Bu pasaj, tarihsel açıdan Musa'nın kıssasından önce gelen Peygamber Şuayb'ın kıssasını anlatmaktadır; ancak burada, bu surede verilen bütün kıssaların içerdiği ibretler için anlatılmaktadır. "Eyke" halkı büyük olasılıkla Medyen halkıydı. Kur'an'ın tasvirinin ima ettiği gibi, Medyen'in ağaçlarla kaplı bu yemyeşil araziye yakın olduğu anlaşılmaktadır. Medyen, Suudi Arabistan'ın Hicaz bölgesi ile Filistin arasındaki alanda, Akabe Körfezi'ne yakın bir yerde bulunmaktadır.
This passage tells the story of the Prophet Shu`ayb which, from a historical point of view, comes before that of Moses, but it is told here for the lessons involved in all the stories given in this sūrah. The dwellers of the ‘wooded dales’ were most probably the people of Madyan. It seems that Madyan was close to this wooded land, thick with trees, as the Qur’ānic description implies. Madyan lies close to the Gulf of `Aqaba, in the area between the Ĥijāz province of Saudi Arabia and Palestine.
Şuayb, diğer peygamberlerin yaptığı gibi halkını çağırmaya, onlara imanın temel esaslarını açıklamaya başladı ve davetinin karşılığında hiçbir çıkar gözetmediğini açıkça belirtti. Ardından onlara kendi toplumlarını kemiren kötülüklerden söz etti:
Shu`ayb began in the same way as other prophets calling on people, explaining to them the basic essentials of faith, and making it clear that he sought no gain in return for his advocacy. He then spoke to them about the ills that plagued their own society:
“Ölçüyü tam tutun ve insanların haklarını eksiltenlerden olmayın; terazıyı doğru ve dengeli kurun; insanlara ait olan şeyleri onlardan esirgemeyin ve yeryüzünde bozgunculuk yaparak kötülük etmeyin.” (Âyet 181-183)
“Give full measure, and be not of those who give others less [than their duel; and weigh with even scales; and do not deprive others of what rightfully belongs to them; and do not act wickedly on earth spreading corruption.” (Verses 181-183)
Açıkça belirtildiği gibi, sırasıyla A'raf ve Hûd surelerinde, insanlara bir şeyleri tartıp verdikleri her seferinde ölçüde eksik verirlerdi. Güçlerini de haklarından fazlasını almak için kullanırlar, insanlara ise kendilerine borçlu oldukları miktardan daha azını verirlerdi. Malları gerçek değerinin altında satın alır, ama daha yüksek fiyatlarla satarlardı. Görünüşe göre kervan ticaret yollarına yakın yaşıyorlardı ve bu, şartlarını kendilerinin belirlemelerini sağlıyordu. Tanrı'nın onlara gönderdiği elçi, bu tür tüm alışverişlerde adaleti gözetmeleri konusunda onlara öğüt verdi. Kaçınılmaz olarak insanlara iyi davranmayı gerektiren ve insanlar arasındaki alışveriş ve ilişkilerde haksızlığı göz ardı edemeyen hak dini tebliğ etti.
As clearly mentioned in Sūrahs 7 and 11, The Heights and Hūd respectively, they used to give people short measure whenever they weighed things out for them. They also used their power to take more than what was rightly theirs, while they would give people less than what was due to them. They would buy things for less than their fair price, but would sell for higher prices. It appears that they lived close to the caravan trade routes, and this enabled them to dictate their terms. The messenger God sent them counselled them to pursue fairness in all such dealings. He preached the true faith which inevitably requires good treatment of others, and which cannot overlook injustice in dealings and interactions between people.
