Ardından ayet, savaşta esir alınanlar hakkındaki hükmü belirtir. Bu, esirler hakkında hüküm bildiren tek Kur'an metnidir:
The verse then sets the ruling concerning those who are taken captive in war. This is the only Qur’anic text stating a ruling on such captives:
“Ardından, ya lütufla ya da bir fidye karşılığında onları serbest bırakın.” (Ayet 4) Bu, savaş esirlerinin herhangi bir karşılık alınmaksızın, bedelsiz olarak serbest bırakılacağı anlamına gelir. Belirli bir fidye ya da esir değişimi gerekmez. Kur’an ayeti, müşrik esirleri öldürmek ya da onları köleliğe mahkûm etmek gibi üçüncü bir seçenekten söz etmemektedir.
“Thereafter, set them free either by an act of grace or against ransom.” (Verse 4) This means that captives of war are to be set free gratis, without any compensation. No specified ransom or exchange of prisoners is required. The Qur’anic verse does not mention any third option, such as putting idolater captives to death or binding them into slavery.
Bununla birlikte, pratikte olan şuydu: Peygamber ﷺ ve ondan sonra gelen halifeler bazı savaş esirlerini köleleştirdiler ve adları belirtilen bazı kişileri öldürdüler. Hanefî mezhebinden İmam Ebu Bekir el-Cessas'ın bu ayet hakkında kitabı el-Kur'an'da söylediklerini, gerektiğinde bazı yorumlar yaparak aktaracağız. Ardından bu hükümlerle ilgili görüşümüzü belirterek sonuca varacağız.
Nevertheless, what happened in practice was that the Prophet and the caliphs succeeding him put some war captives into slavery, and killed specifically named individuals. We will quote what Imam Abu Bakr al-Jassas, of the Hanafl school of Islamic law, says about this verse in his book al-Qur’an, making some comments as necessary. We will then conclude by stating our view of the relevant rulings:
Tanrı bu ayette şöyle buyurur: "Kâfirlerle savaşta karşılaştığınız zaman boyunlarını vurun." Zahiren bu ifade, kâfirlerin tamamen boyun eğdirilene kadar öldürülmelerinin tek seçenek olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bu, Tanrı'nın başka bir ayetteki şu sözüyle de tutarlıdır: "Bir peygamberin yeryüzünde iyice kan dökmeden esirleri olması yakışmaz." (8: 67) İbn Abbas'ın bu son ifadenin Bedir Savaşı'na ait olduğunu, o sırada Müslümanların küçük bir azınlık olduğunu söylediği rivayet edilmektedir. Sayıları arttığında ve daha güçlü hale geldiklerinde Tanrı şu hükmü koymuştur: "Bundan sonra ya lütufla ya da fidye karşılığında onları serbest bırakın." Böylece Tanrı, Peygamber'e ve müminlere tüm seçenekleri tanımıştır: esirlerini öldürmek, köleleştirmek veya serbest bırakmak. Ancak bu hadisin ravisi, İbn Abbas'ın esirlerin köleleştirilmesinden söz edip etmediğinden şüphe etmektedir.
God says in this verse: “Now when you meet the unbelievers in battle, smite their necks.” On the surface, the statement makes it clear that killing the unbelievers is the only option until they have been thoroughly subdued. This is consistent with what God says in the other verse: “It does not behove a Prophet to have captives unless he has battled strenuously in the land.” (8: 67) Ibn 'Abbas is quoted as saying that this last statement applied to the Battle of Badr, when the Muslims were a small minority. When their numbers increased and they became more powerful, God established the ruling: “ Thereafter, set them free either by an act of grace or against ransom.” Thus, God allowed the Prophet and the believers all options: to kill their prisoners, enslave them or set them free. However, the transmitter of this hadith doubts whether Ibn 'Abbas mentioned enslaving prisoners.
