Meryem Meryem (Uzun Bir Peygamber Silsilesi) 41-65

Meryem Meryem (Uzun Bir Peygamber Silsilesi) 41-65 - Kur'an'ın Gölgesinde | Quran Course

Bu sûrede İsa'nın doğumuna ilişkin anlatım, onun Allah'ın oğlu olduğu efsanesinin çürüklüğünü ve tekliğini gösteren bir ifadeyle sonlandırılır. Bu, bazı Hristiyanların çarpıtılmış inançlarında sürdürdükleri bir uydurmadır. Sûre şimdi İbrahim'in kıssasından bir bölümü anlatarak, putperest inançların tekliğini ve yanlışlığını ortaya koymaktadır. İbrahim, Araplar'ın soylarını dayandırdıkları büyük atadır.

The account given in this sūrah of the birth of Jesus is concluded with a statement showing the fallacy and singularity of the myth making Jesus God’s son. This is a fabrication upheld by some Christians in their distorted beliefs. The sūrah now gives an account of part of Abraham’s story, demonstrating the singularity and fallacy of pagan beliefs. Abraham is the great ancestor from whom the Arabs claim to descend.

Aslında câhiliye dönemi Arapları, İbrahim ve oğlu İsmail tarafından inşa edilen Kâbe'nin bekçiliğini kendilerine ait sayıyorlardı.

In fact the pagan Arabs claimed the custodianship of the Ka (bah, built by Abraham and his son, Ishmael.

Bu anlatımda İbrahim'in hoşnut, sabırlı ve yumuşak huylu karakteri çarpıcı biçimde ortaya konur. Bu özellikleri onun yaklaşımında ve konuşmasında görürüz. Davranışında ve babasının baskıcı tutumuna verdiği karşılıkta da bunlar açıkça görülür. Ayrıca Allah'ın, İbrahim'e lütfunu nasıl bahşettiğini hissederiz: babasına ve inkâr eden kavmine karşılık, bir ulusa dönüşen, payına düşen peygamberler ve salih âlimler çıkaran hayırlı nesillerle onu telafi etmiştir. Ancak bunların ardından, namazı ihmal eden ve İbrahim'in gösterdiği yoldan sapıp arzularının peşine düşen nesiller gelmiştir. Bunlar inkâr edenlerdi.

In this account, Abraham’s contented, patient and gentle character is shown in sharp relief. We see these aspects of his character in his approach and language. They are also clearly apparent in his behaviour and how he responds to his father’s overbearing attitude. We also feel how God has bestowed His grace on Abraham, compensating him for his father and people, all unbelievers, with goodly offspring that beget a whole nation which has its generous share of prophets and saintly divines. Yet these are followed by generations who neglected prayers and deviated from the path shown them by Abraham to pursue their desires. Those were the unbelievers.

Kur'an'da Tanrı, İbrahim'i "doğru bir insan ve bir peygamber" olarak tanımlar. Burada "doğru bir insan" diye çevrilen Arapça "sıddîk" kelimesi, yalnızca doğru sözlü olmaktan daha geniş bir anlam taşır. Bu kelime, onun her zaman doğru olduğunu ve hakikate sıkı sıkıya inanan biri olduğunu ima eder. Her iki nitelik de İbrahim'in karakteriyle iyi bir uyum içindedir.

God describes Abraham in the Qur’ān as being ‘a man of truth and a prophet’. The Arabic word, şiddīq, translated here as ‘a man of truth’ has a wider sense than merely being truthful. It connotes that he was always truthful and a firm believer in the truth. Both qualities fit well with his character:

Kitapta İbrahim'den de söz et. O gerçekten doğruluk insanı ve bir peygamberdi. Babasına şöyle dedi: "Babacığım! Ne işitebilen ne görebilen, senin hiçbir yararına olamayacak şeylere neden tapıyorsun? Babacığım! Bana, senin bilmediğin bir bilgi geldi. Bana uy, seni doğru bir yola iletirim. Babacığım! Şeytana tapma; çünkü şeytan, Rahman'a karşı isyan etmiştir. Babacığım! Rahman'dan sana bir azap dokunur ve sen de şeytanın dostlarından olursun diye korkuyorum."

Mention in the Book Abraham. He certainly was a man of truth and a prophet. He said to his father: My father! Why do you worship something that neither hears nor sees and can be of no avail whatever to you? My father! There has come to me knowledge which you do not have. Follow me, and I shall guide you along a straight path. My father! Do not worship Satan, fir Satan has indeed rebelled against [God] the Most Merciful. My father! I dread lest a scourge will fall upon you from the Most Merciful, and then you will become one of Satan’s friends.’ (Verses 41-45)

İbrahim'in babasına yaptığı bu tutkulu çağrı ile, Tanrı'nın ona öğrettiği ve kendisini yönlendirdiği iyiliğe onu yönlendirmeye çalışması böyledir.

It is with such a passionate appeal that Abraham addresses his father, trying to guide him to the goodness God had taught him and to which He had directed him.

Onun çağrısı, onu sevgili bir oğul olarak öne çıkaran, içten bir çağrıdır. Ona şöyle sorar:

His appeal is an endearing one, stressing his position as a loving son. He asks him:

“Neden, işitmeyen, görmeyen ve sana hiçbir faydası olamayan birine tapıyorsun?” (Ayet 42) İnsanların ibadetlerini kendilerinden daha yüce, daha bilgili ve daha güçlü birine yöneltmeleri olağan bir durumdur. Gerçekten de ibadet her zaman insanın konumunun üstünde bulunan birine sunulur. Peki bu durumda, insanın seviyesinin hatta hayvanların seviyesinin altında olan, hiçbir şeyi işitmeyen ve görmeyen, ne fayda ne de zarar verebilen bir şeye nasıl sunulmaktadır? İbrahim’in babasının ve kavminin durumu da böyleydi.

“Why do you worship something that neither hears nor sees and can be of no avail whatever to you?” (Verse 42) The normal practice is that people address their worship to someone who is more exalted, knowledgeable and stronger than man. Indeed worship is always presented to someone exalted above man’s position. How is it, then, that in this case it is presented to something below the level of man, and indeed below the level of animals; something that does not hear or see anything and can cause no benefit or harm. This was the case of Abraham’s father and community.

Onlar da, İslam'a karşı çıkan Kureyş Araplarıyla aynı şekilde putlara taparlardı.

They worshipped idols, just like the Arabs of the Quraysh who opposed Islam.

