Ey iman edenler! Allah'ın ve Elçisinin önünde öne geçmeye kalkışmayın. Allah'tan korkun; Allah işitendir, bilendir. Ey iman edenler! Sesinizi Peygamberin sesinin üstüne yükseltmeyin, birbirinize yüksek sesle hitap ettiğiniz gibi ona yüksek sesle hitap etmeyin; yoksa siz farkına varmadan amelleriniz boşa gider. Allah'ın Elçisinin huzurunda seslerini alçaltanlar, işte kalplerini Allah takva için imtihan etmiş olduğu kimselerdir. Onlar için bağışlanma ve büyük bir mükafat vardır.

Believers! Do not behave presumptuously in the presence of God and His Messenger. Have fear of God: God hears all and knows all. Believers! Do not raise your voices above the voice of the Prophet, nor speak loudly to him as you would speak loudly to one another, lest all your deeds should come to nothing without your perceiving it. Those who lower their voices in the presence of God's Messenger are the ones whose hearts God has tested for piety. Forgiveness and a rich reward await them.

Odalarının dışından sana seslenenlerin çoğu akıllarını kullanmayan kimselerdir. Sen onlara çıkana kadar sabretselerdi, bu kendileri için daha hayırlı olurdu. Yine de Allah çok bağışlayan, merhamet sahibidir, (Ayet 1-5)

Those who call out to you from without your private apartments are for the most part people who do not use their reason. If they had the patience to wait until you went out to them, it would before their own good. Still, God is much forgiving, merciful, (Verses 1-5)

Sure surenin başında, kalpleri uyandırmayı amaçlayan ilk sevgi dolu hitap yer alır:

The surah starts with this first loving address that aims to alert hearts:

"Mü'minler!" Bu, Allah'ın kendisine iman edenlere yönelttiği bir hitaptır; onların Allah ile olan bağını vurgulayarak kalplerine dokunur, Ona ait olduklarını, O'nun işaretini taşıdıklarını, O'nun emrini yerine getirdiklerini ve O'nun askerleri olduklarını hatırlatır. Onlar, bu dünyada O'nun gerçekleştirmek istediği bir amaç için bulunduklarının farkına varırlar. Allah, bir lütuf olarak imanı onlara sevdirmiş ve gönüllerinde güzel göstermişse, onların da O'nun istediği yerde durmaları, O'nun emir ve hükmünü beklemeleri gerekir. Onlar, Ona tam bir teslimiyetle O'nun emrini yerine getirmekten memnuniyet duymalıdırlar: "Ey iman edenler! Allah'ın ve Peygamber'inin huzurunda acele davranmayın."

“Believers'." It is an address by God to those who believe in Him, touching their hearts by highlighting the bond they have with Him, making them aware that they belong to Him, carry His mark, do His bidding and are His soldiers. They realize that they are in this world for a purpose He wants to accomplish. If He has made faith appealing to them and seem beautiful in their eyes, as part of His favour, it behoves them to stand where He wants them to be, awaiting His orders and judgement. They should be glad to do His bidding in full submission to Him: “Believers! Do not behave presumptuously in the presence of God and His Messenger.

Ebu Bekre'den rivayet edilen bir hadiste, Nafi' ibnu'l-Hâris'in anlattığına göre, Peygamber ﷺ veda haccında Sahabilerine şöyle sordu: "Bu hangi aydır?" Biz, "Allah ve Resûlü daha iyi bilir." dedik. Peygamber ﷺ, adını başka bir şekilde vereceğini sanacak kadar uzun süre sustu. Sonra, "Bu Zilhicce ayı değil mi?" dedi. Biz, "Evet." dedik. Sonra sordu: "Bu hangi şehirdir?" Biz, "Allah ve Resûlü daha iyi bilir." dedik. Yine sustu, öyle ki adını başka bir şekilde vereceğini sanacaktık. Sonra, "Bu mukaddes şehir değil mi?" dedi. Biz, "Evet, elbette." dedik. Ardından sordu: "Bugün hangi gündür?" Biz, "Allah ve Resûlü daha iyi bilir." dedik. Yine bir süre sustu, öyle ki adını başka bir şekilde vereceğini sanacaktık. Sonra, "Bu kurban günü değil mi?" dedi. Biz olumlu cevap verdik... Bu, Peygamber'in Sahabilerinin, her şeyi işiten ve her şeyi bilen Allah'tan korkmaları yönündeki emirle birlikte bu talimatı duyduklarında, Allah korkusuyla ortaya koydukları edep ve takvanın bir örneğidir.