Muhabir Ibn 'Abbas'ın bu bağlamda kölelikten bahsettiğinden emin olmadığı için, bu ihtimali tamamen bir kenara bırakıyoruz. Bu tür savaş esirlerinin öldürülmesine gelince, ele alınan ayette bunun bir dayanağını görmüyoruz.
Since the reporter was uncertain that Ibn 'Abbas mentioned slavery in this context, we discard that option altogether. As for killing such prisoners of war, we see no basis for this in the verse under discussion.
Ayet, onlara yalnızca lütufla ya da fidye karşılığında serbest bırakmaktan söz eder.4
The verse mentions only freeing them either as an act of grace or against ransom.4
El-Suddi'nin, bu hükümle ilgili olarak şöyle dediği rivayet edilmektedir: "Ya lütufla serbest bırakın ya da fidye karşılığında." Ancak o, bunun, sonraki ayetle, yani "Müşrikleri bulduğunuz yerde öldürün" (9: 5) ayetiyle neshedildiğini söylemiştir.
Biz ise şunu söyleriz: "Savaşta inkârcılarla karşılaştığınızda boyunlarını vurun" ve "Bir peygamberin, yeryüzünde kanlı bir mücadele vermeden esirleri olması yaraşmaz" ve "Onlarla savaşta karşılaşırsanız, arkalarından gelenler için onları korkutucu bir örnek kılın" şeklindeki Kur'an ifadeleri, büyük olasılıkla geçerli hükümler bildirmektedir ve bunlardan hiçbiri neshedilmemiştir. Allah, elçisine inkârcıları öldürmesini ve tamamen boyun eğdirilmeden onlardan esir almamasını emretmiştir. Bu durum, Müslümanların sayıca düşman karşısında az olduğu dönem içindi. Böyle bir durumda, inkârcılar sayıca öldürülerek boyun eğdirildikten ve arkalarından gelenler için örnek kılındıktan sonra, bunların bir kısmını canlı tutarak esir almak ancak o zaman caiz olmuştur. Bu, Müslümanların İslam'ın ilk dönemindekine benzer bir durumda bulundukları her zaman uygulanabilecek kalıcı bir kural olmalıdır.
Al-Suddi is reported to have commented on the ruling, “set them free either by an act ofgrace or against ransom f saying that it has been abrogated by the subsequent verse in Surah 9, stating: “slay the idolaters wherever you find them” (9: 5) However, we say that the Qur’anic statements: “Now when you meet the unbelievers in battle, smite their necksf and “It does not behove a Prophet to have captives unless he has battled strenuously in the land” and “Should you meet them in battle, make of them a fearsome example for those who follow them,” are most probably outlining valid rulings, none of which has been abrogated. God commanded His messenger to kill the unbelievers and not to take captives from among them until they had been thoroughly subdued. This was the case when the Muslims were small in number, compared with their enemy. In that situation, only when the unbelievers were subdued after being killed in numbers and were made an example of to those who followed them, was it then permissible to take some of them captive, keeping them alive. This should be a permanent rule, applicable at any time when the Muslims are in a similar situation to that which prevailed in the early days of Islam.
Yorumda, müşrikleri nerede bulunurlarsa bulunsunlar öldürme emrinin özellikle Arap Yarımadası'ndaki müşriklere ait olduğu söylenmektedir. Bu surenin ayeti ise anlamı bakımından geneldir. Düşman tamamen bastırıldığında ve gücü kırıldığında, esir almak caizdir. Bu, Peygamber'in ardından halifelerin izlediği uygulamaydı. Esirler yalnızca, ileride açıklayacağımız belirli durumlarda öldürülürdü.
In comment, we say that the order to kill the idolaters wherever they were found applied specifically to the idolaters in the Arabian Peninsula. The verse in the present surah is general in its import. When the enemy is thoroughly subdued and its power is smashed, it is permissible to take prisoners. This was the practice followed by the caliphs after the Prophet. Prisoners were killed only in particular cases which we will explain presently.
