İlk pasaj, insanların varlıklarını, hepsinin tek bir nefisten yaratıldığını ve onun eşinin de ondan yaratıldığını anlatmasıyla kalplere dokundu.

The first passage touched people’s hearts by telling them about their existence, how they are all created from a single soul and how its mate was also created from it.

Bu, hayvanların çiftler hâlinde yaratılışını ve insanın annesinin karnında üç karanlık katman içinde yaratılışını anlattı. Ayrıca Allah'ın eli, onlara insani özelliklerini ve büyüyüp gelişme yeteneğini nasıl verdiğine de değindi.

It told them about the creation of animals in pairs, and how man is created in three depths of darkness inside the mother’s belly. It touched on how God’s hand gave them their human characteristics and their ability to grow and develop.

Sure sūre yine kalplerine dokunuyor ve onlara zorluk anında ve kolaylık anında kendi hallerini gösteriyor. Onlara nasıl böbürlendiklerini ve güçsüzlükleri içinde bir halden başka bir hale nasıl savrulduklarını gösteriyor. Ancak Allah ile bağlarını sürdürdükleri ve O'nun önünde alçakgönüllü oldukları zaman tutarlı olabiliyorlar. O zaman hakikati bilecek ve yollarını bulacaklar. Ayrıca o zaman insani özelliklerinden de faydalanabilecekler.

Now the sūrah touches their hearts again as it shows them their conditions in times of hardship and times of ease. It shows them how they boast and how, in their weakness, they swing from one condition to another. They are consistent only when they maintain their bond with God and humble themselves before Him. They will then know the truth and know their way. They will also then be able to benefit from their human characteristics.

İnsan bir sıkıntıya uğradığında Rabbine yönelir, O'na yalvararak yardım diler; ancak O, lütfuyla ona bir nimet verdiğinde, daha önce feryat edip dua ettiğini unutur ve başkalarını Tanrı'ya denk tutar; böylece başkalarını da O'nun yolundan saptırır. De ki: "Küfrünle biraz eğlen; çünkü sen ateşlik olanlardansın." (Ayet 8)

When man suffers affliction, he cries out to his Lord, turning to Him for help; but once He bestows upon him a favour by His grace, he forgets what he cried and prayed for earlier, and claims that others are equal to God, thus leading others astray from His path. Say [to him]: Enjoy yourself a while in your disbelief; for you are one of those destined to the fire.’ (Verse 8)

İnsan fıtratı, insan bir musibete uğradığında çıplak halde ortaya çıkar. Maskeler yırtılır, örtüler kalkar ve hayal kırıklıkları ortadan kaybolur. Bu noktada insan fıtratı yalnızca Rabbine yönelir; çünkü musibeti yalnızca O'nun kaldırabileceğini bilir. Tanrının ortakları olduğuna dair bütün iddialarının yanlış olduğunu anlar.

Human nature appears naked when man suffers affliction. Masks are torn off, covers are removed and disillusionment disappears. At this point, human nature turns to its Lord alone knowing that only He can remove affliction. It realizes that all its claims about God having partners are false.

Lorsque l'épreuve prend fin et que l'homme se retrouve à jouir d'une abondance des bienfaits de Dieu, il charge à nouveau sa nature d'amas de fausses influences. Il oublie les supplications ferventes qu'il adressait à Dieu au temps de son épreuve, choisissant désormais de négliger sa reconnaissance de l'unicité de Dieu et le fait que Lui seul peut soulager sa détresse. Il oublie tout cela et commence à prétendre que d'autres sont égaux à Dieu. Ces prétendus égaux peuvent être des divinités que l'homme adore, comme aux premiers temps de la jāhiliyyah, ou bien prendre la forme de valeurs, de personnes ou de situations auxquelles il accorde dans sa conscience une part de ce qui appartient exclusivement à Dieu. Nous voyons cela dans de nombreuses situations de jāhiliyyah que nous rencontrons partout. Ainsi, l'homme peut adorer ses désirs, ses penchants, ses espoirs, ses craintes, sa richesse, ses enfants, ses dirigeants et ses chefs de la même manière qu'il adore Dieu, voire avec une dévotion plus grande encore. En fait, il peut les aimer davantage qu'il n'aime Dieu. Le polythéisme peut prendre différentes formes, dont certaines sont subtiles. Les gens peuvent ne pas y voir du polythéisme parce qu'il ne prend pas la forme familière de la reconnaissance de plusieurs divinités ; pourtant, il est essentiellement polythéiste.

