Bu sure, Nuh'un ve kavminin kıssasına ayrılmış olup, yeryüzünde ilahi mesajın tebliği konusunda önemli bir tecrübeyi anlatmaktadır.

This surah, devoted to the story of Noah and his people, describes an important experience of advocacy of the divine message on earth.

Bu, insanlığın tutarlı ve kalıcı muamelesinde, hayır ile şer, hidayet ile dalalet, hak ile batıl arasındaki bitmek bilmeyen mücadelede bir döngüyü temsil eder. Bu bölüm, inatçı, katı, alışkanlıklarında yerleşik, kibirli önderlerin çizdiği çizgiye boyun eğen, sunulan hidayeti dikkate almaya ve imana işaret eden delillere bakmaya yanaşmayan bir insanlığı tasvir eder. Bu deliller evrenin her yerinde ve insanın kendi benliğinde mevcuttur; evrenin açık kitabında ve insanın iç dünyasında kayıtlıdır. Aynı zamanda sure, Allah'ın rahmetinin bir yönünü gösterir: Allah'ın, insanlığı hidayeti inatla reddetmelerinden ve kibirli, sapkın önderlerin ardından körü körüne gitmelerinden kurtarmak için peygamberler göndermesi bunun bir göstergesidir.

It represents a cycle in the consistent and permanent treatment of mankind, and of the ever-raging battle between good and evil, guidance and error, truth and falsehood. This episode depicts a humanity that is stubborn, hard, established in its ways, toeing the line drawn by arrogant leadership, unwilling to consider the guidance provided or to look at the pointers to faith. These are available everywhere in the universe and within peoples own selves, recorded in the open book of the universe and in mans inner soul. At the same time, the surah shows an aspect of divine mercy represented in the fact that God sent messengers to rescue mankind from their stubborn rejection of guidance, and their blind following of arrogant and erroneous leadership.

Sûre ayrıca Allah'ın elçilerinin, sapmış insanlığa hidayet sağlamak için gösterdiği yorulmak bilmez çabaları da resmeder. Karşılaştıkları bütün zorluklara rağmen eşsiz bir sabır gösterdiler ve konuyla ilgili hiçbir kişisel çıkarları yokken bunu yaptılar: Kendilerinin rehberliğinden faydalananlardan herhangi bir karşılık beklemediler, çabaları sonucunda iman edenlerden de hiçbir kişisel iyilik ummadılar. Üniversitelerin ve eğitim kurumlarının verdikleri hizmetler için aldıkları ücretlere benzer hiçbir şey almadılar.

The surah also paints a picture of the tireless efforts of God’s messengers to provide erring humanity with guidance. They showed unparalleled patience despite all the adversity they had to contend with and when they had no personal interest in the matter: they did not expect any reward from those who benefited by their guidance, nor did they hope for any personal favour from those who attained faith as a result of their efforts. They received nothing like the fees charged by universities and educational institutes for the services they provide.

Bu surede Nuh, 950 yıllık tebliğinin nihai sonucunu Tanrı'ya sunar.

In this surah, Noah presents to God the final outcome of the 950

yıllarca halkı arasında ilahi dini yaymak için gösterdiği bitmek bilmez çabalara rağmen. Özünde, onlar kibirli ve inatçı bir şekilde, kendileri de servet ve güç sahibi olan liderlerine uymaya devam etmişlerdi. Surede anlatıldığı gibi, onun bildirisi şöyledir: {“Rabbim! Ben kavmimi gece gündüz davet ettim, ama onları ne kadar çağırdımsa, o kadar çok uzaklaştılar. Onları, Sen onları bağışlaman için her çağırışımda, parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiselerini başlarına çektiler, inatçılaşıp daha da büyüklenip küstahlaştılar. Onları açıktan çağırdım, herkesin önünde vaaz ettim ve gizlice, özel olarak da onlarla konuştum. Dedim ki: “Rabbinizden bağışlanma dileyin, O çok bağışlayandır. Üzerinize bol bol yağmur indirir, size mal ve oğullar verir, bahçeler ve ırmaklar sağlar. Size ne oluyor ki Rabbinize karşı böyle küstahça davranıyorsunuz; oysa sizi aşama aşama yaratan O'dur. Görmüyor musunuz, Allah yedi göğü kat kat yarattı, içlerine ayı bir nur, güneşi de bir kandil yaptı. Allah sizi yerden bitki gibi bitirdi, sonra sizi yine oraya döndürecek ve yeniden çıkaracaktır.}

