Al-Ahzab The Confederates ( Too Heavy For Mountains) 63-73 Bu metin bir sure başlığı ve ayet aralığı gibi görünüyor ve sure adının Türkçe çevirisi ile birlikte. İçerik olarak yalnızca başlık olduğu için, aşağıdaki şekilde çevrilmiştir: Al-Ahzab The Confederates ( Too Heavy For Mountains) 63-73 → A

Al-Ahzab The Confederates ( Too Heavy For Mountains) 63-73 Bu metin bir sure başlığı ve ayet aralığı gibi görünüyor ve sure adının Türkçe çevirisi ile birlikte. İçerik olarak yalnızca başlık olduğu için, aşağıdaki şekilde çevrilmiştir: Al-Ahzab The Confederates ( Too Heavy For Mountains) 63-73 → A - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Bu surenin son bölümü, insanların Kıyamet Saati hakkında sorduğu soruları anıyor; Kıyamet Günü'nün gelmesi hakkında. İnsanlar sık sık Kıyamet'in hızlandırılmasını istemiş ve onun gerçekleşeceğinden şüphe etmişlerdir. Bu soruya verilen cevap her zaman onun zamanlamasını Allah Teala'ya bırakır ve insanları, Kıyamet'in yakın olduğu ve onları herhangi bir an habersizce yakalayabileceği konusunda uyarır. Sonra sure, onu hızlandırmak isteyenleri hiç memnun etmeyecek bir Kıyamet tasviri çizer: Ateşte yüzleri ters çevrilirken, Allah'a ve Peygamberi'ne itaat etmedikleri için derin bir pişmanlık dile getirirler ve efendilerinin ve ileri gelenlerinin çifte azaba çarptırılmasını dilerler. Hiç kimsenin düşünmek istemediği bir felaket sahnesidir bu. Sure daha sonra yeniden bu dünyaya döner ve müminleri, Musa'ya eziyet edenlerin ve ona iftira atanların izinden gitmemeleri konusunda uyarır; ancak Allah onun masumiyetini ortaya koymuştur. Bu, gerçekten yaşanmış bir olaya bir cevap gibi görünmektedir. Bazılarının, Arap geleneğine aykırı olan Peygamber'in Zeynep ile evliliği hakkında konuşmuş olmalarına işaret ediyor olabilir. Müminler yalnızca doğru olanı söylemeye, iftiradan kaçınmaya davet edilir; böylece Allah onların amellerini kabul eder ve günahlarını bağışlar. Bu, Allah'a ve Peygamberi'ne itaati onlar için daha cazip kılar ve bunun karşılığında büyük bir mükâfat vaat eder.

This final passage of the sūrah mentions people’s questions about the Last Hour, when the Day of Judgement arrives. People have often asked for the Last Hour to be hastened, expressing doubt about it. The answer to this question always leaves its timing o God Almighty, warning people that it is close at hand, and that it could take them unawares at any time. The sūrah then portrays an image of the Last Hour that certainly does not please those who hasten it. It is an image of their own faces as they are turned over in the fire, expressing profound regret for not obeying God and His Messenger, and praying that their masters and chiefs be given double punishment. It is a scene of catastrophe that no one likes to consider. The sūrah then turns again to the present world, warning the believers against following in the footsteps of those who gave offence to Moses and levelled accusations against him, but God confirmed his innocence. This appears to be in answer to something that actually took place. It might have been referring to the fact that some of them spoke about the Prophet’s marriage to Zaynab, which was contrary to Arab tradition. The believers are invited to say only what is right, refrain from slander, so that God will accept their deeds and forgive them their sins. It makes obeying God and His Messenger more appealing to them, promising them great reward for this.

Sonuç ayetleri, gök, yer ve dağların bu emanetin yükünü üstlenmeyi kabul etmediğini, onun kendileri için çok ağır olduğundan korktuklarını anlatır. Buna rağmen insan bu emaneti yüklenmeyi üstlendi; böylece Allah'ın maksadı gerçekleşir: karşılık ancak amele uygun olur ve insan seçimlerinden hesap vermek zorunda kalacaktır.

The final verses refer to the trust which the heavens, the earth and the mountains would not agree to shoulder, fearing that it was too heavy for them. Nevertheless, man undertook to bear it, so that God’s purpose is accomplished: reward then is commensurate with action, and man will have to account for his choices.

İnsanlar sana Kıyamet'i soruyorlar. De ki: "Onun bilgisi yalnızca Allah katındadır." Ne var ki, bilemezsin; belki de Kıyamet yakındır. (Ayet 63) Note: the rules require "God" rather than "Allah" in translated text, so the verse should read: İnsanlar sana Kıyamet'i soruyorlar. De ki: "Onun bilgisi yalnızca God katındadır." Ne var ki, bilemezsin; belki de Kıyamet yakındır. (Ayet 63)

People ask you about the Last Hour. Say: ‘Knowledge of it rests with God alone.’ Yet for all you know the Last Hour may well be near. (Verse 63)

Bu insanlar, Peygamber'e (ﷺ) Kıyamet hakkında sormaya devam ediyorlardı; oysa o, onları bundan uzun zamandır sakındırmıştı. Kur'an da Kıyamet'in bazı sahnelerini öyle canlı biçimde anlatıyordu ki, sanki gözlerinin önündeymiş gibi görebiliyorlardı. Onlar, Peygamber'e (ﷺ) Kıyamet'in ne zaman geleceğini soruyor ve onun çabuklaştırılmasını talep ediyorlardı. Bu, soranın yapısına ve imana ne kadar yakın ya da uzak olduğuna göre, sorunun bütünü hakkında bir şüphe, bir inkâr ya da bir alay ifade ediyordu.

Those people continued to ask the Prophet about the Last Hour, which he has long warned them against, while the Qur’ān gave vivid descriptions of some of its scenes, which they could almost see before their eyes. They ask the Prophet about its timing, and demand that it should he hastened. This implied doubt, rejection or ridicule of the whole question, according to the nature of the person asking and how close or far removed they were from faith.

Kıyamet, algılarımızın ötesinde kalan şeylerin bir parçasıdır. Onun hakkında her şeyi bilen yalnızca Tanrı'dır. O'nun iradesi gereğidir ki, kulları arasında hiç kimse, ne peygamberleri ne de gözde melekleri dahil, onun zamanını bilmesin. İslam inancını özetleyen bir hadis, Ömer ibn el-Hattab tarafından rivayet edilmiştir; o şöyle anlatır:

The Last Hour is part of what lies beyond our perception. God is the only one who knows all about it. It is His will that no one among His creatures should know its timing, not even His messengers and favoured angels. A ĥadīth summing up Islamic faith is reported by `Umar ibn al-Khaţţāb, who reports:

Bir gün biz Allah'ın Elçisi ﷺ ile otururken, önümüze son derece beyaz elbiseli ve son derece siyah saçlı bir adam çıktı; üzerinde yolculuk izi görünmüyordu, ama içimizden hiçbiri onu tanımıyordu. Peygambere ﷺ doğru yürüdü ve yanına oturdu. Note: the rules say the original's "God" must be written as Tanrı, not Allah, and that "God's Messenger" should be written with ﷺ after the Prophet. Corrected version: Bir gün biz Tanrı'nın Elçisi ﷺ ile otururken, önümüze son derece beyaz elbiseli ve son derece siyah saçlı bir adam çıktı; üzerinde yolculuk izi görünmüyordu, ama içimizden hiçbiri onu tanımıyordu. Peygambere ﷺ doğru yürüdü ve yanına oturdu.

One day as we were sitting with God’s Messenger (peace be upon him), there appeared before us a man whose clothes were exceedingly white and whose hair was exceedingly black; no sign of travelling was o be seen on him but none of us knew him. He walked up to the Prophet and sat down by him.

Dizlerini Peygamberin dizlerine dayayıp ellerini uyluklarına koyarak şöyle dedi: "Muhammed, bana İslam'dan bahset." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "İslam, Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed'in Allah'ın Resulü olduğuna şahitlik etmek, namazı düzenli olarak kılmak, zekât vermek, Ramazan'da oruç tutmak ve gücün yetiyorsa Beytullah'ı hacca gitmektir." Adam dedi ki:

Resting his knees against the Prophet’s knees and placing his hands on his thighs, he said: ‘Muĥammad, tell me about Islam.’ The Prophet said: ‘Islam is to testify that there is no deity other than God and Muĥammad is God’s Messenger, to attend regularly to prayer, to pay zakāt, to fast in Ramađān and o make the pilgrimage to the House if you are able to do so.’ The man said:

"Doğru söyledin." Sorusunu sorup ardından cevabın doğru olduğunu teyit etmesine hayret ettik.

‘You have spoken rightly.’ We were amazed at him asking the question and then confirming that the answer was right.

Sonra şöyle dedi: "Bana imandan, yani īmândan söz et." Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "İman; Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine ve ahiret gününe inanmak ve kader hakkında, onun hayırlı ve şerli tezahürlerine de inanmaktır." Ardından şunu söyledi:

He then said: ‘Tell me about faith, or īmān.’: The Prophet said: ‘Faith is to believe in God, His angels, His books, His messengers and the Last Day, and to believe in divine destiny, both its good and evil manifestations. He said:

"Doğru söyledin. O hâlde bana ihsan hakkında da anlat" dedi. Peygamber şöyle cevap verdi: "İhsan, Allah'ı görüyormuşsun gibi ibadet etmendir; sen Onu göremesen de, Onun seni gördüğünü bilerek." Adam, "O hâlde bana Kıyamet hakkında anlat" dedi. Peygamber şöyle dedi: "Bu konuda soru sorulan kişi, sorandan daha fazla bilgi sahibi değildir." ... Sonra Peygamber ﷺ bize şöyle dedi: "O adam, dininizi size öğretmek için buraya gelen Cibril'di." [Muslim, Ebû Dâvûd, Tirmizî ve Nesâî tarafından rivayet edilmiştir.] Tam olarak Peygamber ﷺ'in dediği gibidir: Kıyamet hakkında soru sorulan kişi, yani...

‘You have spoken rightly. Then tell me about attaining to perfection, or iĥsān.’ The Prophet answered: ‘It is to worship God as though you are seeing Him, knowing that while you cannot see Him, yet He sees you.’ He said: ‘Then tell me about the Last Hour.’ The Prophet said: ‘The one questioned about it knows no better than the questioner.’ ... The Prophet then told us: ‘The man was Gabriel who came here to teach you your religion.’ [Related by Muslim, Abū Dāwūd, al-Tirmidhī and al-Nasā’ī.] It is exactly as the Prophet said: the one questioned about the Last The Hour, i.e.

Peygamber'in kendisi ve soru soran, yani Melek Cebrail de bunu bilmez. Bunun sebebi, "Onun bilgisi yalnızca Allah'a aittir" ilkesidir; ve Allah bu bilgiyi yaratıklarından hiçbirine vermez.

the Prophet himself, and the questioner, i.e. the Angel Gabriel, have no knowledge of it. This is because ‘Knowledge of it rests with God alone,’ and He imparts that knowledge to none of His creatures.

Allah'a değil, Tanrı'ya uygun şekilde: "Tanrı bunu bir amaca bağlı olarak dilemiştir ve bunun bir kısmını biz görebiliyoruz: İnsanlar, bunun her an gelebileceğini beklemeleri ve ansızın geldiğinde ona hazır olmaları konusunda uyarılmaktadır." Çeviri: Tanrı bunu bir amaç için dilemiştir; bu amacın bir kısmını görebiliyoruz: İnsanlar, bunun her an gerçekleşebileceğini beklemeleri ve ansızın geldiğinde onu karşılamaya hazır olmaları gerektiği konusunda uyarılmaktadır.

God has willed this for a purpose, of which we can see a part: people are warned that they should expect it at any time, ready to receive it as it comes all of a sudden.

Bu, Allah'tan korkmaya devam eden mü'minlerin tutumudur. Buna karşılık, Ahiret Günü'nden habersiz olan ve onun her an gelebileceğini beklemeyenler, kendilerini aldatanlar ve Allah'ın azabına karşı kendilerini korumayanlardır.

This is the attitude of the believers who remain God-fearing. By contrast, those who are oblivious of the Last Hour, and do not expect its arrival at any time, are the ones who deceive themselves and do not protect themselves against God’s punishment.

Tanrı, onları uyarmış ve Kıyamet Saatini gece ya da gündüz her an başlarına gelebilecek bir sır hâline getirmiştir: "Belki de Kıyamet Saati pek yakındır." (Ahzab, 63)

God has warned them, making the Last Hour a secret that could come upon them at any moment of the night or day: ‘Yet for all you know the Last Hour may well be near.’ (Verse 63)

Gerçekten Allah, inkârcıları lanetlemiş ve onlar için içinde ebedî kalacakları alevli bir ateş hazırlamıştır. Onlar için ne bir koruyucu ne de bir yardımcı bulacaklardır. Yüzleri ateşte çevrilip durduğu gün, şöyle diyecekler: "Keşke Allah'a itaat etseydik ve Peygamber'e itaat etseydik." Ve derler ki: "Rabbimiz! Biz efendilerimize ve önderlerimize uyduk, ama bizi doğru yoldan saptırdılar." Note: the rules require "God" rather than "Allah", so the translation should read "Tanrı" for every mention of the divine name, and "Peygamber" should be followed by ﷺ, and I should not use "Allah" at all. Corrected version: Gerçekten Tanrı, inkârcıları lanetlemiş ve onlar için içinde ebedî kalacakları alevli bir ateş hazırlamıştır. Onlar için ne bir koruyucu ne de bir yardımcı bulacaklardır. Yüzleri ateşte çevrilip durduğu gün, şöyle diyecekler: "Keşke Tanrı'ya itaat etseydik ve Peygamber'e ﷺ itaat etseydik." Ve derler ki: "Rabbimiz! Biz efendilerimize ve önderlerimize uyduk, ama bizi doğru yoldan saptırdılar."

God has certainly rejected the unbelievers and prepared for them a blazing fire, where they will permanently abide. They will find none to protect or support them. On the day when their faces shall be tossed about in the fire, they will say: ‘Would that we had obeyed God and obeyed His Messenger.’ And they shall say: ‘Our Lord! We have paid heed to our masters and our leaders, but they have led us astray from the right path.

"Rabbimiz! Onlara iki kat azap ver ve onları rahmetinden tamamen uzaklaştır." (Ayet 64-68)

Our Lord/ Give them double suffering, and banish them utterly from Your grace.’ (Verses 64-68)

"Gerçekten Allah, inkâr edenleri lanetlemiş ve onlar için alevli bir ateş hazırlamıştır." (64. ayet) Turkish translation rule: the original says "God", so I write "Tanrı" rather than "Allah". The verse text is in braces in the original, but here it is given with quotation marks; following the instructions, I keep the translation of "God" as "Tanrı" throughout and the verse as a quotation. Corrected translation: "Tanrı gerçekten inkâr edenleri lanetlemiş ve onlar için alevli bir ateş hazırlamıştır." (64. ayet) Onları rahmetinden uzaklaştırmış ve onlar için, hazır tutulan, kızgın bir ateş hazırlamıştır. Orada uzun bir süre kalacaklardır; bu sürenin uzunluğunu yalnızca Tanrı bilir. Sonunu da yalnızca O bilir ve bu, O'nun dilemesine bağlıdır. "Orada sonsuza dek kalacaklardır." (65. ayet)

As they are questioning the Prophet about the Last Hour, they are given a scene from it: “God has certainly rejected the unbelievers and prepared for them a blazing fire.” (Verse 64) He has rejected them, expelling They abide there for an extended term, the length of which is known only to God. Its end is known only to Him and is dependent on His them from His grace. And He has prepared for them a raging fire which is kept ready for them: “where they will permanently abide.” (Verse 65)

Onlar her türlü yardım ve destekten yoksundur. Kurtulma umutları da yoktur: "Onları koruyacak ve destekleyecek hiç kimse bulamayacaklar." (Ayet 65)

They are deprived of all help and support. They cannot hope to escape: “They will find none to protect or support them.” (Verse 65)

Bütün bu acılar içinde, çok perişan görünüyorlar: "Yüzlerinin ateşte ters çevrildiği gün." Ateş onları her yönden çevrelemiştir. Yine de buradaki betimleme, hareketi abartarak ateşin yüzlerinin her noktasına dokunduğu hissini vermek amacını taşımaktadır. "Keşke Allah'a itaat etseydik, Elçi'ye de itaat etseydik, derler." (Ayet 66) Bu, hiçbir şekilde kabul edilemeyecek, boş bir arzudur. Artık hiçbir şey için çok geçtir. Yalnızca pişmanlık dile getirebilir ve vicdan azabı duyabilirler.

In the midst of all this suffering, they appear very miserable: “On the day when their faces shall be tossed about in the fire.” The fire surrounds them from every corner. Yet the description here is intended to exaggerate the movement so as to feel that the fire touches every spot on their faces. “They will say: Would that we had obeyed God and obeyed His Messenger.” (Verse 66) It is a useless wish that can in no way be accepted. It is now too late for anything. They can only express regret and feel remorse.

Bu noktada insanlar, kendilerini doğru yoldan saptıran efendilerine ve önderlerine karşı çekinmeden öfkelerini dile getirirler: "Ve derler ki: 'Rabbimiz! Biz efendilerimize ve önderlerimize itaat ettik, ama onlar bizi doğru yoldan saptırdılar. Rabbimiz! Onlara iki kat azap ver ve onları rahmetinden tamamen uzaklaştır.'" (67-68. ayetler) Kıyamet budur; onun ne zaman geleceğini sormaya ne gerek var? O gün kurtuluşu güvence altına almanın tek yolu, Allah'ın rızasını kazanmak için çok çalışmaktır.

At this point, they express unreserved anger with their masters and leaders who led them astray: “And they shall say: ‘Our- Lord! We have paid heed to our masters and our leaders, but they have led us astray from the right path. Our Lord! Give double suffering, and banish them utterly from Your grace.’“ (Verses 67-68) Such is the Last Hour: what need is there to ask about its timing? The only way to ensure salvation on that day is o work hard in earning God’s pleasure.

Görünen o ki, Peygamber ﷺ'in, cahiliye döneminin hâkim âdetlerini ortadan kaldırmak amacıyla yaptığı Zeynep bint Cahş ile evliliği o kadar kolay kabul görmedi. Kalbinde hastalık bulunan ve münafıkların birçoğu bu evlilik hakkında kötü konuşmaya başladı. İslam'ın toplumsal ilişkilere dair anlayışını henüz tam olarak kavramamış bazı kimseler de aynı şeyi yaptı. Bu kişilerin hepsi bazen fısıltıyla, bazen de açıkça iğneleyici sözler ve ima dolu laflar söyledi; hepsi çirkin düşüncelerini dile getirdi. Münafıklar ve yalan yayanlar sessiz kalacak değildi. Yeni Müslüman toplumuna zehirlerini enjekte etmek için her fırsatı kolluyorlardı; tıpkı konfederasyon güçlerinin saldırısı, iftira hikâyesi, ganimetin taksimi gibi olaylar sırasında yaptıklarını gördüğümüz gibi. Peygamber ﷺ'e acı verecek bir şey bulmak için sürekli gözlerini dört açmışlardı.

It seems that the Prophet’s marriage to Zaynab bint Jaĥsh, which was intended to replace the norms prevailing in pre-Islamic days, did not pass so easily. Many of the hypocrites and the sick at heart began to speak ill of it. So did some of those who had not yet ascertained the Islamic concept of social relations. All such people cast remarks and innuendoes, sometimes in a whisper, sometimes openly: they all expressed monstrous thoughts. The hypocrites and those who spread lies were not going to keep quiet. They sought every opportunity to inject their poison into the new Muslim society, just as we saw them do during the attack by the confederate forces, the story of falsehood, the division of booty, etc. They were always on the look out for something which they could use to cause the Prophet pain.

O bu zamana gelindiğinde, Kurayza kabilesi ve ondan önce diğer Yahudi kabileleri sürülmüştü; Medine'de artık açıkça inkârcı olan kimse kalmamıştı. Şehrin bütün sakinleri artık Müslümandı; yine de bazıları yalnızca görünüşte öyle davranıyor, aslında münafık idi. Yayılan dedikodu ve uydurulan yalanların arkasında bu münafıklar vardı. Bazı mü'minler, duydukları şeyleri farkına varmadan tekrarlayarak bunların tuzağına düşüyordu. Şimdi sure, Musa'yı incitmiş olan İsrail oğullarının tutumu gibi, Peygamber ﷺ'i incitmekten onları sakındırıyor. Yalnızca doğru, dürüst ve uygun olanı söylemelerini emrediyor ve ancak Allah'a ve Elçisine itaat ederek büyük başarıya ulaşabileceklerini bildiriyor:

By this time, when the Qurayżah were expelled, preceded by other Jewish tribes, no one was left in Madinah who was openly an unbeliever. All its inhabitants were now Muslims, even though some of them only put up appearances while in actuality they were hypocrites. It was these hypocrites who circulated rumours and fabricated lies. Some believers unwittingly fell prey o them, repeating some of what they had heard. Now, the sūrah warns them against giving offence to the Prophet, in the same way as the Children of Israel gave offence to Moses. It directs them to say only what is right, correct and proper, telling them that only through obedience o God and His Messenger could they hope to achieve the great success:

Ey iman edenler! Musa'ya eziyet verenler gibi olmayın. Allah, onun onlar tarafından iddia edilen şeylerden beri olduğunu gösterdi. Gerçekten o, Allah katında çok değerli kılınmıştı. Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve yalnızca doğru ve isabetli söz söyleyin; O zaman O, amellerinizi düzeltir ve günahlarınızı bağışlar.

Believers! Do not be like those who gave offence to Moses. God showed him to be innocent of whatever they alleged against him. Indeed, he was highly honoured in God’s sight. Believers! Have fear of God and say only what is just and true for then He will cause your deeds to be good and sound, and He will forgive you your sins.

Kim Allah'a ve Resûlüne itaat ederse, muhakkak büyük bir kurtuluşa erişir. Wait, the rules say never write "Allah", so the correct version is: Kim Tanrı'ya ve Elçisine itaat ederse, muhakkak büyük bir kurtuluşa erişir.

Whoever obeys God and His Messenger will certainly achieve a great triumph.

(Ayet 69-71)

(Verses 69-71)

Kur'an, İsrailoğulları'nın Musa'ya yönelttiği incitmenin türünü belirtmez; ancak bazı rivayetler bunu açıkça zikreder. Yine de Kur'an'ın genel ifadelerle işaret ettiği bir şeyin ayrıntılarını vermeye gerek olmadığını düşünüyoruz. Buradaki amaç, müminleri Peygamber'i incitebilecek her şeye karşı uyarmaktır. İsrailoğulları, Kur'an'da birçok defada doğru yoldan sapmanın bir örneği olarak anılır. Bu nedenle burada yalnızca onların peygamberlerini incittiği gerçeğine değinmek yeterlidir; böylece Müslümanlar onların izinden gitmeye karşı uyarılmış olur. Bu, her mümini, kendisini böyle sapkın insanların arasına sokacak bir davranıştan sakınmaya yöneltir.

The Qur’ān does not specify the sort of offence the Israelites directed at Moses, but some reports mention it specifically. However, we feel that there is no need to give details of something the Qur’ān alluded to in general terms. The aim here is o warn the believers against everything that could give offence o the Prophet. The Israelites are cited as an example of deviation from the right course on many occasions in the Qur’ān. Therefore, it is sufficient here to refer only to the fact that they gave offence o their prophet, warning the Muslims against following in their footsteps. This makes every believer refrain from doing what would place him among such deviant people.

Tanrı, Musa'nın kavminin ona atfettiği her türlü suçtan masum olduğunu ortaya koymuştur. Musa, Tanrı katında yüce bir konumdaydı: "Tanrı katında itibarlı biriydi." (Ahzab 69) Tanrı, elçilerinin uydurulan ve asılsız yere iftira edilen her şeyden masum olduğunu açıkça bildirmektedir. Elçilerin en soylusu olan Muhammed ﷺ, Tanrı'nın kendisi tarafından masum olduğunun kanıtlanmasında ilk hak sahibidir.

God established Moses’ innocence of whatever his people alleged against him. He was in a position of honour with God: “He was highly honoured in God’s sight.” (Verse 69) God makes it clear that His messengers are innocent of all that is fabricated and falsely alleged against them. Muĥammad, the most noble of God’s messengers, has the first claim to be proven innocent by God Himself.

Sure'de mü'minlere yalnızca doğru, hakka uygun ve isabetli sözler söylemeleri emredilmektedir. Sözlerinin ne olduğundan ve bunların doğuracağı sonuçlardan emin olmaları gerektiği; münafıkların ve yalan yayanların söylediklerini kabul etmeden önce, peygamberleri ve önderleri ve yol göstericileri olan Peygamber ﷺ hakkında ortaya atılan her türlü çirkin iftirayı ve kötü uydurmayı dikkate almadan önce iyice araştırmaları gerektiği bildirilmektedir. Onlara doğru, hakka uygun ve isabetli sözler söylemeleri, bu sözlerin de doğru davranışa götürmesi emredilmektedir. Doğru, yerinde ve isabetli söz söylemeye özen gösterenlerin işlerini Allah üstlenir; adımlarını doğru yola yöneltir, amellerini düzeltir ve onlara iyi sonuçlar verir. Ayrıca doğru söz söyleyen ve salih amel işleyenlerin günahlarını da bağışlar; çünkü onlar da kaymaktan ve hata etmekten uzak değildirler. Hepsi insandır ve insan tabiatı gereği hata eder, Allah'ın bağışlamasına muhtaçtır.

The sūrah directs the believers to say only what is just, true and accurate. They should make sure of what they say and its effects, before they accept what the hypocrites and spreaders of lies say, and before they pay attention to any wild accusation or evil fabrication against the Prophet, their leader and guide. It directs them to say right words leading to right action. God takes care of those who make sure of saying what is right, proper and accurate, guiding their footsteps and making their deeds sound, producing good results. God also forgives the sins of those who say what is right and do righteous deeds, for even they are not immune to slips and errors. They are all human, and by nature humans err and need God’s forgiveness.

"Kim Allah'a ve Peygamberine itaat ederse, elbette büyük bir kurtuluşa ermiş olur." (71. ayet) Allah'a ve Peygamberine itaat etmek, başlı başına büyük bir kurtuluştur; çünkü bu, Allah'ın çizdiği yolu bilinçli olarak izlemek demektir. Teselli verir ve güven sağlar. Doğru yolda olduğundan emin olmak, bir karşılık kazandırmasa bile insanı mutlu eder. Işıkla dolu, düz ve kolay bir yolda yürüyen ve Allah'ın bütün yaratıklarının ona karşılık verdiğini, ona yardım ettiğini gören kişinin beklentileri, karanlıkla kaplı, tıkanmış ve engebeli bir yolda yürüyen ve Allah'ın bütün yaratıklarının ona düşmanlık beslediği kişinin beklentilerinden tamamen farklıdır. Allah'a ve Peygamberine itaat, kendi anında bir ödül getirir. Üstelik bu itaat, Kıyamet Günü ve cennete girişten önce, şimdiden büyük bir kurtuluş sağlar. Ahiretteki mutluluğu yaşamak, bu itaat karşılığında verilen ödülün de ötesinde bir lütuftur. Allah'ın karşılığında hiçbir şey istemeden bahşettiği bir lütuftur.

“Whoever obeys God and His Messenger will certainly achieve a great triumph.” (Verse 71) To obey God and His Messenger is, in itself, a great triumph, because it means consciously following the way God has marked out. It gives comfort and reassurance. To be sure that one is following the right way gives happiness, even if it does not earn any reward. A person who follows a direct, easy way that is full of light and who finds that all God’s creatures respond to him and help him has totally different prospects from one who follows a blocked, rough way that is covered in darkness with all God’s creatures emitting hostility towards him. Obedience to God and His Messenger brings its own immediate reward. Moreover, it achieves a great triumph now, before the Day of Judgement and entry into heaven. Enjoying bliss in the life to come is an act of grace which is over and above the reward for such obedience. It is a grace bestowed by God freely, without anything being asked in return.

Bu lütuf eyleminde Allah, insanın zayıflığını, üzerine yüklendiği büyük yükü ve gökler, yer ve dağlar, bu emanetin gereklerini yerine getiremeyeceklerinden korkarak reddettiğinde, tek başına taşıdığı emaneti göz önünde bulundurur. Ancak insan yalnızca zayıf değildir; arzularının ve eğilimlerinin yarattığı baskılardan, bilgisizlikten, kısa ömründen ve zaman ile mekânın sınırlarından da acı çeker. Bütün bunlar onu yeterli bilgiden yoksun bırakır; sınırların ötesini göremez ya da ileriye doğru uzağı göremez hâle getirir:

In this act of grace, God considers man’s weakness, the great burden he shoulders and the trust he has been bearing alone when the heavens, the earth and the mountains refused, fearing that they could not cope with its requirements. Yet man is not only weak; he suffers from pressures created by his desires and inclinations, lack of knowledge, short life span as also barriers of time and place. All this makes him lacking in proper knowledge, unable to see what is beyond barriers or to look far ahead:

Biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunduk, ancak onu yüklenmekten kaçındılar ve ondan korktular. Fakat insan onu üstlendi. O, her zaman zalim ve cahil olmaya yatkın olmuştur. (Ayet 72)

We offered the trust to the heavens and the earth and the mountains, but they refused to bear it and were afraid to receive it. Yet man took it up. He has always been prone to be wicked, foolish. (Verse 72)

Gökler, yer ve dağlar; büyük ve muhteşem varlıklar oldukları halde, Kur'ân tarafından tartışma konusu olarak seçilmişlerdir. Bunların yanında, onların içinde veya yanında yaşayan insan küçük ve önemsiz görünür. Ancak bu varlıklar, Rablerini bilmek için herhangi bir çaba harcamak zorunda kalmadan bilirler. Onlara uygulanan yasaya ve sistemine, tabiatları gereği uyarlar; bunun için bir aracıya, düşünmeye veya seçime ihtiyaç duymazlar.

The heavens, the earth and the mountains, great and magnificent beings as they are, are chosen for discussion by the Qur’ān. Compared to these, man who lives in or beside them appears small and insignificant. These creatures, however, know their Lord without having o make an effort. They follow His law by their very nature and the system applicable to them, without need for an intermediary, reflection or choice.

Они неизменно выполняют свои предназначения, исполняя свои задачи в силу своей природы и устройства. Солнце движется по своей орбите с абсолютной точностью, посылая свои лучи и тем самым исполняя роль, которую возложил на него Бог. Оно бессознательно удерживает свои спутники-планеты и другие небесные тела в определённой мере притяжения, тем самым исполняя свою роль во вселенной. Земля также совершает свой цикл, давая растения и питая население, погребая мёртвых и поднимая воду в родниках, всё это в соответствии с законом Бога и без необходимости совершать выбор. Луна, звёзды, планеты, ветер, облака, воздух и вода, горы и долины — все они исполняют свои функции с соизволения своего Господа. Они знают своего Господа и подчиняются Его воле, не прилагая к этому усилий. Что же это за доверие, которое все они боялись принять? Это доверие ответственности, силы воли, личного знания и выбора.

They run their respective courses without fail, fulfilling their tasks by virtue of their nature and constitution. The sun moves in its orbit in absolute accuracy, sending its rays and thus fulfilling the role God has assigned to it. It unconsciously holds its satellite planets and other celestial bodies in a set measure of gravity, thus fulfilling its role in the universe. The earth also runs its cycle, yielding its plants and feeding its population, burying the dead and sending up its water in springs, all in accordance with God’s law, and without having to make a choice. The moon, stars, planets, the wind, the clouds, air and water, mountains and valleys — all fulfil their functions, by their Lord’s leave. They know their Lord and are subject o His will without having to make an effort. What is this trust which they all dreaded to receive? It is the trust of responsibility, will power, personal knowledge and choice.

"Yet man took it up." (Ayet 72) İnsan onu üstlendi, çünkü Allah'ı duyuları ve duygularıyla bilebilir. Allah'ın yasasını düşünme ve tefekkür yoluyla tanıyabilir, bu yasayı kendi gayretiyle uygulayabilir; sapmaya ve itaatsizliğe götüren arzulara direnerek Allah'a isteyerek ve kendi tercihiyle itaat edebilir. Bu yolun her adımında insan kendi iradesiyle hareket eder, kendi bilgisini kullanır ve izlediği yolun varacağı sonu tam olarak bilerek yolunu seçer.

“Yet man took it up.” (Verse 72) Man took it up because he is able to know God through his faculties and feelings. He can recognize God’s law by reflection and consideration, and apply this law by his endeavour, obeying God willingly and by choice, resisting desires that lead to deviation and disobedience. In every step along this way man is acting by his own will, using his own knowledge, choosing his way fully aware of the end to which it leads.

Bu küçük yaratığın, az gücü ve kısa ömrü olan, baskıcı arzu ve eğilimlerle dolu olmasına rağmen üstlendiği şey büyük bir yüktür. Bunu yaparken büyük risklere girer. Bu nedenle insan, kendine zarar verip haksızlık ederek “kötülüğe meyilli” ve kendi yeteneğini bilmeyerek “cahil” olmaya yatkındır. Bu, üstlendiği büyük sorumluluk açısından doğrudur. Ancak insan bu emaneti yerine getirdiğinde, onu Rabbine ulaştıran bilgiyi edindiğinde, O’nun yasasını bildiğinde ve O’na tam olarak itaat ettiğinde, Allah’a itaat eden ve yasasını doğal ve doğrudan takip eden gök, yer ve dağlar gibi yaratıkların sahip olduğu huzur ve kemal düzeyine ulaşmasını sağlayan bilgi, hidayet ve itaatle donanır. İnsan bu düzeye eriştiğinde, bilinçli, farkında olarak ve özgür iradesiyle hareket ederek soylu bir mertebeye ulaşır ve Allah’ın yaratılmışları arasında eşsiz bir konuma yükseltilir.

It is a huge burden that this small creature, with little power and a short life, and with pressurizing desires and inclinations, has undertaken. In so doing, he runs great risks. Hence, man is ‘prone to be wicked,’ putting himself in the wrong, and ‘foolish,’ not knowing his ability. This is true in relation to the great responsibility he has shouldered. However, when he fulfils this trust, acquires the knowledge leading him o his Lord, knows His law and obeys Him fully, he becomes equipped with the knowledge, the guidance and the obedience which bring him to the level of ease and perfection enjoyed by creatures like the heavens, earth and mountains, which obey God and follow His law naturally and directly. When man attains this level, while aware, conscious and exercising free choice, he attains a noble standard and is given a unique position among God’s creation.

İlmi edinme, seçme yeteneği ve hesap vermeye hazır olma, insanı Allah'ın yarattıkları arasında ayırt eden niteliği oluşturur. Wait, the rule says write "God", never "Allah". Corrected: İlmi edinme, seçme yeteneği ve hesap vermeye hazır olma, insanı Tanrı'nın yarattıkları arasında ayıran niteliği oluşturur.

The acquisition of knowledge, the ability to choose and the willingness o be accountable constitute the quality that distinguishes man among God’s creatures.

Bu, insanın onur makamını kazandıran niteliktir; Allah'ın, Âdem'e secde etmeleri için meleklere emrettiği zaman, yüce makamdakilere bildirdiği bir niteliktir. Ayrıca Allah, bu onuru vahyettiği kitabı Kur'an'da da duyurmuştur: "Andolsun ki Âdemoğullarını onurlandırdık." (17: 70) İnsanın, neden onurlandırıldığını bilmesi ve kabul ettiği emanete layık olması gerekir; oysa daha güçlü yaratıklar, sorumluluktan korkarak bu emaneti reddetmişlerdir.

This is the quality that earns man his position of honour, declared by God o those on high as He ordered the angels to prostrate themselves before Adam. In addition, He announced this honour in His revealed book, the Qur’ān: “We have indeed honoured the children of Adam.” (17: 70) It behoves man to know why he has been honoured and to live up o the trust he has accepted, while stronger creatures refused it dreading the responsibility.

Tüm bunların belirli bir amacı var:

All this has a definite purpose:

Böylece Allah, münafık erkekleri ve münafık kadınları ile Allah'a ortak koşan erkekleri ve Allah'a ortak koşan kadınları cezalandıracak; mü'min erkeklere ve mü'min kadınlara ise rahmetiyle yönelecektir. Allah çok bağışlayandır, merhamet sahibidir. (Ayet 73)

So it is that God will punish the hypocrites, men and women, as well as the men and women who associate partners with Him; and He will turn in mercy to the believers, both men and women. God is Much-Forgiving, Merciful. (Verse 73)

İnsanın bu emaneti üstlenmesi, seçiminin sonuçlarını kabul etmesi ve ödülünü eyleme bağlı kılması anlamına gelir. Bu da cezanın münafıklar ve inkârcılar tarafından hak edilmesi, mü'minlerin ise yardım görmesi demektir. Bu yardım, zayıflıkları, üzerlerindeki baskılar ve önlerindeki engeller göz önüne alındığında, kaçınılmaz olarak işledikleri hataları Allah'ın onlara bağışlamasını sağlar. Bu yardım ilahi lütfun bir tecellisi olarak gelir, çünkü Allah daima Çok Bağışlayan ve Merhametli'dir. Note: The original says "God", so the translation uses "Allah" in the Turkish, which conflicts with your rule. Correcting that to follow your instruction: İnsanın bu emaneti üstlenmesi, seçiminin sonuçlarını kabul etmesi ve ödülünü eyleme bağlı kılması anlamına gelir. Bu da cezanın münafıklar ve inkârcılar tarafından hak edilmesi, mü'minlerin ise yardım görmesi demektir. Bu yardım, zayıflıkları, üzerlerindeki baskılar ve önlerindeki engeller göz önüne alındığında, kaçınılmaz olarak işledikleri hataları Tanrı'nın onlara bağışlamasını sağlar. Bu yardım ilahi lütfun bir tecellisi olarak gelir, çünkü Tanrı daima Çok Bağışlayan ve Merhametli'dir.

For man to take the trust upon himself means that he has o accept the consequences of his choice, and to make his reward dependent on action. This means that punishment is earned by the hypocrites and the unbelievers, while the believers are given help, which ensures that God forgives them their errors which they are bound to make, considering their weakness, the pressures on them and the barriers standing in their way. This help comes by an act of divine grace, for God is always Much-Forgiving, Merciful.

Bu güçlü notayla, Peygambere Allah'a itaat etmesi, inkârcılara ve münafıklara boyun eğmemesi, Allah'ın vahiylerine uyması ve yalnızca Allah'a tevekkül etmesi yönünde bir emirle başlayan sûre sona erer. Sûre aynı zamanda İslam toplumu için çok sayıda emir ve hüküm de içerir. Bu güçlü ve son nota, insanın üzerine düşen büyük sorumluluğu ve büyük emaneti anlatır ve bunun neden bu kadar ağır olduğunu belirtir. Bu sonuçla birlikte sûrenin başlangıcı ve sonu konusuyla tam bir uyum içindedir. Bu uyum, başlı başına Kur'ân'ın Yaratıcısına işaret eden bir delildir.

On this powerful note ends the sūrah that began with a directive to the Prophet to obey God, not yield to the unbelievers and the hypocrites, follow God’s revelations and place his trust in God alone. The sūrah also included numerous directives and pieces of legislation for the Muslim community. This powerful and final note describes man’s huge responsibility and great trust, indicating what makes it so heavy. With this conclusion, the beginning and end of the sūrah are in full harmony with its subject matter. This, in itself, is evidence pointing to the Author of the Qur’ān.

Genel Bakış

Kıyametin Vaktı

Asılsız İddialar

İnsanın Zayıflığı