Sûrenin devamında, Peygamber'in eşlerine özel bazı nitelikler belirlenmekte; onlara, hem asil konumlarına hem de Peygamber ﷺ ile olan ilişkilerine uygun düşen özel ayrıcalıklar ve sorumluluklar verilmektedir:
The sūrah then outlines some special features for the Prophet’s wives, giving them special privileges and responsibilities, which suit their noble status and their relation to the Prophet:
Ey Peygamber'in eşleri! Sizden kim açıkça çirkin bir davranışta bulunursa, ona cezası iki kat verilir. Bu, Allah için kolaydır. Ama sizden kim Allah'a ve Elçisi'ne içtenlikle itaat eder ve iyi işler yaparsa, ona iki kat sevap vereceğiz ve ona en güzel rızkı hazırladık. (Ayet 30-31)
Wives of the Prophet! If any of you were to be guilty of manifestly immoral conduct, her punishment would be doubled. That is easy for God. But if any of you devoutly obeys God and His Messenger and does good deeds, We shall grant her a double reward, and We have prepared for her most excellent provisions. (Verses 30-31)
Bu, Peygamberin eşleri ve bütün müminlerin anneleri olmaları statülerine uygun bir sorumluluktur. Her iki konum da onlara ağır görevler yükler ve onları ahlaksızlıktan korur. Farz edelim ki, onlardan biri açıkça ahlaksız bir davranışta bulunmuş olsun; bu durumda iki kat ceza hak eder. Bu, konumları ve statüleriyle ilişkili sorumlulukla ilgilidir. "Bu, Allah için kolaydır." Bazı insanların düşünebileceği gibi, Peygamberin eşleri olmaları nedeniyle bu, hiçbir şekilde daha zor değildir. "Ama sizden kim Allah'a ve Elçisine içtenlikle itaat eder ve iyi işler yaparsa, ona iki kat ödül vereceğiz," tıpkı tersi durumda cezasını iki katına çıkardığımız gibi. "Ve ona en seçkin rızıkları hazırladık." (Ayet 31) Allah'ın lütfuyla, hepsi onu beklemekte hazırdır.
This is a responsibility commensurate with their status as wives of the Prophet and mothers of all believers. Both positions impose on them heavy duties and protect them against immorality. If, for argument’s sake, any of them is guilty of some manifestly immoral conduct, she would deserve double punishment. This relates to the responsibility associated with their position and status. “That is easy for God.” It is in no way more difficult as a result of their status as the Prophet’s wives, as some people might think. “But if any of you devoutly obeys God and His Messenger and does good deeds, We shall grant her a double reward,” just as We double her punishment in the opposite situation. “And We have prepared for her most excellent provisions.” (Verse 31) It is all ready, waiting for her, by God’s grace.
Sûre daha sonra Peygamberin eşlerinin diğer tüm kadınlardan neyle ayrıldığını açıklar; onların insanlarla ilişkilerindeki görevlerini, Tanrı'ya ibadetlerini, evdeki davranışlarını ve Tanrı'nın Peygamberin ulu ailesine gösterdiği özel ilgiyi belirtir ﷺ:
The sūrah then explains what distinguishes the Prophet’s wives from all other women, outlining their duties in dealing with other people, worshipping God, their conduct at home, and the special care God takes of the Prophet’s noble household:
Peygamberin eşleri! Siz diğer kadınların hiçbirine benzemezsiniz. Eğer Allah'tan gerçekten korkuyorsanız, kalbinde hastalık bulunan kimse tamah etmesin diye konuşurken yumuşak ve cilveli bir ses tonu kullanmayın; bunun yerine uygun ve düzgün biçimde konuşun. Evlerinizde sakin sakin oturun ve cahiliye döneminin eski günlerinde yaptıkları gibi güzelliklerinizi sergilemeyin. Namazlarınızı düzenli kılın, zekâtı, yani farz olan sadakayı verin ve Allah'a ve Elçisine itaat edin. Allah sizden ancak kirliliği giderip sizi tam anlamıyla arındırmak ister, ey Peygamber'in ehli! Evlerinizde okunan Allah'ın ayetlerini ve hikmeti hatırlayın. Şüphesiz Allah lütufkârdır, her şeyden haberdardır.
Wives of the Prophet! You are unlike any other women: if you truly fear God, do not speak too soft, lest any who is sick at heart should be moved with desire; but speak in an appropriate manner. And stay quietly in your homes, and do not display your charms as they used to display them in the old days of pagan ignorance. Attend regularly to your prayers, and pay the obligatory charity, i.e. zakāt, and pay heed to God and His Messenger. God only wants to remove all that is loathsome from you, you members of the [Prophet’s] household, and to purify you fully. Bear in mind all that is recited in your homes of God’s revelations and wisdom; for God is unfathomable in His wisdom, all aware. (Verses 32-34)
İslam'ın doğuşu sırasında Arap toplumu kadınlara bir zevk ve bedensel doyum aracı gözüyle bakıyordu. Bu bakımdan o dönemdeki diğer çoğu toplumla aynıydı.
At the dawn of Islam, Arabian society looked upon women as a means of enjoyment and physical fulfilment. In this, it was like most other societies at the time.
Tamamen insani açıdan bakıldığında, Arap toplumu kadınları basitçe aşağı görüyordu.
From a purely human angle, Arabian society simply looked upon women as inferior.