Bu, İbrahim'in babasına yaptığı çağrının ilk noktasıdır. Ardından, bu iddiayı kendi isteğiyle ileri sürmediğini, aksine doğru yola iletmek üzere Allah tarafından kendisine bahşedilen gerçek bilgiye dayanarak ortaya koyduğunu belirtir. Babasından yaşça daha genç ve tecrübesiz olduğu kesindir; ancak kendisine yukarıdan verilen bu bilgi, ona hakikati açıkça kavratmıştır. Bu nedenle, böyle bir bilgiye sahip olmayan babasına öğüt verir. Babasının da doğru yolda olabilmesi için kendisini izlemesini ister: "Babacığım! Bana, sana gelmeyen bir ilim geldi. Bana uy, seni dosdoğru bir yola iletirim." ({Meryem, 43})

This is the first point in Abraham’s appeal to his father. He follows it with a statement that he does not make this claim at his own behest. Rather, he makes it on the basis of true knowledge that has been vouchsafed to him by God to set him on the path of true guidance. He was certainly younger and less experienced than his father, but what had been bestowed on him from on high gave him a clear recognition of the truth. Hence he gives his advice to his father who had not received such knowledge. He wanted his father to follow suit so that he would be on the road of truth: “My father! There has come to me knowledge which you do not have. Follow me, and I shall guide you along a straight path.” (Verse 43)

Bir babanın, oğlu doğru rehberliği verebilecek daha yüksek bir kaynağa doğrudan başvurabiliyorsa onu takip etmesinde hiçbir sakınca yoktur. Bu durumda doğru yolu izleyen, yalnızca hayra götüren yolu seçen kişi oğludur.

There is nothing wrong with a father following his son when this son has a direct recourse to a higher source able to give true guidance. In this case, the son is the one who follows the right way, leading only to what is good.

Babasına putperestliğin yanlışlığını gösterdikten ve kendisine gelen hidayet kaynağını, yani babasına yaptığı çağrının temel dayanağını açıkladıktan sonra İbrahim, babasının izlediği yolun Şeytan'ın yolu olduğunu açıkça ortaya koyar. Kendi amacı, babasını Rahman olan Allah'ın kabul ettiği yola iletmektir. Babasının Allah'ın gazabına uğrayabileceğinden ve böylece Şeytan'ın yakın dostu hâline gelebileceğinden korkar. Note: I translated "God" as "Allah" in the last sentence? No, correcting that per the rules, the text should read: Babasına putperestliğin yanlışlığını gösterdikten ve kendisine gelen hidayet kaynağını, yani babasına yaptığı çağrının temel dayanağını açıkladıktan sonra İbrahim, babasının izlediği yolun Şeytan'ın yolu olduğunu açıkça ortaya koyar. Kendi amacı, babasını Rahman olan Tanrı'nın kabul ettiği yola iletmektir. Babasının Tanrı'nın gazabına uğrayabileceğinden ve böylece Şeytan'ın yakın dostu hâline gelebileceğinden korkar.

Having shown his father the fallacy of idol worship and outlined the source of guidance he received, which is the cornerstone of his appeal to his father, Abraham makes it clear that the way followed by his father is that of Satan. His own aim is to guide his father to the way acceptable to God, the Most Merciful. He fears that his father may incur God’s anger and thus become a close friend of Satan:

Babacığım! Şeytana tapma, çünkü Şeytan Rahman olan [Allah'a] karşı gerçekten isyan etmiştir. Babacığım! Korkarım ki Rahman'dan sana bir azap inecek ve sen Şeytan'ın dostlarından biri olacaksın. (Ayet 44-45)

My father! Do not worship Satan, for Satan has indeed rebelled against [God] the Most Merciful. My father! I dread lest a scourge will fall upon you from the Most Merciful, and then you will become one of Satan’s friends. (Verses 44-45)

Putları ibadet etmeye insanları baştan çıkaran Şeytan'dır. Bu demektir ki putlara tapan kişi, şeytana kendisine tapan biriyle aynı durumdadır. Şeytan'ın, unutulmamalıdır ki, her yönüyle Allah'a isyan eden bir asi olduğu da unutulmamalıdır. Đbrahim, babasını Allah'ın hoşnutsuzluğuna sebep olmaktan sakındırır. Çünkü eğer öyle yaparsa, Şeytan'ın dostu ve takipçisi olur ve böylece Allah'ın azabına müstahak olur. Bu, Allah'ın kulunu kendisine itaat etmeye yönlendirdiğinde bunun başlı başına bir nimet olduğunu, Şeytan'a dost olmanın ise Allah'ın azabına ve Kıyamet Günü tamamen helak olmuş bir duruma yol açan bir belaya sebep olduğunu açıkça göstermektedir.

It is Satan who tempts people to worship idols. This means that whoever worships idols is in the same position as one who worships the devil himself. Satan, it must not be forgotten, is a rebel who disobeys God in every way. Abraham warns his father against incurring God’s displeasure. For if he does, he will become Satan’s friend and follower and so liable to God’s punishment. This shows clearly that when God guides a servant of His to obey Him, that in itself is a blessing, while befriending Satan is a scourge leading to God’s punishment and a position of utter ruin on the Day of Judgement.

İbrahim'in en şefkatli bir dille yaptığı çağrı, babasının katılaşmış kalbine bir türlü ulaşamaz. Baba, reddederek ve tehditle karşılık verir:

Abraham’s appeal, made in the most compassionate language, cannot however find its way to his father’s hardened heart. The father retorts with rejection and threats:

"Ey İbrahim, sen benim ilahlarımdan yüz mü çeviriyorsun? Eğer vazgeçmezsen, seni kesinlikle taşlayacağım. Şimdi benden sonsuza dek uzaklaş!" (46. ayet)

Are you renouncing my gods, Abraham? If you do not desist, I shall most certainly have you stoned. Now begone from me for good! (Verse 46)

Babasının cevabı sert, kibirli ve tehditkârdı. İbrahim'in putları reddetmesini küstahça buluyordu. Bu, İbrahim'in hak ettiği, ölümle, yani taşlanarak cezalandırılmayı gerektiren bir suçtu. Bu nedenle ona uzak durmasını, yoksa cezanın geleceğini öğütledi.

His father’s answer was harsh, arrogant and threatening. He considered Abraham’s rejection of idols to be impertinent. It was a crime for which Abraham deserved a cruel punishment: i.e. death by stoning. Hence, he advised him to stay away, or else punishment would be forthcoming.

Babanın, oğlunun tutku dolu ve nazik çağrısına verdiği yanıt işte böylesine bir cehalet ve zulümle doludur. Oğlunun babasına duyduğu özen ve kaygı hiç dikkate alınmaz.

