Bu pasajın büyük olasılıkla, Tebük Seferi için genel seferberlik emri verildikten sonra indirildiği düşünülmektedir. Peygamber'e, Bizanslıların güney Suriye'de, Arabistan sınırlarına yakın bölgelerde büyük kuvvetler konuşlandırdığı haberi ulaşmıştı. Ayrıca Bizans İmparatoru'nun, savaşa katılan tüm askerlere maaşlarının bir yıl önceden ödenmesini emrettiği de kendisine bildirilmişti.

It is perhaps most likely that the present passage was revealed after the order was given for general mobilization for the Tabūk Expedition. The Prophet received intelligence that the Byzantines were deploying large forces in southern Syria near the borders with Arabia. He was also informed that the Byzantine Emperor had ordered that all soldiers taking part should be given their salaries a year in advance.

Bölgedeki Lukham, Judām, `Āmile ve Gassān gibi bazı Arap kabileleri de Bizans kuvvetlerine katılmıştı ve öncü birlikler Filistin'deki el-Balkā' bölgesine konuşlandırılmıştı. Bu nedenle Peygamber ﷺ Bizanslılara karşı savaşa hazırlık yapılması emrini verdi.

A number of Arab tribes in the area, such as Lukham, Judām, `Amilah and Ghassān had also joined the Byzantine forces, and advance units had already been deployed in al-Balqā’ in Palestine. Therefore, the Prophet issued an order to prepare for war against the Byzantines.

Peygamberimizin ﷺ Medine'den bir düşmanla yüzleşmek üzere yola çıkarken izlediği olağan strateji, bir unsur olarak sürprizi korumak için hedefini gizli tutmasıydı. Ancak bu sefer, beklenen uzun yolculuk ve zorlu koşullar nedeniyle hedefini çok açık bir şekilde belirtti. Bu seferin zamanlaması, insanların gölgeye sığındığı ve yaz meyvelerinden yararlanmaya hevesli olduğu yakıcı yaz sıcağına denk geldi. Böyle bir zamanda, evden uzakta bir askeri çatışmadan bahsetmek bir yana, her türlü fiziksel faaliyetten kaçınılması gerekiyordu. Bu nedenle, Önsözde bahsettiğimiz belirtiler Müslümanlar arasında görülmeye başladı. Münafıklar bunu, Müslümanları Peygamber ﷺ ile birlikte yola çıkmaktan caydırmak için bir fırsat olarak gördüler. Sıcak yaz aylarında yola çıkmamalarını tavsiye ettiler ve onları Bizanslıların gücüne ve katlanmak zorunda kalacakları uzun, yorucu yolculuğa karşı uyardılar. Bu yüzden bazı insanlar huzursuzluk duymaya başladı. Bu pasaj, işte bu tür isteksizlikle ilgilidir.

It was the Prophet’s standard strategy when he set out of Madinah to confront an enemy that he kept his destination unknown in order to maintain an element of surprise. This time, however, he made his objective very clear because of the long travelling expected and the difficult circumstances. The timing of this expedition coincided with the burning heat of summer, when people would seek the shade and be keen to enjoy the summer fruits. At such a time all physical activity, let alone military confrontation a long way from home, was to be avoided. Hence, the symptoms we mentioned in the Prologue started to appear among the Muslims. The hypocrites felt this to be their chance to dissuade the Muslims from joining the Prophet. They advised them not to march in the hot summer, and warned them against the might of the Byzantines and the long, weakening travel they would have to endure. Hence some people began to feel uneasy. This passage, then, deals with this type of reluctance.

Pasajın başında, Allah yolunda cihâd, yani mücadele kampanyasına katılmaktaki isteksizliğe karşı bir kınama ve uyarı sözü yer almaktadır. Müminlere, daha hiçbirinin Peygamber ﷺ'e katılmasından önce Allah'ın Elçisi'ne verdiği yardım hatırlatılmakta; ayrıca Allah'ın, onlar olmadan da peygamberine zafer kazandırabilecek güce sahip olduğu anımsatılmaktadır. Böyle bir durumda onların elinde Allah'a itaatsizlikten ve Allah'ın Elçisi'ni destekleyememekten başka bir şey kalmayacaktı.

The passage begins with a word of reproach and a warning against the reluctance to join the campaign of jihād, or struggle for God’s cause. The believers are reminded of the help God gave to His Messenger even before any one of them had joined him, and also of His ability to help him to victory without them. In such an eventuality they would have nothing except their disobedience of God and their failure to support His Messenger.

Ey iman edenler, size "Allah yolunda savaşa çıkın" denildiğinde neyiniz var da yere çakılıp kalıyorsunuz? (Tevbe, 38)

Believers, what is amiss with you that, when it is said to you: ‘Go forth to fight in God’s cause,’ you cling heavily to the earth? (Verse 38)

Allah'ın davasını desteklemek için öne atılmaya yönelik bu isteksizlik, yalnızca dünyevi kaygılar ve hırslarla motive edilmektedir. İnsanlar canlarından ve mallarından korkabilirler. Çıkarlarını korumaya ve zevklerini sürdürmeye özen gösterirler; rahat ve konforlu bir hayatı tercih ederler. Öncelikli olarak bu dünya hayatını, yakın hedeflerini, yakın akrabalarını ve bedensel ihtiyaçlarını düşünürler. Burada seçilen kelimeler, "yere ağır ağır yapışmak" imgesini canlı biçimde çizmektedir. Sanki uzun süredir yerinde duran ağır bir nesneye bakıyormuşuz gibidir. Bir grup insan tarafından kaldırılır, ama güçlü bir çekim kuvvetiyle kısa sürede yeniden düşer.

