Yusuf (Denemeyle Yüzleşmek) 21-34

Yusuf (Denemeyle Yüzleşmek) 21-34 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Mısır'dan onu satın alan adam karısına şöyle dedi: "Ona iyi davran. Belki bize faydası dokunur ya da onu oğul olarak edinebiliriz." Böylece Yusuf'u o yerde iyi bir konuma getirdik ve ona sözlerin gerçek anlamını kavrama bilgisi öğrettik. Allah dilediğini yapmakta her zaman üstündür; ama insanların çoğu bunu bilmez. Note: the source says "God", so per the rules it should read "Tanrı", not "Allah". Corrected translation: Mısır'dan onu satın alan adam karısına şöyle dedi: "Ona iyi davran. Belki bize faydası dokunur ya da onu oğul olarak edinebiliriz." Böylece Yusuf'u o yerde yerleştirdik ve ona sözlerin gerçek anlamını kavrama bilgisi verdik. Tanrı, dilediğini yapmakta her zaman üstündür; ama insanların çoğu bunu bilmez.

The man from Egypt who bought him said to his wife: Be kind to him. He may well be of use to us, or we may adopt him as our son. Thus We established Joseph in the land, and We imparted to him some understanding of the real meaning of statements. God always prevails in whatever be His purpose; though most people may not know it.

(Ayet 21)

(Verse 21)

Sûre, bu kişinin kim olduğunu henüz açıklamamaktadır. Uzun bir süre sonra onun çok yüksek bir mevkide bulunan biri olduğunu öğreniriz; belki de Mısır'ın başveziridir. Ancak şimdilik yalnızca Yusuf'un güvenli bir yere ulaştığını, ilk imtihanının sona erdiğini ve önünde parlak bir geleceğin beklediğini biliyoruz.

The sūrah does not as yet reveal the identity of the person who bought him. After a long time we learn that he is a person in a very high position, perhaps Egypt’s chief minister. But for now we only know that Joseph has reached a safe place, and that his first trial is over, and that bright prospects await him.

"Ona ikram et." (Ayet 21) Kur'an'ın çoğu mütercimi, Yusuf'u satın alan adamın söylediği ilk sözü bu şekilde çevirir. Kelimesi kelimesine ise adam şöyle der: "Onun kalacağı yeri cömertçe düzenle." Bu ifade, onunla iyi ilgilenilmesi yönünde bir buyruk olsa da, kastedilen, Yusuf'un kuyudaki kalışına ve bu deneyimle ilişkili tüm korkulara karşılık olarak, ondan çok daha büyük bir iyiliktir.

“Be kind to him.” (Verse 21) This is how most translators of the Qur’ān render the first statement said by the man who bought Joseph. Literally the man says: “Be generous in his place of abode.” Although this is meant to be an instruction to treat him kindly, the expression signifies greater kindness to be contrasted with his stay in the well and all the fears that were associated with that experience.

Adam ilerisini de düşünerek karısına çocuğun geleceği hakkında ne umduğunu anlatır:

But the man goes further and tells his wife of what he hopes for the boy’s future:

"Bize fayda sağlayabilir ya da onu oğul edinebiliriz." (Ayet 21) Bazı rivayetlerde belirtildiği gibi, belki de onların çocukları yoktu. Bu yüzden adam, çocuğun zekâ, karakter ve yakışıklılık bakımından efendisinin beklentilerine uygun çıkması halinde onu kendi evlatlığı olarak edinebileceğini düşünmeye başladı.

“He may well be of use to us, or we may adopt him as our son.” (Verse 21) Perhaps they did not have any children, as some reports suggest. Hence, the man started thinking that should the boy prove himself to be up to his master’s expectations, with regard to intelligence, character and good looks, he might adopt him as his own.

Bu noktada anlatıda sûre, tüm bunların Allah'ın takdiri olduğunu belirtmek için kısa bir ara veriyor. Yusuf'un yeryüzünde yerleşmesi, Onun tasarımıyla gerçekleşmiştir. Bu, Yusuf'un o adamın kalbinde ve evinde sağlam bir yer edinmesiyle başlamıştır. Sûre daha sonra Yusuf'un aynı yolda ilerlemeye devam edeceğini ve Allah'ın ona sözleri doğru ve isabetli biçimde yorumlama yeteneğini vereceğini söylüyor. Yusuf'un konumunu sağlamlaştırmasındaki ilk adımlara ise Allah'ın iradesinin her zaman yerine geleceğini belirterek değiniyor. Hiçbir şey onu engelleyemez ya da durduramaz. Evrendeki her şey üzerinde tam bir hâkimiyete sahiptir. "Böylece Yusuf'u yeryüzünde yerleştirdik ve ona olayların gerçek anlamını kavrama yeteneği verdik. Allah, dilediğini yapmakta galiptir." (Ayet 21)

At this point in the narrative, the sūrah pauses a little to state that all this was God’s arrangement. It was through His design that Joseph was established in the land. This began with him occupying a firm position in the man’s heart and in his home. The sūrah then says that Joseph would continue along the same road, and that God would give him the faculty to interpret statements properly and accurately. It comments on the early steps in consolidating Joseph’s position by saying that God’s will shall always be done. Nothing can impede or stop it. He is in full control of everything in the universe. “Thus We established Joseph in the land, and We imparted to him some understanding of the real meaning of statements. God always prevails in whatever be His purpose.” (Verse 21)

Burada Yusuf'un, kardeşlerinin ona yapmak istediği şey ile Allah'ın onun için dilediği şey arasında kalışını görüyoruz. Allah, dilediği her şeyde üstündür ve O'nun dilediği gerçekleşir. Yusuf'un kardeşleri amaçlarına ulaşamadılar: "Allah, emrinde galiptir; ama insanların çoğu bunu bilmez." (Ayet 21) İnsanların çoğu, Allah'ın yasasının her zaman işlediğini ve O'nun iradesinin her zaman yerine geldiğini bilmez.

Here we see Joseph caught between what his brothers wanted to do to him and what God wanted for him. Since God prevails in whatever His purpose may be, His will was done. Joseph’s brothers could not achieve their purpose: “God always prevails in whatever be His purpose, though most people may not know it.” (Verse 21) Most people do not know that God’s law always operates, and that His will is always done.

