Bu sûrenin başının ilk Kur'an vahyi olduğu üzerinde icma vardır. Başka ayetlerin önce indiğini bildiren rivayetler sahih değildir. İmam Ahmed, Peygamberin eşi Âişe'den (r.a.) şu hadisi rivayet etmektedir:

It is universally agreed that the opening of this sūrah was the first Qur’ānic revelation. The accounts stating that other verses were revealed first are not authentic. Imām Aĥmad transmits the following ĥadīth on the authority of `Ā’ishah, the Prophet’s wife:

İlk vahiy, Allah'ın Elçisine ilk olarak rüya yoluyla geldi. Uykusunda gördüğü her rüya, tıpkı gördüğü gibi gerçekleşirdi. Sonra yalnız kalmaktan hoşlanmaya başladı. Hirâ Mağarası'na tek başına çekilir, orada birkaç gün ibadet ederek geçirir, sonra ailesinin yanına dönerdi. Yanına biraz yiyecek alır, geri döndüğünde ise bir sonraki süre için yeniden erzak alırdı. Hirâ Mağarası'nda hakikat kendisine gelinceye kadar bunu sürdürdü. Melek yanına gelip ona, "Oku!" dedi. O, "Ben okuyucu değilim" diye karşılık verdi. Peygamber ﷺ şöyle anlatır: "Melek beni tutup öyle sıkıştırdı ki bitkin düştüm. Sonra beni bıraktı ve 'Oku!' dedi. Ben de 'Ben okuyucu değilim' dedim. Bunun üzerine beni ikinci kez tutup sıkıştırdı, bitkin düşene kadar. Sonra beni bıraktı ve 'Oku!' dedi. Ben yine 'Ben okuyucu değilim' dedim. Sonra beni üçüncü kez tutup sıkıştırdı. Ardından şöyle dedi: 'Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir embriyodan yarattı. Oku! Rabbin en cömert olandır. O, kalemle öğretendir, insana bilmediğini öğretendir.'" Peygamber ﷺ titreyerek Hatice'nin yanına döndü ve "Beni sarın! Beni sarın!" dedi. Onu sardılar, korkusu geçti. Hatice'ye dönerek, "Bana ne oldu?" diye sordu ve başından geçenleri anlatıp, "Kendimden korkuyorum" dedi. Hatice şöyle cevap verdi: "Korkma, sakin ol ve rahat ol. Allah seni asla rezil etmez; çünkü sen akrabalarına iyilik edersin, doğruyu söylersin, muhtaç olan herkese yardım edersin, misafirlerini ağırlarsın ve her hak davaya destek olursun." Sonra onu, amcasının oğlu olan, Hıristiyanlığa geçmiş, Arapça, İbranice ve İncil'i iyi bilen bir alim Varaka bin Nevfel'in yanına götürdü. Varaka'nın gözleri görmez olmuş ve çok yaşlanmıştı. Hatice, Varaka'ya, "Amcaoğlu, yeğeninin ne anlatacağını dinlemek ister misin?" dedi. Varaka, "Peki yeğenim, ne gördün?" dedi. Peygamber gördüklerini ona anlattı. Sözünü bitirdiğinde Varaka şöyle dedi: "Bu, Musa'ya indirilen vahiyle aynıdır. Keşke genç olsaydım da kavmin seni bu kentten çıkardığı günde hayatta olabilseydim." Peygamber ﷺ şaşkınlıkla, "Beni çıkaracaklar mı?" dedi. Varaka, "Evet! Senin getirdiğin gibi bir mesajı getiren hiçbir kişi yoktur ki düşmanlıkla karşılanmasın. Eğer o güne kadar yaşarsam, mutlaka sana bütün desteğimi vereceğim" diye cevap verdi. Ancak Varaka, bundan kısa bir süre sonra vefat etti...

