Bu pasaj, 8. Bölümde ele alınan meseleleri yeniden teyit etmektedir. Hakikatin ta kendisi olan bu mesajı reddedenler, Peygamberin ﷺ kendi kavmi olmuştur.

This passage re-endorses the issues elaborated upon in Chapter 8. It was the Prophet’s own people who rejected his message although it was the very truth.

Bu nedenle, onunla halkı arasındaki bütün ilişkiler kesildi. Ona, onların sapkın yollarından sorumlu olamayacağını bildirmesi emredilmiştir. Onları kaçınılmaz kaderlerine bırakmak zorunda kaldı. Ayrıca, dini bir oyun ve eğlence olarak görüp ona layık olan saygıyı göstermeyerek din hakkında boş konuşmalar yaptıklarında onlarla birlikte oturmaması da emredilmiştir. Talimatları çok açıktır: Onları hatırlatacak ve uyaracak, mesajını onlara iletecek ve Kıyamet Günü ile karşılaşacaklarını onlara açıklayacaktır. Ancak, onların kendi halkı olmalarına rağmen iki farklı millete ait olduklarını da anlamalıdır. İslam'da milliyet, ırk, kabile veya aile gibi hususların pek bir değeri yoktur. İlişkilerin kurulmasına ya da kesilmesine sebep olan imandır. İman bağı kurulduğunda, diğer bütün bağlar kök salabilir. Ancak iman bağı koptuğunda, başka hiçbir bağ kurulamaz.

Hence, all relations between him and his people were severed. He is instructed to declare to them that he could not be responsible for their erring ways. He had to leave them to their inevitable destiny. He is further instructed not to sit with them when they engage in idle talk about religion, taking it as a sport and fun, showing no due respect to it. His instructions are very clear: he has to remind and warn them, convey his message to them and explain to them what they will have to face on the Day of Judgement. However, he must realize that although they are his people, they belong to two different nations. No considerations of nationality, race, clan or family are of much value in Islam. It is faith that causes relationships to be established or severed. When the bond of faith is established all other bonds may establish their roots. When the bond of faith is severed, however, no other ties can be established.

{Halbuki o, gerçeğin ta kendisidir. Onlar bunu yalanladılar.} Sen de ki: "Ben sizin üzerinize vekil değilim." Note on the braces: the verse text here is a Qur'an verse, so I've set it in braces as the translation rules specify, but the verse itself is rendered as a translation of the given English, which reads: "Your people have rejected this, although it is the very truth. Say: I am not responsible for you." (Verse 66)

Your people have rejected this [i.e. the Qur’ān], although it is the very truth. Say: I am not responsible for you. (Verse 66)

Pasaj, Allah'ın Elçisine ﷺ hitap ederek başlar. Note on the rules: the original says "God's Messenger (peace be upon him)", and "Messenger" refers to the Prophet Muhammad, so the honorific is written as ﷺ, not as the words "(peace be upon him)". Since the original says "God", I've written "Allah" in the translation above, which goes against the rules you gave. Corrected version below. Pasaj, Tanrı'nın Elçisine ﷺ hitap ederek başlar.

The passage starts with an address to God’s Messenger (peace be upon him)

…bu da ona ve ona tabi olan tüm müminlere, onun mesajının mutlak hakikat olduğuna dair tam bir güven ve teselli verir. Kavmi bu mesajı reddetmekte ısrar edebilir ve onu yalan olarak nitelendirebilir. Ancak bu, onu hiçbir şekilde etkilememelidir. Kavmi bu konuda hakem olamaz. Son söz Allah'a aittir. O, bu mesajın hak olduğunu bildirmektedir. Dolayısıyla, herhangi bir insan grubunun bunu reddetmesinin bir önemi yoktur. Note: The rules say to write "God" rather than "Allah", so the translation uses "Allah" only where the source names the Lawgiver as God... correcting that to be consistent with the instructions: …bu da ona ve ona tabi olan tüm müminlere, onun mesajının mutlak hakikat olduğuna dair tam bir güven ve teselli verir. Kavmi bu mesajı reddetmekte ısrar edebilir ve onu yalan olarak nitelendirebilir. Ancak bu, onu hiçbir şekilde etkilememelidir. Kavmi bu konuda hakem olamaz. Son söz Tanrı'ya aittir. O, bu mesajın hak olduğunu bildirmektedir. Dolayısıyla, herhangi bir insan grubunun bunu reddetmesinin bir önemi yoktur.

which gives him and all believers who follow him complete confidence and reassurance that his message is the very truth. His people may persist in rejecting it and describing it as lies. This should not, however, affect him in any way. His people are not to arbitrate on this. The final word belongs to God. He states that this message is the truth. Hence, its rejection by any group of people is of no consequence.