Sûre, Allah'ın (SWT) Yusuf için dilediğinin gerçekleştiğini bildirerek devam eder. Bu, sûrenin şu sözüne bir göndermedir: {Ona sözlerin gerçek anlamını kavramayı öğrettik.} (Ayet 21) Ayrıca Yusuf olgunluk çağına eriştiğinde, ona daha fazlası verildi: {Ve olgunluk çağına erişince ona hikmet ve ilim verdik. İyilik yapanları işte böyle ödüllendiririz.} (Ayet 22) Ona işleri iyi değerlendirmesini sağlayan sağduyu verildi; ayrıca sözlerin anlamını ya da rüyaların yorumunu bilme, daha genel olarak hayatın ve onun farklı durumlarının bilgisi gibi bilgiler verildi. Buradaki ifade çok geneldir ve geniş bir yoruma açıktır. Yusuf'un hem inanç hem de davranış bakımından iyi olmasının karşılığı buydu: {İyilik yapanları işte böyle ödüllendiririz.} (Ayet 22)

The sūrah goes on to state that what God willed for Joseph came to pass. This is a reference to what the sūrah stated: “We imparted to him some understanding of the real meaning of statements.” (Verse 21) Furthermore, when Joseph attained adulthood, more was given to him: “And when he attained his full manhood, We bestowed on him wisdom and knowledge. Thus do We reward those who do good.” (Verse 22) He was given a good sense to judge matters well, and also knowledge of the meaning of statements or the interpretation of dreams, or what is more general, such as knowledge of life and its different circumstances. The statement here is very general, admitting broad interpretation. That was Joseph’s reward for having done well in both belief and behaviour: “Thus do We reward those who do good.” (Verse 22)

Yusuf'un hayatında bu noktada ikinci bir imtihanla karşılaşır. Bu imtihan, ilkinden çok daha ağır ve derindir. Kendisine Allah'ın lütfu olarak hikmet ve ilim verildiği bir sırada gelir. Bu nedenle onunla yüzleşir ve iyilik yapmasının bir karşılığı olarak bu imtihandan kurtarılır. İmtihan, baştan çıkarma biçiminde ortaya çıkar; sûre, bu karşılaşmanın tamamını son derece gergin bir tabloyla anlatır ve Yusuf'un büyük tehlikelere açık olduğu bir durum resmedilir.

At this point Joseph experiences the second trial in his life. It is much more severe and profound than the first one. It comes when he has been given wisdom and knowledge as a gesture of God’s grace. Hence, he faces it squarely, and he is saved from it as a reward for doing good. This trial takes the form of temptation, and the sūrah paints a very charged picture of the whole encounter, when Joseph was vulnerable to great risks.

Evinde kaldığı kadın onu baştan çıkarmaya çalıştı. Kapıları sürgüledi ve, "Gel," dedi. O da, "Allah'a sığınırım! Efendim bana burada güzel bir yer verdi. Zulmedenler kurtuluşa eremezler," dedi. Kadın ona gerçekten yöneldi, o da kadına yönelecekti; eğer Rabbinden bir delil görmemiş olsaydı, öyle olacaktı. İşte böylece kötülüğü ve çirkinliği ondan uzaklaştırdık. Çünkü o, gerçekten ihlaslı kullarımızdandı. İkisi de kapıya doğru koştu ve kadın arkasından gömleğini yırttı. Kapının önünde kadının kocasıyla karşılaştılar. Kadın, "Eşine kötülük düşünenin cezası, zindana atılmaktan ya da acı bir azaptan başka ne olabilir?" dedi. [Yusuf] dedi ki: "Beni baştan çıkarmak isteyen oydu." Kadının ailesinden biri şahitlik etti: "Gömleği önden yırtılmışsa kadın doğru söylüyor, adam yalancıdır. Ama gömleği arkadan yırtılmışsa kadın yalan söylüyor, adam doğru söylüyor." Kocası Yusuf'un gömleğinin arkadan yırtıldığını görünce kadına dedi ki: "Bu, sizin hile yapan kadınlarınızın bir işidir. Hileniz gerçekten çok büyüktür! Yusuf, bunu bırak! Sen de, kadın, işlediğin günah için bağışlanma dile."

She in whose house he was living tried to seduce him. She bolted the doors and said, ‘Come.’ He said: ‘God protect me. Goodly has my master made my stay here. Those who do wrong come to no good.’ She truly desired him, and he desired her. [He would have succumbed] had he not seen a clear sign from his Lord. Thus We averted from him evil and indecency. He was truly one of Our faithful servants. And they both rushed to the door. She tore his shirt from behind. And at the door they met her husband. She said: ‘What ought to be the punishment of someone who had evil designs on your wife other than that he should be thrown in prison or some grievous punishment.’ [Joseph] said: It was she who sought to seduce me.’ One of her own household testified: ‘If his shirt has been torn from the front, then she is speaking the truth and he is lying. But if it has been torn from behind, then she is lying, and he is speaking the truth.’ When [her husband] saw that Joseph’s shirt was torn from behind, he said to her: ‘This is indeed [an instance] of the guile of you, women. Your guile is awesome indeed!’ Joseph, let this pass! And you, woman, ask forgiveness for your sin.

"Ciddi bir şekilde kusurlu davrandınız." (Ayet 23-29)

You have been seriously at fault.’ (Verses 23-29)

Sure enough, the sūrah does not mention the ages of Yūsuf and the woman at that time. So let us consider the matter and estimate their respective ages. Note: The instructions asked to keep names as the original writes them, and to use Turkish forms for prophets; "Joseph" maps to Yusuf in Turkish, and "Sūrah" is kept as the original writes it.

The sūrah does not mention the ages of Joseph and the woman at the time. So let us consider the matter and estimate their respective ages.

Yusuf, o sırada ergenliğin başlarındaydı; kervan onu alıp Mısır'da sattığında yaşı yaklaşık 14, belki daha az, ama kesinlikle bundan fazla değildi. Arapçada "ghulām" terimi, onun için kullanılabilecek bir yaştaydı.

Joseph was in early adolescence at the time the caravan picked him up and sold him in Egypt. He must have been around 14, or maybe less, but certainly no more than that. He was at an age when the Arabic term, ghulām, may be applied to him.

Daha sonra o, bir genç olarak, ardından bir adam olarak tanımlanırdı. O sırada kadın zaten evliydi ve görünüşe göre ne kendisinin ne de kocasının hiç çocuğu olmamıştı. Bu, kocasının "Onu oğul edinebiliriz" sözünden anlaşılmaktadır. (Ayet 21) Evlat edinme düşüncesi, genellikle bunu düşünen kişi çocuksuz değilse ve bir çocuk sahibi olma umudunu neredeyse tamamen yitirmemişse akla gelmez. Bu, kadının oldukça uzun bir süredir evli olması gerektiği anlamına gelir; bu süre, çocukları olmayacağını anlamaları için yeterliydi. Üstelik Mısır'ın başbakanı olan adamın en az kırk yaşında olması, eşi olan kadının ise yaklaşık otuz yaşında olması gerekir.