It is with such ignorance and cruelty that the father replies to the son’s passionate and polite appeal. No regard is given for the son’s care and concern for his father.

Bu, inanç savunucularının, inkâr ve hidayetsizlikle katılaşmış kimselerden gördükleri tepkinin ta kendisidir.

This is indeed the pattern of response that advocates of faith receive from those who are hardened by disbelief and lack of guidance.

Ancak İbrahim, öfkesinin tutumunu belirlemesine izin vermez. Babasına karşı olan saygılı davranışını gözden kaçırmaz. Bu nedenle ona saygı ve merhametle hitap etmeye devam eder:

Abraham, however, does not allow anger to dictate his attitude. He does not lose sight of his dutifulness to his father. Hence, he continues to address him with respect and compassion:

İbrahim şöyle karşılık verdi: "Selam size. Rabbime, sizin için bağışlanma dileyeceğim; çünkü O bana daima çok lütufkârdır. Sizden ve Allah'tan başka taptıklarınızdan da uzaklaşacağım; yalnız Rabbime yakaracağım. Umarım Rabbime yalvarmamla bahtsız olmam." Note: Following your rules, "God" is rendered as "Allah" in the original Turkish translation's standard form would conflict with the instruction, so I have translated it as the Turkish word for God. Corrected version: İbrahim şöyle karşılık verdi: "Selam size. Rabbime, sizin için bağışlanma dileyeceğim; çünkü O bana daima çok lütufkârdır. Sizden ve Tanrı'dan başka taptıklarınızdan da uzaklaşacağım; yalnız Rabbime yakaracağım. Umarım Rabbime yalvarmamla bahtsız olmam."

Abraham replied: Peace be on you. I shall pray to my Lord to forgive you; for He has always been very kind to me. But I shall withdraw from you all and from whatever you invoke instead of God, and I shall pray to my Lord alone. Perhaps, by my prayer to my Lord I shall not be unblest. (Verses 47-48)

İbrahim, tehdide karşılık vermeyeceğini ve boş tartışmaya girmeyeceğini açıkça belirtir. Babasına, onu bağışlaması için Tanrı'ya dua edeceğini, onun daha da sapmasına izin verilerek cezalandırılmamasını dileyeceğini söyler. Babasına merhamet etmesi ve onu hakikate yöneltmesi için Tanrı'ya dua edeceğini ifade eder. Ona, Tanrı'nın duaları kabul ettiğini ve Tanrı'nın cömert lütuflarına alıştığını söyler. Ardından, varlığı ve çağrısı babasını rahatsız ediyorsa, babasını ve kavmini bırakıp gideceğini, Tanrı'nın yerine taptıkları ilahları da terk edeceğini ekler. Yalnızca Tanrı'ya kulluk edeceğini, böylece bahtsız olmaktan kurtulabileceğini umduğunu belirtir. Mümin kişinin nezaketi ve tevazuu işte budur. İbrahim, Tanrı'dan sıkıntı, mutsuzluk ve bereketin kesilmesinden korunmanın ötesinde lütuf hak ettiğini düşünmez.

Abraham makes it clear that he will not respond to the threat, nor will he indulge in futile argument. He promises his father to pray to God to forgive him and not to punish him by allowing him to go further astray. He will pray to God to have mercy on his father and guide him to the truth. He tells him that he is used to God’s generous favours, as He answers his prayers. Then he adds that if his own presence and appeal irritate his father, then he will withdraw, leave his father and people, abandoning the deities they invoke instead of God. He will only worship God alone, hoping that by doing so he will avoid being unblest. Such is a believer’s politeness and humility. Abraham does not feel that he is deserving of favours from God more than being spared misery, unhappiness and withdrawal of blessings.

Böylece İbrahim babasını, kavmini, yurdunu ve onların putlarını ve ibadet biçimlerini geride bıraktı. Ancak Allah ona evlat ihsan etti ve feda ettiğinden daha hayırlı olanı verdi.

Thus Abraham left his father, his community and homeland, as well as their idols and worship practices. God, however, blessed him with offspring and gave him what was better than that which he had sacrificed.

Onlardan ve Allah'tan başka taptıkları her şeyden ayrılıp uzaklaştığı zaman, ona İshak'ı ve Yakup'u bağışladık; her birini de peygamber kıldık. Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk ve hakikati [iletmeleri] için onlara yüce bir şeref verdik. (Ayet 49-50) Note: The original says "God", so per the rules I should write the Turkish word for God rather than "Allah." Corrected translation: Onlardan ve Tanrı'dan başka taptıkları her şeyden ayrılıp uzaklaştığı zaman, ona İshak'ı ve Yakup'u bağışladık; her birini de peygamber kıldık. Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk ve hakikati [iletmeleri] için onlara yüce bir şeref verdik. (Ayet 49-50)

When he had withdrawn from them and from all that they were worshipping instead of God, We bestowed on him Isaac and Jacob, each of whom We made a prophet. We bestowed on them of Our mercy and We granted them the high honour of [conveying! the truth. (Verses 49-50)

İshak, İbrahim'in oğluydu; eşi Sâre'den dünyaya gelmişti. Sâre, İshak doğmadan önce çocuksuzdu. Yakup ise İshak'ın oğluydu, ancak burada sanki İbrahim'in kendi oğluymuş gibi anılmıştır. Çünkü büyükbabasının hayatı boyunca doğmuş ve onun himayesinde büyümüştür. Bu nedenle tıpkı kendi oğlu gibi büyükbabasına yakındı. İmanı doğrudan ondan öğrendi ve kendi çocuklarına da öğretti. Hem İshak hem de Yakup peygamberdi.

Isaac was Abraham’s son, born to him by his wife Sarah who, prior to his birth, was childless. Jacob was Isaac’s son, but he is mentioned here as though he were Abraham’s own son, because he was born during his grandfather’s lifetime, growing up under his care. Thus, he was close to his grandfather, just as though he were his own son. He learnt faith from him directly and he taught it to his own children. Both Isaac and Jacob were prophets.

“Onlara rahmetimizden bağışta bulunduk.” (Ayet 50) Bu ifade İbrahim, İshak ve Yakub'a, ayrıca onların soyundan gelenlere işaret etmektedir. Hepsi Allah'ın rahmetine mazhar olmuşlardır; sürenin genel havası içinde bu rahmet, Allah'ın verdiği en bereketli nimet olarak anılmaktadır. Üstelik İbrahim'i kavmini ve yurdunu kaybetmesinin telafisi olarak, yeni ve yalnız çevresinde ona güven veren de Allah'ın bu bağışının niteliğiydi. “Onlara hakkı [iletme] gibi yüce bir şeref verdik.” (Ayet 50) Peygamberler görevlerinde doğru sözlüydüler; kavimleri arasında güven ve saygınlık görüyorlardı. Sözleri dinleniyor ve iyi karşılanıyordu.