The first aspect of revelation to God’s Messenger was that his dreams came true. Whatever vision he might have in his sleep would occur exactly as he had seen. Then, he began to enjoy seclusion. He used to retreat alone into the cave of Ĥirā’ where he would spend several days in devotion before going back to his family. He used to take some food with him, and when he came back, he would take a fresh supply for another period. He continued to do so until he received the truth while in the cave of Ĥirā’. The angel came to him and said, ‘Read.’ He replied, ‘I am not a reader.’ The Prophet says, ‘He held me and pressed hard until I was exhausted, then he released me and said, ‘Read,’ and I replied, ‘I am not a reader.’ o, he held me and pressed me hard a second time until I was exhausted, then he released me and said, ‘Read.’ I replied, ‘I am not a reader.’ He then held me and pressed me hard for the third time. Then he said, ‘Read in the name of your Lord who has created — created man out of a germ-cell. Read — for your Lord is the most Bountiful One, who has taught the use of the pen, taught man what he did not know.’ The Prophet returned home to Khadījah trembling and said, ‘Wrap me! Wrap me!’ They wrapped him and his fear subsided. He turned to Khadījah and exclaimed, ‘What has happened to me?’ and related to her what had happened and said, ‘I fear for myself.’ And Khadījah replied, ‘Fear not, be calm and relax. God will not let you suffer any humiliation, because you are kind to your relatives, you speak the truth, you assist anyone in need, you are hospitable to your guests and you help in every just cause.’ Then she took him to Waraqah ibn Nawfal, her paternal cousin who was a Christian convert and a scholar with a good knowledge of Arabic, Hebrew and the Bible. He had lost his eyesight and had grown very old. Khadījah said to Waraqah, ‘Cousin, would you like to hear what your nephew has to say?’ Waraqah said, ‘Well, nephew, what have you seen?’ The Prophet related to him what he had seen. When he finished, Waraqah said, ‘It is the same revelation as was sent down to Moses. I wish I was a young man so that I might be alive when your people turn you away from this city.’ The Prophet exclaimed, ‘Would they turn me away?’ Waraqah answered ‘Yes! No man has ever preached a message like yours but was met with enmity. If I live till that day, I will certainly give you all my support.’ But Waraqah died soon after that...

Bu olay üzerine bir süre düşündüm. Hepimiz bunu, ya Peygamber'in biyografisi ya da Kur'an'ın anlamını açıklayan kitaplarda defalarca okuduk. Ama ya rastgele okuyup geçiyoruz ya da üzerinde fazla durmadan okumaya devam ediyoruz.

I reflected for a while upon this event. We have all read it many times in books; either those of the Prophet’s biography or those explaining the meaning of the Qur’ān. But we either read it casually or give it little thought and go on with our reading.

Ancak bu, büyük bir öneme sahip bir olaydır. İnsanlığın hayatı üzerinde önemli bir etkisi olan bir olaydır; ancak bugün değerini kavramaya çalışsak da, onun birçok yönü algılayabildiğimiz sınırların ötesinde kalmaktadır. Bu olayı, insanlık varlığının uzun tarihindeki en büyük olay olarak nitelendirmek abartı sayılmaz.

Yet this is an event which has immense significance. It is an event which has an important bearing on the life of humanity; but much as we try today to perceive its great value, many of its aspects remain beyond our perception. It is no exaggeration to describe this event as the greatest in the long history of human existence.

Bu olayın gerçek doğası şudur: Yüce, Zorlayıcı, Mutlak Güç Sahibi, Üstün olan ve tüm evrenin Hükümdarı olan Allah, lütfundan ötürü, evrenin neredeyse görünmez bir köşesinde, adına dünya denilen yerde yaşayan, insan denilen yaratılmışına yönelmiştir. Yaratılışının bu türünü, sayısı içinden birini ilahi nurunun alıcısı ve hikmetinin koruyucusu olarak seçerek onurlandırmıştır.