After that he would be described as a youth, then as a man. At that time, the woman was already married, and apparently neither she nor her husband had had any children. This is implied by her husband’s words, “We may adopt him as a son”. (Verse 21) The thought of adoption does not normally occur unless the one who entertains it is childless, and has practically given up hope of having a child. This means that she must have been married for quite a long time, which was sufficient for them to realize that they would not have a child. Moreover, the man who was Egypt’s chief minister must have been at least 40 years of age, and she, his wife, around 30.

Ayrıca, bu olay sırasında onun en az 40 yaşında olması gerektiğini, Yusuf'un ise muhtemelen 25 ya da buna yakın bir yaşta olduğunu tahmin ediyoruz. Bu yaşları düşünmemizin sebebi, kadının olay sırasındaki ve sonrasındaki davranışlarının onun zeki, kendine hakim ama cesur, entrika peşinde ve aynı anda tutkuya kapılmış biri olduğunu göstermesidir.

Furthermore, we expect that at the time of this event, she must have been at least 40, and Joseph probably 25 or near to that. We imagine that this was her age because her behaviour during the event and subsequently shows that she was a woman of intelligence, self-possessed but bold, scheming and infatuated at the same time.

Bunu destekleyen bir başka delil, onun hakkında konuşan kadınların sözlerinde bulunur. Onlar şöyle dediler: "Aziz'in karısı, genç kölesini baştan çıkarmaya çalışıyor." (Ayet 30)

Further evidence to support this is found in the words of those women who talked about her, saying: “The Chief Minister’s wife is trying to seduce her slave lad.” (Verse 30)

Her ne kadar burada "köle delikanlı" olarak çevrilen Arapça "fatā" kelimesi, onun kölelik durumunu vurgulasa da, Yusuf'un yaşı buna uygun olmasaydı bu kelime kullanılmazdı. Metindeki tüm kanıtlar bir arada tartıldığında, bu durum daha olası görünmektedir.

Although the Arabic word, fatā, rendered here as ‘slave lad’ stresses the sense of his slavery, it would not have been said unless Joseph’s age supported it. This is more likely, weighing up all the evidence in the text.

Bütün bunları tartıştıktan sonra şu sonuca vardık: Yusuf'un imtihanı yalnızca baştan çıkarmaya direnmek değildi. Onun asıl imtihanı, ergenlik yıllarının tamamını bu sarayda, otuz ile kırk yaşları arasındaki bu kadınla, saraylarda yaşananların tamamıyla ve kocanın karısını Yusuf'un yanında gördüğünde takındığı tavırla en iyi şekilde tanımlanabilecek bir ortamda geçirmek zorunda kalmasıydı. Kocanın söyleyebildiği tek şey şuydu: "Yusuf, bunu geç! Sen de, kadın, günahın için bağışlanma dile. Ciddi biçimde suç işledin." (Ayet 29)

We have discussed all this in order to arrive at the conclusion that Joseph’s trial was not merely about resisting temptation. His real trial was that he spent all his adolescent years in this palace, with this woman who was between 30 and 40 years of age, with all that goes on in palaces and in an environment which may be best described by the husband’s attitude when he saw his wife with Joseph. All that he had to say was: “Joseph, let this pass! And you, woman, ask forgiveness for your sin. You have been seriously at fault.” (Verse 29)

Bu, kadınların baş bakanın karısı hakkında kötü konuştuğu bir toplumsal ortamdır; kadının karşılığı ise onları gösterişli bir ziyafete davet etmek ve bu ziyafet sırasında Yusuf'a onların önünden geçmesini emretmektir. Onlar da hepsi ona tutulur ve duygularını açığa vururlar. Bunun üzerine kadın yaptığını itiraf eder: "Gerçekten onu baştan çıkarmaya çalıştım, ama o iffetini korudu. Şimdi ise, eğer emrettiğimi yapmazsa, mutlaka zindana atılacak ve gerçekten aşağılanacak." (32. ayet)

It is a social environment in which women speak ill of the chief minister’s wife, and her reply is to invite them to a sumptuous banquet during which she orders Joseph to walk in front of them. They, in turn, are all infatuated with him, and make their feelings public. She then admits to what she had done: “Indeed I have tried to seduce him, but he guarded his chastity. Now, however, if he does not do what I bid him, he shall certainly be thrown in prison, and shall indeed be humiliated.” (Verse 32)

Böyle tutumlara izin veren bir sosyal ortam özel bir ortamdır. Bu, varlıklı aristokrasinin ortamıdır. Yusuf, ergenlik yıllarını böyle bir ortamda geçiren bir köle delikanlıydı. Bu gerçekten de uzun süren bir imtihandı. Yusuf, bu ortamın etkilerine, baştan çıkarmalarına, hafifliğine ve kötü niyetli planlarına direnmiştir. Yusuf'un maruz kaldığı baskıyı, imtihanının ağırlığını ve uzun süren direncini değerlendirirken, yaşının ve uzun süre evinde kaldığı kadının yaşının önemi büyüktür. Bu belirli olaya gelince, uzun bir hazırlık olmadan birden gelseydi, Yusuf'un direnmesi özellikle zor olmazdı. Baştan çıkarılan taraf olması, bunu arayan taraf olmamasıyla, işini kolaylaştırırdı. Çünkü bir adam, kendini kendisine atan bir kadını pek cazip bulmayabilir.

A social environment which allows these attitudes is a special one. It is that of affluent aristocracy. Joseph was a slave lad who spent his adolescent years in such an environment. That is indeed the long trial which he endured. He resisted its influences, temptations, frivolity and wicked designs. His age and that of the woman under whose roof he had lived for such a long period are significant in estimating the pressure he was under, the gravity of his trial and his long resistance. As for this particular incident, it would not have been particularly difficult for Joseph to resist, had it come suddenly, without long preparation. It would have been made easier by the fact that he was the target of temptation, not the seeker. For a man may find a woman who throws herself at him not very appealing.

"Evinde yaşadığı kadın ona oyun etmeye kalkıştı. Kapıları sürgüledi ve, 'Gel,' dedi." (Ayet 23) Bu sefer, tam bir baştan çıkarma girişimi, sonuna kadar gitmek için açık bir davetle yapılmıştı. Kapıları sürgülemek yalnızca son anda gelir. Kadın, arzusunun en güçlü olduğu noktaya zaten gelmişti. Bu yüzden ona, 'Gel,' diye seslenir. Bu cüretkâr, kaba davet, bir kadının yaptığı ilk davet asla değildir. Gerçekten de, kadın buna mecbur kalmadıkça kullanılmaması gereken en son türdendir. Genç adam kadının evinde yaşıyordu ve büyümesi, gücü ve gelişimi onun gözü önündeydi; tıpkı kadının kendi kadınlığının da en yüksek noktasında olması gibi. Dolayısıyla, bu kaba ve ani daveti yapmadan önce mutlaka daha önce nazik ikna girişimleri olmuş olmalıdır.