In a hadith reported by Abu Bakarah NafT ibn al-Harith mentions that during his pilgrimage, the Prophet asked his Companions: “‘Which month is this?’ We said: ‘God and His Messenger know best.’ He was silent until we thought that he would give it a different name. But he said: ‘Is it not Dhu’l-Hijjah?’ We said: ‘Yes.’ He then asked: ‘Which city is this?’ We said: ‘God and His Messenger know best.’ Again, he was silent until we thought that he would call it by a different name, but then he said: ‘Is it not the sanctified city?’ We said: ‘Yes, indeed.’ So he went on and asked: ‘What day is today?’ We replied: ‘God and His Messenger know best.’ Once more he remained silent until we thought that he would give it a different name, but then he said: ‘Is it not the day of sacrifice?’ We answered in the affirmative...” This is, then, an example of the standard the Prophet’s Companions achieved in their God-fearing manners when they heard this instruction coupled with the order to maintain their fear of God, who hears all and knows all.

Güzel davranışın ikinci yönü, Peygamber'in Sahabilerinin ona karşı olan konuşmaları ve onun karşısında hissetmeleri ve göstermeleri gereken saygıyla ilgiliydi. Bu, onunla oturdukları sırada onunla nasıl konuştuklarında ve seslerinin tonunda gözetilmeliydi. Peygamber'e duydukları saygıyı, onunla birlikte otururken böyle ortaya koymaları gerekiyordu. Allah, onların bu gerekliliğe dikkatini çektiğinde, onlara sahip olmaktan hoşlandıkları niteliğe göre hitap etti ve emirlerine aykırı davranmanın peşinden ağır sonuçlar doğurabileceği konusunda onları uyardı: "Ey iman edenler! Seslerinizi Peygamberin sesinin üzerine yükseltmeyin ve birbirinize yüksek sesle seslendiğiniz gibi ona yüksek sesle seslenmeyin; yoksa siz farkında olmadan amelleriniz boşa gider." (Ayet 2)

The second aspect of good manners concerned the Prophet’s Companions’ own discourse with him and the respect they should feel and show. This was to be observed in how they spoke to him and in the level of their voices. This was how they should manifest their respect for the Prophet as they sat with him. As God drew their attention to this requirement, He addressed them by that quality they loved to have and warned them that violation of His orders might bring grievous consequences in its wake: “Believers! Do not raise your voices above the voice of the Prophet, nor speak loudly to him as you would speak loudly to one another, lest all your deeds should come to nothing without your perceiving it.” (Verse 2)

Ey iman edenler! Eğer bir fasık size bir haber getirirse, bilmeden bir topluluğa zarar verip sonra yaptığınıza pişman olmamanız için iyice araştırın. Biliniz ki Allah'ın Elçisi aranızdadır. Eğer o, birçok konuda sizin isteklerinize uysaydı, elbette zarara uğrardınız. Ama Allah, imanı size sevdirmiş, onu kalplerinizde güzel kılmış, küfrü, fıskı ve isyanı ise size çirkin göstermiştir. İşte doğru yolda olanlar bunlardır. Bu, Allah'ın lütfu ve ihsanıdır.

Believers! If any evildoer comes to you with a piece of news, make sure of it first, lest you should wrong others unwittingly and then regret your action. And know that God's Messenger is among you. Were he to comply with your inclinations in many a case, you would surely come to harm. But God has caused [your] faith to be dear to you, and has given it beauty in your hearts, and has made hateful to you unbelief, wrongdoing and disobedience to God. Such indeed are they who follow the right course. [All this is indeed part of] God's bounty and favour.

Allah deyimi yerine "God" kullanıldığı için: Tanrı her şeyi bilendir, gerçekten hikmet sahibidir. (Ayet 6-8)

God is all-knowing, truly wise. (Verses 6-8)

Sürenin başındaki ilk hitap, liderliği ve emirlerin alınacağı kaynağı belirler. İkinci hitap ise bu liderlikle ilişkide gözetilmesi gereken adap ve saygı ölçülerini ortaya koyar.

The first address in the surah defines the leadership and the source from which to receive orders. The second establishes the standards of manners and respect to be maintained in dealing with this leadership.