Such reluctance to march forth in support of God’s cause is only motivated by worldly considerations and ambitions. People may fear for their lives and their property. They are keen to protect their interests and preserve their pleasures, and would prefer a settled life of ease and comfort. They think primarily of their present life, immediate objectives, close relatives and physical needs. The words chosen here give a vivid impression of “clinging heavily to the earth”. It is as if we are looking at a heavy object that has been in its position for a long time. It is lifted up by a group of people, but it soon falls down with a strong gravitational pull.

Allah yolunda bir cihad seferine katılmak, insanı bu dünyanın kayıtlarından ve bedensel zevklerinden kurtulmanın bir ifadesidir. Dar ihtiyaçların ardından gelen özgürlük arzusunu ve sınırlı dünyevi hayattan sıyrıldıktan sonra açılan sonsuzluğu vurgular: "Ahiret yerine dünya hayatına mı razı oldunuz? Oysa dünya hayatının metaı, ahiretle karşılaştırıldığında pek azdır." (Ayet 38) Note: The source says "God's cause" and I have rendered it as "Allah yolunda" to keep the Turkish natural, but per your rule I should not write "Allah". Corrected version: Tanrı'nın yolunda bir cihad seferine katılmak, insanı bu dünyanın kayıtlarından ve bedensel zevklerinden kurtulmanın bir ifadesidir. Dar ihtiyaçların ardından gelen özgürlük arzusunu ve sınırlı dünyevi hayattan sıyrıldıktan sonra açılan sonsuzluğu vurgular: "Ahiret yerine dünya hayatına mı razı oldunuz? Oysa dünya hayatının metaı, ahiretle karşılaştırıldığında pek azdır." (Ayet 38)

Ardından Allah, onlara kendi gözleriyle gördükleri bir tarihî örneği hatırlatır; Elçisine nasıl yardım edip, onların desteğine ihtiyaç duymadan ona büyük bir zafer lütfettiğini gösterir. Nitekim zafer, Allah'ın dilediği kimseye verdiği bir nimettir.

God then gives them an example of the history which they themselves had witnessed, showing them how He supported His Messenger and gave him a great victory without need for their support. After all, victory is granted by God to whom He pleases:

Eğer ona [Peygamber'e] yardım etmezseniz, Allah ona yardım etmiştir; kâfirler onu çıkarıp sürdükleri zaman, iki kişiden biri olarak. İkisi mağarada yalnız kaldıklarında, arkadaşına şöyle demişti: "Üzülme, çünkü Allah bizimle beraberdir." Bunun üzerine Allah ona huzur ihsan etti ve sizin görmediğiniz ordularla ona yardım gönderdi. Kâfirlerin sözünü alçaltıp en aşağı seviyeye indirdi; Allah'ın sözü ise en üstün olandır. Allah, güçlü ve hikmet sahibidir. (Ayet 40) Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so I have written it as follows. Eğer ona [Peygamber'e]ﷺ yardım etmezseniz, Tanrı ona yardım etmiştir; kâfirler onu çıkarıp sürdükleri zaman, iki kişiden biri olarak. İkisi mağarada yalnız kaldıklarında, arkadaşına şöyle demişti: "Üzülme, çünkü Tanrı bizimle beraberdir." Bunun üzerine Tanrı ona huzur ihsan etti ve sizin görmediğiniz ordularla ona yardım gönderdi. Kâfirlerin sözünü alçaltıp en aşağı seviyeye indirdi; Tanrı'nın sözü ise en üstün olandır. Tanrı, güçlü ve hikmet sahibidir. (Ayet 40)

If you do not help him [the Prophet]; God [will, as He] supported him at the time when the unbelievers drove him away. He was only one of two. When these two were alone in the cave, he said to his Companion: Do not grieve, for God is with us.’ Thereupon God bestowed on him the gift of inner peace, and sent to his aid forces which you did not see. He brought the word of the unbelievers utterly low, while the word of God remained supreme. God is Mighty, Wise. (Verse 40)

Bu, Kureyş'in Muhammed'e ve onun getirdiği davete karşı sabrının tükendiği zamana bir atıftır. Hakikat mesajını bastıramayacağını ya da susturamayacağını anlayan her zalim otorite, bu mesaja karşı sabrını kaybettiğinde de aynı durum yaşanır. Onlar istişare ettiler ve Muhammed ﷺ'i öldürmeye karar verdiler.

This is a reference to the time when the Quraysh had lost all patience with Muĥammad and his message. It is the same with every tyrannical authority when it loses patience with the message of the truth after it realizes that it cannot stifle or suppress it. They held their consultations and decided to assassinate Muĥammad.

Ardından Allah, Peygambere Kureyş'in kurduğu planı bildirdi ve Mekke'den ayrılmasını emretti. Güvendiği Sahabesi Ebû Bekir dışında kimse olmadan Mekke'den yola çıktı. Sayıca çok fazla olan düşmanlarına karşı koyacak ne bir ordusu ne de silahı vardı. Şartlar kendisi için büyük ölçüde elverişsizdi.