“Onları ya lütufla ya da fidye karşılığında serbest bırakın” ifadesi iki seçenekten birini öngörür: esirlerin ya lütufla ya da fidye karşılığında serbest bırakılması; bu da onları öldürmenin yasaklandığını düşündürür. Ancak erken dönem âlimleri bu konuda görüş ayrılığına düşmüştür. Hasan el-Basri'nin, savaş esirlerinin öldürülmesine itiraz ettiği ve onların fidye karşılığında, hatta fidye olmaksızın serbest bırakılmaları gerektiğini söylediği rivayet edilmektedir. Ata da bu görüşte olduğu nakledilmektedir.
The statement, “set them free either by an act of grace or against ransom” provides for one of two alternatives: freeing the prisoners either by an act of grace or against ransom, which suggests that killing them was prohibited. However, early scholars differ on this point. Al-Hasan is reported to have objected to killing prisoners of war, saying that they should be freed against ransom or indeed without it. ’Ata’ is also reported to have held this view.
Hasan el-Basrî esirlere ne yapılacağı sorulduğunda şöyle cevap verdi: "Peygamber'in Bedir Savaşı'nda ele geçirilen esirlere yaptığını yapın: Onlar ya lütufla ya da fidye karşılığında serbest bırakıldılar." İbn Ömer'e, Istahr şehrinden yüksek mevkide bir adam esir olarak getirildi ve onu öldürmesi istendi. Ancak o, "Onları ya lütufla ya da fidye karşılığında serbest bırakın" {Kur'an'daki bu ifadeyi} gerekçe göstererek bunu yapmayı reddetti. Benzer şekilde, Mucahid ve İbn Sîrîn'in de savaş esirlerinin öldürülmesine karşı konuştukları rivayet edilmektedir. Daha önce, el-Suddî'nin bu hükmün, "Müşrikleri nerede bulursanız öldürün" {9: 5} ayetiyle neshedildiği görüşünü de zikretmiştik. Aynı görüşte olan İbn Cüreyc ise, Peygamber ﷺ'in Bedir Savaşı'nda esir alındıktan sonra öldürülmesini emrettiği Ukbe İbn Ebî Muayt'in durumunu örnek gösterir.
When asked what to do with prisoners, al-Hasan answered: ‘Do with them what the Prophet did with the prisoners taken in the Battle of Badr: they were freed by an act of grace or against ransom.’ Ibn (Umar was given a prisoner, a man of high position from the city of Istakhr, so that he could kill him, but he refused to do so citing the Qur’anic statement: “set them free either by an act ofgrace or against ransom.” Likewise, Mujahid and Ibn Sirin are reported to have spoken against killing prisoners of war. We have already mentioned al-Suddi’s view that this ruling was abrogated by the other Qur’anic instruction: “slay the idolaters wherever you find them.” (9: 5) Likewise, Ibn Jurayj is of this view. He cited the case of ‘Uqbah ibn Abi Mu‘ayt whom the Prophet ordered to be killed after he was taken prisoner during the Battle of Badr.
Bütün bölgelerdeki âlimler, savaş esirinin öldürülebileceği konusunda ittifak hâlindedir ve bunun aksini savunan hiçbir görüş bildiğimiz yoktur. Peygamber ﷺ'in bu tür öldürmeyi onayladığına dair rivayetler çoktur. Badr Savaşı'ndan sonra Ukbe ibn Ebu Muayt ile en-Nadr ibn el-Hâris'in, Uhud Savaşı'ndan sonra ise şair Ebu Azza'nın idamına emir vermiştir. Kureyza esirlerini de, erkeklerinin öldürülmesi ve çocuklarının köle edilmesi yönündeki Sa'd ibn Muaz'ın hükmünü kabul etmeleri üzerine öldürtmüştür. Bunların arasından ez-Zübeyr ibn Bâta'yı ise lütuf yoluyla serbest bırakmıştır. Hayber'i kısmen savaşla, kısmen de barış anlaşmasıyla fethettiğinde, İbn Ebu'l-Hukayk ile açık bir şart koşmuş, ancak onun hainliği ortaya çıkınca idam edilmesini emretmiştir. Daha sonra Mekke'ye girdiğinde, bir kısım kişilerin öldürülmesini emretmiş ve bunların "Kâbe'nin örtüsüne sarılmış bulunsalar bile" öldürülmeleri gerektiğini belirtmiştir. Buna karşılık Mekke halkını serbest bırakmış ve mallarından hiçbir şey almamıştır.