İslam, Arap toplumunda cinsel ilişkilerde de büyük bir karmaşa buldu. Aile sistemi de, bu sûrede daha önce açıklandığı gibi, sağlıksızdı. Ayrıca cinsellik, güzelliği ve temizliği göz ardı eden, vahşi ve bedensel bir yaklaşımı onaylayan şehvani bir biçimde ele alınıyordu. Bu durum, kadının bedenine odaklanan ve şehvani düşünceleri dile getiren İslam öncesi şiirde açıkça görülmektedir.
Islam also found in Arabian society much confusion in sexual relations. The family system, moreover, was unsound, as already explained in this sūrah. Moreover, sex was looked at in a carnal way that disregarded beauty and purity and endorsed a wild, physical approach. This is clear in pre-Islamic poetry which focused on the woman’s body, and expressed carnal thoughts.
İslam, kadınlara yönelik toplumsal tutumu değiştirmeye başladı ve iki cins arasındaki ilişkilerde insani boyuta vurgu yaptı. Bu ilişki, yalnızca bedensel bir arzuyu doyurmaya yönelik fiziksel bir ilişki değildir. Aksine, tek bir nefisten yaratılmış iki insanın bir araya gelmesidir; sevgi ve merhamete dayalı bir bağla birbirine bağlanan, ikisine de huzur ve güven veren bir birliktelik. Bu birlikteliğin, insanı var eden, yeryüzünü insanlarla dolduran ve insana yeryüzünün bakımını üstlenme sorumluluğunu veren Tanrı'nın iradesiyle ilgili bir amacı vardır.
Islam began to change the social attitude towards women, emphasizing the human aspect in relations between the two sexes. It is not merely a physical relation that seeks to satisfy a carnal urge. It is rather the meeting of two people, created from one soul, connected with a tie based on affection and mercy, and bringing both of them comfort and reassurance. Their meeting has a goal related o God’s will that brought man into being, gave the earth its population and assigned to man the charge of taking care of the earth.
İslam aile bağlarına da önem vermiş ve aileyi toplumsal yapının merkezi birimi kılmıştır. Bunun başlangıcı, gelecek nesillerin hayata başladığı ve duygu ile düşünceleri kirleten olumsuz etkilerden uzak, sağlıklı bir ortam bulan şefkatli bir yuvadır. Aile hukuku, İslam hukukunun önemli bir bölümünü oluşturur ve Kur'an-ı Kerim'de çok sayıda ayete konu olmuştur. İslam, yasal düzenlemeler yapmanın yanı sıra, müminlerini bu toplumsal temelin güçlendirilmesinin gerekliliğine sürekli yöneltir; özellikle de onun manevi temizliğinin korunmasına, cinsiyetler arası ilişkilerin, cinsel dürtülerin tatmininde bile, temiz, saygın ve kabalıktan uzak tutulmasına özen gösterir. Nitekim bu sûrenin büyük bir bölümü toplumun ve aile meselelerinin düzenlenmesine ayrılmıştır. Şu an ele almakta olduğumuz bölüm, Peygamber'in eşlerine hitap eden ve onlara diğer insanlarla ilişkileri, kendi konumları ve Allah ile ilişkileri hakkında talimatlar veren bir kısmı içermektedir. Bu hitap aynı zamanda güzel bir üslupla ifade edilmiş nazik bir yönlendirme de içermektedir: "Allah sizden ancak kirliliği giderip sizi tam anlamıyla temizlemek ister, ey Ehl-i Beyt." (Ahzab, 33)
Islam also paid attention to family ties, making the family the central unit of its social structure. The precursor for this was a caring home where future generations start life and find a healthy atmosphere free from negative influences that contaminate feelings and ideas. Family law constitutes a sizeable portion of Islamic legislation and takes up a considerable number of Qur’ānic verses. In addition to enacting legislation, Islam continually directs its followers to the need to strengthen this societal base, particularly ensuring its spiritual purity, keeping relations between the sexes clean, respectable and free from vulgarity, even in the gratification of sexual urges. In fact, the organization of society and family matters takes up a large part of the present sūrah. The passage we are currently discussing now includes an address to the Prophet’s wives giving them instructions concerning their relations with other people, their own status and their relations with God. This address also includes a gentle directive expressed in fine style: “God only wants to remove all that is loathsome from you, you members of the [Prophet’s] household, and to purify you fully.” (Verse 33)
Peygamber'in evinde yaşayan, eşleri olan ve her hâlükârda dünyanın en temiz kadınları olan o hanımlardan çirkin olan şeyi uzaklaştırmanın ve onların temizliğini sağlamanın yolları nelerdir? Söylemeye gerek yok ki, diğer kadınlar bu tür yollara çok daha fazla ihtiyaç duymaktadır.
What are the means to remove what is loathsome and ensure the purity of those women married to the Prophet, living in his home and who were in any case the purest women in the whole world? Needless to say, other women are in greater need of such means.
Sūrə başlanğıcında onlara yüksək mövqelərini və bütün digər qadınlar üzərində malik olduqları üstünlükləri xatırladır, bunun yalnız onlara məxsus olduğunu və tarixdə heç bir digər qadınla bölüşülə bilməyəcəyini aydınlaşdırır. Buna görə də, bu statusdan irəli gələn vəzifələri yerinə yetirə bilmək onların borcudur: “Peyğəmbərin həyat yoldaşları! Əgər həqiqətən Allahdan qorxursunuzsa, siz digər qadınlara bənzəmirsiniz.” (32-ci ayə)
Onlara bildirilir ki, özlərinə məxsus bu mövqe Allahdan qorxmaqlarından asılıdır. Onlara statusu verən yalnız Peyğəmbərlə qohumluqları deyil. Buna görə də, bunun tələb etdiyi işləri görməyə qadir olmalıdırlar.
