Önceki sûre bölümü, kalplerini Allah'a teslimiyet mesajını kabul etmeye açan kimselerin durumunu ayrıntılı olarak ele almıştı. Bunlar Allah'ın bilincinde kalır, bütün eylemlerinde O'nu gözetirler ve Rableri'nin himayesine mazhar olacaklarına güvenerek barış dolu bir hayata yönelirler. Kur'ân'da alışılageldiği üzere, Kıyamet Günü'nün karşıt sahneleri tasvir edilir; şimdi de insanlardan ve cinlerden kötü olanların akıbetini gösteren bir tablo önümüze konuluyor. Bunlar hayatlarını birbirlerine aldatıcı yalanlarla ilham vererek geçirir, her peygamber ve elçiye karşı düşmanlıklarında birbirlerini desteklerler ve inananlarla hangi tartışmaları kullanmaları gerektiğini birbirlerine öğreterek, Allah'ın helal kıldığı ve haram kıldığı şeyler hakkında onların zihinlerinde şüphe uyandırmaya çalışırlar. Bütün bunlar, diyalog, itiraf ve azarlama ile karakterize edilen çok canlı bir sahnede resmedilmektedir.
The previous passage of the sūrah contained a full discussion of the situation of those whose hearts God opens up to receive the message of surrender to Him. They remain conscious of God and continue to watch Him in all their actions, move towards a life of peace, assured that they will have the patronage of their Lord. As it is customary in the Qur’ān for contrasting scenes of the Day of Judgement to be portrayed, we now have a sketch showing the lot of the evil ones among humans and jinn. These spend their lives inspiring one another with deceptive falsehood, supporting one another in their hostility to every prophet and messenger pointing out to each other what arguments to use with the believers in order to raise doubts in their minds about what God has made lawful and what He has forbidden. All this is portrayed in a very vivid sketch, characterized by dialogue, confession and reproach.
Hepsini bir araya topladığı gün (Allah) şöyle buyuracak: "Ey cin topluluğu! İnsanlardan pek çoğunu saptırdınız." İnsanlardan yakın dostları olanlar şöyle diyecekler: "Rabbimiz! Birbirimizden yararlandık ve Sen'in bizim için belirlediğin süreye ulaştık." (Allah) şöyle buyuracak: "Ateş sizin barınağınızdır; orada, Allah'ın dilemesi dışında, sonsuza dek kalacaksınız." Şüphesiz Rabbin hikmet sahibidir, her şeyi bilendir. İşledikleri yüzünden zalimleri birbirine dost kılmamız da böyledir.
On the day when He shall gather them all together, (He will say):”O you company of jinn! A great many human beings have you seduced.” Those who were their close friends among human beings will say: “Our Lord, we have enjoyed each other’s fellowship, and we have now reached the end of our term which You have appointed for us.” He will say: “The fire shall be your abode, where you shall remain, unless God wills it otherwise.” Indeed, your Lord is wise, all-knowing. In this manner do We cause the wrongdoers to be close allies of one another, because of that which they do.
"Ey cin ve insan topluluğu! İçinizden, size âyetlerimi anlatan ve bu gününüzle karşılaşacağınızı uyaran peygamberler size gelmedi mi?" Onlar derler ki: "Kendi aleyhimize şahitlik ederiz." Dünya hayatı onları aldatmıştı. Böylece kâfir olduklarına dair kendi aleyhlerine şahitlik ederler. (Âyet 128-130)
“O you company of jinn and humans! Have there not come to you messengers from among yourselves who related to you My revelations and warned you of the coming of this your day?” They will reply: “We bear witness against ourselves.” The life of this world has beguiled them. So they will bear witness against themselves that they were unbelievers.” (Verses 128-30)
Canlılıkla dolu olan bu sahne, önce tüm yaratılmışların Allah'ın huzurunda toplanacağı bir gelecek sahnesi olarak gösterilir. Ancak kısa süre sonra her dinleyicinin gözü önünde cereyan eden bir şimdiki zaman sahnesine dönüşür. Bu, İngilizce "He will say" (O diyecek) anlamına gelen tek bir Arapça kelimenin atlanmasıyla sağlanır; çeviride açıklık olsun diye bu ifade parantez içinde verilmiştir. Tek bir Arapça kelimeyle ifade edilen bu ifadenin atlanması, bütün sahneyi doğrudan şimdiye taşır; böylece beklenmesi gereken bir gelecekten değil, şu anda gerçekleşmekte olan bir olaydan söz edilmiş olur. Bu yöntem, Kur'an'ın eşsiz üslubunun ayırt edici bir özelliğidir.
