Bu kısa ve çabuk geçen bölüm, Tanrı'nın Peygamber'e ilahi vahiylerini bildirmesinden hemen sonra gelir: "Şüphesiz sen, Hakîm ve Alîm olan Tanrı'nın katından Kur'ân'a kavuşturuluyorsun." (Ayet 6) Sanki Hz. Muhammed ﷺ'e, bu tür vahiylere mazhar olmanın tarihte eşi benzeri görülmemiş yeni bir olgu olmadığı söyleniyordu. Burada Musa'nın, görevinin kendisine verilişini görüyoruz. Firavun'a ve kavmine mesajı iletmesi için yukarıdan çağrılmıştı. Benzer şekilde Peygamber ﷺ'e de karşılaştığı muhalefetin ve kavminin ona yönelttiği suçlamaların yeni olmadığı bildirildi. Musa'nın kavmi, kendilerine gösterilen mucizelerin başka değil, Tanrı'nın işi olduğuna gönülden inanıyordu; ama kötü bir kibirle yine de bunları inkâr ettiler. Geçmişteki o zalimlerin sonu düşünülmelidir; çünkü ilahi mesajın hakikatini reddetmekte inatçı davranan kendi kavmi de benzer bir sonla karşılaşabilirdi.

This short and quick episode about Moses occurs immediately after God has assured the Prophet of his divine revelations: “Most certainly, you receive the Qur’ān out of the grace of One who is Wise, All-Knowing.” (Verse 6) It is as though the Prophet Muhammad (peace be upon him) was being told that receiving such revelations was not a new phenomenon without precedent in history. Here, we see Moses being assigned his mission. He was called from on high to deliver the message to Pharaoh and his people. Similarly, the Prophet was told that the opposition he met with and the accusations levelled at him by his people were nothing new. Moses’ people were certain at heart that the signs they were shown were the work of none other than God but, in their wicked arrogance, they nevertheless denied them. The end those evildoers of old met should be reflected upon, for his own people who were also stubborn in their rejection of the truth of the divine message could face a similar end.

"Musa ailesine dedi ki: Bir ateş görüyorum. Oradan size bir haber getireceğim, ya da ısınabilmeniz için size bir kor parçası getireceğim." (Ayet 7) Tā Hā suresinde anlatılan bu olay, Musa'nın Medyen'den Mısır'a dönerken, eşi Şuayb'ın kızıyla birlikte yolculuk ettiği sırada yaşandı.5 Karanlık ve soğuk bir gecede yolunu kaybettiği anlaşılıyor. Bunu, eşine ısınmaları için bir haber ya da bir meşale getireceğini söylemesinden çıkarabiliriz. Bu olay, Arapçada et-Tûr olarak adlandırılan Sina Dağı'nın yakınında gerçekleşti.

“Moses said to his family: I perceive a fire. I will bring you from there some information, or else, I will bring you a burning brand so that you may warm yourselves.” (Verse 7) This event, which is mentioned in Sūrah 20, Ţā Hā, took place when Moses was on his way back from Madyan to Egypt, accompanied by his wife, the daughter of Shu`ayb (peace be upon him).5 He apparently lost his way on a dark cold night. This is suggested by him saying to his wife that he would bring information or a torch to give them some warmth. This occurred close to Mount Sinai, called al-Ţūr in Arabic.

Çöl sakinleri, gece yolculuk yapanlara yol göstermek amacıyla yüksek yerlerde ateş yakarlardı. Bu yolcular ateşe ulaştıklarında kendilerine konukseverlik ve sıcaklık sunulur, en azından yollarına doğru yönlendirilirlerdi.

Desert dwellers used to light fires on high ground so as to provide guidance to night travellers. When such travellers arrived at the fire, they would be given hospitality and warmth, or at least be guided on their way.

“Bir ateş görüyorum.” Musa ateşi ilk gördüğünde söylediği söz budur. Arapça metinde “görmek” anlamına gelen ānast fiili kullanılır ve bu fiil dostça bir çağrışım taşır. Dolayısıyla sözleri şöyle bir anlam taşır: Bize biraz rahatlık verecek, sıcak ve davetkâr bir ateş görüyorum. Yön sorabiliriz; bu da bize hangi yoldan gitmemiz gerektiğini gösterebilir ve kendimizi ısıtmak için bir kor alabiliriz. Musa ateşe doğru yürürken, yüceden bir çağrı aldı: “Ateşe yaklaştığında kendisine şöyle seslenildi: {Ateşte olanlara ve çevresindekilere bereket verilmiştir! Âlemlerin Rabbi olan Allah'ın şanı yücedir.} Ey Musa! Gerçekten Ben'im, Aziz ve Hakîm olan, Allah Ben'im.” (Ayet 8-9)

“I perceive a fire.” This is what Moses first said on sighting the fire. The Arabic text uses the verb ānast for ‘perceive’ which carries connotations of friendliness. Thus, his words sound like: I can see a welcoming fire which should give us some comfort. We can ask directions which should tell us which way to go, and we could get a brand to warm ourselves. As Moses walked towards the fire, he received the call from on high: “But when he came close to it, he was addressed: Blessed are those in the fire and those around it! And limitless in His glory is God, the Lord of all the worlds. Moses! Truly, I am alone God, the Almighty, the Wise!’“ (Verses 8-9)