Bu sûre, Nuh'un zamanından sonra yeryüzünün yönetimine bırakılan toplulukların kısa bir tarihçesini sunar. Allah'ın nimetlerine kavuşmuş topluluklardan ve O'nun hoşnutsuzluğuna uğrayıp cezayı hak eden topluluklardan söz eder. Şimdi İbrahim'in kıssasının bir bölümüne atıf yapılıyor; bu bölümde Allah'ın nimetlerine şahit oluyoruz. Bu da, acı bir sonla karşılaşan Lut kavminin kıssasına geçişi sağlıyor. Her iki kıssada da Allah'ın Nuh'a verdiği ikili vaat yerine gelmiştir. Allah'ın vaadi şöyleydi:

This sūrah gives a brief history of the people who were left in charge of the earth after Noah’s time. It refers to certain communities which received God’s blessings and to others which incurred His displeasure and deserved His punishment. We now have a reference to a part of Abraham’s story in which we witness God’s blessings. This leads to the story of Lot’s people who suffered a painful end. In both stories the dual promise God made to Noah is fulfilled. God’s promise ran as follows:

"Söz şöyle buyuruldu: Ey Nuh, bizden gelen selâmetle ve sana ve seninle birlikte olanların bazı ümmetlerine bereketlerimizle gemiden in. Diğer bazı ümmetlere de dünyada faydalanma imkânı vereceğiz; sonra onlara bizden acıklı bir azap dokunacak." (Ayet 48)

“The word was spoken: Noah, disembark in peace from Us, and with Our blessings upon you as well as upon generations from those who are with you. As for other folk, We shall let them have enjoyment, and then there will befall them grievous suffering from Us.’” (Verse 48)

Bu nedenle, gemiye binenlerin soyundan bazılarına Tanrı'nın bereketleri verilecekti; diğer topluluklar ise kötülükleri yüzünden korkunç bir cezaya çarpılmadan önce bir süre keyif sürmeye bırakıldı. Bereketler İbrahim'e ve onun soyuna, iki oğlu aracılığıyla verildi: İshak ve onun çocukları, yani İsrailoğulları peygamberleri; bir de İsmail, ki onun soyundan, Tanrı'nın son elçisi Muhammed ﷺ gelmiştir.

Thus, some of the offspring of those saved in the ark were to receive God’s blessings, while other communities were left to enjoy themselves for a while before terrible punishment overwhelmed them for their misdeeds. The blessings are given to Abraham and his seed through both his sons: Isaac and his children who were the Israelite prophets, and Ishmael whose offspring included Muĥammad, the last of God’s messengers.

İbrahim'in kıssası, ona iyi bir haber verileceği gerçeğiyle başlıyor: “Elçilerimiz İbrahim'e müjdeyle geldi.” (Ayet 69) Bu iyi haberin ne olduğu hemen bildirilmiyor. Bu haber, eşinin de orada bulunduğu uygun anda verilecekti. Elçiler, kimliği bir sır olarak bırakılmış meleklerdi.

The account of Abraham opens here with the fact that he was to receive good news: “Our messengers came to Abraham with good news.” (Verse 69) We are not told immediately what the good news was. This would come at the right moment, when his wife was present. The messengers were angels whose identity is left a mystery.

Bazı Kur'ân müfessirleri isimler ve sayılar hakkında görüşler ileri sürmüş olsa da, bunları destekleyecek bir delil bulunmadığı için biz spekülasyonda bulunmayı tercih etmiyoruz.

Although some commentators on the Qur’ān mention names and numbers, we prefer not to speculate, since we have no evidence to support such contentions.

“Onlar ona selam verdiler, o da: ‘Selam [size olsun].’ dedi.” (69. ayet) İbrahim, doğduğu yer olan Irak'tan göç etmiş, Ürdün Nehri'ni geçerek büyük ölçüde çöl olan Kenanlıların topraklarına yerleşmişti. Bedevi konukseverlik geleneğini izleyerek İbrahim hemen misafirleri için yiyecek hazırlamaya koyuldu. “Hemen semiz bir buzağı kesip kızarttı.” (69. ayet) Semiz bir buzağı bulup onu kızartarak hazırladı.

“They bade him peace, and he answered: ‘Peace [be to you].’” (Verse 69) Abraham had emigrated from his birthplace in Iraq, crossed the Jordan and settled in the land of the Canaanites which was largely a desert. Following the Bedouin tradition of hospitality, Abraham immediately went about preparing food for his guests. “He then hastened to bring them a roasted calf” (Verse 69) He gets a fat calf, roasts and prepares it.