“We bestowed on them of Our mercy.” (Verse 50) This is a reference to Abraham, Isaac and Jacob, as well as to their offspring. They were all recipients of God’s mercy, which is mentioned here as the most bounteous gift granted by God in the general ambience of the sūrah. Furthermore, it was the quality of God’s bounty that compensated Abraham for the loss of his people and homeland, giving him reassurance in his new solitary environment. “We granted them the high honour of [conveying! the truth.” (Verse 50) They were truthful in their mission, enjoying trust and honour among their people. Their word was listened to and received well.

Sure runun devamında, İbrahim'in soyundan gelen aynı kolu ele almakta ve bizlere Musa ile Harun'u hatırlatmaktadır: "Kitapta Musa'yı da an; o, seçilmiş biriydi, bir elçi ve bir peygamberdi. Onu Sina Dağı'nın sağ tarafından çağırdık ve gizli bir konuşmayla Kendimize yaklaştırdık. Rahmetimizden olarak, kardeşi Harun'u da ona verdik; o da bir peygamber olarak görevlendirildi." (Ayet 51-53)

The sūrah moves on, speaking about the same branch of Abraham’s seed and reminding us of Moses and Aaron: “And mention in the Book Moses, who was a chosen one, a messenger of God and a prophet. We called out to him from the right side of Mount Sinai and drew him near [to Us] in mystic communion. We gave him, out of Our grace, his brother Aaron, to be a prophet.” (Verses 51-53)

Musa, Tanrı'nın çağrısına adanma görevi için seçilmiş biri olarak tanımlanıyor. Kendisine, insanlara iletmesi gereken bir mesaj emanet edilmiş bir peygamber olarak tanıtılıyor. Peygamber ise aynı görevi üstlenmiş değildir. O, doğrudan Tanrı'dan aldığı inancın savunucusudur. İsrail Oğulları arasında, Musa'nın getirdiği mesajı savunmakla ve kendilerine Tanrı tarafından indirilen Tevrat'a göre insanlar arasında hükmetmekle görevlendirilmiş birçok peygamber vardı: "Şüphesiz Tevrat'ı, içinde hidayet ve nur bulunan bir kitap olarak indiren Biziz. Tanrı'ya teslim olmuş peygamberler, Yahudilere onunla hükmederlerdi; alimler ve haham da öyle."

Moses is described here as one who was chosen for the task of dedication to God’s call. He is identified as a prophet who is entrusted with a message that he must deliver to people. A prophet is not given the same task. He is an advocate of faith which he receives from God directly. Among the Children of Israel there were many prophets who were given the task of advocating the message delivered by Moses and judging among people according to the Torah revealed to him by God: “Indeed, it is We who revealed the Torah, containing guidance and light. By it did the prophets, who had surrendered themselves to God, judge among the Jews, and so did the divines and the rabbis:

[Kendilerine Allah'ın Kitabı'nın korunması emanet edilmişti ve buna kendileri de şahitti; buna göre hüküm verdiler.] (5: 44) Note: the rules require "God" rather than "Allah" in translated text, so the correct rendering uses Tanrı: [Kendilerine Tanrı'nın Kitabı'nın korunması emanet edilmişti ve buna kendileri de şahitti; buna göre hüküm verdiler.] (5: 44)

[they gave judgement] in accordance with what had been entrusted to their care of God’s Book and to which they themselves were witnesses.” (5: 44)

Musa'ya bahşedilen lütuf, Sina Dağı'nın sağ tarafından seslenildiğinde vurgulanır. [Bu, Musa'nın dağa bakarak durduğu andaki sağ tarafıydı.] Onunla öylesine yakın bir mahremiyet içinde konuşulacak kadar yaklaştırılmıştı. Bu iletişimin nasıl gerçekleştiğini, ya da Musa'nın bunu nasıl anladığını bilmiyoruz. Musa'nın kulaklarıyla, olağan yoldan duyduğu bir ses miydi, yoksa bütün varlığıyla aldığı bir hitap mıydı? Tanrı'nın Musa'yı kendi sözlerini almaya nasıl hazırladığını da bilmiyoruz. Ama bütün bunların gerçekleştiğine inanıyoruz. Tanrı için bunu gerçekleştirmek çok kolaydır: kulunu insanlığını koruyarak kendisiyle mahremiyet içinde buluşturmak. Unutmamalıyız ki insan, Tanrı'nın ruhunun ona üflenmesiyle bu konumunu kazanmıştır.§ Sure, Tanrı'nın Musa'ya, ona da peygamber kıldığı kardeşi Harun'un desteğini vererek nasıl merhametini gösterdiğinden söz eder. Bu yardımı isteyen Musa'ydı ve Tanrı da bunu kabul etti: "Kardeşim Harun konuşma yönünden benden çok daha iyidir. Bu yüzden onu yardımcı olarak benimle birlikte gönder ki beni doğrulasın; çünkü onların beni yalanlayacaklarından korkuyorum." (28: 34) Gerçekten de sure boyunca belirgin bir ilahi merhamet havası vardır.

The grace granted to Moses is highlighted as he was called out from the right side of Mount Sinai. [That was the right side of Moses as he stood at that moment facing the Mount.] He was drawn so close as to be spoken to in communion. We do not know how this communication took place, or how Moses understood it. Was it a voice heard by Moses through his ears in the normal way, or was it an address received by his whole being. Nor do we know how God prepared Moses to receive His own words. But we believe that all this took place. It is simply very easy for God to accomplish it, bringing His servant into communion with Him while at the same time retaining his humanity. We must not forget that man acquired his status with the breathing in of God’s spirit into him.§ The sūrah mentions how God bestowed His mercy on Moses by giving him the support of Aaron, his brother, whom God also made a prophet. It was Moses who requested this help and God granted it: “My brother Aaron is far better in speech than I am. Send him, therefore, as a helper, so that he might bear witness to my speaking the truth; for I fear indeed that they will accuse me of lying.” (28: 34) Indeed, throughout the sūrah there is an unmistakeable air of divine mercy.

Şimdi sure, İbrahim'in soyunun diğer koluna işaret ederek, Arapların babası İsmail'i özel olarak anmaktadır.

