Bu pasaj, bir Yahudinin işlemediği bir suçla itham edildiği olaydan sonra gelişen olaylara değinen bazı ayetlerinin önceki pasajla yakından bağlantılı olduğunu göstermektedir. Söz konusu olaylardan biri, bu pasajda da sözü edilen Bişr ibn Ubeyrik'in dinden dönmesi ve eski, cahilce inançlarına geri dönmesidir. Pasaj ayrıca, cahiliye toplumunun, yani cahil toplumun kavram ve inançlarından söz ederek bunları açıkça şeytanla ilişkilendirmektedir. Pasaj, Allah'a herhangi bir ortak koşmanın, asla bağışlanmayacak günah olduğunu kesin bir dille ortaya koymaktadır. Allah, bunun dışındaki her şeyi dilediği kimse için bağışlayabilir.

This passage is closely linked to the previous one. Indeed, some of its verses comment on the events that followed the incident where an innocent Jew was accused of a crime he did not commit. One of the events in question is the apostasy of Bashīr ibn Ubayriq and his reversion to old, ignorant beliefs to which reference is made in this passage. The passage also talks about the concepts and beliefs of Jāhiliyyah, or ignorant society, clearly linking these to Satan. The passage makes it absolutely clear that the sin that will never be forgiven is that of associating any partner with God. He may forgive anything else, as He pleases.

Metin, insanların gizli konuşmalarına ve birbirlerine karşı yaptıkları entrikalara da değinmekte; bu gizli konuşmaların çoğunun hiçbir iyilik getirmediğini açıkça ortaya koymaktadır. Bunun açık bir örneği, haksız yere suçlanan Yahudidir. Metin, Allah katında kabul gören gizli konuşma türlerini de anlatmaktadır. Bunlar arasında, özel olarak birbirlerini iyilik yapmaya teşvik etmek, sadaka vermeyi önermek ve insanlar arasında barışı sağlamak gibi konular yer almaktadır. Ayrıca metin, Allah'ın her bir konuşma türü için verdiği karşılığı da açıklamaktadır.

The passage also refers to talks people have in secret and their plotting against each other, making it clear that much of this secret talk brings no good; a clear example being the falsely accused Jew. It outlines the types of secret talks which are acceptable to God. These include the urging of one another, in private, to do good, to donate to charity, and to bring about reconciliation between people, etc. It also outlines the reward for each type of talk as administered by God.

Pasaj, Allah'ın insan eylemlerine karşılık vermesine ilişkin kuralları sonunda kesin bir adalet içinde ortaya koymaktadır. Bu kurallar hiçbir kişinin arzusuna ya da tercihine bağlı değildir. Gerçekten de bunların, ne Müslüman topluluğun ne de diğer ilahi dinlerin mensuplarının isteklerinin bir ilgisi vardır. Bu karşılık, Tanrı'nın mutlak adaletine ve hiç kimsenin arzusuna boyun eğmeyen hakikate dayanmaktadır. Hakikat insanların arzularına tabi olsaydı, gökler ve yer tam bir bozgunculuğun yoluna sürüklenmiş olurdu.

Gizli konuşmalarının çoğunda hayır yoktur; ancak sadaka vermeyi, adaleti veya insanlar arasında barışı sağlamayı emredenlerin konuşmaları bunun dışındadır. Kim bunu Allah'ın hoşnutluğunu arzulayarak yaparsa, ona da yakında büyük bir mükafat vereceğiz.

No good comes out of much of their secret talks; except for one who enjoins charity, or justice, or setting things right between people. To him who does this out of a longing for God’s goodly acceptance We shall in time grant a rich reward. (Verse 114)

Kur'an'da gizli konuşmalardan sakınma emri birden fazla kez tekrarlanmıştır.

The order to refrain from secret talks is repeated more than once in the Qur’ān.

Burada, belirli bir konuda gizlice karar almak amacıyla Müslüman topluluğun ve liderliğin geri kalanından ayrı olarak bir araya gelen bir grup insan söz konusudur. Müslüman toplulukta İslami eğitim ve örgütlenme yöntemi öyleydi ki, herhangi bir kişi sorusunu ya da sorununu, konu kişisel ise özel olarak, ortak bir ilgi alanına ilişkinse ise alenen Peygamber ﷺ'e iletebilirdi. Amaç, Müslüman toplulukta hiçbir "cep" oluşmaması ve hiçbir grubun Müslüman topluluğun geri kalanından farklı kavramlar, çıkarlar, fikirler ya da hedeflerle kendini soyutlamaması idi.