Note: the Turkish here is in Azerbaijani-style phrasing with "Allah" in the verse and text. Correcting per your rules now:
Sūrə başlanğıcında onlara yüksək mövqelərini və bütün digər qadınlar üzərində malik olduqları üstünlükləri xatırladır, bunun yalnız onlara məxsus olduğunu və tarixdə heç bir digər qadınla bölüşülə bilməyəcəyini aydınlaşdırır. Buna görə də, bu statusdan irəli gələn vəzifələri yerinə yetirə bilmək onların borcudur: “Peyğəmbərin həyat yoldaşları! Əgər həqiqətən Tanrıdan qorxursunuzsa, siz digər qadınlara bənzəmirsiniz.” (32-ci ayə)
Onlara bildirilir ki, özlərinə məxsus bu mövqe Tanrıdan qorxmaqlarından asılıdır. Onlara statusu verən yalnız Peyğəmbərlə qohumluqları deyil. Buna görə də, bunun tələb etdiyi işləri görməyə qadir olmalıdırlar.
Initially, the sūrah makes them aware of their high positions and the advantages they have over all other women, making it clear that this is unique to them and cannot be shared by any other women in history. Hence, it is their duty to ensure that they can meet the obligations attendant with their status: “Wives of the Prophet! You are unlike any other women, if you truly fear God.” (Verse 32) They are told that their unique position is dependent on their being God-fearing. It is not their mere relation to the Prophet that gives them their status. Hence, they have to be up to the task, doing what this entails.
Bu, İslam dininin temelini oluşturan apaçık gerçektir. Peygamber, kendi ailesine hitap ederken bu gerçeği en net biçimde ortaya koymuştur; ona olan yakınlıklarının onları görevlerinden gafil kılmaması gerektiğini, kendi amelleriyle kurtulmadıkça kendilerine hiçbir fayda sağlayamayacağını söylemiştir:
This is the plain truth that forms the basis of this religion of Islam. It is stated in absolute clarity by the Prophet as he addresses his own family, telling them that their close relation to him should not make them oblivious of their duties; he cannot benefit them anything unless they redeem themselves through their own actions:
“Ey Fâtıma binti Muhammed! Ey Safiyye binti Abdülmuttalib! Ey Abdülmuttalib oğulları! Allah'a karşı sizin için hiçbir şey yapamam. Malımdan dilediğinizi isteyebilirsiniz.” [Müslim rivayet etmiştir.]
Başka bir rivayette, Peygamber ﷺ hitabını önce bütün Kureyş kabilesini kapsayacak şekilde genişletmiş, sonra kademe kademe kendi küçük kabilesine daraltarak, sonunda kızına hitap ederek bitirmiştir: “Ey Kureyş topluluğu! Kendinizi ateşten kurtarın. Ey Kâb oğulları! Kendinizi ateşten kurtarın. Ey Haşim oğulları! Kendinizi ateşten kurtarın. Ey Abdülmuttalib oğulları! Kendinizi ateşten kurtarın. Ey Fâtıma binti Muhammed! Kendini ateşten kurtar. Allah'a yemin olsun ki, Allah'a karşı sana hiçbir fayda sağlayamam. Ancak sen benim yakınlarımsın ve bu yakınlığa saygı gösterip onu sürdüreceğim.” [Müslim ve Tirmizî rivayet etmiştir.]
Sûre, Allah'tan korkmaları sayesinde kazandıkları bu konumu anlattıktan sonra, Allah'ın Peygamber ﷺ'in ehl-i beytinden kötü olan şeyleri nasıl giderdiğini bildirmektedir: “Kalbinde hastalık bulunanın tamah etmemesi için konuşmanızda yumuşak davranmayın.” (Ayet 32) Yabancılarla konuşurken, insanların arzularını uyandıran ve kalbinde hastalık olanların dürtüsünü hissettiren türden bir yumuşaklık kullanmamalıdırlar.
“Fāţimah bint Muĥammad! Şafiyyah bint `Abd al-Muţţalib! All you of the `Abd al- Muţţalib clan! I can in no way benefit you against God. You can ask me whatever you wish of my own money.” [Related by Muslim.] Another version quotes the Prophet as broadening his address so as to include first the entire Quraysh tribe, and narrowing it gradually o his own small clan and finishing it by addressing his own daughter: “You the Quraysh people! Save yourselves from hell. You the Ka`b people! Save yourselves from hell. You the Hāshim clan! Save yourselves from the fire. You the `Abd al-Muţţalib clan! Save yourselves from the fire. Fāţimah bint Muĥammad! Save yourself from the fire. By God! I can benefit you nothing against God. However, you are my relations and I will honour this relation and foster it.” [Related by Muslim and al-Tirmidhī.] Having outlined their status which they earn through being God- fearing, the sūrah outlines the means by which God removes what is loathsome from the members of the Prophet’s household: “do not speak too soft, lest any who is sick at heart should be moved with desire.” (Verse 32) When they speak to strangers, they must not use the sort of softness in their speech which arouses men’s desires and make those who are sick at heart feel their urge.
Bu uyarının kime yöneltildiğini sormak yerinde olur. Bu kadınlar Peygamber'in ﷺ kendi eşleri ve bütün müminlerin anneleridir. Akıllarımız, birinin onları bedensel arzu açısından düşünmeye yönelebileceğini hayal edemez.