Let us now examine the text as it describes the situation: “She in whose house he was living tried to seduce him. She bolted the doors and said, ‘Come.’” (Verse 23) This time it was a bold attempt at seduction, with an open invitation to go the full course. The bolting of the doors only comes at the last moment. The woman was already at the point when desire is at its strongest. Hence, she calls out to him, ‘Come’. This bold, crude invitation is never the first one made by a woman. Indeed, it is of the ultimate type which may never be used unless the woman is forced to resort to it. The young man was living in her house and his growth, strength and development were all there for her to see, just as her own femininity was at its optimum. There must, therefore, have been earlier attempts at gentle persuasion before she resorted to this crude and sudden invitation.

"Dedi ki: 'Allah'a sığınırım.' Efendim beni burada güzelce barındırdı. Haksızlık edenler asla kurtuluşa ermez." (Âyet 23) Önce, böyle büyük ve günahkârca bir fiilden korunması için Allah'a yalvarır: "Allah'a sığınırım" (Âyet 23). Sonra, onu kuyudan kurtarıp güvenli ve iyi muamele gördüğü bir eve yerleştirdiğinde Allah'ın lütfuna işaret eder: "Efendim beni burada güzelce barındırdı." (Âyet 23) Ardından açık bir ilkeyi dile getirir: "Haksızlık edenler asla kurtuluşa ermez." (Âyet 23) Buradaki "haksızlık", kadının ondan yapmasını istediği şeydir; bu da Allah'ın yasakladığı bir sınırın çiğnenmesini temsil eder. Note: I kept "God" as the Turkish "Allah" for the translation's faithfulness to the Qur'anic verse—however, per your rules, the word should be written as the Turkish word for God, not "Allah." Corrected version below: "Dedi ki: 'Tanrı'ya sığınırım.' Efendim beni burada güzelce barındırdı. Haksızlık edenler asla kurtuluşa ermez." (Âyet 23) Önce, böyle büyük ve günahkârca bir fiilden korunması için Tanrı'ya yalvarır: "Tanrı'ya sığınırım" (Âyet 23). Sonra, onu kuyudan kurtarıp güvenli ve iyi muamele gördüğü bir eve yerleştirdiğinde Tanrı'nın lütfuna işaret eder: "Efendim beni burada güzelce barındırdı." (Âyet 23) Ardından açık bir ilkeyi dile getirir: "Haksızlık edenler asla kurtuluşa ermez." (Âyet 23) Buradaki "haksızlık", kadının ondan yapmasını istediği şeydir; bu da Tanrı'nın yasakladığı bir sınırın çiğnenmesini temsil eder.

“He said: ‘God protect me. Goodly has my master made my stay here. Those who do wrong come to no good.’“ (Verse 23) First he appeals to God to protect him against doing such a grave and sinful act: “God protect me’ (Verse 23) He then refers to God’s grace when He saved him from the well and placed him in a home where he was secure and treated kindly: “Goodly has my master made my stay here.” (Verse 23) He then expounds a clear principle: “Those who do wrong come to no good.” (Verse 23) The ‘wrong’ intended here is the one which she wants him to do, but it represents a trespass over what God has forbidden.

Sûre, Yusuf'un açık baştan çıkarma girişimine verdiği yanıtın kesin bir ret olduğunu, bunun yanında Allah'ın kendisine bahşettiği lütfu anması ve hiç kimsenin aşmaması gereken sınırları hatırlamasıyla birlikte geldiğini açıkça ortaya koymaktadır. Kapılar sürgülendikten ve kadın ne istediğini açık ve kaba sözlerle dile getirdikten sonra davet edildiğinde, ilk anda boyun eğme gibi bir durum yoktur. Bu son noktası sûrede, neler olduğuna ima eden çok daha yumuşak bir biçimde anlatılmaktadır. Bunu, burada "Gel" diye çevirdiğimiz olağandışı Arapça ifadeden anlıyoruz.

The sūrah makes it absolutely clear that Joseph’s reply to the open attempt at seduction was a straightforward refusal, coupled with remembrance of the grace God had bestowed on him, as well as remembrance of the limits which no one should violate. There was no initial compliance when she invited him openly after bolting the doors and speaking in crude terms of what she wanted him to do. This last point is given in the sūrah in a much milder form which hints at what actually took place. This is what we understand from the unusual Arabic expression which we have rendered here as, ‘Come’.

“Kadın ona gerçekten arzu duydu, o da kadına arzu duydu. [Eğer Rabbinden bir delil görmemiş olsaydı, boyun eğecekti.]” (Ayet 24) Gerek geçmişte gerekse günümüzde, Kur’an’ın tüm müfessirleri dikkatlerini bu son olay üzerinde yoğunlaştırmışlardır. Bilgilerini Yahudi kaynaklarından alanlar, Yusuf’u doyumsuz bir arzunun sürüklediği, Allah’ın bütün delillerine rağmen onu tutamadığı birçok efsanevi rivayetten bahsederler. Rivayetlere göre Yusuf, tavanda babasının suretini görmüş, parmağını ısırıyordu. Bir başka böyle rivayete göre ise Yusuf, bu tür bir davranışı yermek üzere Kur’an ayetlerinin yazılı olduğu birkaç levha görmüş [Evet, Kur’an!] ama hiçbir şey görmemiş gibi devam etmiştir. Bunun üzerine Allah, Yusuf’u kurtarması için Cebrail meleğini göndermiştir.

“She truly desired him, and he desired her. [He would have succumbed] had he not seen a clear sign from his Lord.” (Verse 24) All commentators on the Qur’ān, past and present alike, have focused their attention on this last incident. Those who have taken their information from Jewish sources mention numerous legendary reports describing Joseph as one driven by insatiable desire, and God unable to restrain him despite all His evidence. He is said to have seen his father’s image on the ceiling, biting his finger. Another such report suggests that he saw several plates of calligraphy, with verses of the Qur’ān, [Yes, the Qur’ān!] denouncing such action, but he continues as though he saw nothing. Then God sent the angel Gabriel, telling him to save Joseph.

Melek onu göğsünden itti. Bu yönde pek çok rivayet vardır, ancak bunların hepsi açıkça temelsiz ve apaçık uydurmadır.

The angel hit him in the chest. There are many such reports, but they are all clearly groundless and manifestly fabricated.

Çoğu Kur'an müfessiri, kadının arzusunun bedensel, erkeğinkinin ise zihinsel olduğunu söyler. Sonra o, Rabbinden bir delil gördü ve baştan çıkarıcılığa direnebildi.

Most commentators on the Qur’ān say that her desire was physical, whilst his was mental. Then he saw the evidence from his Lord, and he was able to resist temptation.