years he spent exerting such tireless efforts in advocating the divine faith among his people. Essentially they had continued to arrogantly and stubbornly follow their leaders who, in turn, possessed wealth and power. His report, as outlined in the surah states: “My Lord! I have been pleading with my people night and day, but the more I call them, the farther they run away. Whenever I call on them, so that You may forgive them, they thrust their fingers into their ears, draw their garments over their heads, grow obstinate and become even more arrogant and insolent. I have called them openly; I have preached to them in public, and I spoke to them secretly, in private. I said: “Ask your Lord for forgiveness: He is ever forgiving. He will let loose the sky over you with abundance, and will give you wealth and children; and will provide you with gardens and rivers. What is the matter with you? Why do you behave with such insolence towards your Lord, when it is He who has created you in successive stages? Do you not see how God has created seven heavens in layers, placing in them the moon for a light and the sun for a lantern? God has made you spring from the earth like a plant, and He will return you into it and then bring you out again.

Tanrı sizin için yeryüzünü geniş bir alan kılmıştır, öyle ki geniş yollarında yürüyebilesiniz.” (Ayet 5-20) Nuh, halkı arasında ilahi mesajı yaymak için gösterdiği çabaları ve kullandığı çeşitli yöntemleri böylece özetledikten sonra şöyle der: “Rabbim! Bana itaatsizlik ettiler ve servetleri ile çocukları onları giderek daha fazla helake sürükleyenlerin peşine düştüler. Büyük bir düzen kurdular ve birbirlerine şöyle dediler: ‘Sakın ilahlarınızdan asla vazgeçmeyin! Vedd’i, Suva‘yı, Yeğus’u, Ya‘uk’u ya da Nesr’i terk etmeyin.’ Onlar birçoklarını saptırdılar.” (Ayet 21-24)

God has made the earth a vast expanse for you, so that you may walk along its spacious paths.” (Verses 5-20) Having thus outlined the efforts he made and the varied methods he employed in advocating the divine message among his people, Noah says: “My Lord! They have disobeyed me and followed those whose wealth and children lead them increasingly into ruin. They have devised a mighty plot, and said to each other: “Do not ever renounce your gods! Do not abandon Wadd, Suwa(, Yaghuth, Ya(uq or Nasr. They have led many astray.” (Verses 21-24)

Sonuç çok olumsuz. Yine de bir elçinin görevi aynı kalır:

The result is very negative. Yet a messenger s task remains the same:

Allah'ın mesajını savunmak.

to advocate Gods message.

Bu son derece zorlu deneyim, yeryüzünde ahir zamana kadar ilahi mesajı tebliğ etme emanetini devralan ve herhangi bir peygambere verilmiş en ağır yükü omuzlayan Peygamber ﷺ'e gösterilir. Ona, eski bir kardeşinin yeryüzünde iman hakikatini kurmaya çalıştığı gösterilir. Böylece insanın hakikat mesajına direnmekte ne kadar inatçı olabileceğini, sapkın liderliğin ne kadar bozuk olabileceğini ve bunun hidayet üzere olan liderliği nasıl alt edebileceğini görebilir. Allah'ın insanlığa hidayet sağlamak için peygamber peşinde peygamber göndermeyi irade ettiğini, bunun da Nuh (aleyhisselam) döneminden itibaren süregelen inatçı ve sürekli reddedilmelere rağmen gerçekleştiğini öğrenir.

This extremely difficult experience is shown to the Prophet Muhammad (peace be upon him), who inherited the trust of advocating the divine message throughout the earth until the end of time and who shouldered the heaviest burden assigned to any prophet. He is shown how a former brother of his sought to establish the truth of faith on earth. He is, thus, able to see just how stubborn man can be in resisting the message of truth, and how corrupt deviant leadership can be and how it can overpower guided leadership. He learns of God’s will to send messenger after messenger to provide mankind with guidance, and this despite all the stubborn and continuous rejection from as early as the days of Noah (peace be upon him).

Bu deneyim Mekke'deki Müslüman topluluğa ve genel olarak tüm Müslüman topluluğa gösterilmektedir; çünkü o, Allah'ın insanlığa gönderdiği mesajın mirasçısıdır. Bu topluluk, cahiliyyenin hüküm sürdüğü o dönemde de ve sonraki her cahiliyyenin ortasında da, ilahi mesaja dayanan yaşam düzenini hayata geçirmekle yükümlüdür. Böylece Müslüman topluluk, insanlığın ikinci babası olan Nuh'un, Allah'ın mesajını ortaya koymak için uzun bir süre mücadele ederek gösterdiği kararlılığın resmini görmektedir. Ayrıca Allah'ın, Nuh'un mesajını kabul eden ve inkâr eden yakınlarını kuşatan toptan yıkımdan kurtulan az sayıdaki mü'minlere gösterdiği özeni de görmektedir.

