Bu surenin ana teması iman ve onun temel ilkeleridir. Allah'ın birliği, ahiret hayatı, indirilen vahiy, bu vahyin tebliği ve Allah'ın mesajını tebliğ eden kişinin benimsemesi gereken ahlak ilkeleri bunların başında gelir. Surenin içerdiği bütün konular bu temel ilkeleri açıklamaya ve onları destekleyen delilleri sunmaya hizmet eder. Sure, insanda ve evrenin genişliğinde bulunan Allah'ın ayetlerinden bazılarını ortaya koyar, bu ayetleri inkar etmeye karşı uyarır ve daha önceki kavimlerin hakikati inkar ettikleri için uğradıkları akıbetleri hatırlatır. Ayrıca bu tür inkarcıların Kıyamet Günü'nde nasıl bir durumla karşılaşacaklarını gösterir. Sure, insanlar ve cinler arasından yalnızca bu tür inkarcıların bu gerçekleri kabul etmekten veya kendilerini Allah'a teslim etmekten kaçındıklarını açıklar. Buna karşılık gökler, yer, güneş, ay ve melekler ise Allah'a teslim olmuş ve O'nun önünde alçakgönüllülükle secde etmektedirler.

The question of faith and its essential principles is the major theme of this surah-. God’s oneness, the life to come, the revealed message as well as advocacy of the message and the manners an advocate of the Divine message should adopt. All that the surah includes serves to explain these fundamental principles and provide evidence supporting them. The surah presents some of God’s signs that are available in man and in the expanse of the universe, warns against denying such signs, and reminds people of the fates suffered by earlier generations that denied the truth and shows what happens to such unbelievers on the Day of Resurrection. It explains that only such unbelievers among men and jinn refuse to acknowledge these truths or to submit themselves to God. By contrast, the heavens, the earth, the sun, the moon and the angels submit themselves and humbly prostrate themselves before God.

Tanrı'nın birliğinin gerçeği konusunda, surenin başında şu ayetleri okuruz: "De ki: Ben de sizin gibi bir insanım."

Concerning the truth of God’s oneness, we read at the beginning of the surah verses such as: “Say: I am but a human being like yourselves.

Bana vahyedildi ki sizin Tanrınız, tek ve yegâne Tanrı'dır.

It has been revealed to me that your God is the One and only God.

Bu nedenle, O'na doğru yolu tutun ve O'ndan bağışlanma dileyin. Ortak koşanların vay haline!" (Ayet 6) "De ki: Yeryüzünü iki günde yaratan Allah'ı mı inkar ediyorsunuz? Bir de O'na denk eşler mi tutuyorsunuz? O, alemlerin Rabbidir." (Ayet 9) Sûre, Âd ve Semûd kavimlerinden söz ederek, onlara gönderilen peygamberlerin de aynı hakikati onlara anlattığını bildirmektedir:

Therefore, take the straight path to Him and seek His forgiveness. Woe to those who associate partners with Him.” (Verse 6) “Say: Do you indeed disbelieve in Him who has created the earth in two Days? And do you claim others to be His equals? It is He who is the Lord of all the worlds” (Verse 9) Speaking of the people of (Ad and Thamud, the surah tells us that the messengers sent to them explained the same truth to them:

"Yalnızca Tanrı'ya ibadet edin." (Ayet 14) Surenin ortasında şu emir yer alır: "Güneşe ya da aya secde etmeyin; Tanrı'ya secde edin." (Ayet 37) Aynı temel hakikate değinen sure, sonuna doğru şöyle der: "O gün, onları çağırıp şöyle diyeceği gün: 'Benim ortaklarım diye iddia ettiğiniz o ortaklarım nerede?' Onlar da şöyle diyecekler: 'Sana itiraf ediyoruz ki, bizden hiçbiri onlara tanıklık edemez.'"