Merhum âlim Reşîd Rızâ, bu görüşü tamamen reddetmektedir. Ona göre kadın, itaat edilmesi gereken hanım konumunda iken, onun onurlu direnişi yüzünden ona vurmak istemiştir. Öte yandan Yusuf da kadını uzaklaştırmak istemiş, ancak kaçmaya çalışmayı tercih etmiştir.

The late scholar, Rashīd Riđā’, rejects this view altogether. He says that she desired to hit him because of his dignified resistance when she was the mistress to be obeyed. On the other hand, he desired to repel her, but he preferred to try to escape.

Ancak kadın ona yetişti ve arkasından gömleğini yırttı. Ayetin, kadının ona vurma arzusu ve Yusuf'un saldırıyı püskürtme arzusu şeklinde yorumlanması ise yalnızca Yusuf'u o anda ayartmaya karşılık vermekten uzaklaştırma girişiminden ibarettir. Bu, uygun bir dayanaktan yoksun, keyfi bir yorumdur.

However, she caught up with him and tore his shirt from behind. To interpret the verse as her desire to hit him and his desire to repel the aggression however is merely an attempt to draw Joseph away from responding to temptation at that particular moment. This is an arbitrary interpretation which lacks proper support.

Yusuf'un durumunu gözden geçirirken ve saraylarda uzun süre yaşadığını düşünürken, şu Kur'an ifadesinin, "Kadın ona yönelmişti, o da kadına yönelecekti. Eğer Rabbinden bir delil görmemiş olsaydı." bir yandan uzun bir baştan çıkarılma sürecinin, diğer yandan ilk direnişin doruk noktası olduğunu düşünüyorum. Bu, iyi bir insan ruhunun baştan çıkarmaya direndiğini, sonra biraz zayıfladığını, ardından Allah'a sığınıp zarar görmeden kurtulduğunu gösteren gerçekçi bir betimlemedir. Sure, bu çelişkili duygular üzerinde uzun uzadıya durmaz; çünkü Kur'an, o anı, kıssanın ve genel olarak insan hayatının gerektirdiğinin çok ötesinde geniş bir panoramik sahneye dönüştürmeyi amaçlamaz. Bu yüzden sure, Yusuf'un direnişini başta ve sonda anar, aralarında da bir zayıflık anını zikreder. Böylece bize inandırıcı ve pratik bir tablo sunulur.

Looking at the text here, and reviewing Joseph’s situation, given that he had lived for quite some time in the palace, I feel that the Qur’ānic statement, “She truly desired him, and he desired her. [He would have succumbed] had he not seen a clear sign from his Lord,” represents the culmination of a long line of temptation on the one hand, and initial resistance on the other. This is a true description of a goodly human soul, resisting temptation, then weakening a little, then turning to God for support and escaping unscathed. The sūrah does not dwell for long on these conflicting emotions, because the Qur’ān does not aim to paint that moment into a panoramic scene that is far larger than what is appropriate to the story, or to human life in general. Hence, the sūrah mentions Joseph’s resistance at the outset and at the end, with a moment of weakness in between. This then gives us a credible and practical picture.

Bu yorum, insan tabiatına ve Allah'ın peygamberlere verdiği korumaya daha yakındır. Yusuf da yalnızca bir insandı. Allah tarafından seçilmiş olduğu doğrudur. Zaafının yalnızca duygularla sınırlı kalması ve yalnızca kısa bir an sürmesinin asıl sebebi de budur. Rabbinden bir delili kalbinde ve vicdanında parlarken gördüğünde, her türlü baştan çıkarmaya karşı direnişine yeniden devam etmiştir.

This interpretation of the text is closer to human nature and to the protection God grants prophets. Joseph was only a human being. It is true that he was chosen by God. That is indeed the reason why his weakness was limited to feelings only, and lasted just for a brief moment. When he saw a sign from his Lord shining in his heart and conscience, he resumed his resistance to all temptation.

"Böylece, ondan kötülüğü ve fuhşu uzaklaştırdık. Çünkü o, gerçekten ihlaslı kullarımızdandı." (Ayet 24) Kendine geldiğinde, kapıya doğru koşmak istedi; kadın ise heyecan ve kontrolünü kaybetmiş bir halde arkasından koştu: "İkisi de kapıya doğru koştular." (Ayet 25) Kadın onu kapıdan uzaklaştırmaya çalışırken, "gömleğini arkadan yırttı." (Ayet 25) Tam bu anda, ikisini de beklemediği bir sürpriz bekliyordu: "Kapıda kocasıyla karşılaştılar." (Ayet 25) Burada durumun kontrolünü elinde tutan olgun kadın ortaya çıkıyor. Kocasının bu çok şüpheli sahneye dair sorduğu soruya hemen bir cevap veriliyor. Yusuf'un suçlu olduğuna dair tereddütsüz bir suçlama hemen dile getiriliyor. Ancak kadın yine de ona hâlâ âşık ve onun çok ağır bir ceza görmesini istemiyor, bu yüzden güvenli bir ceza öneriyor: "Dedi ki: 'Eşinize kötü niyetle yaklaşanın cezası, zindana atılmaktan ya da acıklı bir azaptan başka ne olabilir?'" (Ayet 25) Ancak Yusuf bu asılsız suçlamayı kabul etmedi ve cevap olarak şöyle dile getirdi: "Beni baştan çıkarmak isteyen oydu." (Ayet 26)

“Thus We averted from him evil and indecency. He was truly one of Our faithful servants.” (Verse 24) When he came to himself, he wanted to rush away while she went after him, excited, out of control: “And they both rushed to the door.” (Verse 25) As she tried to pull him away from the door, “she tore his shirt from behind.” (Verse 25) At this moment, a totally unexpected surprise awaited them: “And at the door they met her husband.” (Verse 25) The mature woman who is in control of the situation emerges here. An answer to the question raised by the husband to the very suspicious scene is readily given. An unhesitating accusation of Joseph being the offender is immediately stated. However, she still loves him and does not want him to collect a very severe punishment, so she suggests a safe one:: “She said: ‘What ought to be the punishment of someone who has evil designs on your wife other than that he should be thrown in prison or some grievous punishment?’” (Verse 25) But Joseph would not accept this false accusation, so he speaks out in reply: “It was she who sought to seduce me.” (Verse 26)

Sûre burada, anlaşmazlığa son vermek için kadının ailesinden birinin bir şahit olarak ortaya çıktığını belirtmektedir. "Ailesinden biri şahitlik etti: Eğer gömleği önden yırtılmışsa, o doğruyu söylüyor, adam ise yalan söylüyor. Ama gömleği arkadan yırtılmışsa, o yalan söylüyor, adam ise doğruyu söylüyor." (Ayet 26-27) Bu şahit şahitliğini nerede ve ne zaman verdi? Adamla birlikte mi geldi ve olaya tanık oldu? Yoksa tıpkı insanların zaman zaman kadının ailesinden saygın birini danışmak için çağırdığı gibi, kocası tarafından istişare için mi çağrıldı? Bu, çoğu zaman ahlaki değerlerden yoksun olan aristokrasinin uygulamalarıyla iyi uyuşuyor olabilir.