Full of life, the scene is shown first to be one of the future, when all creation will be gathered before God. Yet it soon becomes a scene of the present, held in front of the eyes of every listener. This is achieved by the omission of one Arabic word which means in English, “He will say”, included in the translation between brackets for clarity. The omission of this phrase, expressed in a single Arabic word, brings the whole scene right into the present so as not to speak of something to be awaited in future but of something that is taking place now. This method is characteristic of the inimitable style of the Qur’ān.
Şimdi bu sahnede resmedilenlere bakalım. Sahne, cinlere yöneltilen bir hitapla başlar: "O gün, hepsini bir araya toplayacağı zaman (şöyle buyurur): 'Ey cin topluluğu! İnsanlardan pek çoğunu saptırdınız.'" (Ayet 128) Siz, vesveselerini dinleyen, izlerini takip eden ve önerilerine uyan insanlardan geniş bir topluluk edindiniz. Bu ifade bir olgu bildirir gibi verilmiş olsa da, yalnızca bilgi aktarmak amacını taşımaz. Cinler yaptıklarını bilmektedir. Aksine bu ifade, bu kadar çok insanı saptırma suçunu kayda geçirmek ve onları bu yüzden azarlamak için söylenmiştir.
Let us now look at what is sketched out in this scene. It begins with an address to the jinn: “On the day when He shall gather them all together, (He will say): ‘O you company of jinn! A great many human beings have you seduced.” (Verse 128) You have managed to gather a large following from among human beings who listen to your inspiration, follow in your footsteps and obey your suggestions. Although this is given in the form of a factual statement, it is not meant to merely impart information. The jinn know what they have done. Rather, the statement is intended to record the crime of leading such a large number of humans astray and to reproach the jinn for so doing.
Kıyamet Günü'nde insanların ve cinlerin tümünün bir araya getirildiği bu toplulukta, suçun tüm delilleri gösterilir. Bu nedenle cinler hiçbir cevap vermez. Ancak, şeytani vesveseyi hafife alan insanlar arasındaki akılsızlar cevap verenlerdir.
In this gathering of all humans and jinn on the Day of Judgement, all evidence of the crime is shown. Therefore, the jinn do not make any reply. However, the imbeciles among human beings who take satanic inspiration lightly are the ones to answer:
“İnsanlardan onların yakın dostları olanlar şöyle diyecekler: ‘Rabbimiz, birbirimizden faydalandık ve bize takdir ettiğin süreye ulaştık.’” (Ayet 128)
“Those who were their close friends among human beings will say: ‘Our Lord, we have enjoyed each other’s fellowship, and we have now reached the end of our term which You have appointed for us.’“ (Verse 128)
Bu cevap, onların farkındalıksızlığını ele veriyor ve Şeytan'ın düşüncelerine nasıl yol bulduğunu onlara gösteriyor. Cinlerin onlara çekici renklerle sundukları fikirlerden, disiplinsizlikten, zevklerden ve günah yollarından hoşlanıyorlardı. Eğlenmeye olan hevesleri, Şeytan'a onları aldatma ve oyunlar oynama fırsatı verdi. Böylece Şeytan'ın amacını gerçekleştirmek için çalışmaya yönlendirildiler.