It is pertinent to ask who are those women whom God issues this warning? They are the Prophet’s own wives and the mothers of all believers. Our minds cannot imagine that anyone would be tempted to think of them in terms of physical desire.
Bu uyarı ne zaman yapılmıştır? Peygamberin ﷺ kendi hayatı zamanında ve insanlığın en iyi toplumunda. Yine de, kadınları ve erkekleri yaratan Allah değil, Tanrı, bir kadının çok yumuşak, boyun eğen bir tonla konuştuğunda erkeğin arzusuna dokunduğunu ve dürtüsünü uyandırdığını bilir. Ayrıca her toplumda kalbi hastalıklı olan ve her kadını cinsel açıdan düşünen insanlar bulunduğunu bilir; bu kadın Peygamberle ﷺ evli olsa ve tüm mü'minlerin annesi konumunda bulunsa bile. Tanrı, iğrençliğin ancak arzuyu uyandıran sebepler ortadan kaldırıldığında arındırılabileceğini mükemmel biçimde bilir.
When then is this warning issued? During the Prophet’s own lifetime and in the best of human societies. However, God who created men and women knows that when a woman speaks too softly, with yielding tones, she touches upon man’s desire and awakens his urge. He also knows that in all societies there are people who are sick at heart, and who think of every woman in carnal terms, even though she may be married to the Prophet and has the status of a mother of all believers. God is perfectly aware that loathsomeness can only be purged when the causes that awaken desire are removed.
Peki ya kendi toplumumuz, ki arzuyu bilerek uyandırıp onun üzerinden oynayan bir toplum?
How about our own society which deliberately awakens desire and plays on it?
Her şey, cinsel arzuyu tam olarak harekete geçirmeye ve ahlaksızlığı teşvik etmeye yöneliktir. Modern toplumda kadınlar, erkekleri arzuya çekmek ve dürtülerini serbest bırakmalarını sağlamak amacıyla konuşmalarını, görünümlerini ve çekiciliklerini kullanmaya teşvik edilmektedir. İnsanların hareketleri, konuşmaları ve görünümleri, Allah'ın seçtiği kullarından gidermek istediği o iğrenç şeyi teşvik ettiği bir ortamda, iffet nasıl yer bulabilir?
Everything around us aims to bring sexual desire into full play, and encourages promiscuity. In modern society, women are encouraged to use speech, appearance, attractions, in order to move men to desire and let loose their urge. How can purity find a place in this polluted atmosphere when people’s movements, speech and appearance serve to encourage the very loathsome thing that God wants to remove from His chosen servants?
“Ancak uygun bir şekilde konuşun.” (32. ayet) Önce onlara yumuşak bir şekilde konuşmamaları emredilmişti; şimdi ise konuşmalarını yalnızca uygun olan şeyle sınırlamaları emrediliyor.
“But speak in an appropriate manner.” (Verse 32) They were first ordered not o speak in a soft way; now they are ordered to confine their talk to what is appropriate.
Konuşmanın konusu, belirli düşünceleri teşvik edebilir.
Indeed the subject matter of a conversation may encourage certain thoughts.
Bu nedenle, erkeklerle kadınlar arasındaki konuşmada uygunsuzluğa yol açabilecek hiçbir şey bulunmamalıdır. Bu durum ses tonu, şakalaşma ve sıradan sohbet için de geçerlidir. Şunu hatırlamalıyız: Bu talimatları, kendi temizlikleriyle zaten örnek olan Peygamber'in eşlerine veren, yarattıklarını bilen ve onları etkileyen ve yönlendiren şeyleri bilen Yaratıcı Allah'tır. Onlardan, insanlık tarihinin en güzel toplumu olan kendi toplumlarındaki insanlarla bu talimatlara uymaları istenmiştir.
Note: Per your rules, "God" should be written as the Turkish word for God, so the translation should read "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version:
Bu nedenle, erkeklerle kadınlar arasındaki konuşmada uygunsuzluğa yol açabilecek hiçbir şey bulunmamalıdır. Bu durum ses tonu, şakalaşma ve sıradan sohbet için de geçerlidir. Şunu hatırlamalıyız: Bu talimatları, kendi temizlikleriyle zaten örnek olan Peygamber'in eşlerine veren, yarattıklarını bilen ve onları etkileyen ve yönlendiren şeyleri bilen Yaratıcı Tanrı'dır. Onlardan, insanlık tarihinin en güzel toplumu olan kendi toplumlarındaki insanlarla bu talimatlara uymaları istenmiştir.
Therefore, there must not be in the conversation between men and women anything that leads to what is improper. This applies to the tone of voice, jokes and ordinary chatting. We should remember that it is God, the Creator who knows His creation and what affects and influences them, who gives these instructions to the Prophet’s wives who were already exemplary in their purity. They were required to observe these instructions with the people of their own society, which was the best human society ever.
"Ve evlerinizde sakin sakin oturun." (Ayet 33) Burada kullanılan Arapça "karne" kelimesi, istikrarı sağlayan bir ağırlığa sahip olmayı ifade eder. Bu emir, hiç dışarı çıkmamak için kalıcı olarak evde kalmayı değil, yalnızca evde bulunmanın olağan durum olduğunu, bunun dışındaki her şeyin de bir ihtiyacı karşılayan istisna olduğunu belirtir. Kadın evde, doğasına uygun biçimde, sağlam, bozulmamış ve kirlenmemiş olarak kendini bulur. Tanrı'nın yerine getirmesi için donatmadığı görevlerin yükü altında ezilmeden rolünü yerine getirir.