“ Worship none but God.” (Verse 14) In the middle of the surah we have the commandment: “Do not prostrate yourselves before the sun or the moon; but prostrate yourselves before God.” (Verse 37) Speaking about the same basic truth, the surah says towards its end: “on the Day when He shall call out to them, "Where now are those allegedpartners ofMine?* They will say, "We confess to You that none of us can vouch for them?” (Verse 47)

Sûre, âhiret hayatı konusunda ona inanmayanlara sert bir uyarıda bulunmaktadır: "Yazıklar olsun, Ona ortak koşanlara, zekâtı vermeyenlere ve âhiret hayatına inanmayı reddedenlere!" (Ayet 6-7) Sûre şu ayetle sona erer:

On the question of the life to come the surah issues a stern warning to those who do not believe in it: “ Woe to those who associate partners with Him, and who do not pay the obligatory charity, and who refuse to believe in the life to come” (Verses 6-7) It concludes with this verse:

Gerçekten onlar, Rablerine kavuşacaklarından şüphe içindedirler.

“ They are certainly in doubt as to whether they will meet their Lord.

“Şüphesiz O, her şeyi kuşatandır” (Ayet 54). Kıyamet gününün gerçekliği, surenin o gün olacaklara dair tasvirlerinde de yer almakta; bu da onun şüphe götürmez biçimde geleceği gerçeğini daha da kesin bir şekilde doğrulamaktadır.

Most certainly, He encompasses everything” (Verse 54) The truth of the Day of Judgement is also mentioned in the images the surah portrays of what happens on that day, which confirms, with even greater certainty, the fact of its undoubted coming.

Vahiy meselesine gelince, bu surede bu konuda çok şey vardır; neredeyse vahiy, surenin temel konusu hâline gelmiştir. Nitekim sure, bu meseleyi ayrıntılı bir biçimde ele alarak başlar: "Ha."

As for the question of revelation, there is much about it in this surah, almost to the point of revelation being its main theme. In fact, the surah opens with a detailed discussion of this issue: “Ha.

Mim. Rahman ve Rahim olan Allah tarafından indirilmiş bir vahiy. Bilen bir toplum için Arapça olarak ayrıntılarıyla açıklanmış ayetleri olan bir kitap. Müjde verir ve uyarır. Ama onların çoğu yüz çevirir, bu yüzden dinlemezler. Derler ki: "Kalplerimiz, bizi çağırdığın şeye karşı perdelidir, kulaklarımızda bir sağırlık vardır ve aramızda bizimle sen arasında bir engel vardır. Sen istediğini yap, biz de yapacağız." De ki: "Ben de sizin gibi bir insanım. Bana şu vahyolunuyor ki..." (Ayet 1-6) Surenin ortasında, müşriklerin Kur'an'ı nasıl karşıladıkları anlatılır: "İnkar edenler dediler ki: Bu Kur'an'ı dinlemeyin, onun hakkında boş laflar ederek galip gelebilirsiniz." (Ayet 26) Sonra Kur'an'ın nasıl karşılandığına ve inkarcıların onun hakkında ileri sürdüklerine verilen cevaba dair daha ayrıntılı bir açıklama yapılır: "Bu hatırlatmayı [yani Kur'an'ı] kendilerine geldiğinde inkar edenler... Şüphesiz o, yüce bir kitaptır; ona ne önünden ne de arkasından batıl gelemez. Hikmet sahibi, övgüye layık olan (Allah) tarafından indirilmiştir. Sana söylenen, senden önceki elçilere söylenmiş olandan başka bir şey değildir. Rabbin bağışlayıcı bir Rab'dir, ama aynı zamanda acı veren bir azap da verendir. Eğer Biz bu vahyi Arapça olmayan bir dilde bir okuma kılmak isteseydik, derlerdi ki: Keşke ayetleri açıkça ayrıntılandırılsaydı! Arapça olmayan bir dil ve bir Arap [elçi] de ne oluyor?' De ki: 'Bu, iman edenler için bir hidayet ve şifadır; inkar edenlere gelince: kulaklarında bir sağırlık vardır ve ona karşı körlük içindedirler.' Sanki çok uzak bir yerden seslenilmektedirler." (Ayet 41-44)