The true nature of this event is that God, the Great, the Compeller, the Almighty, the Supreme, the Sovereign of the whole universe, out of His benevolence, has turned to that creation of His which is called man, and which takes its abode in a hardly visible corner of the universe, the name of which is the earth. He has honoured this species of His creation by choosing one of its number to be the recipient of His divine light and the guardian of His wisdom.

Bu, sonsuz derecede büyük bir şeydir. Bu büyüklüğün bazı yönleri, insan Tanrı'nın temel niteliklerini – mutlak kudreti, her türlü sınırlamadan münezzehliği ve ebediyeti – elinden geldiğince kavramaya çalıştığında, ve sınırlı güç ve ömre sahip Tanrı kullarının temel niteliklerini bunlarla karşılaştırarak düşündüğünde ortaya çıkar. O zaman insan, Tanrı'nın insana gösterdiği bu ilginin önemini kavrayabilir. Bu duygunun tatlılığını fark edebilir ve minnettarlık, dua ve ibadetle takdirini ortaya koyabilir. Evrenin tamamının, evrenin kendi küçük köşesindeki insana ilahi sözlerin indirilmesiyle yayılan genel mutluluğa ortak olduğunu hisseder.

This is something infinitely great. Some aspects of its greatness become apparent when man tries, as best as he can, to perceive the essential qualities of God: absolute power, freedom from all limitations and everlastingness; and when he reflects, in comparison, on the basic qualities of God’s servants who are subject to certain limitations of power and life duration. One may then perceive the significance of this divine care for man. He may realize the sweetness of this feeling and manifest his appreciation with thanksgiving, prayer and devotion. He feels that the whole universe shares in the general happiness spread by the revelation of divine words to man in his obscure corner of the universe.

Sûrenin geri kalan kısmının, başlangıç kısmıyla aynı anda değil, daha sonraki bir tarihte indirildiği apaçıktır. Bu kısım, Peygamber ﷺ'in mesajını tebliğ etmekle ve ibadetini açıkça yapmakla emredildikten, ardından inkârcılardan karşılaştığı muhalefetten sonraki belli bir duruma ve Peygamber ﷺ'in hayatındaki sonraki olaylara işaret eder. Bu durum, sûrenin şu sözlerle başlayan kısmında belirtilmektedir: "Bir kulun namaz kılmasını engellemeye çalışanı görmez misin?" (Ayet 9-10). Buna rağmen sûrenin tüm bölümleri arasında mükemmel bir uyum vardır. Sûrenin başlangıç kısmından sonra anlattığı olgular da mükemmel bir düzen içinde sıralanmıştır.

It is self evident that the rest of the sūrah was not revealed at the same time as its opening but at a later date. It refers to a certain situation and later events in the Prophet’s life, after he was instructed to convey his message and offer his worship in public, and after he was met with opposition by the unbelievers. This is indicated in the part of the sūrah which begins: “Look at the one who tries to prevent a servant of God from praying!” (Verses 9-10) Yet there is perfect harmony between all parts of the sūrah. The facts it relates after the opening part are also arranged in a perfect order.

Bu iki unsur, sûreyi mükemmel bir uyum içinde tek bir bütün hâline getirir.

These two factors make the sūrah one perfectly harmonious unit.

Yaratan Rabbinin adıyla oku; O insanı bir embriyodan yarattı.

Read in the name of your Lord who has created — created man out of a germ-cell.

Oku — Rabbin, en cömert olandır; O ki kalemle öğretti, insana bilmediğini öğretti. (Ayet 1-5)

Read — for your Lord is the most Bountiful One, who has taught the use of the pen, taught man what he did not know. (Verses 1-5)