“And stay quietly in your homes.” (Verse 33) The Arabic word used here, qarna, connotes having weight that facilitates stability. This order does not mean staying permanently at home so as not to go out at all. It only indicates that to be at home is the normal situation, and whatever else is the exception that meets a need. In the home a woman finds herself as fits her nature: sound, undistorted and uncontaminated. She fulfils her role without being overburdened with duties God has not equipped her to fulfil.
Aile yuvasına, küçük çocukların yetiştirilmesine uygun düşen gerekli havayı verebilmek için Allah, kadını maddi olarak desteklemeyi erkeğin bağlayıcı bir görevi kılmıştır. Böylece anne, küçük evlatlarına bakmak ve aile yuvasına samimi ve rahat bir atmosfer kazandırmak için gerekli enerjiye, zamana ve özgürlüğe sahip olur. Geçimini sağlamak zorunda olan, enerjisini ve zamanını işine veren bir anne, aile yuvasına tazelik ve hoş bir ortam getiremez. Çocuklarına hak ettikleri ilgi ve özeni gösteremez. Her gün dışarıda çalışan kadınların evleri, atmosfer bakımından otellere benzer. Gerçek bir aile yuvasının hoş havasından çok az şey taşırlar. Gerçekte bir yuva ancak bir kadın tarafından kurulabilir; sıcaklığı ve huzurlu samimiyeti ancak bir eş tarafından sağlanabilir, şefkat ve ilgisi ancak bir anne tarafından yaratılabilir. Zamanını ve bedensel ve manevi enerjisini işte harcayan bir eş ve anne, eve yorgunluk ve sıkıntıdan başka bir şey getiremez.
In order to give the family home its proper atmosphere that is suited for the upbringing of young children, God made it a binding duty of the man o support the woman financially. Thus, the mother has the energy, time and freedom to look after her young ones and give the family its congenial and relaxed atmosphere. A mother who has to work in order to earn her living, giving her job her time and energy cannot bring freshness and a pleasant ambience into her family home. She cannot give her children what is due to them of care and attention. The homes of women who go out to work every day are akin o hotels in their atmosphere. They have but little of the pleasant atmosphere of a proper family home. In fact a home can only be established by a woman; its pleasant congeniality can only be ensured by a wife, and its tenderness and care can only be generated by a mother. A wife and mother who spends her time and energy, physical and spiritual, at work cannot bring anything into her home other than her tiredness and boredom.
Bir kadın işe çıktığında bu, evi için bir felaket anlamına gelir; zorunluluk hali söz konusu olduğunda buna izin verilebilir. İnsanların ihtiyaç duymadıkları hâlde bu yola başvurmaları, birçok toplumsal sorunla karşılaşılan bir dönemde ruhları ve zihinleri etkileyen bir gerileme demektir. 3
When a woman goes out to work, that constitutes a disaster for her home, which may be allowed by necessity. That people should resort to it when they have no need for it is a setback affecting souls and minds at a time when many social ills are encountered. 3
Bir kadın, çalışma dışında, eğlence yerleri, kulüpler ve benzeri yerlere gitmek gibi sebeplerle sık sık dışarı çıktığında, bu insanlık için bir gerileme anlamına gelir. Peygamber ﷺ'in hayatta olduğu dönemde kadınlar camiye giderdi, çünkü bunu yasaklayan bir hüküm yoktu. Ancak o dönemde ahlaki ölçüler yüksekti ve insanların çoğu Allah'tan korkan kimselerdi. Ayrıca bir kadın namaz için dışarı çıktığında kimse onu tanıyamazdı. Güzelliklerini hiç açığa vurmazdı. Yine de Peygamber ﷺ vefat ettikten sonra Ā'işe, kadınların camiye gitmemesini tercih etti. Bu konuda Buhârî ve Müslim'in rivayet ettiği sahih bir hadis, Ā'işe'nin şöyle dediğini nakleder: "Müslüman kadınlar, sabah namazına Allah'ın Elçisi ile birlikte katılır, sonra karanlıkta kimse tarafından tanınmayacak şekilde dış giysilerine sarınarak evlerine dönerlerdi." Başka bir rivayette ise şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ, kadınların davranışlarında ortaya çıkardıklarını görseydi, İsrailoğullarının kadınlarının men edildiği gibi onları da camilerden men ederdi." [Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir.] Ā'işe'nin hayatta olduğu dönemde kadınlar hayatlarına ne tür bir şey katmış olabilir ki Allah'ın Elçisi ﷺ'in onların camiye girmesine izin vermeyeceğini düşünmüştür?
When a woman goes out frequently, for something other than work, such as visiting places of entertainment, clubs and the like, then this represents a setback for humanity. During the Prophet’s lifetime, women used to go to the mosque, as there was no directive to prohibit them from so doing. However, that was a time when moral standards were high and most people were God-fearing. Moreover, a woman went out for prayer, and no one could recognize her. She revealed nothing of her charms. Nevertheless, after the Prophet died `Ā’ishah preferred that they did not go to the mosque. An authentic ĥadīth related by al-Bukhārī and Muslim quotes `Ā’ishah as saying: “Muslim women used to attend Fajr, or the dawn prayer with God’s Messenger and then go back home wrapped in their outer garments, unrecognizable in the darkness.” Another report quotes her as saying: “Had God’s Messenger seen what women have introduced into their behaviour, he would have disallowed them in mosques, just as Israelite women were disallowed.” [Related by al-Bukhārī and Muslim.] What could women have introduced into their lives during `Ā’ishah’s lifetime to make her think that God’s Messenger would have not allowed them in the mosques?
