Sure šimdi sūre, peygamberlere verilen mesajları ve bu mesajları tebliğ eden peygamberlere ilişkin İlahi kanunu anlatmaktadır. Ayrıca bazı geçmiş toplumların akıbetinde gösterilen bazı ayetlere de değinmektedir. Allah'ın Elçisi olarak Muhammed ﷺ'in pek çok selefi vardır ve onun mesajı eşi benzeri olmayan bir şey değildir. Bu nedenle insanlar, peygamberlerini yalanlayan ve imanı reddeden önceki toplumların başına gelenleri düşünmelidir.
The sūrah now refers to the divine law concerning the messages given to prophets who delivered them. It also refers to some of the signs shown in the fate met by some past generations. As a Messenger of God, Muĥammad has many predecessors, and his message is not without precedent. Hence people should consider what happened to earlier communities which did not believe their messengers and rejected the faith.
Onların akıbeti, her bakanın açıkça görebileceği bazı ibretlik işaretler sunmaktadır.
Their fate provides some signs that are clearly visible to all beholders.
"Senden önce de yalnızca, kendilerine vahiy verdiğimiz, halkları arasından seçtiğimiz erkekleri peygamber olarak gönderdik. Onlardan önce yaşamış olanların akıbetinin nasıl olduğunu görmek için yeryüzünde gezip dolaşmadılar mı? Takva sahibi olanlar için ahiret yurdu elbette daha hayırlıdır. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?" (Ayet 109)
“Even before your time, We only sent [as messengers] men to whom We gave Our revelations, choosing them from among their people. Have they not travelled the land and seen what was the end of those [unbelievers] who lived before them? Better indeed is the life to come for those who remain God-fearing. Will you not, then, use your reason?” (Verse 109)
Eski ümmetlerin akıbeti üzerine düşünmek, en katı kalpleri bile sarsmaya mahkûmdur. Onların hareketlerini, eylemlerini ve duygularını gözümüzde canlandırabilir, bu yerlerde işlerinin peşinde koşup bir yerden başka bir yere giderken, umut, korku ve arzularla dolu, geleceğe bakarlarken bir tablo çizebiliriz. Sonra birdenbire hareketsiz kalırlar; tüm melekeleri ve duyuları tamamen ölür. Yurtları ıssızlaşır ve onlar gider. Her şey boşa çıkar. Geriye sadece mutlak bir boşluk kalır. Bu gerçekler üzerine düşünmek, en katı ve en zalim kalpleri bile sarsmaya mahkûmdur. Bu yüzden Kur'an, önceki ümmetlerin akıbetini defalarca bize göstermek için elimizden tutar.
Reflection on the fate of former communities is bound to shake even hardened hearts. We can imagine their movements, actions and feelings, and we can paint a picture of them going about their business in these places, going from one location to another, full of hope, fear and aspiration, and looking up to the future, then suddenly they are motionless, with all their faculties and senses completely dead. Their quarters are lifeless, and they have gone. All has come to nothing. A complete void is all that is left. Reflection on these facts is bound to shake even the most hardened and cruel of hearts. Therefore, the Qur’ān takes us by the hand to show us the fate of earlier communities, time after time.
“Senden önce de yalnızca kendilerine vahiy verdiğimiz erkekleri, bulundukları toplumdan seçerek elçi olarak gönderdik.” (Ayet 109) Bu elçiler melek ya da başka bir varlık türünden değildi. Kasaba halkı gibi insandılar. Senin gibi onlar da çöl insanı bile değildi; öyle olsalardı daha yumuşak ve merhametli olur, imanı yaymak gibi zorlu bir görevde daha fazla sabır gösterebilirlerdi. Peygamber ﷺ'in mesajı da, diğer elçilere verilen vahiy düzenini izlemektedir.
“Even before your time, We only sent [as messengers] men to whom We gave Our revelations, choosing them from among their people.” (Verse 109) These messengers were neither angels nor any other species of creature. They were human beings, just like the people of the towns. Like you, they were not even desert people, so that they would be gentler and more compassionate, showing more perseverance in the difficult task of advocating the faith. The Prophet’s message, then, follows the same pattern of revelation given to other messengers.