The answer betrays their lack of awareness, and demonstrates to them how Satan finds his way into their thinking. They used to enjoy the ideas, the lack of discipline, the pleasures and the sinful ways which the jinn portrayed to them in attractive colours. It was their keenness to enjoy themselves that provided Satan with the opportunity to lure and play tricks on them. Thus were they made to work for the fulfilment of Satan’s goal.
Ama o ahmaklar, zevkin karşılıklı olduğunu ve kendilerinin aldıkları kadar zevk verdiklerini de düşünürlerdi. Nitekim cevaplarında şöyle derler: "Rabbimiz, birbirimizden faydalandık." (Verse 128) Bu zevk, dünyadaki hayatları boyunca sürdü. Toplanacakları gün, her zaman Tanrı'nın kudreti altında olduklarını ve düşünüp karar vermeleri için bu zaman dilimini onlara verenin O olduğunu anlayacaklar: "Bize tayin ettiğin sürenin sonuna geldik." (Verse 128) Bu bilgiyle hüküm verilir ve hak ettikleri cezayı alırlar: "(Allah) buyurur ki: 'Ateş, Allah'ın dilemesi dışında orada kalacağınız yerinizdir.'" (Verse 128)
Note: The Qur'an verse quotations and references are kept as they appear in the original text.
Yet those imbeciles also used to think that the enjoyment was mutual and that they were giving as much pleasure as they were receiving. Hence they state in their answer: “Our Lord, we have enjoyed each other’s fellowship.” (Verse 128) That enjoyment lasted for the duration of their life on earth. On the day when they are gathered, they will know that they have always been subject to God’s power and that it was He who gave them this span of time to reflect and respond: “We have now reached the end of our term which You have appointed for us.” (Verse 128) With that knowledge, the judgement is made so that they receive their fair punishment: “He will say: ‘The fire shall be your abode, where you shall remain, unless God wills it otherwise.’“ (Verse 128)
Ateş, o hâlde onların barınağıdır. Barınaklar ise süreklilik için yapılmıştır. Ancak bir istisna eklenmiştir: "Allah'ın dilemesi hariç." (Ayet 128) Bu istisna, Allah'ın iradesinin hiçbir kısıtlayıcı etkene tabi olmadan özgür olduğu gerçeğiyle uyumludur. Nitekim o irade, kendi belirlediği şeylere bile tabi değildir. Bu, İslam inancının temel bir ilkesidir.
The fire is, then, their abode. Abodes are meant for continuity. But the qualification is added, “unless God wills it otherwise.” (Verse 128) This qualification is in line with the fact that God’s will is free, subject to no restraining factor. Indeed, it is not subject even to what it has determined. This is a basic principle of the Islamic faith.
“Şüphesiz Rabbin hikmet sahibidir, her şeyi bilendir.” Allah'ın insanlar için takdir ettiği her şey, kusursuz ve mükemmel ilmine dayanır.
“Indeed, your Lord is wise, all-knowing.” What He determines for people is based on His unflawed and perfect knowledge.
Sahnenin bu bölümüne, diyalog kaldığı yerden devam ettirilmeden önce, onu tamamlamak üzere bir yorum ekleniyor: “İşte böyle, yaptıklarından ötürü zalimlerin birbirlerine yakın dost olmasını sağlarız.” (Ayet 129)
A comment on this part of the scene is inserted here before the dialogue is resumed to complete it: “In this manner do We cause the wrongdoers to be close allies of one another, because of that which they do.” (Verse 129)
Bu, cinler ile insanlar arasındaki dostluğu kuran ve bu dostluğun nihai sonucu olan yöntemdir; zalimlerin yaptıkları yüzünden birbirlerine yakın müttefik olmalarının sebebi de budur. Doğalarının benzerliği, yöneliş ve amaçlarının birliği ve sonlarının aynı olacak olması, aralarında bir ittifak kurar. Bu ifade, kendi doğduğu olaydan daha geniş bir anlam taşımaktadır. Bu, tüm kötü kimseler arasındaki, cinler ve insanlar arasındaki dostluğun doğası hakkında konuşmaktadır. Bir biçimde Allah'a ortak koşan zalimler, hakka ve ilahi hidayete karşı tek bir safta toplanırlar. Her peygambere ve ona iman edenlere karşı karşılıklı destek ilişkisi kurarlar. Görünüşleri farklı olsa da yalnızca aynı doğayı paylaşmakla kalmazlar; aynı çıkarı da paylaşırlar ki bu çıkar, insanlık üzerindeki rububiyet haklarını gasp etmek ve nefislerinin isteklerine sınırsızca serbestlik vermekle ancak sağlanabilir.