This experience is shown to the Muslim community in Makkah, and to the Muslim community generally, because it is the heir to God’s message to mankind. It is charged with implementing the code of life based on the divine message, even in the midst of the jahiliyyah prevalent at the time, and in the midst of every subsequent jahiliyyah. The Muslim community thus sees the picture of firm resolve represented by Noah, the second father of mankind, who struggled over such a long period of time, to present God’s message. It sees the care God took of the small number of believers who accepted Noah’s message and who were saved from the total destruction that engulfed their unbelieving fellows.

Nuh'un yaşadıkları, Mekkeli inkârcılara da sunulmakta ve onlara inkârcı seleflerinin uğradığı akıbet gösterilmektedir. Böylece onlar, Allah'ın kendilerine büyük bir lütufta bulunduğunu, kendileri için büyük kaygı duyan şefkatli bir Elçi göndermiş olduğunu fark edebilirler. Bu Elçi, Nuh'un yaptığı gibi, onları yok etmesi için Allah'a dua etmemektedir. Onlara mühlet verilmesini takdir eden, Allah'ın lütfudur. Nuh, ilahi hidayete uymaya çağırmada her türlü yolu, çabayı ve yöntemi tüketmesinden sonra, bütün inkârcıların ortadan kaldırılması için Allah'a dua etmiştir. Ancak o noktada içten gelen bu niyazını dile getirmiştir: "Nuh da dedi ki: 'Rabbim! Yeryüzünde tek bir kâfir bile bırakma. Eğer onları bırakırsan, kullarını saptırırlar ve sadece günahkâr, inatçı kâfirler doğururlar.'" (Ayet 26-27)

Noah’s experience is also presented to the Makkan unbelievers, showing them the fate suffered by their unbelieving predecessors. They may thus realize that God has bestowed a great favour on them, sending them a kind Messenger who cares greatly for them. This Messenger does not appeal to God to destroy them as Noah did. It is God’s grace that has determined that they will be given respite. Noah prayed to God to take away all unbelievers after he had exhausted all means, efforts and methods in calling on them to follow divine guidance. It was only at that juncture that he made his heartfelt appeal: “And Noah said: 'Lord! Do not leave a single unbeliever on earth. If you spare them, they will lead Your servants astray and beget none but sinners and hardened unbelievers.” (Verses 26-27)

Bu bölümü Allah'ın mesajını tebliğ etme bağlamında sunarken, sure, ilahi dinin birliğini, sarsılmaz ve değişmez köklerini, ayrıca evrenle, Allah'ın iradesiyle ve Allah'ın takdir ettiği üzere gerçekleşen hayat olaylarıyla olan yakın bağını açıkça ortaya koyar. Bütün bunları Nuh'un kavmini uyarırken ve öğütlerken söylediği sözlerde görürüz: "Dedi ki: 'Ey kavmim! Ben size apaçık bir uyarıcıyım. Yalnız Allah'a ibadet edin, O'ndan korkun ve bana itaat edin. O, günahlarınızı bağışlar ve sizi belirlenmiş bir süreye kadar erteler. Allah'ın belirlediği süre geldiğinde ise, eğer bilseydiniz, asla geri bırakılmaz.'" (Ayet 2-4)

In presenting this episode in the advocacy of God’s message, the surah clearly shows the unity of the divine faith and its firm, unchanging roots, as well as its close link with the universe, God’s will and life’s events as they take place according to what God has determined. We see all this through what Noah says to his people by way of warning and instruction: "He said: 'My people, I am here to warn you plainly Worship God alone and fear Him, and obey me. He will forgive you your sins and grant you respite for an appointed term. When God's appointed term comes, it can never be put back, if you but knew it” (Verses 2-4)

Ayrıca surenin Nuh'un kavmine söylediğini aktardığını da görüyoruz: "Sizin neyiniz var ki Rabbinize karşı bu kadar küstahça davranıyorsunuz? Oysa sizi aşama aşama yaratan O'dur. Allah'ın kat kat yedi göğü nasıl yarattığını görmüyor musunuz? Onların içine ayı bir nur, güneşi de bir kandil olarak yerleştirmiştir. Allah sizi, bir bitki gibi topraktan bitirmiştir. Sonra sizi yine ona geri döndürecek ve yeniden onunla çıkaracaktır."

We also see it as the surah quotes Noah saying to his people: “What is the matter with you? Why do you behave with such insolence towards your Lord, when it is He who has created you in successive stages? Do you not see how God has created seven heavens in layers, placing in them the moon for a light and the sun for a lantern? God has made you spring from the earth like a plant, and He will return you into it and then bring you out again.

