Bu sûrenin son bölümü, evrenin, insan yapısının ve duygu ile düşünce alanlarının incelenmesinden oluşan yolculuğumuzu sonlandırıyor. Sanki uzun bir yolculuktan sonra zengin bir hazineyle evimize dönüyor, aynı zamanda dinlenmek için bir mola arıyoruz. Sûre, imanın merkezî konusunu ana başlıklarıyla ele almıştır: Allah'ın birliği, ortağı olmadığı ve hiçbir aracıyı ya da vasıtayı kabul etmediği gerçeği; mutlak egemenliği ve yenilmez iradesi; kimsenin değiştiremeyeceği ya da değiştiremeyeceği, işletmeye koyduğu yasalar; hak dinin herkes için açık kılan vahyin gerçekliği; ve Kıyamet Günü'ndeki diriliş, hesap ve karşılık. Bütün bu konular tarihî anlatımlarla açıklanmış, güzel örnek ve benzetmelerle resmedilmiştir. Şimdi ise bunlar kısa bir bölümde özetlenmektedir. Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) bu ilkeleri insanlığa bildirmesi emredilmekte, hasımlarıyla Allah arasında hükmedinceye kadar izlediği yolda devam edeceği açıkça belirtilmektedir. Çünkü O, hükmedenlerin en hayırlısıdır.

In this its final passage, the sūrah brings to an end our sojourn of the universe, and reflection on aspects of human constitution, and the realms of feeling and thought. It is as if we are returning home with a wealth of riches, as also looking for relaxation after a long journey. The sūrah has dwelt on the central theme of faith with its main issues: the oneness of God, who has no partners and who admits no mediation or mediators; His absolute sovereignty and overpowering will; the laws He has set in operation which no one can amend or change; the truth of revelation which makes the true faith clear to all; the resurrection and the reckoning and reward on the Day of Judgement. All these issues have been clarified with historical accounts and illustrated with fine examples and analogies. Now they are summed up in a short passage. The Prophet is instructed to declare these principles to mankind, making clear that he will continue along the line he has followed until God has judged between him and those who oppose him. He is indeed the best of all judges.

“De ki: ‘Ey insanlar, eğer benim dinim konusunda hâlâ şüphe içindeyseniz, [bilin ki] ben, Allah'tan başka taptıklarınıza tapmam; ben yalnızca sizin hepinizi öldürecek olan Allah'a taparım. Bana, müminlerden olmam emredildi.’” (Ayet 104) Burada Peygamber'e bütün insanlara hitap etmesi söylenmektedir; ancak bu hitap ilk olarak birçok ilaha inanan Mekke'deki Araplara yöneliktir. Peygamber'e, onlara, çağrıda bulunduğu inancın doğruluğu konusunda şüphe içindelerse bu şüphelerinin asla onu, tebliğ ettiği hakikatten geri çevirmeyeceğini söylemesi emredilmektedir. O, onların sahte ilahlarına tapmak için yolunu değiştirmeyecektir. Bunun yerine: “Ben yalnızca sizin hepinizi öldürecek olan Allah'a tapârım.” (Ayet 104) Her insanın ömrünün süresini ve öleceği vakti belirleyen O'dur. Bu yönün burada vurgulanması önemlidir, çünkü onlara Allah'ın kendileri üzerindeki gücünü hatırlatmaktadır. İbadet edilmeye layık olan O'dur; hayat veremeyen ve ölüm veremeyen o sahte ilahlar değildir. Ayrıca ona, kendi talimatını onlara açıkça bildirmesi emredilmektedir: “Bana, müminlerden olmam emredildi.” (Ayet 104) Kendisine verilen emirleri, bunlar kendisine verildiği şekliyle yerine getirir. “Ve yalnızca ve içtenlikle hak dine bağlan, Allah'a ortak koşanlardan olma.” (Ayet 105) Burada üslup doğrudan bir emre dönüşmektedir; sanki bu emir hepsinin önünde şimdi verilmiş gibi bir biçimde ifade edilmektedir. Bu, çok daha etkilidir. “Yalnızca ve içtenlikle hak dine bağlan”, yani yalnızca Allah'a yönel ve sana vahyedilenleri tam hakikat olarak kabul et. “Ve Allah'a ortak koşanlardan olma.” (Ayet 105) Bu, hak dine yalnızca ve içtenlikle bağlılığın ve müminlerden olmanın anlamını yeniden vurgulamaktadır. Bu vurgu, iman etmeye yönelik doğrudan bir emrin ardından gelen, Allah'a ortak koşmanın doğrudan yasaklanması biçiminde ortaya çıkmaktadır. "Allah'tan başka, sana ne fayda ne de zarar verebilecek hiçbir şeye yalvarma. Eğer böyle yaparsan, zalimlerden olursun." (106. ayet) Müşriklerin Allah'a ortak koştuğu varlıklardan hiçbirine yalvarma; çünkü onlar sana herhangi bir fayda sağlayamaz ya da herhangi bir zarar veremez. Eğer onlara yalvarırsan, kendini zalimlerden biri konumuna koymuş olursun; çünkü Allah herkese adildir ve kimseye taraf tutmaz. Note: the system rules require writing "God", not "Allah", in translations. Corrected version below: "Tanrı'dan başka, sana ne fayda ne de zarar verebilecek hiçbir şeye yalvarma. Eğer böyle yaparsan, zalimlerden olursun." (106. ayet) Müşriklerin Tanrı'ya ortak koştuğu varlıklardan hiçbirine yalvarma; çünkü onlar sana herhangi bir fayda sağlayamaz ya da herhangi bir zarar veremez. Eğer onlara yalvarırsan, kendini zalimlerden biri konumuna koymuş olursun; çünkü Tanrı herkese adildir ve kimseye taraf tutmaz.

“Say: ‘Mankind, if you are still in doubt as to what my faith is, then [know that] I do not worship those whom you worship beside God, but I worship God alone who will cause all of you to die. I have been commanded to be one of those who believe.’” (Verse 104) Here the Prophet is told to address all mankind, although the address is meant in the first instance to the Arabs in Makkah who believed in a multiplicity of deities. He tells them that if they are in doubt about the truth of the faith to which he is calling, then their doubts will never turn him away from the truth which he is preaching. He is not going to change his way so as to worship their false gods. Instead, “I worship God alone who will cause all of you to die.” (Verse 104) He is the One who determines everyone’s span of life and the time when everyone dies. Emphasizing this aspect here is significant because it reminds them of God’s power over them. He is the One to be worshipped, not those false deities which cannot give life or cause death. He is also told to make his own instructions plain to them: “I have been commanded to be one of those who believe.” (Verse 104) He fulfils his orders as they are given to him, without “And adhere exclusively and sincerely to the true faith, and do not be one of those who associate partners with God.” (Verse 105) Here the style changes into a direct order, which is given in such a way that it sounds as if it is being given now in front of them all. This is far more effective. “Adhere exclusively and sincerely to the true faith,” turning to God alone and accepting what He has revealed to you as the complete truth. “And do not be one of those who associate partners with God.” (Verse 105) This re-emphasizes the meaning of sincere and exclusive adherence to the true faith and being one of the believers. The emphasis takes the form of a direct prohibition of associating partners with God which follows a direct order to believe. “Do not invoke, instead of God, anything that can neither benefit nor harm you. For if you do, you will surely be among the wrongdoers.” (Verse 106) Do not appeal to any of those beings whom the unbelievers associate with God, for they cannot bring you any benefit or cause you any harm. If you do appeal to them, you will put yourself among the wrongdoers, because God is fair to all, and He does not show any favouritism to anyone.