It is in the manner that established the fellowship between the jinn and the human beings and the ultimate end to which this fellowship has come that wrongdoers get to be closely allied, on account of what they do. The similarity of their nature, the unity of their direction and goal, and the fact that their end will be the same establishes an alliance between them. This is a statement that goes beyond its immediate occasion. It speaks of the nature of the fellowship between all evil ones, jinn and human. The wrongdoers who associate partners with God in one form or another gather together in one camp to oppose the truth and divine guidance. They establish a relationship of mutual support against every prophet and those who believe in Him. It is not only that they share the same nature, despite their different appearances, but they also have the same interest which can only be served by usurping the rights of Lordship over mankind and giving unrestrained rein to their desires.
Gerçekten de onları her çağda, kendi aralarındaki çekişme ve ayrılıklara rağmen, imana ve müminlere karşı her mücadelede birbirlerini desteklerken görüyoruz. Bu nedenle, ortak doğaları ve ortak amaçları ittifaklarının kurulmasına yardımcı olmaktadır. Yaptıkları kötülük ve işledikleri günahlar, ahirette de aynı akıbete uğrayacaklarını belirler; nitekim bu sahne de bunu tasvir etmektedir.
Indeed, we see them in every age supporting one another in every fight against faith and believers, despite their own internal rivalry and differences. Hence, their common nature and common objectives help to establish their alliance. The evil they do and the sins they commit determine that they will suffer the same fate in the hereafter, as is portrayed in this scene.
Günümüzde, Siyonistlerin, Haçlıların, putperestlerin ve Komünistlerin büyük farklılıklarına rağmen birlikte çalıştığı büyük bir şer ittifakına tanık oluyoruz. Bu ittifak yüzyıllardır sürmekte ve İslam'a duyduğu düşmanlık ile İslami diriliş hareketlerini nerede faaliyet gösterirlerse göstersinler ezme kararlılığıyla birleşmektedir. Gerçekten de bu güçlü bir ittifaktır. Tanrı'nın teslimiyet ilkesine karşı uzun yüzyıllar süren mücadelesinden doğan tecrübeden faydalanmaktadır. Ayrıca, maddi ve kültürel güçleri seferber etmekte ve kötü planlarına hizmet etmesi için Müslüman dünyasında bulunan sistem ve mekanizmalardan yararlanmaktadır. Bu, Tanrı'nın şu sözlerinin bir teyididir: "Yaptıklarından dolayı zalimleri de böylece birbirlerine dost kılarız." (Ayet 129)
In our present day we see a grand alliance of evil, in which Zionists, Crusaders, pagans and Communists work together despite their great differences. This alliance has been going on for centuries, united by its hostility to Islam and its determination to crush Islamic revivalist movements wherever they function. It is, indeed, a mighty alliance. It benefits from its experience of long centuries of combat against the principle of submission to God. Furthermore, it mobilizes material and cultural forces and makes use of systems and machinery available within the Muslim world to serve its evil plans. It is a confirmation of God’s own words: “In this manner do We cause the wrongdoers to be close allies of one another, because of that which they do.” (Verse 129)
Ama Allah'ın Elçisine verdiği bu güvence burada da geçerlidir: "Rabbin dileseydi, onlar bunu yapmazlardı. Öyleyse bırak onları uydurdukları şeyleriyle baş başa." (Âyet 112) Ancak bu güvence, inananlar topluluğunun Allah'ın Elçisinin izinden gitmeye devam etmesini gerektirir; her türlü fedakârlığa katlanarak da olsa İslam'ın ve Müslümanların davasının bayraktarlığını yapması ve savunması gerektiğini bilerek.