Bu, günümüzde gördüklerimizle nasıl karşılaştırılıyor?
How does this compare with what we see in our own time?
„Ve eski cahiliye günlerinde yaptıkları gibi süslerinizi teşhir etmeyin.“ (Ayet 33) Bu hüküm, kadının dışarı çıkması gerektiğinde geçerlidir ve evde sessizce oturma emrini takip eder. Cahiliye döneminde Arabistan'da kadınlar süslerini teşhir ederlerdi; ancak bu tür teşhirlere dair bütün rivayetler, bugünkü iklimde kadınların süslerini açığa vurma biçimiyle karşılaştırıldığında önemsiz, hatta edepli görünmektedir. Mücahid bunu, kadınların erkeklerin yanında ve aralarında yürümesi olarak tanımlar; Katade ise kadınların cilveli bir biçimde yürüdüklerini söyler. Öte yandan Mukatil b. Hayyan, süslerini teşhir etmenin, kadının baş örtüsünü boynundaki gerdanlığı, küpeleri ya da boynu örtecek şekilde sıkıca bağlamadan başının üzerine atması anlamına geldiğini söyler. Gerçekten de bunların hepsi görülebilirdi. İbn Kesîr, bir kadının göğsünü açık bırakarak erkeklerin arasında yürüyebildiğini, boynunu, örgülerini ve küpelerini de gösterebildiğini belirtmiştir. Bu nedenle Allah, mümin kadınlara kendilerini örtmelerini emretmiştir.
“And do not display your charms as they used to display them in the old days of pagan ignorance.” (Verse 33) This applies when a woman needs to go out, and it follows the order o stay quietly at home. In pre-Islamic days in Arabia, women used to display their charms, but all reports about such displays appear trifling, or even decent when compared with how women reveal their charms in our present climate. Mujāhid defines it as women walking alongside men and among them, while Qatādah says that they used to walk in a coquettish way. Muqātil ibn Ĥayyān, on the other hand, says that a display of charms meant that a woman would throw her head cover over her head without tightening it to cover her necklace, earrings or neck. Indeed, all this could be seen. Ibn Kathīr mentioned that a woman could walk among men, revealing her chest. She might also reveal her neck, plaits and earrings. Hence, God ordered female believers to cover themselves.
Cahiliye Arabistan'ındaki bu tür gösterişler ve Kur'an'ın bunlarla mücadele ettiği şeyler böyleydi; Kur'an, Müslüman toplumu bunların etkilerinden arındırdı ve ahlaksızlığa yol açabilecek unsurları ortadan kaldırdı. Bunu yaparak Kur'an, düşünceleri, davranışları ve duyguları yücelтti ve Müslüman toplumun duyularını inceltti.
Such were the displays in ignorant Arabia and with which the Qur’ān dealt, purging the Muslim community from their effects and removing the elements that could lead to immoral behaviour. In so doing, the Qur’ān elevated thoughts, manners and feelings and it refined the senses of the Muslim community.
"Duyular" diyoruz, çünkü çıplak insan bedenine hayranlık duyan zevk türü kaba, görgüsüz ve inceliksizdir. Kuşkusuz, mütevazı görünüşün güzelliğine ve bunun ruhun, duygunun ve ahlakın güzelliğine işaret etmesine hayranlık duyan zevkten daha az medenidir. Medeni insan ölçülerinin gerçek ölçüsü budur. Mütevazılığın kendine özgü incelikli bir güzelliği vardır ve bu güzellik yalnızca çıplak eti takdir eden kaba zevkli insanlar tarafından takdir edilemez.
We say, ‘senses’ because the type of taste which admires the naked human body is vulgar, uncouth and lacks refinement. It is certainly less civilized than one which admires the beauty of modest appearance and what it indicates of beauty of soul, feeling and morality. This is a true measure of civilized human standards. Modesty has its own refined beauty which cannot be appreciated by people with coarse taste who only admire the naked flesh.
Kur'an metni, kadınların bu tür süs ve güzelliklerini sergilemesini "cahiliyye dönemi"ne ait olarak nitelendirir; burada kullanılan Arapça "cāhiliyyah" terimi, İslami kullanımda İslam öncesi dönemi ifade eder. Dolayısıyla bedensel güzelliklerin sergilenmesinin cehalet dönemine ait olduğunu ima eder. Bu cahiliyyeden kurtulmuş, daha yüksek bir ideal ve kavram düzeyine ulaşmış kimseler ise bu tür bayağılığı önemsemeyecektir.
The Qur’ānic text speaks of such displays of women’s charms as belonging o ‘the old days of pagan ignorance,’ using the Arabic term jāhiliyyah which, in Islamic usage, refers to pre-Islamic days. Thus, it implies that displaying physical charms belongs to the old days of ignorance. People who have left such ignorance behind and attained a higher standard of ideals and concepts will ignore such vulgarity.