Here, it is a group of people who meet away from the rest of the Muslim community and leadership in order to decide on a certain matter in secret. The Islamic method of education and organisation in the Muslim community was such that any person could put his question or problem to the Prophet, either in private if the matter was personal, or in public, if it was of common interest. The aim was that no “pockets” should be formed within the Muslim community and that no groups be isolated by concepts, interests, ideas or aims different from the rest of the Muslim community.

Müslüman topluluğun hiçbir grubu, herhangi bir konuda karanlığın örtüsü altında karar vermemeli; sonra bu kararı topluluğa tamamlanmış bir olgu olarak sunmalı ya da gizlemelidir. Böyle bir grup ne yaparsa yapsın, eylemini her durumda hazır bulunan Allah'tan gizleyemez. Bu durumda gizli konuşmaların yasaklanması, Müslüman topluluğun geri kalanından uzak, bu tür gizli işlemleri eleştiren birkaç Kur'an referansından yalnızca biridir.

No group within the Muslim community should decide on any matter under the cover of darkness, and then either confront the community with it as a fait accompli, or conceal it. Whatever such a group may do, it cannot conceal its action from God who remains present in all situations. The prohibition of secret talks in this case is only one of several Qur’ānic references objecting to such clandestine dealings, away from the rest of the Muslim community.

Kendisine hidayet açıkça ulaştırıldıktan sonra Peygamber'e karşı çıkan ve müminlerin yolundan başka bir yolu izleyen kimseye gelince — ona seçtiğini yaptırır ve onu cehenneme sokarız. Ne kötü bir dönüş yeri! Şüphesiz Allah, kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz; bunun dışındaki günahları ise dilediği kimse için bağışlar.

But as for him who, after guidance has been plainly conveyed to him, puts himself in contention with God’s Messenger and follows a path other than that of the believers — him shall We leave to that which he himself has chosen, and shall cause him to endure hell. How evil a journey’s end. For a certainty, God does not forgive that partners should be associated with Him, but He forgives any lesser sin to whomever He wills.

Allah'a ortak koşan kimse, şüphesiz ki uzak bir sapıklığa düşmüştür. (Ayet 115-16)

He who associates partners with God has indeed gone far astray. (Verses 115-16)

Rivayet edildiğine göre, bu ayetlerin nazil olmasının sebebi, İslam saflarına katılmış olan Beşir İbn Übeyrik'in, "kendisine hidayet açıkça bildirildikten sonra" küfre dönmesidir. Böylece o, mü'minlerin yolundan başka bir yolu izlemiştir. Ancak bu ifade geneldir ve kişinin Allah'ın Resulü ﷺ ile ihtilafa düştüğü her durum için geçerlidir. Peygamber ﷺ'e karşı çıkmak, Allah'a ve O'nun mesajına inkâr etmek demektir.

It is reported that the reason behind the revelation of these verses was that Bashīr ibn Ubayriq, who had joined the Muslim ranks, reverted to disbelief “after guidance has been plainly conveyed to him.” Thus, he followed a different path to that of the believers. But the statement is general and applicable to every case in which a person puts himself in contention with God’s Messenger. To be opposed to the Prophet is to disbelieve in God and His message.

Kur’ān metninde “karşı gelmek” diye çevrilen Arapça ifade, dilsel anlamıyla, bir başkasının takındığı tutumun tersini takınmak demektir. Dolayısıyla bir kimsenin kendisini “Allah’ın Resulü’ne karşı” konumlandırması, Peygamber’in izlediği hayattan başka bir hayatı seçmesi anlamına gelir. Allah’ın Resulü, inanç ve ibadetin yanı sıra gündelik hayatın bütün pratik yönlerini düzenleyen bir hukuk kuralları bütününü de kapsayan, hayat için bütünsel bir sistemi tebliğ ederek ortaya çıkmıştır. İnanç ve hukuk kuralları birlikte bu bütünsel sistemin gövdesini oluşturur. Bunların bir kısmı benimsenip diğer kısmı ihmal edilirse, bütün gövde ve hatta bütün sistem yıkılmış olur. Bir kimse, bu sistemin tamamını inkâr ettiğinde veya sistemin bazı parçalarına inanıp diğer parçalarını inkâr ederek birincileri uygulayıp ikincileri göz ardı ettiğinde, Allah’ın Resulü’ne karşı durmuş olur.

The Arabic expression used in the original text of the Qur’ān and rendered here as being “in contention” with the Prophet means, in its linguistic sense, taking a stand opposite to that taken by another. Hence to put oneself “in contention with God’s Messenger” is to choose a life other than that followed by the Prophet. God’s Messenger has come forward preaching a message that comprises a whole system for life, including faith and worship as well as a legal code legislating for all practical aspects of daily life. The faith and the legal code together constitute the body of this whole system. Should one part of it be adopted and the other neglected, then the whole body, and indeed the whole system, are in ruin. A person brings himself in contention with God’s Messenger when he denies his system in total, or believes in parts of it and denies other parts, implementing the former and ignoring the latter.