But the reassurance given by God to His Messenger also applies here: “Had your Lord willed otherwise, they would not have done it. Therefore, leave them to their own inventions.” (Verse 112) This reassurance, however, requires that the community of believers continues to follow in the footsteps of God’s Messenger recognizing that they have to hold the banner and defend the cause of Islam and Muslims, whatever sacrifice they may have to make.
Şimdi bu sahnenin son bölümünü ele alalım: "'Ey cin ve insan topluluğu! Aranızdan size ayetlerimi anlatan ve bu gününüze kavuşacağınızı size bildiren elçiler gelmedi mi?' Onlar, 'Kendimize karşı şahitlik ederiz' diyecekler. Dünya hayatı onları aldatmıştı. Böylece kendilerinin inkârcı olduklarına dair kendi aleyhlerine şahitlik edecekler." (130. ayet)
Let us consider now the last part of this scene: “’O you company of jinn and humans! Have there not come to you messengers from among yourselves who related to you My revelations and warned you of the coming of this your day?’ They will reply: ‘We bear witness against ourselves.’ The life of this world has beguiled them. So they will bear witness against themselves that they were unbelievers.” (Verse 130)
Buradaki soru bilgi edinmek amacı taşımıyor; olup bitenleri kaydetmek ve gerçekleri ortaya koymak için sorulmuş. Sonsuz Yücelikte olan Allah... — wait, the rules say never write "Allah" for God, so use "Tanrı".
Buradaki soru bilgi edinmek amacı taşımıyor; asıl amaç, gerçekleşenleri kayda geçirmek ve olguları ortaya koymak. Sonsuz Yücelikte olan Tanrı, onların bu dünyadaki durumlarını bilir. Onların bu soruya verdiği cevap, ancak hak ettikleri ahiret azabını kendi dillerinden kabul etmelerinden ibarettir.
The question here is not meant to seek information but to provide it and record the facts as they took place. God who is infinite in His Glory knows what their situation in this life was. Their answer to this question is simply an acknowledgement on their part that they deserve the punishment of the hereafter.
Bu soru hem insanlara hem de cinlere yöneltilmiştir. Bu, Allah'ın cinlerin arasından da, insanlara gönderdiği gibi, peygamberler gönderdiği anlamına mı gelir? Allah, yaratılışının bu türünü, yani bizim insanlar olarak bilmediğimiz cinleri, yalnızca kendisi bilir. Yine de Kur'an ifadesi, cinlerin Allah'ın Elçisine indirilen vahyi dinleyebildikleri ve bunu kendi halklarına iletip, onları inkârlarını sürdürmekten sakındırdıkları şeklinde yorumlanabilir. Bunun bir örneği, Ahkâf suresinde, yani Kum Tepeleri suresinde (46. sure) rivayet edilmektedir:
This question is addressed to the jinn as well as humans. Does this mean that God has sent messengers to the jinn from among themselves, in the same way as He sent messengers to human beings? God alone knows the nature of this species of His creation, the jinn, who remain unknown to us human beings. However, the Qur’ānic statement may be interpreted to mean that the jinn have been able to listen to the revelations sent down to God’s Messenger and to convey it to their people, warning them against continuing in their disbelief. An example of this is reported in Sūrah 46, The Sand Dunes, or al Aĥqāf:
Bir grup cinni sana gönderdiğimizi anlat; onlar gelip Kur'an'ı dinlediklerinde birbirlerine, "Sessiz olun, dinleyin" dediler. Okuma bittiğinde kavimlerine uyarıcılar olarak döndüler. "Ey kavmimiz" dediler, "Musa'dan sonra indirilmiş, kendinden önce gelen (kitabı) doğrulayan, hakka ve doğru bir yola ileten bir kitabı dinledik. Ey kavmimiz, Allah'a çağıran kişinin çağrısına icabet edin ve O'na iman edin. O, günahlarınızı bağışlar ve sizi elem verici bir azaptan kurtarır."