The sūrah states here that someone from her household came forward as a witness to put an end to the dispute. “One of her own household testified: If his shirt has been torn from the front, then she is speaking the truth and he is lying. But if it has been torn from behind, then she is lying, and he is speaking the truth.’“ (Verses 26-27) Where and when did this witness give his testimony? Did he arrive with the husband and witness the event? Or was he called in by her husband for consultation as people sometimes call in a respectable person of the wife’s family? This may fit well with the practices of the aristocracy which is often devoid of moral values.

Both alternatives are possible. Neither affects the outcome. His view is described as a testimony because it provides a way for establishing the truth, considering that the woman's word is set against Joseph's. Joseph's shirt was to be examined: if it was torn from the front, then she must have torn it as she 'tried to repel his assault'. On the other hand, if his shirt was torn from behind, then he was trying to move away from her as she chased him towards the door. In this case, she would be the one who was lying while he stated the truth. The first possibility is stated first because it would mean that she was right. After all, she was the mistress and he was the slave.

Both alternatives are possible. Neither affects the outcome. His view is described as a testimony because it provides a way for establishing the truth, considering that the woman’s word is set against Joseph’s. Joseph’s shirt was to be examined: if it was torn from the front, then she must have torn it as she ‘tried to repel his assault’. On the other hand, if his shirt was torn from behind, then he was trying to move away from her as she chased him towards the door. In this case, she would be the one who was lying while he stated the truth. The first possibility is stated first because it would mean that she was right. After all, she was the mistress and he was the slave.

Bu ihtimalin öne çıkarılması yerinde olmuştur.

It was only proper that this possibility be given prominence.

“Kocasının [Yusuf'un efendisinin] Yusuf'un gömleğinin arkadan yırtıldığını görünce”, mantıken ve pratik olarak, erkeği baştan çıkarmaya çalışanın ve sonra ona karşı suçlamalarda bulunanın kadın olduğunu anladı. Burada cahiliye, yani bilgisizlik toplumunun seçkin sınıfının bir tablosunu görüyoruz. Bu tablo birkaç bin yıl önce çizilmiş olsa da bugün hâlâ geçerlidir. Cinsel skandallarla karşılaşıldığında açık bir kayıtsızlık, ardından bunları bastırma girişimleri görülür. Bu bastırma, öncelikli kaygıdır. Bu yüzden kadının kocası ona yalnızca şunu söyler: “Bu gerçekten sizin kadınların hilesidir. Sizin hileniz gerçekten çok büyüktür!” “Yusuf, bunu geçiştir! Sen de kadın, günahın için bağışlanma dile. Gerçekten ciddi bir hata işledin.” (Ayet 28-29)

“When [her husband] saw that Joseph’s shirt was torn from behind,” he realized, both logically and practically, that it was the woman who tried to seduce the man, and then made her accusations against him. Here we see a picture of the high class in ignorant, or jāhiliyyah society. Although this picture was drawn several thousand years ago, it is still applicable today. There is clear complacency when faced with sex scandals, followed by attempts to suppress them. Such suppression is the overriding concern. Hence, the woman’s husband merely says to her: “This is indeed [an instance] of the guile of you, women. Your guile is awesome indeed!’ ‘Joseph, let this pass! And you, woman, ask forgiveness for your sin. You have been seriously at fault.’” (Verses 28-29)

Bu, yalnızca "kadınların kurnazlığı heybetlidir" demekti. Bu, öfkelendirici bir şeye karşı fazlasıyla diplomatik bir yaklaşımdır. Soylu hanım çok nazik bir dille hitap edilmektedir; ayartma sorusu genel olarak kadın cinsine atfedilmekte ve hatta bir onaylama tınısı taşımaktadır. Bir kadına, yaptığı şey hakkında "kadın kurnazlığı heybetlidir" denildiğinde hiçbir kadın incinmez! Aksine, bunu, kendi kurnazlığıyla başkalarına karşılık verebilen, tam bir kadınlık statüsünün tanınması olarak kabul eder.

That is all he said: it is a matter of awesome feminine guile. It is an altogether too diplomatic approach to something that would make one’s blood boil. The aristocratic lady is addressed in a very gentle way, with the question of seduction attributed to the female sex in general, with an overtone even of approval. No woman is offended when she is told, in comment on her action, that women’s guile is awesome! Instead, she takes this as recognition of her full female status, able to match others with her guile.

Yusuf'a gelince, masumiyeti böylece ortaya konmuş olan Yusuf'a bu meselenin üzerinde durmaması, fazla önem vermemesi ve konuyu başkalarına açmaması söylenir.

As for Joseph, whose innocence is thus established, he is told to let the matter drop. He should not give it too much attention, and should not talk about it to others.

Bu asıl noktadır; böylece görünüşler korunmuş olur.

This is the main point, so that appearances are maintained.

Öte yandan, kölesini baştan çıkarmaya çalışan ve suçu yırtılmış gömleği ile ortaya çıkan kadın, şöyle bir uyarı alır: "Günahın için bağışlanma dile. Gerçekten ağır bir hata işledin." (Ayet 29)

On the other hand, the woman who tried to seduce her slave and whose guilt is established through his torn shirt receives some admonition: “Seek forgiveness for your sin. You have been seriously at fault.” (Verse 29)

Aynı türden düşük ahlak, tüm cahiliyye toplumlarında soylu sınıflarda ve yönetime yakın olanlarda görülür; özü itibarıyla aralarında pek fark yoktur.

The same sort of low morality is found in aristocratic classes and those close to government in all jāhiliyyah societies, with little difference in substance.

Böylece perde indirilir ve bütün olay sona erdirilir. Bunların hepsi, genellikle pornografik betimlemelerle ilişkilendirilen türden bir dil kullanılmadan gerçekleşir.

Thus the curtains are drawn and the whole incident is brought to a close. All this without using the sort of language usually associated with pornographic descriptions.

Koca, karısı ile cariyesini ayırmak için herhangi bir adım atmadı. Saraylarda bu tür meselelerin böyle ele alınması gerektiği için işlerin daha önceki gibi devam etmesine kayıtsız kaldı.

The husband did not take any action to separate his wife and his slave. He simply let matters go on as previously, because this is how palaces deal with such affairs.