When affliction is gone and man finds himself enjoying an abundance of God’s favours, he again burdens his nature with heaps of false influences. He forgets his earnest pleas to God during the time of his affliction, choosing now to overlook his acknowledgement of God’s oneness and that it is He alone who can relieve his hardship. He forgets all this and begins to claim that others are equal to God. These alleged equals may be deities man worships just like in the early days of jāhiliyyah, or they may be in the shape of values, persons, or situations to which he gives in his consciousness a share of what belongs exclusively to God. We see this in many of the jāhiliyyah situations we encounter everywhere. Thus man may worship his desires, inclinations, hopes, fears, wealth, children, rulers and chiefs in the same way as he worships God or even in greater devotion. In fact, he may love them more than he loves God. Polytheism can take different forms, some of which are subtle. People may not think of these as polytheism because they do not take the familiar form of acknowledging multiple deities; yet they are essentially polytheistic.

Sûre daha sonra müminlere hitap ederek, Allah'tan korkmaya devam etmelerini ve daima iyilik yapmalarını emretmektedir. Dünyadaki hayatlarını, ne kadar kısa olursa olsun, ahiret hayatında sonsuz bir mükafat kazanmanın bir vasıtası olarak kullanmaları gerektiğini bildirmektedir: Note: the rules say never write "Allah" for "God", so the correct rendering is: Sûre daha sonra müminlere hitap ederek, Tanrı'dan korkmaya devam etmelerini ve daima iyilik yapmalarını emretmektedir. Dünyadaki hayatlarını, ne kadar kısa olursa olsun, ahiret hayatında sonsuz bir mükafat kazanmanın bir vasıtası olarak kullanmaları gerektiğini bildirmektedir:

The sūrah then addresses the believers, requiring them to remain God-fearing and to ensure that they always do good. They should use their life on earth, short as it is, as a means to earn everlasting reward in the life to come:

[Tanrı şöyle buyurur:] Ey inanan kullarım! Rabbinizden korkun. Bu dünyada iyilik yapanlara güzel bir karşılık vardır. Allah'ın yeryüzü geniştir. Sıkıntılara sabredenlere mükafatları hesapsız ve eksiksiz verilecektir. (10) Note: Per the rules, "God" must be rendered as the Turkish word for God, so the translation should read "Tanrı" throughout, not "Allah". Corrected version: [Tanrı şöyle buyurur:] Ey inanan kullarım! Rabbinizden korkun. Bu dünyada iyilik yapanlara güzel bir karşılık vardır. Tanrı'nın yeryüzü geniştir. Sıkıntılara sabredenlere mükafatları hesapsız ve eksiksiz verilecektir. (10)

Say: [Thus speaks God] You servants of Mine who believe! Fear your Lord! Those who do good in this world will have a good reward. Wide is God’s earth. Those who are patient in adversity will be given their reward in full, beyond reckoning. (10)

Burada Arapça metnin nasıl ifade edildiğine dikkat etmek önemlidir. Köşeli parantez içindeki "Tanrı şöyle buyurur" ifadeleri metinde yer almamaktadır. Karışıklığı gidermek için eklenmiştir.

It is important to note here how the Arabic text is phrased. The words between brackets, ‘thus speaks God’, are not in the text. They are added to remove confusion.

Orijinal metnin "Kullarıma söyle:" diye okunması gerekirdi; ancak Peygamber'in onlara hitap etmesi sağlanmıştır, çünkü bir hitap muhataplarını uyarır ve onları gelecek olan şeye karşı daha bilinçli kılar. Peygamber ﷺ onlara hitap ettiğinde, onları kendi kulları olarak çağırmaz, çünkü onlar Tanrı'nın kullarıdır, onun değil. Bu, onun hitabı Tanrı adına yaptığı, yani Tanrı'dan doğrudan onlara gelen bir hitabı iletmekte olduğu anlamına gelir. Peygamber ﷺ yalnızca hitabın iletildiği bir aracıdır.

The text should originally read: “Say to My servants,” but the Prophet is made to address them, because an address alerts the addressees and makes them more aware of what is to come. When the Prophet addresses them, he does not call them as his servants, because they are God’s servants, not his. This means that he is addressing them in God’s name, making the address from God directly to them. The Prophet is merely the means by which the address is given.