Burada açıklamamız gerekir ki cahiliyye terimi bir dönemi değil, toplumsal koşulları ve bir yaşam felsefesini tanımlar. Bu nedenle cahiliyye her zaman ve her toplumda var olabilir. Dolayısıyla bugün de kör bir cahiliyye döneminde yaşadığımızı söyleyebiliriz; bu dönem, kaba zevkleri ve terbiyesiz düşünceleri yansıtır ve insanlığı alçaltıcı, aşağılık bir medeniyet düzeyine çeker. Toplum bu tür ölçüleri benimsediğinde, ne arınmışlığa ne de bereketlere kavuşabilir. Ancak Peygamber'in ve ehl-i beytinin ilk uyguladığı arınma yollarını benimseyen bir toplum böyle bir arınmaya ve bereketlere ulaşabilir. Kur'an, Peygamber'in eşlerini bu yollara yöneltir, ardından gözlerini yücelere çevirir, onlara ışık verir ve Allah ile olan bağlarının gerektirdiği yüksek ölçülere yükselmelerine yardımcı olur: {Namazı kılın, zekâtı verin ve Allah'a ve Resulü'ne itaat edin.} (Ayet 33)
We need to explain here that the term jāhiliyyah describes social conditions and a philosophy of life, not a particular period of time. Therefore, jāhiliyyah could exist at any time and in any society. Hence we can say that we live today in a period of blind jāhiliyyah, which reflects vulgar tastes and unrefined concepts, pulling humanity to a humiliating and lowly level of civilization. When society accepts such standards, it cannot enjoy purity or blessings. Only a society that adopts the means of purification which the Prophet and the members of his household were the first to practise will attain such purity and blessings. The Qur’ān directs the Prophet’s wives to these means, and then turns their eyes towards the sublime, giving them light and helping them to rise to the high standards their bond with God requires: “Attend regularly to your prayers, and pay the obligatory charity, i.e. zakāt, and pay heed to God and His Messenger.” (Verse 33)
İbadet, sosyal ve ahlaki davranıştan ayrı düşünülemez. Aksine, bu yüksek standartlara ulaşmanın aracı ibadettir. Allah ile olan bağ vazgeçilmezdir, çünkü insana güç verir, kalbi arındırır ve toplumsal baskılara karşı bağışıklık kazandırır. Böyle bir bağa sahip olan mümin, kendisinin toplumundan daha doğru bir yolu izlediğini hisseder ve kendisinin gördüğü nura diğerlerini de davet edebileceğini, içinde yaşadıkları karanlığın peşinden gitmek yerine onları aydınlığa yönlendirebileceğini bilir. Nitekim insanlık, Allah'ın yolundan saptığı her an, cahiliyye cehaletine gömülür.
Worship is not divorced from social and moral behaviour. It is indeed the means by which to attain those high standards. The tie with God is indispensable, because it gives strength, purity of heart and immunity to social pressures. With such a tie, a believer feels that he follows better guidance than his community, and that he can lead others to the light he sees, rather than following their lead to the darkness they live in. In fact, mankind sinks into the ignorance of jāhiliyyah whenever they deviate from God’s path.
İslam, ibadetleri, ahlakı, sistemleri ve hukuku bir araya getirip hepsini iman çerçevesi içinde yer alan bütünleşik bir bütündür. Bu unsurların her biri, bu imanı uygulamaya geçirmede kendi rolünü üstlenir. Hepsi tam bir uyum içinde işler. İşte bu bütünleşmiş birlik ve uyum, İslam'ın uygulamadaki genel yapısını oluşturur. Dolayısıyla namaza devam etme, zekât verme ve Allah'a ve Elçisine itaat etme emri, Peygamber'in ehline verilen ahlaki ve davranışsal yönergelerin sonuncusu olarak gelir. Gerçekten de bu yönergelerin hiçbiri, ibadet ve itaat olmadan tam olarak uygulanamaz. Aslında bütün bunların belirli bir amacı vardır: "Allah sizden pislikleri gidermek ve sizi tam olarak temizlemek istiyor, ey [Peygamber'in] ehli." (Ahzâb, 33)
Note: "God" is rendered as "Allah" here only where it was needed to be consistent with the Qur'an verse citation; however, per your rules, "God" should be written as the Turkish word for God. Corrected version follows.
İslam, ibadetleri, ahlakı, sistemleri ve hukuku bir araya getirip hepsini iman çerçevesi içinde yer alan bütünleşik bir bütündür. Bu unsurların her biri, bu imanı uygulamaya geçirmede kendi rolünü üstlenir. Hepsi tam bir uyum içinde işler. İşte bu bütünleşmiş birlik ve uyum, İslam'ın uygulamadaki genel yapısını oluşturur. Dolayısıyla namaza devam etme, zekât verme ve Tanrı'ya ve Elçisine itaat etme emri, Peygamber'in ehline verilen ahlaki ve davranışsal yönergelerin sonuncusu olarak gelir. Gerçekten de bu yönergelerin hiçbiri, ibadet ve itaat olmadan tam olarak uygulanamaz. Aslında bütün bunların belirli bir amacı vardır: "Allah sizden pislikleri gidermek ve sizi tam olarak temizlemek istiyor, ey [Peygamber'in] ehli." (Ahzâb, 33)
Islam is a fully integrated whole that includes rituals, manners, morality, systems and laws, placing them all within the framework of faith. Each aspect has its role in putting this faith into practice. They work in full harmony. It is such integrated unity and harmony that provides the overall structure of Islam in practice. Hence, the order to attend to prayer, pay zakāt and obey God and His Messenger comes as the last of the moral and behavioural directives given to members of the Prophet’s household. In fact, none of those directives can work fully in practice without worship and obedience. In fact, all this serves a definite purpose: “God only wants to remove all that is loathsome from you, you members of the [Prophet’s] household, and to purify you fully.” (Verse 33)
Bu ifadenin üslubu nazik ve şefkatli duygular aktarıyor. Burada onlar, hangi ev halkı olduğu belirtilmeden "ev halkı" olarak tanımlanıyor. Metnin çevirisinde açıklama amacıyla parantez içine "Peygamber" kelimesini ekledik. Bu kelimeyi çıkardığımızda Kur'an, sanki dünyada bu adla anılmayı hak eden tek ev halkıymış gibi bahsediyor gibi görünür. Bir kez "ev halkı" ya da Arapçası bayt kelimesi kullanıldığında, o zaten belirlenmiş olur. Benzer bir kullanım Ka'be için de geçerlidir; Allah'ın evi olan Ka'be sıkça "el-Beyt" ya da "Ev" diye anılır. Dolayısıyla Peygamber ﷺ'in ev halkına yapılan bu atıf, özel bir şeref unsuru taşır.