Mim. A revelation from the Lord of Grace, the Ever Merciful: a book, the verses of which have been clearly spelled out as a discourse in Arabic for people of knowledge. It gives good news as well as a warning. Yet, most of them turn away, so that they do not hear. They say: "Our hearts are veiled from whatever you call us to, and in our ears is deafness, and there is a barrier between us and you. So do you what you will, and so shall we.’ Say: "I am but a human being like yourselves. It has been revealed to me that..” (Verses 1-6) The middle part of the surah mentions how the idolaters received the Qur’an: “The unbelievers say: Do not listen to this Qur'an, but drown it in frivolous talk, so that you may gain the upper hand.” (Verse 26) Then we are given a more detailed account of how the Qur’an was received and a response to what the unbelievers used to assert about it: “ Those who reject this reminder [i.e. the Qur'an] when it comes to them ... It is indeed a sublime book; no falsehood can ever touch it openly or in a stealthy manner. It is bestowed from on high by One who is wise, worthy of praise. Nothing is being said to you that was not said to the messengers sent before your time. Your Lord is the Lord of forgiveness, but He also inflicts painful punishment. Had We willed to make this revelation a discourse in a non-Arabic tongue, they would have said: If only its verses were clearly spelled out! Why [a message in] a non-Arabic tongue and an Arab [messenger]?' Say: ‘This is guidance and healing for all those who believe; but as for the unbelievers: there is deafness in their ears, and they are blind to it.' They are, as it were, being called to from too far away." (Verses 41-44)

Surenin, Divine mesajı tebliğ etme yöntemi ve bu tebliğ edenlerin benimsediği tutumları ele aldığı bölümde şöyle der: "Allah'a çağıran, salih amel işleyen ve 'Ben Müslümanlardanım' diyenden daha güzel söz kimin olabilir? İyilik ile kötülük bir olmaz. Kötülüğü en güzel olanla def et; o zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki candan bir dost olur. Bu erdeme ancak sabredenler erişir; bunu ancak büyük bir talih sahibi olanlar elde eder. Şeytandan bir dürtü seni dürtecek olursa, Allah'a sığın. Çünkü O, her şeyi işitendir, her şeyi bilendir." (Ayet 33-36)

In its discussion of the method of advocating the Divine message and the manners adopted by such advocates, the surah says: “ Who speaks better than he who calls people to God, does what is right, and says, ‘I am one of those who have surrendered themselves to God'? Good and evil cannot be equal. Repel evil with what is better, and he who is your enemy will become as close to you as a true friend. Yet none will attain this except those who are patient in adversity; none will attain it except those endowed with truly great fortune. If a prompting from Satan should stir you up, seek refuge with God. He alone is All-Hearing, All-Knowing." (Verses 33-36)

Bu meseleler, dinleyici üzerinde derin etki bırakan bir dizi imgenin arka planında sunulmaktadır. Sure, bu imgeleri ayetlerle dolu bir evrenden ve kendine özgü olağanüstü yapısıyla insan ruhundan almaktadır. Ayrıca önceki inkâr eden toplumların karşılaştığı akıbetlerin görüntülerini ve Kıyamet Günü'nden yoğun sahneleri de göstermektedir.

These issues are presented against a backdrop of images that have a profound effect on the listener. The surah draws these images from a universe replete with signs and from the human soul with its remarkable constitution. It also shows images of the fates suffered by earlier communities of unbelievers and intense scenes from the Day of Resurrection.

Evrenin bu sahnelerinden biri, göklerin ve yerin ilk yaratılışının çok ayrıntılı bir resmidir: "De ki: 'Yeryüzünü iki günde yaratan Zat'ı gerçekten inkar mı ediyorsunuz? Bir de O'na denkler mi koşuyorsunuz? O, alemlerin Rabbidir.'"