“Yeryüzünde gezip dolaşmadılar mı, kendilerinden önce yaşamış olanların sonunun nasıl olduğunu görsünler?” (109. ayet) Eğer bunu yapmış olsalardı, kendi akıbetlerinin, peygamberlerini yalanlayan ve onlara Allah'ın mesajını ilettiklerinde bunu reddeden önceki toplumların akıbeti ile aynı olacağını anlarlardı. Tanrı'nın önceki toplumlara karşı izlediği yöntemin kendilerine de uygulanacağını ve kendilerinin de çok yakında aynı yoldan gideceğini anlarlardı.
“Have they not travelled the land and seen what was the end of those [unbelievers] who lived before them?” (Verse 109) Had they done so, they would have realized that their own fate is bound to be the same as that of those earlier communities who denied their messengers when they conveyed to them God’s message. They would have realized that the pattern of God’s dealings with earlier communities will apply to them, and that they themselves will soon depart along the same way.
"Takva sahibi olanlar için ahiret yurdu elbette çok daha hayırlıdır." (Âyet 109) Bu dünya hayatı, doğası gereği kısa süreli bir hayat olduğu için, ahiret hayatı bundan sonsuz derecede daha iyidir. "Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?" (Âyet 109) Önceki toplumların başına gelenleri düşünmek ve benzer bir kaderden sakınmak için aklınızı kullanmalısınız. Akıl, size geçici dünya konforları yerine ebedi hayatı tercih etmenizi söyleyecektir.
“Better indeed is the life to come for those who remain God-fearing.” (Verse 109) It is indeed infinitely better than this present life which is, by nature, a life of short duration. “Will you not, then, use your reason?” (Verse 109) You should use your reason to contemplate what happened to communities before you and guard against a similar fate. Reason will tell you to opt for the eternal life in preference to the fleeting comforts of this life.
Sūre daha sonra, Allah'ın elçilerinin hayatındaki çok zor dönemi anlatır; bu dönem, Allah'ın vaadinin yerine geldiği ve O'nun yasasının kaçınılmaz olarak yürürlüğe girdiği belirleyici ana öncüldür: "Nihayet peygamberler umutlarını yitirip yalanlandıklarını sandıklarında, onlara yardımımız ulaştı; biz dilediğimiz kimseleri kurtardık. Suçlu topluluktan azabımız asla geri çevrilemez." (110. ayet) Bu, peygamberlerin karşılaştığı büyük güçlükleri betimleyen korkunç bir sahnedir: inkârlar, sürekli hakaretler ve gururlu bir şekilde hakikati kabul etmeyi reddetme. Peygamberler Allah'ın mesajını iletmeye devam ederken günler ve yıllar geçer, ama çok sınırlı bir karşılıkla karşılaşırlar.
The sūrah then describes the very hard period in the life of God’s messengers, which precedes the decisive moment when God’s promise is fulfilled and His law inevitably takes effect: “When at length [Our] messengers lost all hope and thought that they were denied, Our help came to them, saving those whom We willed [to be saved]. Never can Our [mighty] punishment be averted from people who are guilty.” (Verse 110) This is a frightful scene, describing the great difficulties messengers face: the denials, persistent abuse and arrogant refusal to accept the truth. Days and years pass while they continue to convey God’s message but meet with only very limited response.
Yıllar yıllara ulaşırken, batıl ve kötülük güç ve geniş taraftarlara sahip olmayı sürdürür; sayıca az olan ve çok az güce ya da hiç güce sahip olmayan müminler ise...
Years follow years while falsehood and evil continue to enjoy power and large followings, while the believers who are few in number, muster little or no power.
Bunlar, kötülüğün gücünü artırdığı, zulmü yaydığı ve hakikatin savunucularına acımasızca ve hainlikle davrandığı zor zamanlardır. Allah'ın elçileri O'nun vaadini bekler, ama bu dünyada yerine gelmez. Bu anlarda onların zihnine rahatsız edici düşünceler gelir: Yalanlandılar mı? Bu hayatta zafer umduklarında nefisleri onları aldatmış mıydı? Hiçbir Allah elçisi, başka hiçbir insanın katlanamayacağı ölçüde bir sıkıntıya, zorluğa, acıya ve strese maruz kalmadıkça bu durumda olmazdı. Bu ayeti ve Bakara suresindeki diğer ayeti her okuduğumda, bir Allah elçisinin böyle düşüncelere kapılmasına neden olacak dehşeti hayal etmeye çalışırken içimden güçlü bir ürperti geçer.