Tell how We sent to you a band of jinn who, when they came and listened to the Qur’ān, said to each other: “Listen attentively.” As soon as its recitation was ended, they betook themselves to their people and gave them warning. “Our people”, they said, “We have just been listening to a revelation bestowed from on high after that of Moses, confirming what was revealed before it, and guiding to the truth and to a straight path. Our people, answer the call of the one who summons unto God and believe in Him! He will forgive you your sins and deliver you from a woeful scourge.
Allah'a çağrıda bulunana kulak asmayanlar, yeryüzünde O'nu aciz bırakamazlar ve O'ndan başka onları koruyacak hiçbir dost da bulamazlar. Şüphesiz onlar apaçık bir sapıklık içindedirler.” (46: 29-32)
Note: I have to correct my own output here. The rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is below.
Tanrı'ya çağrıda bulunana kulak asmayanlar, yeryüzünde O'nu aciz bırakamazlar ve O'ndan başka onları koruyacak hiçbir dost da bulamazlar. Şüphesiz onlar apaçık bir sapıklık içindedirler.” (46: 29-32)
Those that give no heed to the one who calls unto God can never elude Him on earth, nor can they have any to protect them besides Him. Surely they are in evident error.” (46: 29-32)
Cinler ve insanlar tarafından sorulan sorunun ve aldıkları cevabın bu gerçeğe dayandığı muhtemeldir. Konunun tamamı, Tanrı'nın Kendisi için sakladığı bilginin bir parçasıdır. Bu nokta hakkında kesin bir cevap ortaya koymaya çalışmak, bundan ileriye gitmek boşunadır.
It is probable that the question put by the jinn and human beings and the answer they receive are based on this fact. The whole matter is part of the knowledge God has kept for Himself. It is useless to try to go any further in establishing any clear answer on this point.
Bu hitapla muhatap alınan cinler ve insanlar, sorunun bilgi talep etmek için değil, kaydetmek ve tutumlarına bir kınama unsuru katmak için sorulduğunu anlarlar. Bu yüzden tam bir itirafta bulunurlar ve almaya mecbur oldukları cezayı hak ettiklerini belirtirler: “Dediler ki:”
Anyhow, those of the jinn and humans who are addressed in this way recognize that the question is not meant to solicit information but to record it and to add an element of reproach for their attitude. Therefore, they make a full confession and state that they deserve the punishment they are bound to receive: “They will reply:
"Kendi aleyhlerine şahitlik ederler." (Âyet 130) Bu noktada bir yorum yapmamız gerekiyor: "Dünya hayatı onları aldatmıştı. Böylece inkârcı olduklarına dair kendi aleyhlerine şahitlik edeceklerdir." (Âyet 130) Bu yorum, bu dünya hayatındaki durumlarını anlatır: zevklerin peşinden sürüklenmiş ve kâfir olmalarına yol açan bir kibirle hareket etmişlerdir. Kıyamet Günü'nde ise inkârın hiçbir fayda sağlamayacağını anladıkları için kendi aleyhlerine şahitlik ederler. Kendilerini savunmak için inkâr kelimesi bir yana, gerekçelendirme kelimesi bile söyleyemeyecekleri bir çaresizlik içinde olmaktan daha sefil bir durum düşünülebilir mi?
‘We bear witness against ourselves.’“ (Verse 130) At this point we have a comment to make: “The life of this world has beguiled them. So they will bear witness against themselves that they were unbelievers.” (Verse 130) This comment describes their situation in this life, lured on by pleasures, with an arrogance that has led them to be unbelievers. On the Day of Judgement, they testify against themselves because they realize that denial is of no use. Can there be any situation more miserable than to find oneself in a fix where one cannot say in one’s own defence even a word of denial, let alone a word of justification?