Scholars from all provinces are unanimous that a prisoner of war may be killed, and we do not know of any taking a different view. Reports are numerous that the Prophet sanctioned such killing. He ordered the execution of ‘Uqbah ibn Abi Mu'ayt and al-Nadr ibn al-Harith after the Battle of Badr, and Abu ‘Azzah, the poet, after the Battle of Uhud. He also put the Qurayzah prisoners to death when they accepted Sa‘d ibn Mucadh’s judgement to the effect that their men must be executed and their offspring be enslaved. From among them, he set al-Zubayr ibn Bata free by an act of grace. When he conquered Khaybar, partly by war and partly by peaceful agreement, he stipulated a clear condition on Ibn Abi al-Huqayq, but when his treachery was exposed, he ordered his execution. When he later entered Makkah, he ordered the killing of a number of people, stating that they should be killed, ‘even if found clinging to the robes of the Ka(bah.’ However, he freed the people of Makkah and took nothing of their property.
Ebu Bekir'in şöyle dediği rivayet edilir: "Keşke Fuceah getirildiğinde onu yakılmasını emretmemiş olsaydım. Keşke onun idamını olağan şekilde emretseydim ya da serbest bırakmış olsaydım."
Ebu Musa el-Eş'ari'nin anlattığına göre, Sus'un baş rahibini, adını verdiği birkaç kişi için güvence verdikten sonra idam etmiştir. Ancak rahip kendisini listeye eklemeyi unutmuştu; bu nedenle güvence kendisini kapsamıyordu. Bunun üzerine Ebu Musa onun idam edilmesini emretti.
Abu Bakr is quoted to have said: “I wish I had not ordered al- Fuja’ah to be burnt when he was brought to me. I wish I had ordered his execution normally or set him free.” Abu Musa al- Ash ‘ari mentions that he executed the chief priest of al-Sus, after he had given him a guarantee of safety for a number of people whom the priest named. However, he forgot to include himself, and therefore, the guarantee of safety did not apply to him. So, Abu Musa ordered his execution.
Bu rivayetler ve hadisler, Peygamber'in ve Sahabelerinin savaş esirlerinin idam edilmesini veya serbest bırakılmasını onayladığını hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde doğrulamaktadır. Bu, her bölgedeki âlimlerin icmasıdır.
All these reports and ahadlth confirm, without any doubt, that the Prophet and his Companions approved the execution of prisoners of war or setting them free. This is the consensus of scholars in all regions.