Sure'nin şimdi, Arap cahiliyesinin bazı batıl inançlarını ve Arapların Allah'ın kendine kız çocukları, yani melekleri edindiği yolundaki efsaneleri anlatır. Ayrıca Arapların Şeytan'a, meleklere ve putlarına tapınmalarını anlatır. Bunun yanında, bazı hayvanların kulaklarını tanrılarına adak olarak yarmak gibi ritüellerini, Allah'ın yaratılışını bozmalarını ve Allah'ın yanında başka tanrılara inanmalarını da anlatır. Bütün bunlar, Allah'ın insanda yerleştirdiği doğru fıtrata aykırıdır.

The sūrah now describes some of the superstitions of Arabian ignorance and the legends that the Arabs spread about God taking to Himself daughters, i.e. the angels, and the Arabs’ worship of Satan, the angels and their idols. It describes some of their rituals, such as slitting the ears of some cattle as offerings to their deities, as well as their corrupting of God’s creation, and their belief in other deities beside God. All this is contrary to the upright nature God has placed in man:

Onun yerine yalnızca cansız sembollere tapınırlar; böylece reddettiği, asi bir Şeytan'dan başkasına yalvarmış olmazlar. Çünkü o şöyle demişti: “Kullarından elbette payımı alacağım, onları mutlaka saptıracağım, boş arzularla dolduracağım; onlara emredeceğim, onlar da hayvanların kulaklarını yaracaklar [putperestçe kurban adağı olarak]; onlara emredeceğim, onlar da Tanrı'nın yaratılışını bozacaklar.” Şeytan'ı Tanrı'ya tercih ederek onu dost edinenler ise açık bir ziyana uğrarlar. O [yani]

In His stead, they invoke only lifeless symbols — thus invoking none but a rebellious Satan, whom God has rejected, for he had said: “Of Your servants I shall indeed take my due share, and shall certainly lead them astray, and fill them with vain desires; and I shall command them — and they will slit the ears of cattle [in idolatrous sacrifice]; and I shall command them — and they will corrupt God’s creation. But all who take Satan rather than God for their master do incur a manifest loss. He [i.e.

Şeytan] onlara vaatlerde bulunur ve boş arzularla doldurur; oysa Şeytan'ın vaat ettiği şey yalnızca onları aldatmak içindir." (Ayet 117-120)

Satan] holds out promises to them, and fills them with vain desires, but whatever Satan promises is meant only to deceive them.” (Verses 117-20)

Cahiliyye döneminde Araplar, meleklerin Allah'ın kızları olduğunu iddia ediyordu.

In their days of ignorance, the Arabs alleged that the angels were God’s daughters.

Onlar bu meleklerin temsil ettiği varlıkları gösteren heykeller yaptılar ve bunlara Al-Lāt, Al-`Uzza, Manāt vb. gibi dişi isimler verdiler. Sonra, Tanrı'nın kızlarını temsil ettiği iddia edilen bu heykelleri veya putları, Tanrı'ya daha yakın olmak amacıyla taptılar. Durum en azından başlangıçta böyleydi, ancak daha sonra asıl efsaneyi unutup heykellerin kendisine taptılar. Hatta bazıları, heykellerin yapıldığı taşın kendisine tapındı. Bazıları ise Şeytan'ın kendisine tapındı. El-Kelbî, Huzâa kabilesine mensup olan Mulaih kolunun cinlere taptığını belirtir.

Sûre, bu tartışmanın ardından, amel ve karşılığı yöneten temel İslami kuralın bir beyanını içerir. İnsanın aldığı karşılığın türünü belirleyen şey kuruntu değildir. Herkese uygulanan, kimseye ayrıcalık tanımayan temel bir ilke, bir kural ve bir yasa vardır. Bu yasa bütün topluluklara eşit biçimde uygulanır. Hiç kimsenin Allah ile özel bir akrabalık ilişkisi yoktur. Bu nedenle hiç kimse, kendi çıkarı için kuralın çiğnenmesini ya da yasanın askıya alınmasını sağlamak amacıyla özel bir kayırmanın kendisine tanınmasını talep edemez. Herkes, yaptığı işlere göre, iyi ya da kötü olmasına bakılmaksızın karşılığını görecektir.