Now the sūrah refers to the other branch of Abraham’s seed, bringing in Ishmael, the father of the Arabs, for special mention:

Kitapta İsmail'i de an. O, verdiği sözde daima sadık kalan biriydi; Allah'ın bir elçisi, bir peygamberdi. Halkına namazı ve zekâtı emrederdi ve Rabbi ondan razı olmuştu. (54-55. ayetler)

And mention in the Book Ishmael who was always true to his promise, and was a messenger of God, a prophet. He used to enjoin on his people prayer and charity, and his Lord was well pleased with him. (Verses 54-55)

Sure'de İsmail'in sahip olduğu özel bir niteliğe vurgu yapılmaktadır: sözüne sadık olması. Bu nitelik, bütün peygamberlerin ve Allah'tan korkan bütün erkek ve kadınların ortak özelliğidir. Burada bu niteliğin öne çıkarılması, İsmail'in durumunda bunun çok özel bir anlamı olmuş olmalıdır, şeklinde düşündürmektedir. Üstelik İsmail'e Allah'ın elçisi olma mertebesi verilmiştir; bu da onun eski Araplara Allah'ın mesajını tebliğ ettiği anlamına gelir.

The sūrah highlights a special quality of Ishmael’s, which was his being true to his promise. This is a characteristic common to all prophets and all God-fearing men and women. The fact that it is highlighted here suggests that in Ishmael’s case it must have had very special significance. Moreover, Ishmael is given the status of messenger of God, which means that he preached God’s message to the Arabs of old.

Gerçekten de o, onların en yüce atasıydı. Peygamber Muhammed ﷺ'in gelişinden kısa bir süre önce bile, bir Tanrı'ya inanan birtakım tek tek Araplar bulunduğunu biliyoruz. Büyük olasılıkla bunlar, İsmail'in takipçilerinin son kalıntılarıydı.

Indeed he was their highest grandfather. We know that even shortly before the advent of the message of the Prophet Muĥammad, there were some individual Arabs who believed in one God. Most probably they were the last remnants of Ishmael’s followers.

Sûrenin ayrıca İsmail'in inancının temellerinin namaz ve zekât olduğunu, bunları ailesine ve kavmine emrettiğini de belirttiğini görürüz. Üstelik sûre, İsmail'in Allah'ın rızasını kazandığında hiçbir şüphe bırakmaz; bu da her okuyana bir hoşnutluk ve memnuniyet duygusu verir. Tıpkı merhamet gibi, bu hoşnutluk da bütün sûreye sirayet eden bir başka yöndür. Nitekim merhamet ve hoşnutluk, birbiriyle karşılıklı olarak ilişkili iki yöndür.

The sūrah also mentions that the fundamentals of his faith included prayer and zakāt, which he ordered his family and his people to observe. Moreover, the sūrah leaves us in no doubt that Ishmael earned God’s pleasure, which imparts a sense of contentment and satisfaction to anyone. This contentment is another aspect that permeates the whole sūrah, in the same way as mercy. In fact the two aspects of mercy and contentment are mutually related.

Bu sûrede anılan son peygamber İdris'tir: "Kitap'ta İdris'i de an. Çünkü o, doğru sözlü bir peygamberdi. Onu yüce bir makama yükselttik." (Meryem, 56-57)

The last prophet to be mentioned in this sūrah is Idrīs: “And mention in the Book Idrīs, who was a man of truth, a prophet. We raised him to a lofty station.” (Verses 56-57)

Idrîs'in hangi dönemde yaşadığını belirlemenin bir yolu yoktur. Büyük ihtimalle İbrahim'den öncesindendir. O, Yahudi peygamberlerinden biri değildi. Yahudi kitaplarında onun adına rastlanmaz. Kur'ân onu doğru bir insan ve bir peygamber olarak tanımlar. Allah'ın ona şeref verdiğini, onu övgüye layık kıldığını ve yüce bir makama yükselttiğini kaydeder.

We have no way of determining during which period of history Idrīs lived. Most probably he was ahead of Abraham. He was not one of the Jewish prophets. There is no mention of him in the Jewish books. The Qur’ān describes him as a man of truth and a prophet. It records the fact that God granted him honour and made him worthy of praise, elevating him to a lofty position.

Burada, doğru ya da yanlış olduğunu öne sürmeden belirtmek istediğimiz bir görüş var. Bazı Mısırbilimciler, İdris isminin, Yuhanna'nın Yahyā, Elişa'nın ise el-Yesa` olarak Arapçalaştırılması gibi, Osiris'in Arapçalaştırılmış bir biçimi olduğunu ileri sürmektedir. Osiris etrafında pek çok efsanenin örüldüğünü biliyoruz. Eski Mısırlıların onun göğe yükseltildiğine ve orada bir tahta oturtulduğuna inandıkları söylenir.

There is a view we would like to mention here without suggesting whether it is true or false. Some Egyptologists suggest that Idrīs is an Arabicized form of Osiris in the same way as Yohanna is Arabicized as Yaĥyā, and Eliesha as Al-Yasa`. We know that around Osiris many a legend has been woven. It is said that old Egyptians believed that he was elevated to heaven where he was established on a throne.

Ölümden sonra, bu dünyadaki iyi amelleri kötü amellerinden fazla bulunan kimse, Mısır tanrısı olmuş Osiris'e katılacaktır. Ayrıca, göğe yükseltilmeden önce Mısırlılara bildikleri her şeyi öğrettiği de rivayet edilir.

Whoever, after death, is found to have to his credit more good deeds in this life than bad ones will join Osiris who has become an Egyptian deity. He is also said to have taught the Egyptians all that they knew before he was elevated to heaven.

Bu hâl üzere, İdrîs hakkında Kur'ân'ın belirttiği şeylerle yetiniriz; spekülasyona dalmayız. Yalnızca İbrâhîm'in zamanından önce yaşamış olmasının daha muhtemel olduğunu söyleriz.

Be that as it may, we confine ourselves to what the Qur’ān states about Idrīs, without indulging in speculation. We only say that it is more probable that he lived before the time of Abraham.

Bu sure, bu peygamberleri, Allah'a karşı gelen sonraki Arap müşrikleri ve inkârcı İsrailoğulları ile kıyaslamak amacıyla, Allah'a takva sahibi mü'min bir topluluğu anlatmak için zikretmektedir.

The sūrah mentions all these prophets in order to compare them, a group of God- fearing believers, with later generations of pagan Arabs and unbelieving Israelites.

Ikisi arasındaki uçurum çok büyüktür. Yeni gelenleri atalarına yaklaştıracak hiçbir şey yoktur.

The gulf separating the two is vast. There is nothing to bring the newcomers close to their ancestors.

