Lord's treasures? Or are they in ultimate control? Or have they a ladder to climb, in order to eavesdrop [on heavens secrets]? Let their eavesdropper produce a clear proof Is He to have only daughters and you sons? Do you [Prophet] demand a payment from them that would be burdened with debt? Do they have knowledge of the hidden reality so that they can write it down? Or do they want to entrap you? It is the unbelievers who are truly entrapped. Have they, then, any deity other than God?

Yüce Allah, onların O'na ortak koştukları her şeyden çok uzaktır. Bir gökyüzü parçasının üzerlerine düştüğünü görseler bile, "Bu sadece üst üste yığılmış bir bulut kütlesi" derlerdi. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: Yüce Tanrı, onların O'na ortak koştukları her şeyden çok uzaktır. Bir gökyüzü parçasının üzerlerine düştüğünü görseler bile, "Bu sadece üst üste yığılmış bir bulut kütlesi" derlerdi.

Bu noktada sure, Peygambere onları kendi hallerine bırakmasını emretmektedir. Onlar, surenin başında bahsedilen güne mutlaka yüz tutacaklar ve bu günün getireceği şiddetli azapla karşılaşacaklardır. Kendisine özel ilgi gösteren Rabbinin takdir ettiği her şeye karşı sabırlı ve metin olmalıdır. Sabahın erken saatlerinde uyandığında, gecenin derinliklerinde ve yıldızların kaybolduğu vakitte Rabbini tesbih etmelidir.

At this point, the surah instructs the Prophet to leave them alone. They will certainly face the day mentioned at the beginning of the surah and the severe punishment it will bring them. He is to remain steadfast in the face of whatever is determined by his Lord who bestows His care on him. He is to glorify his Lord when he wakes up early in the morning, in the depths of the night and at the time when the stars disappear:

Onları, şaşkınlığa uğratılacakları o güne kadar bırak. O gün tuzakları onlara hiçbir fayda sağlamayacak ve onlara yardım da edilmeyecek. Zulmedenlere bundan başka, yakında bir azap daha var; fakat çoğu bunu bilmiyor. Bu yüzden Rabbinin hükmünü sabırla bekle, çünkü sen Bizim gözetimimizdesin. Kalktığında Rabbini hamd ile tesbih et; geceleyin de O'nu tesbih et, yıldızların battığı vakitte de.

Leave them, then, until they face the day when they will be thunderstruck; the day when none of their scheming will be of any avail to them, when they will receive no support. Closer at hand more suffering awaits the wrongdoers, but most of them are not aware of it. So, await in patience your Lord's judgement; for you are under Our watchful eyes. Extol your Lord's limitless glory and praise when you rise, and extol His glory at night, and at the time when the stars retreat. (Verses 45—49)

Bu son bölüm, Sur'un ilk üflendiği ve herkesin tamamen şaşkına döndüğü o korkunç günün uyarısıyla başlar. Bu, kıyametten kısa bir süre önce gerçekleşir; o zaman hiçbir şey fayda sağlamaz ve hiçbir yerden yardım umulamaz.

This final passage begins with a clear warning against what will happen on that frightening day when the trumpet is first blown and they are all totally stunned. This takes place shortly before the resurrection, when nothing will be of benefit and no help can be expected from any quarter.

Bu dünyada plan yapıp harekete geçebildikleri sürece, o gün gelip çattığında hiçbir şey onu engelleyemez. Ancak bunun öncesinde onlar bir başka türden azaba de katlanacaklardır. Bu, belirtilmemiştir; fakat kesinlikle gerçekleşecektir: “Zalimler için, yakında daha fazla azap vardır; ama çoğu bunun farkında değildir.” (47. ayet)

If, in this life, they are able to scheme and take action, nothing can stave off what will happen on that day. However, they will also endure another type of suffering before that. This is left unspecified, but it is certain to happen: “ Closer at hand more suffering awaits the wrongdoers, but most of them are not aware of it." (Verse 47)