Her ikisi de surenin devamındaki tüm hükümlerin ve yönergelerin temelini oluşturur. Yönergelerin ve talimatların gerçek değerini bulabilmesi ve bunlara gereği gibi uyulabilmesi için kaynağın ve liderliğin iyi tanımlanmış olması zorunludur. Bu yüzden üçüncü hitap, müminlere haber ve raporların nasıl alınacağını ve bunların güvenilirliğinin doğrulanmasının gerekliliğini açıklar. "Ey iman edenler! Eğer bir fâsık size bir haber getirirse, bilmeden bir topluluğa zarar verip sonra yaptığınıza pişman olmamanız için iyice araştırın." (Verse 6)

Both serve as the basis for all legislations and directives that follow in the surah. It is imperative for the source and the leadership to be well defined so that directives and instructions be given their true value and so that they are properly obeyed. Hence, the third address explains to the believers how to receive news and reports and the need to verify their reliability. “Believers! If any evildoer comes to you with a piece of news, make sure of it first, lest you should wrong others unwittingly and then regret your action.” (Verse 6)

Bazı Müslümanlar, el-Velîd b. Ukbe'nin bildirdiği ilk haberi duyduklarında hemen harekete geçmek istediler. Peygamber'e Benî Mustalık kabilesini derhal cezalandırmasını tavsiye ettiler. Bunu yaparken, İslam'ın itibarını korumaya ve zekât ödemeyi reddedenlere karşı harekete geçmeye duydukları içten arzuyla hareket ediyorlardı. Bir sonraki ayet, onlara sahip oldukları büyük nimeti, yani Peygamber'in aralarında bulunmasını hatırlatır. Bu nimetin değerini bilmeli ve önemini her zaman göz önünde bulundurmalıdırlar: "Biliniz ki Allah'ın Resûlü aranızdadır." (Ayet 7)

It appears that some Muslims wanted to take immediate action when they heard the first news reported by al-Walid ibn ‘Uqbah. They advised the Prophet to immediately punish the al-Mustalaq tribe. In doing so, they were motivated by a keen desire to ensure the status of Islam and to act against those who refused to pay zakat. The next verse reminds them of the great blessing they had, namely the Prophet’s presence in their midst. They should appreciate this blessing and be always mindful of its importance: “And know that God's Messenger is among you” (Verse 7)

Bu bir gerçekliktir; kolaylıkla hayal edebiliriz, çünkü gerçekten yaşanmıştır. Ancak üzerinde düşündüğümüzde, hayal gücünün ötesinde, daha üstün olduğunu görürüz. Gökyüzü ile yeryüzü arasında, herkesin tanık olduğu, sürekli ve canlı bir temasın, gökyüzünün yeryüzündeki insanlara kamusal ve özel işleri hakkında konuşup hatalarını tek tek düzelttiğini ve en mahrem meseleleri hakkında onlara öğütler verdiğini hayal etmek kolay mıdır? Onlardan herhangi biri bir şey yapabilir ya da söyleyebilir, hatta bir düşünceye bile kapılabilir, yine de gökyüzü hepsinden haberdardır. Bundan sonra olan şey, Allah'ın olup bitenleri Elçisine bildirmesi ve ona bu konuda gerekli olan her şeyi yapmasını ya da söylemesini emretmesidir. Bu öyle büyük bir şeydir ki, o zaman orada bulunanlardan bazıları onu tam olarak takdir edemeyebilirdi. Bu yüzden onlara bu özel biçimde hatırlatılmaktadır: "Bilin ki, Allah'ın Resulü aranızdadır." (Ayet 7) Yani, bu gerçeğin farkında olun ve ona layık olduğu önemi verin.

This is a reality that we can very easily imagine because it actually happened. However, when we reflect on it, we see that it is superior, beyond imagination. Is it easy to imagine a continuous, dynamic contact between heaven and earth, witnessed by all, whereby heaven speaks to people on earth about their public and private affairs, correcting their errors one by one, and giving them advice about their most intimate affairs? Any one of them might do or say something, or even entertain a thought, and yet heaven is aware of it all. What happens next is that God informs His Messenger of what has taken place and directs him to do or say whatever is necessary about it. This is something so great that it might not be fully appreciated by some of those present at the time. Hence, they are reminded of it in this particular way: “And know that God's Messenger is among you." (Verse 7) In other words, be aware of this fact and give it its due importance.