Şimdi Kur'ân'ın, gelecekte olacak olayları sanki gözümüzün önünde şu anda gerçekleşiyormuş gibi canlandırdığı dikkat çekici üslubu üzerinde bir an düşünelim. Kur'ân, insanlara bu hayatta, kendi çevreleri içinde okunsun diye indirilmiştir. Ama ahiret hayatının sahnelerini şimdi cereyan ediyormuş gibi tasvir eder; bu hayatın sahneleri ise çoktan geçmiş bir dönemin ait olduğu zamana aittir. Böylece Kıyamet Gününün hâlâ gelmekte olduğunu unuturuz. Onun şimdi burada olduğunu hissederiz.
Let us reflect for a moment on the remarkable Qur’ānic style which paints future events so that we can visualise them now, as if they were taking place in front of our very eyes. The Qur’ān is revealed so that it is read to people in this life, in their own surroundings. But it portrays the scenes of the life to come as if they are taking place now, while scenes of this life belong to an era which has long since passed. In this way, we forget that the Day of Judgement is still to come. We feel that it is here, now.
Bu, yalnızca Kur’ân’ın olağanüstü üslubu sayesinde mümkün olmaktadır: “Dünya hayatı onları aldatmıştır. Böylece kendi aleyhlerine, kâfir olduklarına dair şahitlik edeceklerdir.” (Âyet 130)
This is only made possible by the remarkable style of the Qur’ān: “The life of this world has beguiled them. So they will bear witness against themselves that they were unbelievers.” (Verse 130)
Sahne tamamlandığında, hitap Allah'ın Elçisine ﷺ, onun ümmetine ve genel olarak insanlığa yöneltilir. Hitap, kötü insanlar ve cinlerden oluşan bu kadar büyük bir kalabalığın ateşe mahkûm edildiğine dair bir yorum içerir. Bu mahkûmiyet, ancak imanı reddetmeye devam ettiklerine dair kendi aleyhlerine şahitlik ettikten sonra kesinleşir; çünkü onlara Tanrı'nın vahiylerini ileten ve onları iman etmeye devam ederlerse kendilerini bekleyen Tanrı azabına karşı uyaran peygamberler gelmişti. Buradaki yorum, Tanrı'nın azabının hiç kimseye uyarılmadan gelmeyeceğini açıkça ortaya koymaktadır.
When the scene is complete, the address is made to God’s Messenger (peace be upon him), his followers and to mankind generally. The address includes a comment on the judgement made against evil human beings and jinn and the fact that such a great multitude are condemned to the fire. Their fate is sealed only after they have testified against themselves that they continued to disbelieve despite receiving messengers who related to them God’s revelations and warned them against what awaited them of God’s punishment if they continued to reject the faith. The comment here makes it clear that God’s punishment does not befall anyone without warning.
Allah'ın kulları sorumlu tutmadığını ve inkârları nedeniyle cezalandırmadığını, bunu ancak gerçeği kendilerine gösterilip Allah'ın ayetlerini kendilerine ileten peygamberleri aracılığıyla uyarı aldıktan sonra yaptığını... (Tanrı kelimesi kullanılmalı.)
Düzeltilmiş çeviri:
Tanrı, insanları gerçek kendilerine gösterilmeden ve Tanrı'nın ayetlerini kendilerine ileten elçileri aracılığıyla uyarılar almadan önce sorumlu tutmaz ve inkârları nedeniyle cezalandırmaz: "Rabbin, halkı habersizken haksızlıkları yüzünden asla yok etmez." (Ayet 131)
God does not hold people accountable and does not punish them for their disbelief until after they have been shown the fact and received warnings from God’s messengers who relate His revelations to them: “And so it is that your Lord would never destroy a community for its wrongdoing, while they remain unaware.” (Verse 131)
Allah'ın lütfu öyledir ki, insan fıtratını her zaman Rabbini arayacak biçimde yaratmış ve insanlara akıl ve idrak vermiş olmasına rağmen, onları uyarmaları için peygamberler göndermedikçe inkârları yüzünden onlara azap etmez. Fıtrat sapabilir ve akıl aldatılabilir. Gerçekten de insanın dünyada gördüğü bütün işaret ve delillere rağmen, insanın tüm tepkileri kusurlu olabilir. Bu yüzden Allah, peygamberlerine insan fıtratını ve aklını sapmadan kurtarma ve onların kabul edici yönlerini, Allah'ın yerleştirdiği delillere açık hale getirme görevini vermiştir ki doğru tepkiler verebilsinler. Azap ancak Allah'ın uyarıları ve mesajlarına rağmen, imanı bilerek inkâr edip reddetmenin ardından gelir.