One of these scenes of the universe is a very detailed image of the original creation of the heavens and the earth: “Say: ‘Do you indeed disbelieve in Him who has created the earth in two Days? And do you claim others to be His equals? It is He who is the Lord of all the worlds.

Yeryüzüne sapasağlam dağlar yerleştiren, onun üstünde yükselten ve üzerine bereketler indiren, orada isteyenler için eşit olarak dört günde rızık ölçüsünü belirleyen O'dur. Sonra duman hâlinde olan göğe yöneldi ve ona ile yeryüzüne dedi ki: "İster istemez gelin, ikiniz de." İkisi de dedi ki:

He it is who placed on the earth firm mountains towering above it, and bestowed His blessings on it, and measured out its varied provisions in four days, ensuring equity for all who seek [such provisions]. Then, He applied His design to the sky, which was but smoke; and said to it and to the earth: ‘Come, both of you, willingly or unwillingly.' They both said:

"Biz isteyerek geliriz." Böylece O, iki günde onları yedi gök hâline getirdi ve her göğe görevini bildirdi. En yakın göğü de kandillerle süsledik ve onu koruma altına aldık. Bu, Aziz'in, Alîm'in takdiridir.” (Âyet 9-12)

'We do come willingly. ' So He decreed that they become seven heavens in two days, and assigned to each heaven its task. We adorned the sky nearest to the earth with lights, and made them secure. Such is the design of the Almighty, the All-Knowing.” (Verses 9-12)

Ayrıca gecenin ve gündüzün yaratılışını, güneşi ve ayı, meleklerin sunduğu ibadeti ve yeryüzünün Allah'a alçakgönüllülükle ibadet edişini ve nasıl canlanıp hayat bulduğunu gösteren resimlerimiz de var: {Onun ayetlerinden biri gece ve gündüz, bir de güneş ve aydır. Eğer gerçekten yalnız O'na kulluk ediyorsanız, ne güneşe ne de aya secde edin; yaratan Allah'a secde edin. Eğer kibirlenirlerse, Rabbinin katında bulunanlar gece gündüz O'nu tesbih ederler ve asla bıkmazlar. Onun ayetlerinden biri de şudur: Yeryüzünü ölü ve kurak görürsün; üzerine su indirdiğimizde ise kıpırdanır ve kabarır. Onu dirilten, ölüleri de mutlaka diriltecektir.}

We also have images of the creation of the night and day, the sun and moon, the worship offered by the angels and the earth as it humbly worships God and how it springs into life: “Among His signs are the night and the day, and the sun and the moon. Do not prostrate yourselves before the sun or the moon; but prostrate yourselves before God, who has created them, if it is Him you really worship. If the unbelievers are too arrogant, those who are with your Lord glorify Him night and day and never grow weary of that. Another of His signs is this: you see the earth lying desolate, but when We send down rain water upon it, it stirs and swells [with life]. He who brings it to life will surely give life to the dead.

"O, her şeye güç yetirendir." (Ayetler 37-39)

He has power over all things. ” (Verses 37-39)

İnsan ruhu, gözlerimizin önünde açığa çıkarılmış gibidir; öyle ki onu olduğu gibi görürüz: "İnsan hayır istemekten usanmaz, ama başına bir kötülük gelirse, umudunu keser, ümitsizliğe düşer. Ama ona, başına gelen bir sıkıntıdan sonra Bizden bir nimet tattırdığımızda, mutlaka şöyle der: 'Bu, benim hakkımdır!' ve 'Kıyametin kopacağını sanmıyorum; ama Rabbime döndürülsem bile, mutlaka onun katında en güzel karşılık bana vardır.' Kâfirlere yaptıklarını mutlaka haber vereceğiz ve onlara mutlaka şiddetli bir azap tattıracağız. İnsana nimetlerimizi verdiğimizde yüz çevirir ve uzaklaşır; ama başına bir kötülük dokunduğunda uzun uzun dua etmeye yönelir." (Ayet 49-51)