Misafirlerine sunar; daha önce de söylediğimiz gibi, bunlar meleklerdi. Ancak melekler insanların yediklerini yemezler. Bu nedenle buzağıdan yiyemediler ve bu durum İbrahim'i endişelendirdi: "Ellerinin ona uzanmadığını görünce, onların davranışını garip buldu ve onlardan korkmaya başladı." (Ayet 70) Kendisine ikram edilen yiyeceğe dokunmayan bir misafir, ev sahibinde endişe uyandırır. Ev sahibini, misafirin bir tür hile niyeti taşıdığından kuşkulandırır. Bugüne kadar kırsal kesimde yaşayanlar ve Bedevîler, birlikte yemek yenilen birine ihanet etmeyi büyük bir suç sayarlar. Bu nedenle, bir kimsenin yemeğini yemeyi reddetmesi, ya zarar verme niyeti taşıdığını ya da ev sahibinin niyetine güvenmediğini gösterir. Bu nedenle elçiler kimliklerini İbrahim'e açıkladılar ve ona görevlerini anlattılar: "Dediler ki: Korkma. Biz Lut kavmine gönderildik." (Ayet 70)

He presents it to his guests who, as we have already said, were angels. Angels, however, do not eat what human beings eat. Hence, they could not partake of the calf, and this worried Abraham: “When he saw that their hands did not reach out to it, he felt their conduct strange and became apprehensive of them.” (Verse 70) A guest who does not eat of the food given him causes worry. He makes his host nervous that he intends some kind of treachery. To this day, country people and Bedouins consider it a grave crime to act treacherously towards someone with whom they have shared food. Hence, if they refuse to eat someone’s food, their action suggests that they either intend to do harm or that they do not trust the host’s intentions. Hence, the messengers reveal their identity to Abraham and tell him about their mission: “They said: Do not be alarmed. We are sent to the people of Lot.” (Verse 70)

Tanrı'nın yaptığı hiçbir şey garip karşılanmamalıdır. Bir olayın belirli bir biçimde gerçekleşmesi kuralsa, bu biçimin değişmez olduğu anlamına gelmez. Tanrı dilediğinde, kendi özel bir amacı için bu kuralı bozabilir. Buradaki amaç, o hanedeki müminlere rahmetini ve vaat ettiği nimetleri bahşetmektir. Ancak kural bozulduğunda, bunun sonucunda gerçekleşen her şey, tamamını bilmediğimiz Tanrı'nın genel yasaları çerçevesinde meydana gelir. Tanrı'nın yasalarını, kısa ve sınırlı bir süre içinde olup bitenlere bakarak yargılayamayız.

Nothing that God does should be considered strange. When it is the norm for something to happen in a particular fashion, this does not mean that that fashion is unchangeable. The norm can be broken when God so chooses, for a particular purpose of His own. The purpose here is to bestow His mercy and promised blessings to the believers in that household. Yet, when the norm is broken, whatever takes place as a result occurs in accordance with the overall divine laws of nature which we do not know in full. We cannot judge God’s laws according to what happens during a short, limited period of time.

Tanrı'nın iradesini kendilerine tanıdık doğa yasalarıyla sınırlandırmaya çalışanlar, Tanrı'nın kitabında belirttiği üzere ilâhlığın gerçeğinden habersizdirler. Tanrı'nın söylediği her şey doğrudur. İnsan aklımızın bütün bunlarda söz hakkı yoktur. Tanrı'nın iradesini, Kendisinin koyduğu yasa olarak belirttiği şeylerle sınırlandıranlar bile ilâhlığın gerçek doğasından yine habersizdir. Tanrı'nın iradesi serbesttir ve Kendi yasalarıyla kısıtlanmaz.

Those who try to restrict God’s will to the laws of nature familiar to them are ignorant of the reality of Godhead as stated by God in His book. Whatever God states is true. Our human minds have no say in all this. Even those who restrict God’s will to what He Himself has stated to be His law are again unaware of the true nature of Godhead. God’s will is free and not restricted by His laws.

Evrenin işlerini Allah'ın bu evren için koyduğu yasalara göre yürüttüğü doğrudur. Ancak bu, Allah'ın iradesini, bu doğa yasaları işleyişe konduktan sonra, yalnızca bu yasalarla sınırlamakla aynı şey değildir. Doğa yasaları her an Tanrı'nın iradesiyle işler. Bunlar otomatik değildir. Tanrı dilediği zaman, doğa yasalarının farklı bir biçimde işlemesine neden olabilir. Bu gerçekleştiğinde, doğa yasaları Tanrı'nın belirlediği yeni biçime bürünür. Diğer tüm yasaların işleyişini yöneten genel doğa yasası ise Tanrı'nın iradesinin özgür ve mutlak olduğunu belirten yasadır.

It is true that God conducts the affairs of this universe according to the laws He has set for it. This is, however, different from restricting God’s will to these natural laws after they have been set in operation. The laws of nature work by God’s will all the time. They are not automatic. At any time, God may choose to cause His natural laws to operate in a different way. Whenever this happens natural laws will change to the new fashion God has determined. The overall law of nature which governs the operation of all other laws is that which states that God’s will is free and absolute.