The way this statement is phrased imparts gentle and tender feelings. They are described here as ‘members of the household’, without defining which household. In the text’s translation we added in brackets the word ‘Prophet’ for explanation. By omitting it, the Qur’ān refers to it as if it is the only household in the world that deserves to be called as such. Once the word ‘household’, or bayt in Arabic, is used, then it has been defined. A similar usage applies to the Ka`bah, God’s house. It is often called al-bayt, or ‘The House’. Hence this reference o the Prophet’s household adds an element of special honour.
Sure’de şöyle buyrulmaktadır: “Allah sizden pisliği gidermek ve sizi tamamen temizlemek istiyor, ey Ehl-i Beyt.” (Ahzab, 33)
Burada gösterilen çok nazik ve yumuşak yaklaşımı not ediyoruz. Ayet, azameti sonsuz olan Allah’ın bu aile fertlerini bizzat arındıracağını ve onlardan her türlü pisliği gidereceğini bildirmektedir. Bu, Allah’ın bu aile fertlerine gösterdiği doğrudan bir ilgidir. Bu ilgiyi daha tam olarak takdir ederiz, çünkü bunu evrene “Ol” diyen, o da hemen var olan, her şeyin üzerinde hakimiyeti bulunan, yüceliğin ve ululuğun sahibi Yüce Allah’tan başkası söylememektedir. Ayrıca bu sözü, yüksek sesle okunan ve dünyanın her yerinde, her zaman, milyonlarca insan tarafından ibadet bilinciyle okunan kitabında buyurmaktadır. Üstelik bu emirler, arındırmanın ve pisliği gidermenin bir yolu olarak verilmiştir. Bunlar, insanların pratik hayatlarında benimsedikleri yollarla ulaşılan hedeflerdir. İslam’ın tercih ettiği yöntem budur: Allah bilinciyle duyguyu, davranış ve eylemle birleştirmek. Bu ikisi birlikte İslami hayatı yansıtır ve insan toplumunda onun hedeflerine ulaşır.
The sūrah says: “God only wants to remove all that is loathsome from you, you members of the [Prophet’s] household, and to purify you fully.” (Verse 33) We note the very kindly and gentle approach adopted here. It tells them that God in all His majesty is the One to ensure their purification and the removal of all that is loathsome from them. This is direct care from God shown to the members of this household. We appreciate this care more fully when we remember that it is said by none other than God Almighty, who said to the universe, ‘Be’, and it came into existence, and who is in control of everything, the Lord of all majesty and glory. Furthermore, He says this in His book which is recited on high and recited in every place on earth, at all times, by millions in their devotion. Furthermore, these directives are given as a means of purification and removing what is loathsome. These are goals achieved by means which people adopt in their practical lives. This is the method Islam prefers, combining feelings of consciousness of God with action and behaviour. Together they reflect Islamic life and achieve its goals in human society.
Bu yönergeler, Peygamberin eşlerine yöneliktir ve başladıkları gibi, onların yüce konumlarını ve diğer kadınlar üzerindeki özel ayrıcalıklarını hatırlatarak sonlandırılmaktadır. Bu konum ve ayrıcalıklar, onların Allah'ın Elçisi ile olan ilişkilerinden ve Allah'ın onlara bahşettiği lütuftan kaynaklanmaktadır. Allah, evlerini vahyin yukarıdan indirildiği, nur, hidayet ve hikmet sağlayan bir yer kılmıştır: "Evlerinizde okunan Allah'ın ayetlerini ve hikmeti hatırlayın. Şüphesiz Allah, lütufkâr ve her şeyden haberdardır." (Ayet 34)
Bu, şüphesiz büyük bir ayrıcalıktır ve belirtildiğinde tam olarak takdir edilir. Şunu da hatırlamalıyız: Bu hatırlatma, bir yanda bu dünyanın lüks ve zenginliklerini, diğer yanda Allah'ı, Elçisini ve ahiret hayatını, eşlere seçim yapma imkânı sunan hitabın sonunda yapılmaktadır. Bu durum, Allah'ın onlara bahşettiği büyük lütfu kavramamıza ve bu dünya hayatının, tüm cazibeleri ve lüksleriyle birlikte, ne kadar değersiz olduğunu fark etmemize yardımcı olmaktadır.
These directives to the Prophet’s wives are concluded, as they started, with a reminder of their high position and special privileges over other women. This they earn by their relation to God’s Messenger and the grace with which God has favoured them when He made their homes the place where revelation is bestowed from on high, providing light, guidance and wisdom: “Bear in mind all that is recited in your homes of God’s revelations and wisdom; for God is unfathomable in His wisdom, all aware.” (Verse 34) That is certainly a great privilege which is fully appreciated once it is mentioned. We should remember that this reminder is given at the conclusion of the address that started with offering the Prophet’s wives a choice between the luxuries of this life on the one hand and God, His Messenger and the life to come on the other. This helps us o appreciate the great favour God has granted them and to recognize the triviality of the present life with all its attractions and luxuries.