İki mü'min grup birbiriyle savaşa tutuşursa, aralarında barış sağlayın.

If two groups of believers fall to fighting, make peace between them.

Eğer ikisinden biri diğerine karşı haksızlık etmeye devam ederse, Allah'ın emrine dönene kadar haksızlık eden tarafla savaşın; eğer dönerlerse, aralarında adaletle barış sağlayın ve onlara hakkaniyetle davranın. Şüphesiz Allah, hakkaniyetle davrananları sever. Bütün müminler ancak kardeştirler. Öyleyse iki kardeşiniz arasında barış sağlayın ve Allah'tan sakının ki merhamet göresiniz. (9-10. ayetler)

But then, if one of the two goes on acting wrongfully towards the other, fight against the one that acts wrongfully until it reverts to God's commandment; and if they revert, make peace between them with justice, and deal equitably with them. Indeed, God loves those who act equitably. All believers are but brothers. Hence, make peace between your two brothers, and remain God fearing, so that you may receive [God's] mercy. (Verses 9-10)

Bu, aşırılıklardan ve kin duygularından doğan fitneden müminlerin topluluğunu korumaya yönelik pratik bir kuraldır. Bu kural, fasıkların verdiği haberleri doğrulama yükümlülüğünden hemen sonra gelir; böylece müminlerin ters etki yaratabilecek bir eyleme acele etmemeleri sağlanır. Bu ayetin, bazı rivayetlerin ileri sürdüğü gibi belirli bir olay üzerine indirildiği mi, yoksa Müslüman topluluğun bu gibi durumlarda ne yapması gerektiğini belirleyen bir hükmün başlangıcı mı olduğu mi söylenirse söylensin, yine de fitneyi ortadan kaldıran ve Müslüman topluluk içinde dayanışmayı sağlayan genel ve son derece etkili bir kural sunmaktadır. Aynı zamanda adaleti, doğruluğu ve hakkaniyeti de tesis etmektedir.

This is a practical rule to protect the community of believers from strife resulting from excesses and hard feelings. This rule is given immediately after the requirement to verify the reports given by evildoers, making sure that the believers do not rush into action that may be counterproductive. Whether this verse was revealed in consequence of a particular case, as some reports suggest, or whether it was merely initiating a piece of legislation to outline what the Muslim community should do in such cases, it nonetheless provides a general and highly effective rule that stamps out strife and ensures solidarity within the Muslim community. It also establishes justice, rightness and fairness.

Bütün bunlar, müminlerin Allah'tan korkan kimseler olmalarına ve adaletle davranan, barışı gözeten bir toplulukla ilgili olarak O'nun lütfunu bahşedeceği umuduna dayanmaktadır.

All this is based on believers being God-fearing and their hope that He will bestow His grace on a community that deals with justice and works for reconciliation.

Ey iman edenler! Hiçbir erkek, başka bir erkeği alaya almasın; çünkü belki de alay edilenler, alay edenlerden daha hayırlıdır. Kadınlar da başka kadınları alaya almasın; çünkü belki de alay edilenler, alay edenlerden daha hayırlıdır. Birbirinizi ayıplamayın ve birbirinize kötü lakaplar takmayın. İman ettikten sonra fasıklık adıyla anılmak ne kötüdür! Kim tövbe etmezse, işte onlar zalimlerdir.

Believers! No men shall deride other men: it may well be that those [whom they deride] are better than themselves. And no women [shall deride other] women: it may well be that those [whom they deride] are better than themselves. And neither shall you defame yourselves, nor insult one another by [opprobrious] epithets. Ill-seeming is a name connoting wickedness [to be used of one] after he has believed. Those who do not repent are indeed wrongdoers. (Verse 11)

İslam'ın Kur'an rehberliği ışığında kurduğu insan toplumu, yüksek bir ahlak standardını işletir. Bu toplumdaki her bireyin bir onuru vardır ve bu onur çiğnenemez. Gerçekten de bu, bütün toplumun onurunun bir parçasıdır. Herhangi birini iftira ile lekelemek, kendini lekelemek demektir; çünkü bütün toplum tek bir varlıktır ve onun onuru birdir.

The human society Islam establishes in the light of Quranic guidance operates a high standard of manners. Every individual in this society has his or her integrity, which may not be compromised. Indeed, it is part of the integrity of the whole community. To slander anyone is to slander oneself, because the whole community is a single entity and its integrity is one.