Elçilerimiz Lût'a geldiğinde, onlar yüzünden üzüldü ve onları koruyacak gücü olmadığı için endişelendi. "Bu, çok zor bir gün." dedi. (Ayet 77)

When Our messengers came to Lot he was troubled on their account, for he was powerless to offer them protection. He said: ‘This is a woeful day.’ (Verse 77)

Lût, kavminin, cinsel arzularını kadınlar yerine erkeklerle tatmin etmeyi tercih eden sapkınlığının farkındaydı. Bunu yaparak, her türü çift olarak yaratan Allah'ın hikmetinden yararlanan ve üremenin ve yeniden doğuşun gerçekleşmesini sağlayan tabiata isyan etmiş oluyorlardı. Bozulmamış tabiat, bu hikmete uymakta gerçek hazzı bulur; bunu doğal ve içgüdüsel olarak yapar. Note: The rules require "God" rather than "Allah" in the text, so the Turkish should read "Tanrı" for the first mention. Corrected translation: Lût, kavminin, cinsel arzularını kadınlar yerine erkeklerle tatmin etmeyi tercih eden sapkınlığının farkındaydı. Bunu yaparak, her türü çift olarak yaratan Tanrı'nın hikmetinden yararlanan ve üremenin ve yeniden doğuşun gerçekleşmesini sağlayan tabiata isyan etmiş oluyorlardı. Bozulmamış tabiat, bu hikmete uymakta gerçek hazzı bulur; bunu doğal ve içgüdüsel olarak yapar.

Lot was aware of the perversity of his people, who preferred to satisfy their sexual desires with men instead of women. In so doing they rebelled against nature, which avails itself of God’s wisdom in creating all species in pairs so that procreation and regeneration can take place. Undistorted nature finds true pleasure in conforming to this wisdom, naturally and instinctively.

Elbette her türlü sapkınlık vardır. Ancak Lût kavminin durumu benzersizdir. Bu, psikolojik bozuklukların tıpkı fiziksel hastalıklar gibi bulaşıcı olduğunu düşündürmektedir. Herhangi bir toplumda değerlerin bozulması ve kötü örneklerin varlığının sağlıksız bir ortam yaratması sonucunda, Sodom halkının psikolojik bozukluğu gibi bir bozukluğun yayılması mümkündür. Hayatın kendisini yöneten aynı yasaya tabi olan doğayla çelişmesine rağmen böyle bir psikolojik bozukluğun yayılması mümkündür. Bu yasa, dosdoğru bir doğanın zevkini hayatın gereksinimlerini karşılayan ve onun sürekliliğini sağlayan şeylerde bulacağını, hayatı boğan şeylerde değil, belirler. Cinsel sapkınlık ikinci türdendir, çünkü hayatın tohumlarını onların büyümesine elverişli olmayan kötü bir toprağa koyar. Bu nedenle sağlıklı insan doğası, yalnızca ahlaken değil, içgüdüsel olarak da Lût kavminin uygulamalarını iğrenç bulur. Sağlam insan doğası, hayat veren ve hayatı zenginleştiren şeylere sağlıklı bir hazzı bağlamış olan Allah'ın yasasına tabidir. Not: Metinde "God" ifadesi geçtiği için çeviride "Allah" yerine "Tanrı" kullanılmalıydı; aşağıda düzeltilmiş hali veriyorum. Elbette her türlü sapkınlık vardır. Ancak Lût kavminin durumu benzersizdir. Bu, psikolojik bozuklukların tıpkı fiziksel hastalıklar gibi bulaşıcı olduğunu düşündürmektedir. Herhangi bir toplumda değerlerin bozulması ve kötü örneklerin varlığının sağlıksız bir ortam yaratması sonucunda, Sodom halkının psikolojik bozukluğu gibi bir bozukluğun yayılması mümkündür. Hayatın kendisini yöneten aynı yasaya tabi olan doğayla çelişmesine rağmen böyle bir psikolojik bozukluğun yayılması mümkündür. Bu yasa, dosdoğru bir doğanın zevkini hayatın gereksinimlerini karşılayan ve onun sürekliliğini sağlayan şeylerde bulacağını, hayatı boğan şeylerde değil, belirler. Cinsel sapkınlık ikinci türdendir, çünkü hayatın tohumlarını onların büyümesine elverişli olmayan kötü bir toprağa koyar. Bu nedenle sağlıklı insan doğası, yalnızca ahlaken değil, içgüdüsel olarak da Lût kavminin uygulamalarını iğrenç bulur. Sağlam insan doğası, hayat veren ve hayatı zenginleştiren şeylere sağlıklı bir hazzı bağlamış olan Tanrı'nın yasasına tabidir.