Not: The source text says "God" throughout, so the Turkish should use "Tanrı" rather than "Allah." Here is the corrected translation:
Bunlar, kötülüğün gücünü artırdığı, zulmü yaydığı ve hakikatin savunucularına acımasızca ve hainlikle davrandığı zor zamanlardır. Tanrı'nın elçileri O'nun vaadini bekler, ama bu dünyada yerine gelmez. Bu anlarda onların zihnine rahatsız edici düşünceler gelir: Yalanlandılar mı? Bu hayatta zafer umduklarında nefisleri onları aldatmış mıydı? Hiçbir Tanrı elçisi, başka hiçbir insanın katlanamayacağı ölçüde bir sıkıntıya, zorluğa, acıya ve strese maruz kalmadıkça bu durumda olmazdı. Bu ayeti ve Bakara suresindeki diğer ayeti her okuduğumda, bir Tanrı elçisinin böyle düşüncelere kapılmasına neden olacak dehşeti hayal etmeye çalışırken içimden güçlü bir ürperti geçer.
Bakara suresinin ayeti: [text cut off in the original; no translation provided]
These are difficult times when evil swells its power, spreads tyranny and deals harshly and treacherously with advocates of the truth. God’s messengers await His promise, but it is not fulfilled in this world. At these moments, disturbing thoughts occur to them: have they been belied? Have their souls deceived them when they hoped for victory in this life? No messenger of God would be in this position unless he had been exposed to a measure of distress, hardship, suffering and stress beyond the ability of any other human being to tolerate. I have never read this verse, or the other one in Sūrah 2, without feeling a strong shudder as I try to imagine the horror that would cause a messenger of God to entertain such feelings. The verse in Sūrah 2
Metin nasıl sunulmuşsa öyle çevrileceği için, lütfen çevrilecek İngilizce metni gönderin.
runs as follows:
“Yoksa siz, sizden öncekilerin başına gelenler gibi bir sınavdan geçmeden cennete gireceğinizi mi sanıyorsunuz? Onlara yoksulluk ve sıkıntı dokunmuş, öyle sarsılmışlardı ki Elçi ve onunla birlikte iman edenler, 'Allah'ın yardımı ne zaman gelecek?' diyordu. Bilin ki Allah'ın yardımı pek yakındır.” (2: 214)
Bu iki ayetten her birini okuduğumda, Allah'ın bir elçisini sarsan bu büyük dehşetin, böylesine umutsuzluk, sıkıntı ve kaygı duygularını doğurduğunu, moralinin bu kadar çöktüğünü ve kalbindeki acının dayanılmaz olduğunu gözümde canlandırabiliyorum.
“Do you reckon that you will enter paradise while you have not suffered like those [believers] who passed away before you? Affliction and adversity befell them, and so terribly shaken were they that the Messenger and the believers with him would exclaim, ‘When will God’s help come?’ Surely, God’s help is close at hand.” (2: 214) Every time I read either of these two verses I could imagine this great horror giving rise to such feelings of despair, affliction and distress violently shaking a messenger of God, with his morale getting so low, and the pain in his heart so intolerable.
İşte sıkıntının doruğa ulaştığı, elçinin dahi çaresiz kaldığı bu noktada yardım tam bir ölçüyle gelir ve zafer kesin olur: “Bize gelen yardımımız, dilediklerimizi kurtardı. Bizim azabımız ise suçlu toplumdan asla geri çevrilemez.” (Yusuf Suresi, 110. ayet)
It is at this point when distress reaches its climax, leaving even the messenger powerless, that support is given in full measure, and victory is decisive: “Our help came to them, saving those whom We willed [to be saved]. Never can Our [mighty] punishment be averted from people who are guilty.” (Verse 110)