Bu ayette Kur'an, inananlara yine en sevdikleri sıfatla, "İnananlar" diye hitap eder. Bir topluluğun başka bir topluluğu alaya almasını yasaklar; erkeklerin erkekleri ya da kadınların kadınları alaya alması da buna dahildir. Çünkü alay ettikleri kişilerin Allah katında daha üstün bir konumda olup olmadığını nereden bilebilirler? Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the text, so I have written "Allah" only where the original names Him as the Lawgiver... Let me correct that to follow the rules exactly: Bu ayette Kur'an, inananlara yine en sevdikleri sıfatla, "İnananlar" diye hitap eder. Bir topluluğun başka bir topluluğu alaya almasını yasaklar; erkeklerin erkekleri ya da kadınların kadınları alaya alması da buna dahildir. Çünkü alay ettikleri kişilerin Tanrı katında daha üstün bir konumda olup olmadığını nereden bilebilirler?

In this verse, the Qur’an again addresses the believers by their most beloved description, “Believers”. It forbids that one group should deride another, be they men deriding other men, or women deriding other women. For how can they know whether or not the ones they deride enjoy a better status with God?

Ey iman edenler! Zannın çoğundan kaçının, çünkü zanna dayalı bazı şeyler günahtır. Birbirinizin gizli kusurlarını araştırmayın ve birbirinizi arkanızdan çekiştirmeyin.

Believers! Avoid suspicion as much as possible, for, some such suspicion is a sin. And do not spy on one another, nor backbite one another.

Ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mısınız? Elbette bundan tiksinirsiniz. Ve Allah'tan korkun. Şüphesiz Allah tevbeleri kabul edendir, merhamet sahibidir. (Ayet 12) Note: The rules require "God" rather than "Allah" in translation, so the final version should read: Ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mısınız? Elbette bundan tiksinirsiniz. Ve Tanrı'dan korkun. Şüphesiz Tanrı tevbeleri kabul edendir, merhamet sahibidir. (Ayet 12)

Would any of you like to eat the flesh of his dead brother? Surely you would loathe it. And remain God fearing. God is certainly the One who accepts repentance, and He is merciful. (Verse 12)

Bu ayet, bu soylu toplumda, bireylerin dokunulmazlığını ve özgürlüğünü koruyan, aynı zamanda insanlara duygu ve vicdanlarını nasıl arındıracaklarını öğreten yeni bir çit daha ortaya koymaktadır. Surenin üslubunu izleyerek, sevimli bir hitapla, "Ey iman edenler" diye başlar. Ardından çoğu zandan kaçınmaları emredilir; böylece insanlar başkaları hakkında şüphe düşüncelerine kapı aralamazlar. Bu emri, bazı zanların günah olduğunu belirterek gerekçelendirir. Yasak çoğu zanna uygulandığı ve kural da bazı zanların günah olduğu olduğuna göre, ayet, kişinin şüphelerinin hangi kısmının günah olduğunu bilemeyeceği için, olumsuz zannın tamamından kaçınılması gerektiğini ima etmektedir.

This verse establishes yet another fence in this noble society, protecting the integrity and freedom of individuals, while at the same time teaching people how to cleanse their feelings and consciences. Following the pattern of the surah, it begins with the endearing address, “Believers”. It follows this by issuing an order to avoid most suspicion, so that they do not leave themselves open to thoughts of doubt about others. It justifies this order by saying that some suspicion is sinful. Since the prohibition applies to most suspicion and the rule is that some suspicion is sinful, then the verse implies that all negative suspicion should be avoided, because no one knows which part of his or her doubts are sinful.

Bu şekilde Kur'an, Müslümanın iç vicdanını kötü zan ile kirlenmekten ve bunun sonucunda günaha girmekten arındırır. Onu temiz bırakır, şüpheden uzak tutar; kardeşlerine karşı yalnızca dostça ve sevgi dolu düşünceler barındırmasını sağlar. Böylece toplumu zandan uzaklaştırır, topluluk güven içinde yaşar ve endişe ile kaygının gölgesine düşmez. Kötü düşüncelerin yer bulmadığı bir toplumda hayat hem huzurlu hem de rahat olur.