Ancak savaş esirlerinin öldürülmesinin caiz olup olmadığı yalnızca Kur'an'daki ifadeye dayandırılamaz. Bu konu, bunun yerine Peygamber'in ﷺ ve bazı Sahabilerinin uygulamaları ışığında değerlendirilmelidir. Esirlerin öldürüldüğü tüm durumları dikkatle incelediğimizde, bunların hepsinin özel olduğunu görürüz; başka bir deyişle, Müslümanlara karşı savaşmak ve ardından esir alınmak dışında ek etkenler söz konusuydu. Badr ve Uhud Savaşlarından sonra öldürülen adamlar, yani sırasıyla Ukbe, en-Nadr ve Ebu Azze, Peygamber'e ﷺ zarar vermeye kararlı, düşmanca tutum içinde olan kimselerdi. Kureyza Yahudilerinin durumu da özeldi; zira onlar, hakkında hükmün Sa'd İbn Muaz tarafından verilmesini önceden kabul etmişlerdi. Bütün bu durumlarda, bu kişileri, ayette belirtilen genel savaş esirleri kuralının dışına çıkaran özel sebepler görmekteyiz: "Ya onlara lütufta bulunarak ya da fidye karşılığında serbest bırakın." (Ayet 4)
The permissibility of executing prisoners of war cannot, however, just be based on the Qur’anic statement. It should instead be viewed against the actions of the Prophet and some of his Companions. When we carefully consider all the cases where prisoners were killed, we find that they were all special; in other words, there were additional militating factors other than merely fighting against Muslims and subsequent captivity. The men killed after the Battles of Badr and Uhud, namely, cUqbah, al-Nadr and Abu (Azzah, respectively, were all hostile opponents who were determined to harm the Prophet. The case of the Qurayzah Jews was also special, given they had agreed, in advance, for judgement to be passed on them by Sa'd ibn Mu(adh. In all these cases we find special reasons placing them outside the general rule on prisoners of war stated in this verse: “set them free either by an act of grace or against ransom. ” (Verse 4)
Âlimler, esirlerin fidye karşılığında serbest bırakılması konusunda ihtilaf etmişlerdir. Mezhebimiz olan Hanefîler, bir esirin mali fidye karşılığında serbest bırakılamayacağını, düşmana satılarak onların yeniden savaşa katılmasına izin verilemeyeceğini savunmaktadır. Ebû Hanîfe ayrıca, bir harp esirinin Müslüman esirler karşılığında serbest bırakılamayacağını belirtmektedir. Hiçbir şekilde düşman ordusuna katılması için geri gönderilmemelidir. Ebû Yusuf ve Muhammed b. el-Hasan bu noktada Ebû Hanîfe'den ayrılmakta, Müslümanlarla gayrimüslimler arasında harp esirlerinin değiştirilmesine izin vermektedirler. Bu son görüş, es-Sevrî ve el-Evzâî gibi büyük âlimler tarafından da benimsenmiştir. El-Evzâî, harp esirlerinin düşmana satılmasının caiz olduğunu, ancak aralarındaki erkeklerin esir takası dışında satılamayacağını eklemektedir. Öte yandan el-Müzenî, eş-Şâfiî'den naklen, Müslüman yöneticinin mağlubiyetlerinden sonra erkek harp esirlerini lütuf yoluyla veya fidye karşılığında serbest bırakabileceğini rivayet etmektedir.
Scholars differed on setting prisoners free against ransom. Those of our school, the Hanafl, maintain that a prisoner cannot be set free against financial ransom, and cannot be sold to the enemy so as to join them again in fighting. Abu Hanifah also states that a prisoner of war cannot be set free in exchange for Muslim prisoners. In no way should he ever be returned to join an enemy army. Abu Yusuf and Muhammad ibn al-Hasan differ with Abu Hanifah on this point, allowing the exchange of prisoners of war between Muslims and non-Muslims. This last view is subscribed to by major scholars like al-Thawri and al-Awza1!. Al-Awza(i adds that it is permissible to sell prisoners of war to the enemy, but the men among them may not be sold except in an exchange of prisoners. On the other hand, al-Muzni quotes al-Shaffi as saying that a Muslim ruler may set male prisoners of war free by an act of grace or against ransom after their defeat.
Esir değişimini ve düşman esirlerinin mali fidye karşılığında serbest bırakılmasını onaylayanlar, görüşlerine destek olarak şu Kur'an ifadesini ileri sürerler: "Ya bir lütufla ya da fidye karşılığında salıverin." Bu ifade, görünüşte esirlerin fidye karşılığında ve Müslüman esirlerle takas edilerek serbest bırakılmasına izin veriyor gibidir. Ayrıca Peygamber ﷺ'in Bedir Savaşı'ndan Kureyş esirlerini mali fidye karşılığında serbest bıraktığını da delil gösterirler. Esir değişiminin caizliğine ise, 'Imran ibn Husayn'ın rivayet ettiği bir hadisi destek olarak zikrederler: "Sakif kabilesi Peygamberin ﷺ iki Sahabisini esir aldı; Müslümanlar da 'Amir ibn Sa'sa'ah kabilesinden bir adamı esir aldı. Peygamber ﷺ bağlı olan bu esirin yanından geçti ve adam ona seslendi. Peygamber ﷺ yanına gitti. Adam sordu: 'Neden esir alındım?' Peygamber ﷺ dedi ki: 'Müttefiklerinin suçu yüzündendir.' Adam dedi ki: 'Ama ben Müslümanım.' Peygamber ﷺ cevap verdi: 'Özgürken bunu söyleseydin, büyük kazanç sağlardın.' Peygamber ﷺ uzaklaştı, ama adam onu yeniden çağırdı. Peygamber ﷺ yanına gelince dedi ki: 'Beni doyur, çünkü açım.' Peygamber ﷺ dedi ki: 'İhtiyacın olan budur.' Sonra Peygamber ﷺ onu Sakiflerin esir ettiği iki adamla değiştirdi."