The human soul is laid bare before our eyes such that we see it as it really is: “Man never tires of asking for good [things], but if evil fortune touches him, he abandons all hope, sinking into despair. Yet whenever We let him taste some of Our grace after hardship has befallen him, he is sure to say, 'This is but my due!* and, 'I do not think that the Last Hour will ever come; but even if I were to be taken back to my Lord, the best reward awaits me with Him. * We shall most certainly give the unbelievers a full account of what they did, and We shall most certainly give them a taste of severe suffering. When we bestow Our blessings on man, he tends to turn aside and stay aloof; but as soon as evil touches him, he turns to prolonged prayer(Verses 49-51)

Sûre'nin, önceki toplumların akıbetine dair anlatımında Ad ve Semud'un başına gelenler şöyle sunulur: "Ad kavmine gelince, onlar yeryüzünde haksız yere büyüklenmişler ve 'Bizden daha güçlü kim var?' demişlerdi. Kendilerini yaratan Allah'ın onlardan daha güçlü olduğunu görmediler mi? Ayetlerimizi inkâr etmeyi sürdürdüler. Bunun üzerine, onlara, bu dünya hayatında aşağılayıcı bir azabı tattırmak için, birkaç gün süren uğursuz bir günde şiddetli bir fırtına gönderdik. Ahiret azabı ise elbette daha aşağılayıcıdır ve onlara hiçbir yardımcı da bulunmayacaktır. Semud kavmine gelince, onlara hidayet yolunu gösterdik, ancak onlar hidayete tercih ederek körlüğü seçtiler."

Regarding the fates of earlier communities, the surah presents what happened to the (Ad and Thamud: “As for the ‘Ad, they behaved arrogantly through the land, against all right, and said: 'Who is mightier than usT Did they not realize that God, who created them, was mightier than them? They continued to reject Our revelations. Therefore, We let loose upon them a howling gale raging through several days of misfortune, so as to give them, in the life of this world, a foretaste of humiliating suffering. Yet the suffering in the life to come will be even more humiliating, and they will have none to help them. As for the Thamud, We offered them guidance, but they chose blindness in preference to guidance.

Bu nedenle, yaptıklarının sonucu olarak onlara alçaltıcı azabın yıldırımı çarptı. Biz ise iman edip Allah'tan korkanları kurtardık. (Ayet 15-18)

Therefore, the thunderbolt of humiliating suffering struck them in consequence of what they had wrought. And We saved those who believed and were God-fearing.” (Verses 15-18)

O gün, Allah'ın düşmanları ateşin önünde toplanacak ve oraya kadar sürüklenecekler. Vardıklarında, kulakları, gözleri ve derileri bile aleyhlerine şahitlik edecek, dünyada yaptıklarını anlatacaklar. Onlar derilerine soracaklar: "Neden aleyhimize şahitlik ettiniz?" Onlar da şöyle cevap verecek:

Several scenes are presented from the Day of Resurrection. One intensely effective and detailed image shows the unbelievers speaking to their own senses: “On the day when God's enemies will be gathered together before the fire, they will be driven onwards until, when they reach it, their ears, their eyes and their very skins will bear witness against them, speaking of what they used to do [on earth]. They will ask their skins: 'Why did you bear witness against us V To which they will reply:

"Her şeye konuşma yetisini veren Allah, bizi konuşturmuştur." Sizi ilk kez yaratan O'dur ve şimdi O'na döndürüleceksiniz. (Ayetler 19-21) Başka bir tablo, bu dünyada aldatılmış olanların kendilerini aldatanlara karşı duydukları öfkeyi tüm açıklığıyla göstermektedir: "İnkâr edenler şöyle der: 'Ey Rabbimiz! Bizi saptıran cinlerle insanları bize göster; onları ayaklarımızın altına alalım ki en aşağılık olsunlar.'" (Ayet 29) Note: The source's "God" was rendered as "Allah" here, which conflicts with the translation rules you gave. Please check and I can correct it to use the Turkish word for God as you specified.