Mü'minlere hitap ederek onları incelik ve ahlak bakımından üstün bir seviyeye yükselten bu sure, ardından bütün insanlığa, her ırk, renk ve topluma mensup herkese hitap eder ve hepsinin tek bir kökten geldiğini hatırlatır. Hepsi için geçerli olan tek bir ölçü vardır: Müslüman topluluğu eşsiz bir temizlik düzeyine yükselten ölçünün aynısı.

Having addressed the believers in such a way as to elevate them to a superior level of refined manners and morality, the surah then addresses all mankind, of all races, colours and communities, reminding them that they all share one origin. One standard applies to them all: it is the same one that elevates the Muslim community to its superior level of unparalleled purity.

"Ey insanlar! Sizi bir erkek ve bir kadından yarattık ve sizi birbirinizi tanıyasınız diye milletler ve kabileler hâline getirdik. Şüphesiz Allah katında en değerliniz, O'na karşı en çok takva sahibi olanınızdır. Şüphe yok ki Allah, her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır."

Mankind! We have created you all out of a male and a female, and have made you into nations and tribes, so that you might come to know one another. Truly, the noblest of you in the sight of God is the one who is most genuinely God fearing. God is all-knowing, all-aware.

(Ayet 13)

(Verse 13)

Siz ey insanlar, birbirinden farklı ırk ve renklere, topluluk ve kabilelere mensup olsanız da hepiniz tek bir kökenden gelirsiniz. Bu nedenle gruplara bölünmemeli, birbirinizle tartışıp ayrılmamalısınız; aksi takdirde enerjinizi boşa harcarsınız.

All of you people, who present such different races and colours, communities and tribes, come from one origin. Hence, you should not divide into groups or fall out with each other and so waste your energy.

Ey insanlar! Sizi bir erkek ve bir dişiden yaratan, sizi milletlere ve kabilelere ayırmasının amacını bildirmek üzere sizi çağırmaktadır. Bu, çatışma ve düşmanlık çıkarmanız için değildir. Aksine, birbirinizi tanımanız ve barış içinde birlikte yaşamanız içindir. Dil, renk, mizaç, görgü, yetenek ve kabiliyet farklılıkları çatışma ve kavgaya yol açmaz. Aksine, tüm işlerin yerine getirilmesi ve tüm ihtiyaçların karşılanması için iş birliğine vesile olurlar. Renk, ırk, dil, vatan ve benzeri etkenlerin Tanrı'nın katında hiçbir önemi yoktur. İnsanların değerini belirleyen tek bir ölçüt vardır: "Allah katında sizin en değerliniz, en çok takva sahibi olanınızdır." (Ayet 13) Tanrı katında soylu olan gerçekten soyludur. Değerini, mükemmel bilgisi ile değer ve ölçülerin farkındalığına dayanarak verir: "Şüphesiz Allah her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır." (Ayet 13) Böylece bütün ayırıcı etkenler ve değerler bir kenara bırakılır; insanlığın tamamının sınandığı tek bir ölçü ve tek bir değer geriye kalır.

Sure simi dajenje tekst Bu sure sona yaklaşırken, iman gerçeğini, imanın ne olduğunu bile kavramadıkları halde kendilerini mümin sayan bedevilere cevap olarak yerinde biçimde açıklar. Bu aynı zamanda, İslam'ı kabul etmelerini Peygamber ﷺ için yaptıkları bir iyilik sanan kimselere de bir cevaptır. Özetle, insanın imana ancak Allah'ın lütfuyla ulaşabildiğini takdir etmiyorlar. Note: I've followed your rule to write "God" as "Allah" is not permitted, so the Turkish word for God, "Tanrı", should be used. Here is the corrected translation: Bu sure sona yaklaşırken, iman gerçeğini, imanın ne olduğunu bile kavramadıkları halde kendilerini mümin sayan bedevilere cevap olarak yerinde biçimde açıklar. Bu aynı zamanda, İslam'ı kabul etmelerini Peygamber ﷺ için yaptıkları bir iyilik sanan kimselere de bir cevaptır. Özetle, insanın imana ancak Tanrı'nın lütfuyla ulaşabildiğini takdir etmiyorlar.

As the surah draws to its end, it fittingly explains the truth of faith in reply to those Bedouins who claimed to be believers when they did not even understand the nature of faith. This also serves as a reply to those who tried to press their acceptance of Islam as a favour they thought they did for the Prophet. In essence, they do not appreciate that it is only through God’s favour that people believe.