Bu, Kur'an'ın ilk sûresidir; bu yüzden Allah'ın adıyla başlar. Peygamber'e ﷺ, Yüce toplumla mübarek temasının ilk anında ve kendisine tebliğ etmesi için seçildiği mesajın yolunda ilk adımını atmadan önce, tam başlangıçta, "Rabbinin adıyla oku" buyrularak Allah'ın adıyla okuması emredilir. Sûrenin andığı Allah'ın ilk sıfatı yaratma ve başlatmadır: "... yaratan Rabbin." Ardından özellikle insanın yaratılışından ve kökeninden söz eder: "İnsanı bir kan pıhtısından yarattı." İnsan, rahme yerleştirilen kurumuş bir kan damlasından yaratılmıştır: alçakgönüllü ve sade bir madde. Bu, Yaratıcı'nın gücünü yansıttığı kadar lütuf ve merhametini de yansıtır. Bu kan pıhtısını öğretilebilen ve öğrenebilen insan mertebesine yükseltmesi, O'nun lütfundandır:

This is the first sūrah of the Qur’ān, so it starts with the name of God. It instructs God’s Messenger right at the very first moment of his blessed contact with the Supreme society and before taking his very first step along the way of the message he was chosen to deliver, to read in the name of God, ‘Read in the name of your Lord.’ The first attribute of God’s it mentions is that of creation and initiation: ... your Lord who has created.’ Then it speaks in particular of the creation of man and his origin: ‘created man out of a germ-cell.’ He is created from a dried drop of blood which is implanted in the womb: a humble and unsophisticated substance. This reflects the grace and mercy of the Creator as much as it reflects His power. It is out of His grace that He has elevated this germ-cell to the rank of man who can be taught and who can learn:

Yaratan, öğreten ve insana bol nimetlerini bahşeden de işte Allah'tır.

It is God, then, who creates, teaches and bestows His abundant bounties on man.

Bu, insanın Tanrı'nın lütfunu kabul etmesi ve bunun için şükretmesi gerektiğini ima eder.

This implies that man should acknowledge God’s benevolence and be grateful for it.

Ama gerçekte olan şey farklı.

But what actually happens is something different.

Sūrah'nın ikinci bölümü insanın azgınlığını ele alır. "Gerçekten insan, kendini yeterli gördüğünde azar. Şüphesiz dönüş Rabbinedir." (Âyetler 6-8) Allah insana bolluk verir ve onu bağımsız kılan da O'dur. Ayrıca O yaratır, ona öğretir ve ona cömert muamelesini sunar. Ancak insanların çoğu — imanla korunanlar hariç — kendilerine verilenler sayesinde mümkün olan bu bağımsızlıklarına şükretmezler. Yaratılışlarının, bilgilerinin ve rızıklarının kaynağı olan bu lütfun kaynağını tanımazlar. Görev bilinci ve şükür yerine kibirle davranır, her sınırı aşarlar.

The second part of the sūrah deals with man’s transgression. “Indeed, man becomes grossly overweening, once he thinks himself self- sufficient. Surely to your Lord all must return.” (Verses 6-8) It is God who gives to man in abundance and makes him independent. He also creates and teaches him and extends to him His generous treatment. But men in general — except for those guarded by faith — are not thankful for their independence which is made possible by what they are given. They do not recognize the source of this grace, which is the same as the source of their creation, knowledge and livelihood. They behave arrogantly and transgress all limits instead of being dutiful and thankful.

Kendi kökenini unutmuş, haddi aşan ve kibirli insanın tasviri, örtük bir uyarı taşıyan bir yorumla devam eder: "Şüphesiz dönüş Rabbinedir." (Ayet 8) Bu kibirli ve kendini beğenmiş insan o zaman nereye dönebilir?

The image of the transgressing, conceited person who has forgotten his origin is followed by a comment charged with an implicit warning: “Surely to your Lord all must return.” (Verse 8) Where can this proud and overweening person then turn?

Aynı zamanda İslam inancının temel bir kuralı vurgulanmaktadır. Buna göre herkes her konuda, her düşüncede ve her davranışta Tanrı'ya başvurmalıdır. O'dur tek sığınak ve tek barınak.

At the same time a fundamental rule of the Islamic faith is emphasized. That is, all must refer to God in every matter, thought or action. He is the only resort and refuge.