Şuayb, ardından onların Allah korkusuna, yani kendilerini ve geçmişteki bütün nesilleri var eden Yaratıcı'yı hatırlatarak, vicdanlarına seslendi:
Shu`ayb then appealed to their sense of the fear of God as he reminded them of the Creator who brought them into existence as He did with all past generations:
“Sizi ve sizden önceki nesilleri yaratan Allah'tan korkun.” (Ayet 184)
“Fear Him who has created you as well as the countless generations of old.” (Verse 184)
Onların cevabı saçmaydı. Ona büyülendiğini söylediler, ne dediğini bilmeden her türlü saçmalığı konuştuğunu ileri sürdüler: "Dediler ki: Sen ancak büyülenmiş birisin." (Ayet 185)
Ayrıca onun Allah'ın elçisi olduğu iddiasını da sorguladılar, çünkü o da kendileri gibi bir insandı. Onlara göre Allah'ın elçisi farklı olmalıydı. Bu yüzden onu yalan söylemekle suçladılar: "Sen ancak bizim gibi bir insansın! Ve gerçekten sana yalancı olduğunu düşünüyoruz." (Ayet 186)
Ayrıca uyarılarını gerçekleştirmesine, yani Allah'ın azabını üzerlerine getirmesine meydan okudular ve gökyüzünün parçalarını üzerlerine düşürmesini istediler: "Eğer doğru söyleyenlerden isen, göğün parçalarını üzerimize düşür." (Ayet 187)
Their response was absurd. They accused him of being bewitched, speaking all sorts of nonsense without knowing what he said: “They said: You are but one who has been bewitched.” (Verse 185) They also questioned the fact that he was God’s messenger, since he was a man of their own kind. To them, a messenger of God should be different. Hence, they accused him of telling lies: “You are only a human being like us! And, indeed, we believe that you are lying.” (Verse 186) They further challenged him to put his warnings into effect, bringing God’s punishment upon them, demanding that he should cause the sky to fall upon them: “Cause, then, fragments of the sky to fall down on us, if you are a man of truth.” (Verse 187)
Bu tür bir meydan okuma, yalnızca sonuçlarını hafife alan düşüncesiz insanlar tarafından yapılabilirdi. Bu, Mekke'deki müşriklerin Peygamber'e iman etmeye çağırdığında ona yönelttikleri meydan okumaya benzemektedir ﷺ. Ancak Şuayb, onların düşüncesizce yaptığı bu meydan okumaya cevap vermemeyi seçti. Cevabını yalnızca şöyle demekle sınırladı: "Rabbim yaptığınız her şeyi tam olarak bilir." (Ayet 188)
Such a challenge could only be made by careless people who think little of the consequences. It is akin to the challenge the idolaters in Makkah put to the Prophet when he called on them to believe. But Shu`ayb chose not to answer their thoughtless challenge. He limited his reply to simply saying: “My Lord knows fully well all that you do.” (Verse 188)
Sure'de hemen ardından onların akıbetini anlatmaya geçilir, ancak hiçbir ayrıntı eklenmeden: "Fakat onu yalanladılar. Bunun üzerine onları, bulutun gölgelediği günün azabı yakaladı. Şüphesiz bu, korkunç bir günün azabıydı." (Âyet 189)
The sūrah moves straight on to tell us about the end they met, but without adding any detail: “But they denied him. Thus suffering overtook them on the day of the darkening cloud. It was indeed the suffering of an awesome day.” (Verse 189)
Rivayete göre, önce onlara çok sıcak bir hava musallat oldu; bu sıcaklık nefes almalarını zorlaştırdı ve akciğerlerine ağır bastı. Sonra bir bulut gördüler; ona sevindiler, sağladığı gölgeyi aradılar ve başlangıçta verdiği serinliği hissettiler. Ancak kısa süre sonra büyük bir yıldırım hepsini helak etti. Bu, 'karanlık bulutun günü' idi, çünkü bulut onun en belirgin işaretiydi.
It is reported that they first suffered very hot weather that made breathing difficult and which weighed heavily on their lungs. Then they saw a cloud, which they welcomed and sought the shade it provided, feeling the coolness it initially gave them. But soon a great thunderbolt destroyed them all. This was the ‘day of the darkening cloud’, as the cloud was its most distinctive mark.
Bu, sûrede geçmiş toplulukların kıssalarından her birinin ardından verilen aynı sonuçtur: "Şüphesiz bunda bir ibret vardır; ama onların çoğu inanmazlar. Şüphesiz Rabbin, mutlak güç sahibi ve merhamet sahibidir." (Şuara, 190-191)
This is followed by the same conclusion given in the sūrah after each of the stories of past communities it mentions: “Indeed, there is in this a sure sign; yet most of them will not believe. And indeed it is your Lord who is the Mighty One, the Merciful.” (Verses 190- 191)