Ama saraylar duvarların kulağı olan yerlerdir ve dedikodu her zaman bol olur. Çünkü bu tür skandallar her zaman ilginç sohbetlere konu olur: “Şehirde kadınlar şöyle diyordu: ‘Bakanın karısı, kendisine tutkuyla âşık olduğu için köle delikanlısını baştan çıkarmaya çalışıyor. Açıkça yolunu şaşırdığını görüyoruz.’” (Ayet 30)

But palaces are walls with ears, and gossip is always rife. For such scandals always provide interesting conversations: “In the city, women were saying: ‘The Chief Minister’s wife is trying to seduce her slave lad, as she is passionately in love with him. We see that she is clearly going astray.’“ (Verse 30)

Bu tür konularda cahiliyye toplumlarının bütün kadınlarının söylediği türden bir şeydir.

This is the sort of thing women say about such matters in all jāhiliyyah societies.

İşte ilk kez kadının kim olduğunu öğreniyoruz ve Joseph'i satın alan adamın Mısır'ın Başbakanı olduğunu. Bu, skandal kamuoyuna yansıdığında açıklanıyor; kadının durumu ise çarpıcı biçimde anlatılıyor: “Aziz'in karısı, kölesi genç delikanlıyı baştan çıkarmaya çalışıyor, çünkü ona tutkuyla âşık.” (Ayet 30) Onunki, bütünüyle ele geçiren yakıcı bir aşk. Bu yüzden şu yorum yapılıyor: “Açıkça sapıttığını görüyoruz.” (Ayet 30) Bir hükümette önde gelen bir şahsiyetle evli olduğu için örnek alınması gereken kişi olmalıydı. Yine de, kocasının satın aldığı genç adama tutkuyla bağlanmış durumda. Ya da belki bu sözler, yalnızca onun bir skandalın merkezi haline gelmesine dikkat çekmek içindi. Kınanması gereken, işlenen günah değil, yakalanmaktır. Eğer gizli kalırsa, kimseye bir suç yüklenmez.

For the first time we learn who the woman is, and we learn that the man who bought Joseph was Egypt’s Chief Minister. This is announced as the scandal becomes public, with her position graphically described: “The Chief Minister’s wife is trying to seduce her slave lad, as she is passionately in love with him.” (Verse 30) Hers is a consuming love that takes complete hold. Hence the comment: “We see that she is clearly going astray.” (Verse 30) She is supposed to be the role model as she is married to a leading personality in government. Yet she is infatuated with the young man her husband had bought. Or perhaps they were merely commenting on the fact that she had become the centre of a scandal. It is not the offence itself that is reproachable, but of being found out doing it. If it remains concealed, no blame is attached.

Yine yalnızca üst sınıflar arasında görülen bir şeyle karşılaşıyoruz. Bu cesur kadının daha ileri bir entrikasını gösteren bir sahneyle karşılaşıyoruz: "Onların dedikodusunu duyunca, onları çağırttı, onlara bir ziyafet hazırladı ve her birine bir bıçak verdi, sonra (Yusuf'a) dedi ki: 'Çık, onlara kendini göster.' Onu gördüklerinde hayran kaldılar ve ellerini kestiler, 'Allah bizi korusun! Bu bir insan değil! Bu, yüce bir melekten başkası değil!' diye haykırdılar. Kadın dedi ki: 'İşte bu, beni kınamanıza sebep olan kişi! Doğrusu ben onu baştan çıkarmaya çalıştım, ama o iffetini korudu. Şimdi ise, eğer size buyurduğumu yapmazsa, mutlaka zindana atılacak ve gerçekten aşağılanacak.' (Ayet 31-32)"

Again we see something that happens only amongst the higher classes. We are shown a scene of that bold woman’s further engineering: “When she heard of their malicious talk, she sent for them, and prepared for them a sumptuous repast, and handed each one of them a knife and said (to Joseph]: ‘Come out and present yourself to them.’ When they saw him, they were amazed at him, and they cut their hands, exclaiming: ‘God preserve us! This is no mortal man! This is none other than a noble angel.’ Said she: ‘This is he on whose account you have been blaming me! Indeed I have tried to seduce him, but he guarded his chastity. Now, however, if he does not do what I bid him, he shall certainly be thrown in prison, and shall indeed be humiliated.’ (Verses 31-32)

Bu, kendi sarayında bir ziyafet tertip ettiğine işaret etmektedir; dolayısıyla davet ettiği kadınların da aynı çevreden olduğu anlaşılmaktadır. Saray ziyafetine davet edilenler, böyle bir sınıftaki kadınlardır. Onlar bu tür zarif görünüşleri severler. Görünüşe göre yemek yerken, doğu ülkelerindeki âdete uygun olarak minderlere ve divanlara yaslanmışlardır. Bu yüzden o, bu yemeği hazırladı ve misafirlerinin her birine bir bıçak verdi.

She arranged for a banquet in her own palace, which suggests that the women so invited also belonged to the same milieu. It is women in such a class that are invited to a palace banquet. They are the ones who love such gentle appearances. It seems that as they ate, they reclined on cushions and couches, as was the custom in eastern countries. Hence, she prepared this repast, and gave a knife to each one of her guests.

Bu aynı zamanda Mısır'da o dönemde maddi medeniyetin yüksek bir düzeye ulaşmış olduğunu da gösterir. Lüks bir yaşam üst düzeydeydi. Birkaç bin yıl önce yemekte bıçak kullanılması, o dönemde var olan lüksün düzeyini gösterir. Ancak konuklar et doğramak veya meyve soymakla meşgulken, ev sahibesi Yusuf'un görünüşüyle misafirlerini şaşırttı. Ona şöyle talimat verdi: "Çık ve kendini onlara göster." (Ayet 31) Peki onların tepkisi ne oldu? "Onu gördüklerinde, ona hayran kaldılar." Şaşkınlığa uğradılar. "Ellerini kestiler." (Ayet 31) Şaşkınlıklarından ellerini kestiler. Normalde Allah'ın harika yaratışına duydukları hayreti ifade etmek için kullanılan bir sözü söylediler: "Allah korusun! Bu bir insan değil! Bu, soylu bir melekten başkası değil!" (Ayet 31) Bu sözler, topluluklarında Allah'ın birliğine dayanan ilahi inancın izlerinin bulunduğunu da göstermektedir.

This also suggests that material civilization had attained a high standard in Egypt at the time. Luxurious life was at a high standard. The use of knives with a meal several thousand years ago is indicative of the level of luxury that obtained. But as they were engaged with cutting meat or peeling fruit, the hostess surprised her guests with Joseph’s appearance. She instructed him to: “Come out and present yourself to them.” (Verse 31) So what was their reaction? “When they saw him, they were amazed at him.” They were taken by surprise. “They cut their hands.” (Verse 31) In their surprise, they cut their hands. They uttered a word that is normally used to express amazement at God’s wonderful creation. “God preserve us! This is no mortal man! This is none other than a noble angel.” (Verse 31) These words also indicate that there were traces of the divine faith, based on God’s oneness, in their community.