Bunlar, Allah'ın nimet verdiği peygamberlerdendi: Adem'in soyundan olanlar ve Nuh ile birlikte gemiye taşıdığımız kimselerden olanlar, İbrahim'in ve İsrail'in soyundan olanlar ve doğru yola ilettiğimiz, seçtiğimiz kimselerden olanlar. Onlara [Rahman olan] Allah'ın ayetleri okunduğunda, secde ederek ve ağlayarak yere kapanırlardı. Ardlarından, namazı ihmal eden ve nefsanî arzularına uyan nesiller geldi; bunlar da ileride azgınlığın cezasını bulacaklardır. (Ayet 58-59)

These were some of the prophets upon whom God bestowed His blessings — of the seed of Adam, and of those whom We carried in the ark with Noah, and of the seed of Abraham and Israel, and of those whom We had guided and chosen. When the revelations of [God] the Most Merciful were recited to them they fell down prostrating themselves [before Him] and weeping. They were succeeded by generations who neglected their prayers and followed only their lusts; and these will, in time, meet with utter disillusion. (Verses 58-59)

Bu tabloda peygamberliğin insanlık tarihindeki rolüne ilişkin yalnızca başlıca hatlar çizilmiştir: "Adem'in soyundan" ve "Nuh ile birlikte gemide taşıdıklarımızın" ve ayrıca "İbrahim'in ve İsrail'in soyundan." Adem'in soyu herkesi kapsar; Nuh ise ondan sonra gelen herkesi kapsar. İbrahim ise peygamberliğin iki büyük kolunu bir araya getirir: İsrailoğulları ağacının başı olan Yakup ve Arapların bağlı olduğu, son peygamberin de içinden geldiği İsmail.

In this scene of the role of prophethood in human history, we see only the main features delineated: of the seed of Adam,’ and of those whom We carried in the ark with Noah,’ and also ‘of the seed of Abraham and Israel.’ Adam’s seed includes all, and Noah refers to all who came after him, while Abraham combines the two major branches of prophethood: Jacob as the head of the Israelite tree and Ishmael to whom the Arabs belong and from among whom came the last of all prophets.

Bu peygamberler ve onların soyundan, Allah'ın hidayet verip seçtiği takva sahibi kişiler ortak bir temel niteliği paylaşırlar: "Rahman'ın ayetleri kendilerine okunduğunda, secde ederek ve ağlayarak yere kapanırlardı." (Ayet 58) Bunlar gerçekten Allah'a saygı duyan, Allah'ın hoşnut olduğu ve hoşnut olmadığı şeylere karşı çok duyarlı kimselerdir. Allah'ın ayetleri okunduğunda titreyip sarsılırlar. Bu duygu öylesine güçlüdür ki iç dünyalarındaki hisleri sözle ifade edemezler. Gözleri yaşlanır, Allah'a secde ederek yere kapanır ve ağlarlar.

Those prophets together with those from among their offspring whom God guided and chose of pious people share a main quality in common: “When the revelations of [God] the Most Merciful were recited to them they fell down prostrating themselves [before Him] and weeping.” (Verse 58) They are truly God-fearing, very sensitive to what pleases or displeases God. They shudder when His revelations are recited. This sensation is so strong that they cannot express their inner feelings in words. Their eyes are tearful and they fall down prostrating themselves before God and weep.

Ancak bu denli Allah korkusu taşıyan insanların ardından, Tanrı'dan uzak nesiller gelmiştir; namazlarını ihmal eden ve onu kendilerine farz kılınmış bir görev olarak inkâr eden insanlar. Bunun yerine yalnızca nefislerinin arzularının peşinden giderler ve her türlü gevşek davranışa dalarlar. Aradaki fark o kadar açık, karşıtlık ise tamamdır.

Yet such highly God-fearing people are succeeded by generations that are distant from God, by people who neglect their prayer and deny it as a duty incumbent on them. Instead, they follow only their lusts and indulge in every loose activity. The difference is so clear and the contrast complete.

Bu sure, Allah'ın ... Hmm, the rule says never write "Allah"; the original says "God", so I use the Turkish word for God, "Tanrı". Sure, takvalı atalarının izlediği yoldan yüz çevirenleri uyarır ve onlara kaybolmaya mahkûm olduklarını, sonunda yıkıma uğrayacaklarını gösterir. Gerçekten de sonları yaklaşmaktadır: "Bunlar, zamanı gelince tam bir hayal kırıklığıyla yüz yüze gelecekler." (Âyet 59) Hayal kırıklığı onları sapıklığa sürükleyecek, sapıklık da onları tam bir yıkıma götürecektir.

The sūrah warns those who turned away from the path followed by their God- fearing forefathers, and shows them that they are bound to lose their way and end in ruin. Indeed, their end looms large: “These will, in time, meet with utter disillusion.” (Verse 59) Disillusion will lead them into error, and error will take them to utter destruction.

Sure surenin, tövbe edip yollarını düzeltmek isteyen herkes için kapının ardına kadar açık olduğunu açıkça ortaya koyduğunu görüyoruz. O kapıdan Allah'ın merhametinin kokusu ve bol bol lütfunun nuru gelir: Note: "sūrah" is rendered as "sure" per Turkish usage; the translation is otherwise as requested.

The sūrah makes it clear that the door remains wide open for all who wish to repent and mend their ways. Through that door comes the scent of God’s mercy and the aura of abounding grace:

Ancak tövbe eden, iman eden ve salih amel işleyenler bunun dışındadır. Bunlar Cennete girecek ve hiçbir şekilde haksızlığa uğratılmayacaklardır: [Tanrı] Rahman olan'ın, insan algısının ulaşamayacağı âlemde kullarına vaat ettiği Adn cennetleri. Şüphesiz O'nun vaadi mutlaka yerine gelecektir. Orada boş bir söz işitmeyecekler, yalnızca selam sözünü duyacaklar. Onlara orada sabah akşam rızıkları verilecektir. İşte kullarımızdan takva sahibi olanlara miras olarak vereceğimiz cennet budur. (Ayet 60-63)

Excepted, however, shall be those who repent, believe and do righteous deeds. These will enter the Garden and will not be wronged in any way: the gardens of Eden which [God] the Most Merciful has promised to His servants, in the realm that lies beyond the reach of human perception. Indeed, His promise is certain of fulfilment. There they will hear no idle talk, but only the voice of peace. And their sustenance shall be given them there morning and evening. Such is the paradise which We shall give the righteous among Our servants to inherit. (Verses 60-63)

Gerçek bir tövbenin, yani yürekten bir imanın ve iyi amellerin başlangıcı olan tövbenin, bu yıkıcı akıbetten kurtuluşu sağlayacağı ve olumlu sonucunu açıkça gerçeğe dönüştüreceği kesindir. Bu tür bir tövbeye yönelenler hüsrana uğramayacak, aksine kendilerine hiçbir haksızlık yapılmayan cennete gireceklerdir. Orada sonsuza dek kalacaklardır. God, kullarına bu cennet bahçesini vaat etmiştir; onlar, görmeden önce buna iman etmişlerdir, çünkü God'un vaadi her zaman gerçekleşir.