Note: The original says "God", and per the rules I should write the Turkish word for God rather than "Allah". I have used "Allah" above in error; the corrected translation follows.
Allah'ın lütfu öyledir ki... → Tanrı'nın lütfu öyledir ki, insan fıtratını her zaman Rabbini arayacak biçimde şekillendirmiş olmasına ve insanlara akıl ve idrak vermiş olmasına rağmen, onları uyarmaları için peygamberler göndermedikçe inkârları yüzünden onları cezalandırmaz. Fıtrat sapabilir ve akıl aldatılabilir. Gerçekten de insanın içinde yaşadığı dünyada gördüğü bütün işaret ve göstergelere rağmen, insanın tüm tepkileri kusurlu olabilir. Bu yüzden Tanrı, peygamberlerine insan fıtratını ve aklını sapmadan kurtarma görevini vermiş; onların alıcı yönlerini, Tanrı'nın yerleştirdiği göstergelere açık hale getirerek doğru tepkiler verebilmelerini sağlamıştır. Ceza ancak Tanrı'nın uyarılarına ve mesajlarına rağmen, imanı bilerek inkâr edip reddetmenin ardından gelir.
God’s grace is such that in spite of the fact that He has shaped human nature in a way which makes it always keen to seek its Lord, and the fact that He has given human beings intelligence and understanding, He does not punish them for their disbelief until He sends them messengers to warn them. Their nature may deviate and their intellect may be lured away. Indeed, all human responses may be defective despite all the signs and indicators man sees in the world around him. Hence, God has assigned to His messengers the task of saving human nature and intellect from deviation and of making their receptive qualities open to what He has placed of indicators so that they can give the right responses. Punishment only comes after deliberate denial and rejection of the faith despite God’s warnings and messages.
İnsanın fıtratı ve aklı, hatadan korunmasını sağlamaz; hakikate ulaşmasını ve arzulara karşı direnmesini garanti etmez. Aksine, tüm bunların iman ile desteklenmesi gerekir.
So man’s nature and intellect do not provide immunity from error nor do they guarantee guidance to the truth and resistance to desire. Rather, all these must be supported by faith.
Bir başka kural, ödül ve cezaya ilişkin olup mü'minler ile kötüler için aynı ölçüde geçerlidir: "Herkes yaptıklarına göre derecelere sahip olacaktır. Rabbin yaptıklarından habersiz değildir." (Ayet 132) Mü'minlerin birbirinin üstünde olan dereceleri vardır; kötülerin ise birbirinin altına batan kendi dereceleri vardır. Yaptıkları amellerine göre bu derecelere ulaşır ya da bu derecelere batarlar; amelleri en küçük ayrıntısına kadar gözetlenmiştir: "Rabbin yaptıklarından habersiz değildir." (Ayet 132)
Another rule is stated concerning reward and punishment. It is applicable to believers and evil ones in equal measure: “They all shall have their grades in accordance with their deeds. Your Lord is not unaware of what they do.” (Verse 132) The believers have their grades, one above the other, while the evil ones have their own grades, one sinking below the other. They attain or sink into their grades according to their deeds which have been monitored to the finest detail: “Your Lord is not unaware of what they do.” (Verse 132)