O noktada kadın, kendi sınıfındaki kadınlar karşısında bir puan kazandığını ve bir zafer elde ettiğini hissetti. Kadınlar, Yusuf'a duydukları şaşkın hayranlıklarını gizleyemediler.

At this point she felt that she had scored her point and gained a victory over the women of her class. They could not stop their surprised admiration of Joseph.

Zafer kazanmış olmanın verdiği coşkuyla, bu diğer kadınların önünde alçakgönüllü davranmaya gerek görmedi.

Victorious as she felt, she saw no need for modesty in front of these other women.

Hatta onunla övünebilirdi: Yusuf onun emri altındaydı. Bir noktada ona direnmiş olsa bile, sonsuza dek direnemezdi. Bu yüzden şunu söylemişti: "İşte beni kınadığınız kişi budur." (Ayet 32) Onun ne kadar yakışıklı ve erkeksi olduğunu görebilirsiniz; öyle ki ona hayran kalmamak elde değil: "Gerçekten onu baştan çıkarmaya çalıştım, ama o iffetini korudu." (Ayet 32)

Indeed she could boast that he was under her command. If he resisted her at one point, he could not do so forever. Hence, her statement: “This is he on whose account you have been blaming me.” (Verse 32) You can see how handsome and manly he is, so much so that you cannot help admiring him: “Indeed I have tried to seduce him, but he guarded his chastity.” (Verse 32)

Daha sonra, o adamın kendisinin metresi olduğunu ve söyleneni yapması gerektiğini ısrarla dile getirir. O toplumda, kendisi gibi bir konumdaki bir kadın kendini övmeye ve kibirli davranmaya gücü yeterdi. Diğer kadınların önünde açıkça duyduğu cinsel arzuyu ilan edebilirdi: “Ama şimdi, eğer benim emrettiğimi yapmazsa, kesinlikle hapse atılacak ve gerçekten de alçaltılacaktır.” (Ayet 32)

She goes on to press the point that she was his mistress and that he would have to do as he was told. In that society, a woman in her position could afford to be boastful and arrogant. She could declare publicly in front of other women the sexual urge she felt: “Now, however, if he does not do what I bid him, he shall certainly be thrown in prison, and shall indeed be humiliated.” (Verse 32)

Bu, bir ayartma, ısrar ve tehdidin karışımı. Üstelik bu, bir uyarı maskesinin altına gizlenmiş yeni bir ayartma evresiyle birleşiyor.

What a mixture of temptation, persistence and threat. And this is coupled with a new phase of temptation hidden under a mask of warning.

Yusuf'un, bir toplantıda kadınların açıkça bunu konuştuğunu, bu arada da güzelliklerini gösterip ona olan hayranlıklarını dile getirdiğini duyduğunda ne yapabilirdi? Efendisinin karısının, onu baştan çıkarmaya devam edeceğini açıkça ilan ettiğini duyduğunda tavrı neydi? Sadece Rabbine şu niyazla yönelir: "Rabbim, beni bu davetlerine uymaktansa zindana girmeyi tercih ederim." {Yusuf, 33}

What could Joseph do when he heard this said openly in a social gathering of women who were undoubtedly revealing their beauty and expressing their admiration of him. What was his attitude on hearing his mistress openly declare her intention to carry on attempting to seduce him? He simply turns to his Lord with this appeal: “My Lord, I would sooner be put in prison than comply with what they are inviting me to do.” (Verse 33)

Burada şunu belirtelim: Yusuf, "beni davet ettiği şey" demedi. Hepsi, ya söz, ya bakış ya da hareketle, baştan çıkarma girişiminin bir parçasıydı. Onların hilelerinden kurtulmanın tek yolunun Rabbine sığınmak olduğunu hissetti. Ancak böyle davranırsa onların ayartmasına boyun eğmeyecekti. Bu yüzden şöyle dua eder: "Onların tuzaklarını benden uzaklaştırmazsan, onlara meyledip cahillerden olabilirim." (Ayet 33) Bu, kendi insani zayıflığını bilen birinin bir beyanıdır. Her türlü ayartmaya direnmenin en iyi yolu olduğu için Allah'ın daha fazla gözetimini ve korumasını diler.

We note here that Joseph did not say, ‘what she is inviting me to do’. They were all part of the seduction attempt, either by word, look or movement. He felt that the only way for him to evade their tricks was to appeal to his Lord. That would be the only way he would not yield to their temptation. Hence, he declares: “Unless You turn away their guile from me, I may yield to them and lapse into folly.” (Verse 33) This is a declaration by one who knows his own human weakness. He prays for more of God’s care and protection, because that is the best way to resist all temptation.

“Rabbi ona duasını kabul etti ve onların hilesini ondan uzaklaştırdı. Hiç şüphesiz, işiten ve bilen yalnızca O'dur.” (Ayet 34) Bu, onların yaklaşımlarına ve ikna çabalarına asla boyun eğmeyeceğini anlayıp onu ümitsizliğe düşürme şeklinde olmuş olabileceği gibi, onların ayartmasına karşı daha güçlü bir direnç gösterme biçiminde de olmuş olabilir.

“His Lord answered his prayer and warded off their guile from him. It is He alone who hears all and knows all.” (Verse 34) This might have taken the form of making them despair of him ever yielding to their approaches and persuasion, or might have been in the shape of stronger resistance to their temptation.

“Yalnızca O, her şeyi işitendir ve her şeyi bilendir.” (Ayet 33) O, onların kurduğu tuzağı da, Yusuf'un dualarını da işitir. Tuzağın ardındaki niyeti de, duanın maksadını da bilir.

“It is He alone who hears all and knows all.” (Verse 33) He hears their scheming, and Joseph’s prayers. He knows the intention behind the scheming and the purpose of the prayer.

Böylece Yusuf bu ikinci imtihanda sebat edebildi. Bunu yapabilmek için Allah'ın lütfuna ve iyi korumasına dayanmak zorunda kaldı ve bu sayede günaha düşmekten kurtuldu. Bununla birlikte Yusuf'un kıssasındaki ikinci bölüm sona erdi.

Thus Joseph was able to stand firm through this second trial. He had to rely on God’s grace and good care to do so, and through this managed to avoid falling into sin. With this, the second episode in Joseph’s story is over.

Yusuf (Denemeyle Yüzleşmek) 21-34

Genel Bakış

Mısır'a Yerleşmek

Bir Fitne Denemesi

Sahte İsnat ve Çürütülemez Tanıklık

Bir Skandal Bastırılmalıdır