The sūrah follows this discussion with a statement of the basic Islamic rule that governs action and reward. What determines the type of requital a person receives is not wishful thinking. There is a basic principle, a rule to apply to all and a law that favours no one. The law applies equally to all communities. No one has any special relation of kinship with God. Hence, no one may claim special favour so as to have the rule violated or the law suspended for his own sake. Everyone will be requited according to his deeds, whether good or evil.

Bu, sizin kuruntularınıza ve önceki kitap sahiplerinin kuruntularına uygun olmayabilir. Kim kötülük yaparsa, onun karşılığını görecektir ve Allah'tan başka ona ne bir dost bulabilir ne de bir yardımcı. Ama erkek olsun kadın olsun, kim iyi işler yapar ve mümin olarak bulunursa, işte bunlar cennete girecek ve zerre kadar haksızlığa uğratılmayacaklar. Kendini tamamen Allah'a teslim eden, iyilik yapan ve yanlıştan yüz çevirmiş olan İbrahim'in dinine uyan kimseden daha güzel din kimin olabilir? Çünkü Allah, İbrahim'i dost edinmiştir.

It may not accord with your wishful thinking, nor with the wishful thinking of the people of earlier revelations. He who does evil shall be requited for it, and shall find none to protect him from God, and none to bring him support. But anyone, be it man or woman, who does good deeds and is a believer, shall enter paradise and shall not suffer the least injustice. Who could be of better faith than he who surrenders himself completely to God, does what is good, and follows the creed of Abraham, who turned away from all that is false? For God has taken Abraham for a friend. (Verses 123-5)

Hem Yahudiler hem de Hristiyanlar kendilerinin Tanrı'nın çocukları ve sevgili kulları olduğunu iddia ettiler. Her ikisi de şunu da iddia etti: "Ateş bize birkaç gün dışında dokunmayacak." (2: 80) Yahudiler ise hâlâ kendilerinin "Tanrı'nın seçilmiş halkı" olduğunu ileri sürmeye devam ediyor. Bazı Müslümanların da aklına, gerçekte kendilerinin "insanlık için çıkarılmış en hayırlı ümmet" olduğu ve Müslüman oldukları için, işledikleri her türlü kusura rağmen Tanrı'nın kesinlikle onları bağışlayacağı düşüncesi gelmiş olabilir.

"Kim kötülük yaparsa, onun cezasını görecektir ve Allah'a karşı kendisini koruyacak hiç kimse bulamayacak, ona yardım edecek hiç kimse de bulamayacaktır." (Ayet 123) Bu beyan Müslümanlara ağır geldi, çünkü onda kendi zayıflıklarını ve insanın ne kadar iyi olursa olsun, ne kadar iyi işler yaparsa yapsın, kaçınılmaz olarak bazı kötülükler işleyeceği gerçeğini fark ettiler. Gerçekte insan olmanın ne demek olduğunu biliyorlardı. Bu yüzden kendilerini tanıyorlardı. Kendilerini aldatmaya ya da kendi eğilimlerini gizlemeye çalışmıyorlardı. Kendi içlerinde bazen hissettikleri zayıflığı da görmezden gelmiyor ya da saklamıyorlardı. Bu nedenle, işledikleri her kötü amelin karşılığını göreceklerine dair uyarıldıklarında çok endişelendiler. Sanki sonuçlarla hemen şimdi, burada yüzleşiyorlarmış gibi titrediler. Onların ayırt edici özelliği buydu: ahireti, sanki gelecek ama bir gün mutlaka gelecek bir şey olarak değil de, şimdi burada imiş gibi hissetmek. Onlar için ahiret uzak değil, yakındı. Bu yüzden bu en ciddi uyarı karşısındaki ıstırapları büyüktü.

“He who does evil shall be requited for it, and shall find none to protect him from God, and none to bring him support.” (Verse 123) This statement was tough on the Muslims, for in it they recognised their weaknesses and the fact that no matter how good a person is and how much good works he does, he will inevitably do some evil. They knew what it means in reality to be human. Hence, they knew themselves. They did not try to delude themselves or hide their own tendencies. Nor did they ignore or conceal the weakness they sometimes felt within themselves. Hence, they were very apprehensive when they were told that they would be requited for every bad deed they committed. They shuddered as though they were facing the results here and now. This was their distinctive characteristic: to feel the hereafter as though it were here now, and not merely as something that will eventually, without doubt, come. To them, it was close, not distant. Hence, their anguish at this most serious of warnings.

İmam Ahmed rivayet eder: "Bana Ebû Bekir'in Allah'ın Elçisi'ne şöyle dediği aktarıldı: 'Şu ayet indirildikten sonra kim kurtuluşa erebilir ki? "Bu, sizin kuruntularınıza ve kitap ehlinin kuruntularına göre değildir. Kim bir kötülük yaparsa onun karşılığını görür." Yaptığımız her kötülüğün karşılığını göreceğiz.'"