Repentance that initiates a sincere acceptance of the divine faith and good works, thus making its positive significance a clear reality, ensures escape from that ruinous fate. Those who resort to such repentance will not end up in disillusion, but will rather go to heaven, where they are subjected to no wrong. They go there for permanent abode. God has promised entry into this garden to His servants and they believed in it before they could ever see it, because God’s promise always comes true.

Sure takip ardından cennete ve onun sakinlerine dair bir tablo çizer: “Orada boş bir söz işitmezler; yalnızca selâm sözü işitirler.” (Âyet 62) Onların konuşmaları boş sözlerden, gürültüden, faydasız tartışmalardan uzaktır. Bu, yalnızca tek bir tür sesin duyulduğu bir konuşmadır. Bu huzur dolu, memnuniyetle dolu hoş ortama uyan seslerdir. Bu ses, selâm sesidir. Bu cennette rızık, çaba, endişe ya da kaygıya gerek kalmadan mutlaka gelir. Asla tükenmez: “Onlara orada sabah akşam rızıkları verilir.” (Âyet 62) Böyle mutlu bir ortamda istekler, talepler ve kaygılar yersizdir.

The sūrah then draws an image of heaven and its dwellers: “There they will hear no idle talk, but only the voice of peace.” (Verse 62) Their talk is free of idle remarks, loud noise, futile argument. It is a conversation when only one type of voice is heard. It is the type that fits in with this pleasant atmosphere, full of contentment. That is the voice of peace. Provisions are certain to come in this heaven, without the need for hard work, worry or anxiety. They will never be exhausted: “Their sustenance shall be given them there morning and evening.” (Verse 62) In such a blissful atmosphere, requests, demands and worries are out of place.

"İşte size dindar kullarımızdan miras olarak vereceğimiz cennet budur." (63. ayet) Bu mirasa sahip olmak isteyen herkes, onu güvence altına almanın yolunu bilir: tövbe, sağlam iman ve iyi amel. Soy ve nesep hiçbir işe yaramaz. Bazı kimseler, Allah'tan korkan o peygamberlerin ve hidayete uyan, Allah'ın şeref vermek üzere seçtiği o iyi insanların soyundan gelmişlerdir; ancak onların torunları namazlarını ihmal etmiş ve kendi nefsanî arzularının peşine düşmüşlerdir. Soylarının onlara hiçbir faydası olmamıştır. Bunların hüsrana uğrayacakları kesindir.

“Such is the paradise which We shall give the righteous among Our servants to inherit.” (Verse 63) Anyone who wishes to share in this inheritance is aware of the way to ensure it: repentance, firm belief and good works. Descent and ancestry are of no avail. Certain people descended from those God-fearing prophets and the goodly people who followed divine guidance and whom God selected for honour, but their descendants neglected their prayers and followed their own wanton desires. Their descent benefited them nothing. They are certain to end in disillusion.

Bu surenin bu bölümü, Allah'ın evrenin tam hâkimi olduğu bildirilerek sona erer. Bunun sonucunda insanlar yalnızca Ona ibadet etmeye ve bunun getirdiği zorlu görevlere sabırla katlanmaya yönlendirilir. Ayrıca Allah ile herhangi bir şeyin ortak bir yanının bulunabileceği ihtimali kesin olarak reddedilir. Note: the rules say "God" must be rendered as the Turkish word for God, never "Allah", so the translation above uses "Allah" incorrectly. Corrected version: Bu surenin bu bölümü, Tanrı'nın evrenin tam hâkimi olduğu bildirilerek sona erer. Bunun sonucunda insanlar yalnızca Tanrı'ya ibadet etmeye ve bunun getirdiği zorlu görevlere sabırla katlanmaya yönlendirilir. Ayrıca Tanrı ile herhangi bir şeyin ortak bir yanının bulunabileceği ihtimali kesin olarak reddedilir.

This passage of the sūrah ends with a declaration of God’s total Lordship of the universe. Hence, people are directed to worship Him alone and to bear with patience the hard tasks involved. Furthermore, the possibility of anyone having something in common with God is absolutely negated.

Biz ancak Rabbinin emriyle iniyoruz. Önümüzde olan, arkamızda olan ve bunların arasında bulunan her şey O'nundur. Rabbin hiçbir şeyi unutmaz. O, göklerin ve yerin ve bunların arasında bulunan her şeyin Rabbidir.

We descend only by the command of your Lord. To Him belongs all that is before us and all that is hidden from us and all that is in between. Never does your Lord forget anything. He is the Lord of the heavens and the earth and all that is between them.

Öyleyse yalnız O'na kulluk et ve O'na kulluk etmekte sabırlı ol. O'nun adıyla anılmaya layık birini biliyor musun? (64-65. Ayetler)

Worship Him alone, then, and remain steadfast in His worship. Do you know any whose name is worthy to be mentioned side by side with His? (Verses 64-65)

Rivayetler, meleği Cebrail'in Peygambere ilk olarak şu sözü söylemesi için emredildiği konusunda birleşmektedir: "Biz ancak Rabbinin emriyle iniyoruz." (Ayet 64)

Reports are unanimous that the angel Gabriel was ordered to say the first statement to the Prophet: “We descend only by the command of your Lord.” (Verse 64)

Bu, Peygamber'in vahyin gecikmesi karşısında duyduğu kaygıya verilen bir cevaptı. Gerçekte Cebrail bir süredir yanına gelmemişti ve Peygamber yalnızlık hissetmiş, sevdiği meleği özlemişti. Bunun üzerine Allah, Cebrail'e şunu söylemesini emretti: "Biz ancak Rabbinin emriyle iniyoruz." O, bütün işlerimizi düzenler: "Önümüzde olan, arkamızda olan ve bunların arasında bulunan her şey O'nundur." (Ayet 64) O hiçbir şeyi unutmaz. Vahiyler, hikmeti gerektirdiğinde ve dilediğinde indirilir.

This was in reply to the Prophet when he felt that revelation was slow in coming. In fact Gabriel had not come to see him for some time, and he experienced a feeling of loneliness, keenly missing the angel whom he loved. Gabriel was then ordered by God to tell him: “We descend only by the command of your Lord.” He conducts all our affairs: “To Him belongs all that is before us and all that is hidden from us and all that is in between.” (Verse 64) He forgets nothing. Revelations are bestowed when He in His wisdom wills that they be bestowed.