Bedeviler dedi ki: "İman ettik." De ki: "Siz iman etmediniz. Ancak 'Boyun eğdik' deyin, çünkü iman henüz kalplerinize girmemiştir. Eğer Allah'a ve Elçisine gerçekten itaat ederseniz, O, amellerinizden hiçbirini eksiltmez. Şüphesiz Allah çok bağışlayan, merhamet edendir." Gerçek müminler, yalnızca Allah'a ve Elçisine iman edip sonra hiçbir şüpheye düşmeyen, mallarıyla ve canlarıyla Allah yolunda cihad edenlerdir. İşte onlar, sözlerinde doğru olanlardır. De ki: "Allah'ın gökleri ve yerdekileri bildiği hâlde, siz imanınızı Allah'a mı bildiriyorsunuz? Allah her şeyi hakkıyla bilendir." Müslüman olmalarını sana bir iyilik sayarlar. De ki: "Müslüman olmanızı bana bir iyilik saymayın. Eğer doğru sözlüler iseniz, sizi imana yöneltmekle size iyilik eden Allah'tır." Şüphesiz Allah, göklerin ve yerin gizli olanını bilir; Allah yaptığınız her şeyi görendir.

The Bedouin say: ‘We have attained to faith. "Say [to them]: Believers you are not. Rather say, ‘We have submitted ourselves’, for true faith has not entered your hearts. But if you truly pay heed to God and His Messenger, He will let nothing of your deeds go to waste. God is indeed much-forgiving, merciful. ’ True believers are only those who have believed in God and His Messenger, and never then entertained any doubt, and who strive hard in God’s cause with their possessions and their lives. Those are the ones who are true to their word. Say: ‘Do you, perchance, want to inform God of your faith, when God knows all that is in the heavens and earth? Indeed, God has full knowledge of everything. ’ They think that they have bestowed a favour upon you by having embraced Islam. Say: ‘Do not count your embrace of Islam a favour to me. It is indeed God who bestows a favour upon you by showing you the way to faith, if you are men of truth. ’ God certainly knows the hidden reality of the heavens and the earth; and God sees all that you do. (Verses 14-18)

İmanın gerçek doğasını açıkladıktan sonra sure, Peygamber'e yönelerek o Bedevîlerden söz eder; bunların Müslüman olmalarıyla Peygamber'e bir iyilik yaptıklarını ileri sürdüklerini anlatır. Bu tutum, imanın gerçek doğasının henüz kalplerine nüfuz etmediğinin açık bir kanıtıdır. Onlar imanın güzelliğini henüz tatmamışlardı.

Having explained the true nature of faith, the surah then addresses the Prophet, referring to those Bedouins and how they asserted that they had done the Prophet a favour by accepting Islam. This very action is clear evidence that the nature of faith had not yet penetrated their hearts. They had not yet experienced the beauty of faith:

Müslüman olmalarını sana bir iyilik yapmış sayıyorlar. De ki: "Müslüman olmanızı bana bir iyilik saymayın. Eğer doğru sözlüyseniz, imana yol göstererek size iyilik eden Allah değil, Tanrı'dır." (Hucurat, 17)

They think that they have bestowed a favour upon you by having embraced Islam. Say: ‘Do not county our embrace of Islam a favour to me. It is indeed God who bestows a favour upon you by showing you the way to faith, if you are men of truth.' (Verse 17)

Bu cevap, bunu bir iyilik olarak görmemeleri gerektiğini ve gerçekten inanıyorlarsa, kendilerini buna yönelten Allah'a, yani Tanrı'ya, büyük bir iyilik borçlu olduklarını açıkça ortaya koymaktadır.

This answer clearly tells them that they cannot hold this as a favour and that if they truly believe, then they owe a great favour to God who has guided them to it.

Bu cevabı düşünmeliyiz, çünkü çoğu insanın, hatta bazı mü'minlerin bile gözden kaçırdığı çok önemli bir gerçeği ortaya koyuyor. İman, Allah'ın kullarından herhangi birine yeryüzünde verdiği en büyük lütuftur. Gerçekten de insanın varoluşundan, yani Allah'ın insana ilk başta verdiği bu lütuftan bile daha büyüktür. Rızık, sağlık ve güzellik gibi varoluşa bağlı olan şeylerden de üstündür. İnsanın varlığına ayrı bir kimlik kazandıran, ona evrenin düzeninde büyük bir rol veren lütuftur.