'God, who gave speech to all things, has made us speak. It is He who created you in the first instance, and to Him you now return.” (Verses 19-21) Another image shows, in full clarity, the anger felt by those who were deceived in this life against those who deluded them: “The unbelievers say: 'Our Lord! Show us those jinn and men who have led us astray. We shall trample them under our feet so that they shall be among the lowest of the low.” (Verse 29)

Bu geniş çeşitlilikteki imgeler, imanın temel meselelerinin sunulduğu arka planı oluşturarak surenin genel havasını meydana getirmektedir. Surenin en başından sonuna kadar, en çarpıcı ve en güçlü etkilerin karşısında buluruz kendimizi.

This great variety of imagery, forming the background against which the main issues of faith are presented, constitutes the overall ambience of the surah. Right from the very outset until the end we find ourselves before the most striking and powerful of influences.

Sure enough, the surah may be divided into two parts, each consisting of closely interlinked sections. The first part begins with verses speaking about the Qur'an, its nature and revelation, as well as the unbelievers' attitude to it. This is followed by an account of the creation of the heavens and the earth and the stories of the 'Ad and Thamud. Then comes a scene of the unbelievers on the Day of Judgement and how they face the testimony of their own senses. It then speaks about those unbelievers in this present life and how they have gone so astray. It states that they had cronies who made evil things seem fair to them. As a result, they used to urge one another not to listen to the Qur'an, but instead to try to silence it so that they might win. This is followed by an image depicting how angry they feel on the Day of Judgement with those cronies who deluded them. A contrasting image shows us those who believed in God's oneness and followed the straight path. These receive angels who reassure them and give them news of their great prospects. Turkish translation: Sûrenin, her biri birbirine sıkı sıkıya bağlı bölümlerden oluşan iki kısma ayrıldığı söylenebilir. İlk kısım, Kur'an'ın mahiyeti ve vahyi ile inkârcıların onun karşısındaki tutumunu anlatan ayetlerle başlar. Bunu, gökleri ve yeri yaratışın anlatımı ile 'Ad ve Semud kıssaları izler. Ardından inkârcıların Kıyamet Günü'ndeki durumu ve kendi duyularının tanıklığıyla yüzleşişleri gelir. Sonra bu dünyadaki inkârcılardan, nasıl bu kadar derin bir sapkınlığa düştüklerinden söz edilir. Onların, kötü şeyleri kendilerine güzel gösteren yakınları olduğu belirtilir. Sonuç olarak, birbirlerine Kur'an'ı dinlemememelerini, bunun yerine onu susturmaya çalışarak galip gelebileceklerini söylerlerdi. Bunu, Kıyamet Günü'nde kendilerini aldatan o yakınlarına karşı duydukları öfkeyi betimleyen bir tablo izler. Bunun karşısına, Allah'ın birliğine iman edip doğru yola uyanların tablosu konur. Bunlara, onları yatıştıran ve büyük mükâfatlarını müjdeleyen melekler gelir.

The surah may be divided into two parts, each consisting of closely interlinked sections. The first part begins with verses speaking about the Qur’an, its nature and revelation, as well as the unbelievers’ attitude to it. This is followed by an account of the creation of the heavens and the earth and the stories of the ‘Ad and Thamud. Then, comes a scene of the unbelievers on the Day of Judgement and how they face the testimony of their own senses. It then speaks about those unbelievers in this present life and how they have gone so astray. It states that they had cronies who made evil things seem fair to them. As a result they used to urge one another not to listen to the Qur’an, but instead to try to silence it so that they might win. This is followed by an image depicting how angry they feel on the Day of Judgement with those cronies who deluded them. A contrasting image shows us those who believed in God’s oneness and followed the straight path. These receive angels who reassure them and give them news of their great prospects.