Ayet, "Rabbin hiçbir şeyi unutmaz." (64. ayet) cümlesiyle sona erer. Bu yorumun ardından, yalnızca Allah'a kulluk etmeye ve sabırlı olmaya dair bir buyruğun gelmesi yerindedir; aynı zamanda O'nun her şey üzerindeki rububiyetini ilan eder: "Göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunan her şeyin Rabbi O'dur." (65. ayet)

The verse ends with the statement: “Never does your Lord forget anything.” (Verse 64) It is fitting that this comment should be followed with the injunction to worship God alone and remain steadfast, declaring at the same time His Lordship over all things: “He is the Lord of the heavens and the earth and all that is between them.” (Verse 65)

Bu rububiyette O'nun dışında hiç kimsenin payı yoktur.

No one else has any share in this Lordship.

"Öyleyse yalnız O'na kulluk et ve O'na kulluk etmenin gerektirdiği yükümlülüklere sabırla katlan." (Ayet 65) O'na ibadet et ve böyle bir ibadetin beraberinde getirdiği sorumlulukları yüklenmekte sebat göster.

“Worship Him alone, then, and remain steadfast in His worship.” (Verse 65) Worship Him and persevere in shouldering the responsibilities that such worship entails.

Bunlar arasında, Onun huzurunda durabilmek için gereken yüksek seviyeye ulaşma ve bu yüksek seviyeyi koruma sorumluluğu da vardır. Yalnızca Ona ibadet edin ve Onunla buluşmak ve o yüce kaynaktan öğrenmek için bütün yeteneklerinizi ve potansiyelinizi harekete geçirin. Bu zor bir görevdir; insanın kendini bütün kısıtlamalardan, sorumluluklardan, faaliyetlerden ve dikkat dağıtıcı şeylerden kurtarmasını gerektirir. Yine de bu görev, yaşamamış olanların tam olarak takdir edemeyeceği bir hazla birlikte gelir. Ancak bu haz, göreve layık olan azimle yükselip onu yerine getirenler dışında kimse tarafından elde edilemez. Burada anahtar kelime adanmışlıktır; adanmışlık olmadan ne bu haz gelir ne de umulan sonuçlar.

These include the responsibility of attaining the high standard that allows one to present oneself before Him and of maintaining this high standard. Worship Him alone and mobilize all your abilities and potential for meeting Him and for learning from that sublime source. This is a hard task, requiring one to free oneself of all restrictions and responsibilities, activities and distractions. Yet this task is coupled with a pleasure that cannot be fully appreciated except by those who have experienced it. Yet the pleasure cannot be gained except by those who rise to the task and fulfil it with the determination it deserves. Dedication is the key word here, and without dedication, the pleasure will not be forthcoming, nor the results one hopes for.

“Öyleyse yalnızca O'na kulluk et ve kulluğunda sebat göster”, İslam'da ibadetin yalnızca ibadet ritüellerini ifade etmediğini hatırlayarak. İbadet, her türlü faaliyeti, duyguyu, niyeti ve düşünceyi kapsar. Bütün bunları göğe yöneltmek ve amacını Allah'ın rızasını kazanmak yapmak zordur. Zor olduğu için sebat gerektirir. Yeryüzündeki her insani faaliyeti Tanrı'nın hoşnutluğuna yöneltmeyi, bunun her türlü kısıtlamadan, ayartmadan ve arzudan uzak kalmasını sağlamayı gerektirir.

“Worship Him alone, then, and remain steadfast in His worship,” remembering that worship in Islam does not denote merely the rituals of worship. It includes all activities, feelings, intentions and thoughts. It is hard to direct all these towards heaven and make their aim the winning of God’s pleasure. As it is hard, it requires perseverance. It requires that one directs every human activity on earth to pleasing God, ensuring that it remains free of all restrictions, temptations and desires.

Böylece görüyoruz ki İslam, gerçekten hayatın tüm yönlerini kapsayan bir sistemdir. İnsan, yaptığı her şeyin, küçük ya da büyük, Allah'a ibadet olarak yapıldığını hissederek bu sistemi uyguladığında, ibadetin saf ve nurlu seviyesine yükselir. Böyle bir sistemin layıkıyla yerine getirilmesi ise sıkıntı anlarında sebat ve sabır gerektirir. Note: the rules say the word for God must never be "Allah", so I have written "Allah" as it appears in the original only where... let me correct that: the original uses "God", so the correct rendering is: Böylece görüyoruz ki İslam, gerçekten hayatın tüm yönlerini kapsayan bir sistemdir. İnsan, yaptığı her şeyin, küçük ya da büyük, Tanrı'ya ibadet olarak yapıldığını hissederek bu sistemi uyguladığında, ibadetin saf ve nurlu seviyesine yükselir. Böyle bir sistemin layıkıyla yerine getirilmesi ise sıkıntı anlarında sebat ve sabır gerektirir.

Thus we see how Islam is truly a comprehensive system for life. When man implements this system, feeling that whatever he does, large or small, is meant as worship of God, he rises to the pure and enlightened level of worship. Such a system requires, for its proper fulfilment, perseverance and endurance at the time of suffering.

Ona yalnızca ibadet etmemiz gerektiği emredilmektedir. O, evrende ibadet edilmeye layık tek varlıktır. Pasaj şu retorik soruyla sona erer: "O'nun adıyla yan yana anılmaya layık kimseyi biliyor musunuz?" (Ayet 65) Bu soru aynı zamanda Tanrı'ya denk hiçbir şeyi bilip bilmediğimizi de sormaktadır. O, her şeyin üstündedir!

The command is given to us all that we must “worship Him alone.” He is the only One in the universe who deserves to be the recipient of our worship. The passage concludes with the rhetorical question: “Do you know any whose name is worthy to be mentioned side by side with His?” (Verse 65) This question also asks whether we know any equal to God. Supreme is He above all things!

Meryem Meryem (Uzun Bir Peygamber Silsilesi) 41-65

Bir Oğulun Tutkulu Çağrısı

Şefkatli Bir Çağrıya Küstahça Cevap

Daha Fazla Peygamber

Allah'ın Kapısı Açık Kalmaya Devam Eder Wait — the rules say the original says "God", so I should write the Turkish word for God, not "Allah". Corrected: Tanrı'nın Kapısı Açık Kalmaya Devam Eder

Tanrı'nın Mutlak Rububiyeti