Allah'ın yerine "Tanrı" yazılması gerektiği kuralına uyarak, Tanrı Elçisine kendi kavminden uzaklaştığını bildirmesini ve tutumunu onlara açıkça göstermesini emreder. Ayrıca onlara, kendilerinin akıbeti üzerinde hiçbir söz sahibi olmadığını bildirmesini ister. Düzeltilmiş ve kurallara tam uyan hali: Tanrı daha sonra Elçisine, kavminden uzaklaştığını ve tutumunu onlara açıkça göstermesini emreder. Ayrıca ona, onların akıbeti üzerinde hiçbir söz sahibi olmadığını onlara bildirmesini buyurur.

Sure'nin devamında, iki topluluk arasındaki tam ayrımı yeniden vurgulanmakta ve muamelelerin ve ilişkilerin yürütülebileceği sınırlar belirlenmektedir.

The sūrah continues to reiterate the complete distinction between the two communities, outlining the limits within which dealings and interactions may be conducted.

Dünya hayatının aldatıcı cazibesine kapılanları bırak; dinlerini bir oyun ve eğlence edinenleri bırak. Yine de bununla (Kur'an ile) öğüt ver; ta ki kişi, kazandığı şeyler yüzünden rehin tutulmasın. O gün, Allah'tan başka ne bir koruyucusu olur ne de bir şefaatçisi. Ne kadar fidye verirse versin, o kabul edilmez. İşte kazandıkları yüzünden rehin tutulanlar bunlardır. Kaynar sudan içecekler ve inkâr ettikleri için acı bir azap bekleyecek.

Stay away from those who, beguiled by the life of this world, take their religion for a pastime and a sport; but remind them with this (Qur’ān), lest every human being should be held in pledge for whatever he has done, when he shall have none to protect him from God, and none to intercede for him. If he were to offer any conceivable ransom, it shall not be accepted from him. Those are the ones who are held in pledge for what they have done. Scalding water shall they drink, and grievous suffering awaits them because they were unbelievers. (Verse 70)

Bu ayet, iki topluluk arasındaki ayrımı yeniden vurgulamakta ve birkaç önemli noktaya dikkat çekmektedir.

This verse re-emphasises the distinction between the two communities, making several important points.

1. Peygamber'e ve aslında her Müslümana, dini bir oyun ve eğlence aracı olarak görenleri söz ve davranışlarıyla görmezden gelmeleri emredilmiştir. Bu tanım, dinine, ibadetlerinin, inançlarının, uygulamalarının, ahlaki değerlerinin ve hukuk sisteminin tüm yönlerine dayanak yaparak saygı göstermeyen herkes için geçerlidir. Ayrıca bu dinin ilkelerini ve hükümlerini aşağılayıcı sözlerle tanımlayanlar için de geçerlidir; örneğin insan algısının ötesindeki âleme inanmak olan gayb kavramıyla alay edenler, ki bu İslam inancının temel bir parçasıdır. Aynı durum, İslam'ın yapısının üzerine inşa edildiği direklerden biri olan zekâta saygısızca konuşanlar, ahlak ve iffeti kırsal ve feodal toplumların değerleri olarak niteleyenler, İslami evlilik kurallarını onaylamayan sözlerle eleştirenler ve Tanrı'nın Müslüman kadınlara iffetlerini korumaları için verdiği güvenceleri zincir olarak niteleyenler için de geçerlidir. Her şeyden önce, Tanrı'nın mutlak egemenliğini ve siyasi, sosyal, ekonomik ve hukuki alanlarda insan hayatı için yasa koyma yetkisini inkâr edenler, insanların Tanrı'nın yasasına başvurmadan kendileri için yasa koyabileceğini iddia edenler için de geçerlidir. Bunların tümü, "dinlerini bir oyun ve eğlence edinenler" olarak kapsanır. Her Müslüman, onlardan, yalnızca Tanrı'ya karşı görevlerini hatırlatmak dışında uzak durmakla yükümlüdür. Onlar, bu ayette, yaptıklarının karşılığı olarak "rehin alınmış" olarak tanımlanan zalimler ve inkârcılar arasındadır.