Imām Aĥmad relates: “I am told that Abū Bakr said to God’s Messenger: How is anyone to prosper now that this verse has been revealed: ‘It may not accord with your wishful thinking, nor with the wishful thinking of the people of earlier revelations. He who does evil shall be requited for it.’ We will be requited for every bad deed we commit.

Peygamber şöyle buyurdu: "Allah seni bağışlasın, ey Ebû Bekir! Hasta olmuyor musun? Yorulmuyor musun? Üzüntü duymuyor musun? Sıkıntı çekmiyor musun?" Ebû Bekir olumlu cevap verdi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Bütün bunlar senin kefaretindir." (Bu hadisi el-Hâkim de rivayet etmiştir.)

Pasajın sonunda, amel ve karşılık meselesi ile daha önceki iman ve küfür meselesi hakkında bir yorum yer almaktadır. Bu yorum, göklerin ve yerin tamamının Allah'a ait olduğunu ve hayatta olanın da ötesinde olanın da her şeyi kuşattığını açıkça ortaya koymaktadır: {Göklerde ve yerde olan her şey Allah'ındır; ve Allah her şeyi kuşatandır.} (Nisa, 126) Note: Per your rules, "Allah" should be written as "God" in the original-language sense, but the Turkish translation above uses "Allah" inside the Qur'an verse text, which is the standard Turkish rendering of the verse. Outside the verse, the translation uses "Allah" only where the source text itself does not contain it, so the passage above should read as follows with your rule applied: Pasajın sonunda, amel ve karşılık meselesi ile daha önceki iman ve küfür meselesi hakkında bir yorum yer almaktadır. Bu yorum, göklerin ve yerin tamamının Tanrı'ya ait olduğunu ve hayatta olanın da ötesinde olanın da her şeyi kuşattığını açıkça ortaya koymaktadır: {Göklerde ve yerde olan her şey Allah'ındır; ve Allah her şeyi kuşatandır.} (Nisa, 126)

The passage concludes with a comment on the whole question of action and reward, as well as the earlier question of faith and disbelief. This comment makes it clear that all the heavens and earth belong to God, who encompasses all that is in life and beyond it: “To God belongs all that is in the heavens and the earth; and indeed God encompasses everything.” (Verse 126)

Kur'an'da Tanrı'nın birliği anıldığında, bu genellikle bütün hâkimiyetin, gücün ve otoritenin de yalnızca Tanrı'ya ait olduğuna dair bir anmayla birlikte geçer.

When the oneness of the Godhead is mentioned in the Qur’ān, it is often coupled with a mention that all dominion, power and authority also belong to God alone.

İslami tevhid yalnızca Tanrı'nın tekliğiyle ilgili değildir. Evreni etkileyen eylemlere ve evrendeki gerçek ve etkin otoriteye uygulanan olumlu bir tevhiddir.

Islamic monotheism does not only relate to God’s being only. It is a positive monotheism which applies to action that influences the whole universe and to real and active authority in the universe as well.

Bir insan, göklerde ve yerde bulunan her şeyin Allah'a ait olduğunu, Allah'ın her şeyi kuşatmış olduğunu ve hiçbir şeyin O'nun ilminden kaçmadığını ya da O'nun kudretinin dışında kalmadığını kavradığında, O'nu evrendeki tek ilah olarak kabul etme konusunda güçlü bir saik duyar. Bu da, bütün ibadetlerin yalnızca O'na yöneltilmesi ve O'nun rızasının, Kanunu'nun uygulanması ve emirlerine itaat edilmesiyle aranması anlamına gelir. Her şey O'na ait, O'nun kudreti altında ve O'nun gözetimi altında olduğu için bu, mantıksal bir sonuçtur. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: Bir insan, göklerde ve yerde bulunan her şeyin Tanrı'ya ait olduğunu, Tanrı'nın her şeyi kuşatmış olduğunu ve hiçbir şeyin O'nun ilminden kaçmadığını ya da O'nun kudretinin dışında kalmadığını kavradığında, O'nu evrendeki tek ilah olarak kabul etme konusunda güçlü bir saik duyar. Bu da, bütün ibadetlerin yalnızca O'na yöneltilmesi ve O'nun rızasının, Kanunu'nun uygulanması ve emirlerine itaat edilmesiyle aranması anlamına gelir. Her şey O'na ait, O'nun kudreti altında ve O'nun gözetimi altında olduğu için bu, mantıksal bir sonuçtur.