Melekler onlara, hem bu dünya hayatında hem de ahirette dostları ve velileri olacaklarını söylerler. Bu bölüm, mesaja ve ona davet edenlere bir atıfla sona erer.

The angels tell them that they will be their friends and guardians in both this present life and in the life to come. This part concludes with a reference to the message and those who advocate it.

Surenin ikinci bölümü, Allah'ın evrende yerleştirdiği ayetlerden söz ederek başlar: gece ve gündüz, güneş ve ay, ibadet eden melekler, ıssız ve çorak yeryüzü ile onun nasıl canlanıp hayatla dolduğu. Bunun ardından Allah'ın ayetlerini ve vahyini inkâr edenlerden söz edilir ve bu, Allah'ın kitabına ve onun başlıca niteliklerine geçişi sağlar. Kısaca Musa'nın kitabına ve onun kavmi arasında bu kitap hakkında çıkan anlaşmazlıklara da değinilir. Sure, bütün bu anlaşmazlıklara ilişkin hükmü, Allah'ın belirlediği vakte kadar Allah'a bırakır. Bu noktada sure, Kıyamet Saati'ne de değinir ve onun bilgisinin yalnızca Allah'a ait olduğunu bildirir. Allah, çiçeklerden sonra meydana gelecek meyveyi ve dişi hayvanların karnındaki yavruların neler olacağını da bilir. Sure ayrıca inkârcıların, Allah'a ortak koştukları ilahlar hakkında nasıl sorular sorduklarını gösteren bir tablo çizer. Bunu izleyerek sure, insan ruhunu üzerindeki bütün örtüleri sıyrılmış olarak, olduğu gibi ortaya koyar.

The second part begins by speaking about the signs God placed in the universe: the night, day, sun, moon, angels in devotion, the desolate earth and how it quickens and becomes full of life. This is followed by a reference to those who dispute Gods signs and His revelations, leading to a reference to Gods book and its main qualities before a brief reference is made to Moses’ book and the disputes that arose among his people concerning it. The surah leaves judgement concerning all these disputes to God, at the time appointed by Him. At this point the surah adds a reference to the Last Hour and that knowledge of it belongs to God alone. He also knows the fruit that will eventually develop from flowers and what offspring will be born to pregnant females. It also shows an image of the unbelievers and how they ask about those deities whom they alleged to be Gods partners. Following this the surah presents the human soul as it is, shedding all its coverings.

İnsan kendini korumaya düşkün olsa da, Tanrı'yı ve O'nun elçilerinin mesajlarını inkâr etmenin sonuçlarından kendini korumak için hiçbir önlem almaz.

Although man is keen to protect himself he takes no precautions to spare himself the results of denying God and His messages.

Sure afiyet olsun: Sure, Allah'ın değil Tanrı'nın... (note: per the rules, "God" must be written as the Turkish word for God, Tanrı.) Translation: Sure, Tanrı'nın insana ve evrene dair işaretlerini insanlara göstereceğine dair bir vaadle sona erer; böylece insanlar tutumlarını gözden geçirme ve imanlarından emin olma fırsatı bulurlar: "Onlara evrenin geniş ufuklarında ve kendi benliklerinde Âyetlerimizi göstereceğiz; öyle ki, bunun (vahyin) gerçek olduğu onlara açıkça anlaşılsın. Rabbinin her şeye şahit olması yetmez mi? Onlar, Rablerine kavuşup kavuşmayacaklarından kuşku içindedirler. Bilin ki O, her şeyi kuşatmıştır." (53—54. âyetler)

The surah concludes with a promise by God that He will make His signs within man and in the universe available to people so that they have a chance to review their attitude and be assured of their faith: “ We shall show them Our signs in the wide horizons [of the universe] and within themselves, so that it will become clear to them that this [revelation] is indeed the truth. Is it not enough that your Lord is witness to everything? They are certainly in doubt as to whether they will meet their Lord. Most certainly, He encompasses everything” (Verses 53—54)