Bizce, esirlerin fidye karşılığında serbest bırakılabileceğini savunanların delilleri, el-Cassas ekolünün görüşünü destekleyenlerin ileri sürdüklerinden daha ağır basan ve daha geçerlidir. Bu, fidyenin şekli ve mali mi yoksa Müslüman esirlerle takas mı olduğu konusunda görüş ayrılığı olsa bile böyledir. İmam el-Cassas, tartışmasını kendi Hanefi mezhebinin görüşünü onaylayarak sonlandırır:
Those who approve of exchange of prisoners and setting enemy prisoners free against financial ransom cite in support of their view the Qur’anic statement: “set them free either by an act of grace or against ransom? This apparently permits setting them free against ransom and in exchange for Muslim prisoners. They also cite the fact that the Prophet set Quraysh prisoners from the Battle of Badr free against financial ransom. As for the permissibility of an exchange of prisoners, they cite in support a hadlth reported by ‘Imran ibn Husayn: “TheThaqif tribe took two Companions of the Prophet prisoner, and the Muslims took a man from the tribe of ‘Amir ibn Sa'sa'ah prisoner. The Prophet passed by this prisoner when he was tied up, and the man called him. The Prophet went to him. He asked: ‘Why am I taken prisoner?’ The Prophet said: ‘Because of your allies’ offence.’ The man said: ‘But I am a Muslim.’ The Prophet replied: ‘Had you said this when you were free, you would have greatly prospered.’ The Prophet moved away, but the man called him again. When the Prophet went to him, he said: ‘Feed me, for I am hungry.’ The Prophet said: ‘This is what you need.’ The Prophet then exchanged him for the two men taken captive by the Thaqif.” In our view, the evidence in support of those who say that prisoners of war may be set free against ransom is weightier and more valid than that stated in support of the view of al-Jassas’s school. This is true even though they differ concerning the form of ransom and whether it is financial or in exchange with Muslim prisoners of war. Imam al-Jassas concludes his discussion by endorsing the view of his Hanafi school of Islamic law:
Bu ayette esir serbest bırakmanın lütuf olarak ya da fidye karşılığında zikredilmesi ve Bedir Savaşı'nda esirlerle ilgili olarak rivayet edilen uygulama, hepsi şu Kur'an ayetiyle neshedilmiştir: "Müşrikleri bulduğunuz yerde öldürün, onları yakalayın, kuşatın ve her pusu yerinde onları gözetleyin. Eğer tövbe eder, namazı kılar ve zekâtı verirlerse, yollarını serbest bırakın" (9:
As for the mention in this verse of freeing prisoners as an act of grace or against ransom, along with what is reported of the action concerning the prisoners during the Battle of Badr, all this is abrogated by the Qur’anic verse that says: “Slay the idolaters wherever you find them, and take them captive, besiege them, and lie in wait for them at every conceivable place. Yet if they should repent, take to prayer and pay the zakat, let them go their way” (9:
5) Bunun el-Suddî ve İbn Cüreyc'in görüşü olduğunu daha önce belirtmiştik. Nesih (hükmün kaldırılması) görüşünün doğruluğuna dair bir başka delil de şu ayettir: "Kitap verilmiş olanlardan, Allah'a ve ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve Resulünün haram kıldığını haram saymayan ve hak dini benimsemeyenlerle, boyun eğerek ellerinden cizye verinceye kadar savaşın." (9: 29) Her iki ayet de, müşriklerle İslam'ı kabul edinceye ya da cizye, yani vergi ödeyinceye kadar savaşma yükümlülüğünden söz eder. Onları fidye karşılığında serbest bırakmak bununla çelişir. Kur'an müfessirlerinin ve hadis alimlerinin hepsi, Tevbe suresinin (9. sure) Muhammed suresinden (47. sure) sonra indiğinde birleşirler; bu da onun bildirdiği hükümlerin, bunlar arasında fidye karşılığı serbest bırakma hükmünün de bulunduğu, önceki hükümleri nesh ettiği anlamına gelir.