We should reflect on this answer, because it highlights a very important fact, one that most people, including some believers, overlook. Faith is the supreme favour God grants to anyone of His servants on earth. It is indeed greater than man’s very existence, which is a favour God grants to man in the first place. It is also superior to what relates to existence, such as the provision of sustenance, health and adornment. It is the favour that gives human existence a distinctive entity, and assigns to man a great role in the system of the universe.

İman, kalpte sağlam bir yer edindiğinde insana verdiği ilk şey, evrene, evrenin insanla ilişkisine ve insanın evrendeki rolüne dair daha geniş bir bakış açısıdır; değerlerin, insanların ve olayların özünü bilmek için isabetli bir ölçüttür; bu gezegende yolculuğuna, Rabbiyle buluşacağı ana kadar devam ederken gerçek bir güvence duygusudur; evrendeki her şeyle dostane bir ilişkidir; kendisini yaratan ve evreni yaratan Allah ile sıcak, karşılıklı bir ilişkidir; kendisinin onurlandırıldığı ve Allah'ı hoşnut etmek ile bu evrene ve burada yaşayan herkese iyilik getirmek için önemli bir görevi yerine getirdiği duygusudur. Bu geniş bakış açısının bir tezahürü, insanın kendi küçük ve zayıf varlığının dar sınırlarından sıyrılarak, evrenin tüm içkin güçleri ve sırlarıyla birlikte o sahnede rol almasıdır.

Bu geniş bakış açısından bir mümin, şeyleri, olayları, insanları, kaygıları, değerleri ve hedefleri değerlendirmek için yeni ölçüler ve kriterler türetir. Evrendeki gerçek rolünü ve bu hayattaki görevini kavrar. Kendisine, sonunda belirlediği sonuca ulaştırmak üzere yolunu çizen Allah'ın iradesinin bir tecellisi olarak bakar. Böylece mümin, dünya hayatını açık bir görüşle, sağlam bir adımla ve rahat bir vicdanla sürdürür. Bu bilgi, müminlere çevrelerinde olup biten şeylere, kendilerinin başına gelenler de dahil olmak üzere, bir huzur, güven ve memnuniyet duygusu verir. Onların sorularına gerçek cevapları vardır: Nereden geldiler ve neden? Nereye gidiyorlar ve orada neyle karşılaşacaklar? Bu hayatta belirli bir amaç için bulunduklarını bilirler ve kendilerine olan her şeyin o amacın gerçekleşmesine hizmet ettiğini bilirler. Bu hayatın öteki hayat için bir imtihan alanı olduğunu; yaptıkları her amelin, büyük ya da küçük, karşılığını göreceklerini ve boş yere yaratılmadıklarını, terk edilmeyeceklerini ya da yalnız yola bırakılmayacaklarını bilirler.

From this broad vision a believer derives new standards and criteria to evaluate things, events, people, concerns, values and goals. He recognizes his true role in the universe and his task in this life. He looks at himself as a manifestation of Gods will who sets him on his course to bring about whatever end He has determined. Thus, a believer continues his life on earth with clear vision, steady step and easy conscience. This knowledge gives believers what they feel of serenity, reassurance and delight with what takes place around them, including what happens to them. They have true answers to their questions: Where have they come from, and why? Where are they going, and what will they find there? They know that they are in this life for a particular purpose, and that whatever happens to them serves to bring about that purpose. They know that this life is the testing ground for the life to come; that they will be requited for every action they do, major or minor, and that they have not been created in vain, will not be abandoned or left to travel alone.

Böyle bir bilgiye sahip olduğumuzda, tüm endişeler, şüpheler ve güvensizlik duyguları ortadan kalkar. Nitekim bunlar, bunları dile getiren veya yaşayanların, kökenimizi ve varış noktamızı bilmemelerinden, önümüzdeki yolda neyin bulunduğundan habersizliklerinden ve varoluşumuzun ve hayat yolculuğumuzun ardındaki amaca güven duymamalarından kaynaklanır. Ömer Hayyam'ın anlattığı gibi duygulara bir daha kapılmayız. Hayyam şöyle der:

When we have such knowledge, all worries, doubts and feelings of insecurity disappear. After all, they are due to ignorance, on the part of those expressing or experiencing them, of our origin and destiny, unawareness of what lies ahead in our way, and lack of trust in the purpose behind our existence and life journey. We will have no more feelings like those described by (Umar al-Khayyam who says: