Jesus ve annesine bahşedilen nimetlere ek olarak, sure Allah'ın onun takipçilerine verdiği bazı nimetleri ve Allah'ın onu desteklemek için gösterdiği mucizeleri, havarilerinin gözünden anlatmaktadır.
In addition to the favours bestowed on Jesus and his mother, the sūrah relates some of the favours God granted to his followers, and the miracles with which God supported him, as seen by his disciples.
Havariler dediler ki: "Ey Meryem oğlu İsa! Rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi?" O da şöyle dedi: "Eğer gerçekten mü'minler iseniz, Allah'tan korkun."
Dediler ki: "Ondan yemek istiyoruz; böylece kalplerimiz huzur bulsun, bize doğruyu söylediğini bilelim ve buna şahit olalım."
Meryem oğlu İsa şöyle dedi: "Ey Rabbimiz, Allah'ım! Bize gökten bir sofra indir. Bu, bizim için, ilkimiz ve sonumuz için bir bayram olsun ve Senden bir ayet olsun. Bizi rızıklandır, çünkü Sen rızık verenlerin en hayırlısısın."
Allah şöyle buyurdu: "Ben onu size indiriyorum."
The disciples said: “Jesus, son of Mary! Can your Lord send down to us a repast from heaven?” He answered: “Fear God, if you are truly believers.” Said they: “We desire to eat of it, so that our hearts are reassured and that we know that you have spoken the truth to us, and that we may be witness of it.” “God, our Lord,” said Jesus, son of Mary, “send down upon us a repast from heaven: it shall be an ever- recurring feast for us — for the first and the last of us — and a sign from You. And provide us our sustenance, for You are the best provider” God replied: ‘I am sending it down to you.
"Ancak bundan sonra içinizden kim inkâr ederse, ben de ona, alemde hiç kimseye reva görmediğim bir azap reva göreceğim." (112-115. ayetler)
But whoever of you disbelieves after this, I shall inflict on him suffering the like of which I have not inflicted on anyone in the world.” (Verses 112-115)
Bu diyalog, İsa'nın halkı ve onların seçkinleri, yani havarileri hakkında bize bir şeyler anlatıyor. Görülen şudur ki, onlar bizim Peygamberimizin Ashabından büyük ölçüde farklıydı. Onlar, Tanrı'nın kendisine ve Elçisi, Meryem oğlu İsa'ya iman etmeleri için ilham ettiği kimselerdi. Öyle yaptılar ve imanlarına tanıklık etmesi için İsa'yı çağırdılar. Yine de İsa'nın gerçekleştirdiği bunca mucizeyi görmelerinin ardından, onun doğruluğundan kendilerini emin kılmak ve bunu kendilerinden sonra gelecek olanlara tanıklık etmek için bir mucize daha istediler.
This dialogue reveals to us something about Jesus’s people, and the elite among them, i.e. his disciples. What we find is that they differed greatly from our own Prophet’s Companions. Those were the disciples inspired by God to believe in Him and His Messenger, Jesus, son of Mary. They did so and called on Jesus to witness the fact of their faith. Yet even after all the miracles they saw Jesus performing, they still requested another miracle so as to reassure themselves about his truthfulness and to bear witness about it to those who would succeed them.
Muhammed ﷺ'in Sahabileri ise, İslam'ı kabul edip kendilerini Allah'a teslim ettikten sonra, ondan hiçbir mucize istemediler. Bu dinin mutluluğunu ve sevincini tattıklarında kalpleri iman ile doluydu. Allah'ın Resulü'ne inandılar ve mesajının doğruluğuna dair başka bir kanıt istemediler. Kendilerine Kur'an'dan başka hiçbir mucize gösterilmeden, onun doğruluğuna şahitlik ettiler.
Muĥammad’s Companions, on the other hand, never asked him for a single miracle after they had accepted the faith and submitted themselves to God. Their hearts were full of faith, once they had experienced the happiness and joy of it. They believed God’s Messenger and asked him for no more proof of the truth of his message. They testified to his truthfulness with no miracle shown to them other than the Qur’ān.
İsa'nın havarileri ile Muhammed'in Sahabileri (ikisine de selam olsun) arasındaki bu geniş uçurum böyledir. Onların dereceleri birbirinden çok farklıdır; yine de ikisi de Allah'a teslim olmuştur ve Allah dilerse ikisi de O'nun tarafından kabul görmüştür. Ama dereceleri arasındaki mesafe hâlâ geniştir.
Such is the wide gulf between Jesus’s disciples and Muĥammad’s Companions (peace be upon them both). Theirs are two widely different levels; yet both have submitted to God, and both are accepted by Him, if He so pleases. But their levels remain wide apart.
Kur'an'da anlatılan Sofra kıssası, Hristiyan Kutsal Kitaplarında yer almaz. Hz. İsa'dan çok sonra yazılmış İncillerde de bu kıssadan söz edilmez. Dolayısıyla bu İnciller, Yüce Allah'ın açıkladığı hakikatin güvenilir bir ifadesi olarak kabul edilemez. Bu İnciller, İsa'nın hayatına dair azizlerin aktardığı rivayetlerden ibarettir. İsa'ya Tanrı'nın indirdiği İncil'in, yani İnciller'in metni değildirler.
The story of the Repast, as told in the Qur’ān, is not mentioned in Christian Scriptures. It is not reported in the Gospels written long after Jesus. Thus, they cannot be taken as a reliable statement of the truth revealed by God Almighty. These Gospels are only reports by saints of the story of Jesus. They are not the text of the Gospel, or the Injīl that God revealed to Jesus.
Ancak bu kitaplar, Sofra hakkında farklı bir rivayet içermektedir. Matta 15:32'de şu rivayet verilmektedir: "Bunun üzerine İsa şakirtlerini yanına çağırıp dedi ki: 'Bu kalabalığa acıyorum, çünkü üç gündür benimle birlikte kalıyorlar ve yiyecek bir şeyleri yok; onları aç olarak göndermek istemiyorum, yolda bitkin düşebilirler.' Şakirtler ona dediler ki: 'Bu çöl yerinde, bu kadar büyük bir kalabalığı doyuracak ekmeği nereden bulabiliriz?' İsa onlara sordu: 'Kaç ekmekleriniz var?' Dediler ki: 'Yedi tane ve birkaç küçük balık.' Bunun üzerine kalabalığa yere oturmalarını emretti, yedi ekmeği ve balıkları aldı; şükredip onları böldü ve şakirtlere verdi, şakirtler de kalabalığa dağıttılar. Hepsi yiyip doydu; artan parçaları topladıklarında yedi sepet dolusu oldu. Yiyenler, kadın ve çocuklar dışında dört bin erkekti." Diğer İncillerde de benzer rivayetler verilmektedir.
However, these books include a different report on the Repast. In 15: 32 of Matthew, the following report is given: “Then Jesus called his disciples to him and said, ‘I have compassion for the crowd, because they have been with me now for three days and have nothing to eat; and I do not want to send them away hungry, for they might faint on the way.’ The disciples said to him, ‘Where are we to get enough bread in the desert to feed so great a crowd?’ Jesus asked them, ‘How many loaves have you?’ They said, ‘Seven, and a few small fish.’ Then ordering the crowd to sit down on the ground, he took the seven loaves and the fish; and after giving thanks he broke them and gave them to the disciples, and the disciples gave them to the crowd. And all of them ate and were filled; and they took up the broken pieces left over, seven baskets full. Those who had eaten were four thousand men, besides women and children.” Similar reports are given in other Gospels.
Tābi`īn neslinden bazı âlimler, yani Mücâhid ve el-Hasan gibi isimler, Sofra'nın indirilmediği görüşündedir. Bu âlimlere göre, havarîler Allah'ın şu sözünü işitince korktular: "Ben onu size indireceğim. Ama bundan sonra sizden kim inkâr ederse, dünyada hiç kimseye reva görmediğim bir azapla onu azablandıracağım." (Âyet 115). Bu yüzden artık bunun gerçekleşmesini istemediler.
Some scholars of the generation following the Prophet’s Companions, i.e. Tābi`īn, like Mujāhid and al-Ĥasan, believe that the Repast was not sent down. They say that when the disciples were afraid at hearing God’s statement, “I am sending it down to you. But whoever of you disbelieves after this, I shall inflict on him suffering the like of which I have not inflicted on anyone in the world.” (Verse 115), they no longer asked for it to be granted.
Kesir'in Kur'an tefsirinde, alimlerin birkaç görüşünü nakleder. Mucâhid'in şöyle dediğini aktarır: "Bu, Allah'ın verdiği yalnızca bir misaldir, ama bir şey indirilmemiştir." Mucâhid'den gelen başka bir rivayette ise şöyle denir: "Onlara yemekle dolu bir sofra sunuldu, ancak inkâr ederlerse ağır bir azapla cezalandırılacaklarına dair uyarıldıklarında bunu reddettiler. Bununla hiçbir ilgileri olmasını istemediler." Hasan el-Basrî de sofranın indirilmediği görüşündedir. Onun şöyle dediği rivayet edilir: "Havariler, 'Bundan sonra içinizden kim inkâr ederse, dünyada hiç kimseye reva görmediğim bir azabı ona reva göreceğim' denildiğinde, 'Buna ihtiyacımız yok' dediler. Bu yüzden sofra indirilmedi."
Buna karşılık erken dönem alimlerinin çoğunluğu sofranın indirildiği görüşündedir; çünkü Allah şöyle buyurmuştur: "Onu size indiriyorum." Allah'ın vaadi her zaman gerçekleşir. Bu nedenle biz, sofra hakkında yalnızca Kur'an'ın bildirdiklerini alıyoruz.
In his commentary on the Qur’ān, Ibn Kathīr quotes several statements by scholars. He quotes Mujāhid as saying: “This was merely a parable given by God, but nothing was sent down.” Another quotation by Mujāhid says: “They were offered a table full of food, but they refused it when they were told that they would be severely punished should they disbelieve. They did not want to have anything to do with it.” Al-Ĥasan also expresses the view that it was not sent down. He is reported to have said: “When the disciples were told, ‘Whoever of you disbelieves after this, I shall inflict on him suffering the like of which I have not inflicted on anyone in the world,’ they said, ‘We have no need for it.’ Thus, it was not sent down.” The majority of early scholars, however, agree that it was sent down, because God said: “I am sending it down to you.” God’s promise always comes true. We, therefore, take only what the Qur’ān has stated concerning the Repast.
Böylece Tanrı, Meryem oğlu İsa'yı, Kıyamet Günü kavmi önünde durduğunda ve tüm yaratıklar izlerken, kendisine verdiği nimetleri hatırlatır: "Havariler dediler ki:
Thus, God reminds Jesus, son of Mary, of His favours when he stands in front of his people on the Day of Judgement, with all creatures looking on: “The disciples said:
"Ey Meryem oğlu İsa! Rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi?" (Ayet 112) Havarîler, İsa'ya en yakın takipçileri olarak, onun Meryem'den doğmuş bir insan olduğunu biliyorlardı. Onu, çok iyi bildikleri konumuna uygun bir şekilde hitap ediyorlar. Onun Allah'ın oğlu ya da bir tanrı değil, Allah'ın bir kulu olduğunu biliyorlardı.
Jesus, son of Mary! Can your Lord send down to us a repast from heaven?’“ (Verse 112) The disciples, the closest to Jesus of all his followers, were aware that he was a human being, born to Mary. They address him according to his status, which they knew very well. They knew that he was neither a son of God nor a deity, but a servant of God.
Onun bu harika olayların hepsini kendi girişimiyle gerçekleştiremeyeceğini de bildiler. Bu yüzden başka bir mucize istediklerinde, onun bunu kendisinin gerçekleştirmesini istemediler, çünkü bunu yapamayacağını biliyorlardı. Soruları şuydu: “Ey Meryem oğlu İsa! Rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi?” (112. ayet)
They also knew that it was his Lord who accomplished all those miraculous events through him. He himself could not do any of them by his own initiative. Hence, when they requested a further miracle, they did not ask him to accomplish it himself, because they were aware that he could not do so. Their question was: “Jesus, son of Mary! Can your Lord send down to us a repast from heaven?” (Verse 112)
Yorumcular, sorularının niteliği konusunda farklı görüşlere sahiptir. Önceden Allah'a iman ettiklerini ve İsa'dan teslimiyetlerine şahit olmasını istediklerini bildirmiş olmalarına rağmen, böyle bir soru biçimini neden kullandıkları sorulmaktadır. Sorularına dair bir yoruma göre, bu soru Allah'ın kudretini sorgulamak için değil, Rabbinin onlara bir sofra indirip indirmeyeceğini öğrenmek içindi. Başka bir görüş ise soruyu şu şekilde ele alır: "Rabbin, bir sofra indirmesini O'ndan istesen sana cevap verir mi?" Bunun dışında başka yorumlar da verilmektedir.
Interpretations vary as to the nature of their question. How is it that they would use such a form of question when they had already declared their belief in God and asked Jesus to witness their submission to Him? One interpretation of their question is that it did not seek to know God’s ability, but rather whether He would give them the repast. Another view considers the question to mean, “would your Lord respond to you if you were to request Him to send down a repast?” Other interpretations are also given.