5) We have mentioned that this is the view of al-Suddl and Ibn Jurayj. Further confirmation of the abrogation is seen in the verse that says: “Fight against those who — despite having been given Scriptures - do not truly believe in God and the Last Day, and do not treat as forbidden that which God and His messenger have forbidden, and do not follow the religion of truth, till they [agree to] pay the submission tax with a willing hand, after they have been humbled.” (9: 29) Both verses speak of the duty to fight against the unbelievers until they accept Islam or pay tribute, or jizyah. To free them against ransom runs contrary to this. All commentators on the Qur’an and scholars of hadith agree that Surah 9, Repentance, was revealed later than Surah 47, Muhammad, which means that the rulings it states abrogate the earlier ones including that of freeing them against ransom.
Müşriklerin İslam'ı benimsemedikleri takdirde öldürülmesine dair bu hükmün yalnızca Arap Yarımadası'nda yaşayan müşriklere özgü olduğunu daha önce belirtmiştik.
We have already stated that this ruling to kill idolaters unless they adopt Islam is specific to idolaters living in the Arabian Peninsula.
Başkalarının, Müslüman devletin dışında yaşayanların, Müslüman devletin içinde yaşayıp cizye ödemesi de mümkündür; tıpkı önceki dinlerin mensuplarından cizyenin kabul edilmesi gibi. Cizyenin, Müslüman devletin egemenliğine boyun eğdikleri zaman kendilerinden kabul edilmesi, bunlardan bazılarının bu boyun eğmeden önce esir düşmesine engel değildir. Peki, bu tür esirlere hangi hüküm uygulanır?
Biz şöyle deriz: Müslüman yönetici, bunun Müslüman topluluğun çıkarına olduğuna karar verirse, onları bir lütuf olarak serbest bırakabilir. Ayrıca, halkları hâlâ savaşabilecek bir güce sahip olup düşmanlığını sürdürdüğünde, onları fidye karşılığında ya da Müslüman esirlerle karşılıklı olarak serbest bırakabilir. Düşman, Müslüman devletine cizye ödemeyi kabul ederek düşmanlığından vazgeçtiğinde ise, açıkça belirlenmiş hükümlerle farklı bir durum geçerli olur. Bu, esirlere ilişkin hükmün, cizye ödenmesiyle çözülmeyen durumlarda geçerliliğini sürdürdüğü anlamına gelir.
Others living outside it can live in the Muslim state and pay a tribute, just like the payment of tribute is accepted from followers of earlier religions. That the tribute is accepted from them when they submit to the rule of the Muslim state does not preclude that some of them may fall prisoner before such submission. What ruling applies to such prisoners, then? We say that a Muslim ruler may free them by an act of grace if he determines that this serves the interests of the Muslim community. He may also free them against financial ransom or in exchange for Muslim prisoners, when their people continue to have a fighting force and remain hostile. When the enemy renounces hostility by agreeing to pay tribute to the Muslim state, a different situation applies with clearly specified rulings. This means that the ruling concerning prisoners of war continues to be valid in cases that are not settled by the payment of tribute.