Allah ifadesi kullanılmadığı için, orijinaldeki "God" Türkçede "Tanrı" olarak çevrilmiştir. Tanrı yeryüzünü sizin için geniş bir alan kılmıştır; böylece onun geniş yollarında yürüyebilesiniz (Ayetler 13-20)

God has made the earth a vast expanse for you, so that you may walk along its spacious paths(Verses 13-20)

Müslüman topluluğun kalbinde Allah'ın mesajının birliği hakkındaki bu gerçeği yerleştirmek özellikle önemlidir. Bu, Müslümanların kendi mesajlarının gerçeğini anlamalarına ve insanlık tarihinin en erken dönemlerinden beri uzanan iman eden bir soyun devamı olduklarını kavramalarına yardımcı olur. Ayrıca, Tanrı'nın insan hayatı için koyduğu düzeni içinde barındıran bu mesajı savunmadaki rollerini de onlara hatırlatır.

Establishing this truth about the unity of Gods message in the hearts of the Muslim community is particularly important. It helps Muslims to understand the truth of their message and that they descend from a long line of believers starting from the very early days of humanity. It also tells them of their role in advocating this message, which embodies the code God has laid down for human life.

Tanrı'nın elçilerinin (hepsine selam olsun), inatla yanılgıda direnen bir insanlığa hidayeti sunmak için gösterdikleri büyük çabalara bakıp, Tanrı'nın irade buyurarak bu amaçla onları birbiri ardına gönderdiğini düşündüğümüzde, hayranlıktan kendimizi alamamamız gerekir.

When we look at the great efforts exerted by Gods messengers (peace be upon them all) in presenting guidance to a stubbornly erroneous humanity, and consider that it has been Gods will to send them, one after another, for this purpose, we should be nothing less than overwhelmed.

Bu çabalar ve fedakârlıkların, Nuh'un erken döneminden Muhammed'in kendi zamanına kadar, ve aradaki ve sonrasındaki, Allah'ın mesajına inanan kişilerin yaptığı çabalar ve fedakârlıklar, sonuçlarıyla gerçekten haklı çıkıp çıkmadığı sorulabilir. Yine de bu tür çabalar ve fedakârlıklar, alay ve hakaretlere rağmen sürekli olarak yapılmıştır. Nitekim bazı elçiler ateşte yakılma tehlikesiyle yüz yüze geldi ya da testere ile ikiye biçildi; ya da memleketlerinden kaçmak ve ailelerini geride bırakmak zorunda kaldılar. Son mesaj verildiğinde, Peygamber Muhammed ﷺ ve ona uyanlar onu tesis etmek için büyük gayret gösterdiler. O günden bugüne kadar inananlar tarafından daha da ileri çabalar ve fedakârlıklar yapılmıştır. Soru şudur: Sonuçlar bu tür çabaları ve fedakârlıkları haklı çıkarıyor mu? Bu mücadele sürdürülmeli mi? İnsanlık böyle bir ilahi ilgiyi hak ediyor mu?

One may well ask whether the results have justified such long efforts and noble sacrifices, from Noahs early time through to Muhammad’s own time, as well as the intervening and subsequent efforts and sacrifices made by believers in Gods message. Nonetheless such efforts and sacrifices have continuously been made and this in the face of ridicule and abuse. Indeed some messengers faced burning in the fire or were cut in halves with a saw, or had to flee their homeland and abandon their families. When the final message was given, the Prophet Muhammad and those who followed him made strenuous efforts to establish it. Further efforts and sacrifices have been made by believers ever since. The question is, then whether the results justify such efforts and sacrifices? Should this struggle be maintained? Does humanity deserve such divine care?

Bu önemsiz yaratık olan insan, gerçeğe hâlâ direnecek kadar kibirli ve inatçı olmasına rağmen, Tanrı'nın peş peşe elçiler göndererek gösterdiği bu özen, böyle bir ilgiyi hak ediyor mu?

Does this insignificant creature called man, so arrogant and stubborn that he still resists the truth, deserve such care from God manifested in sending messenger after messenger?

"Çok düşünülüp taşınılarak varılan cevap tartışmasız biçimde şudur: 'Evet, elbette. Yeryüzünde imanın hakikatini tesis etmek, Allah'ın elçilerinin ve onların takipçilerinin her nesilde yaptığı tüm bu çaba, mücadele ve fedakârlıkları hak eder. Belki de bu hakikatin tesisi, insanın varoluşundan, yeryüzünden ve onun üzerinde yaşayan herkesten daha büyüktür. Gerçekten de içinde yeryüzünün yalnızca küçük, neredeyse görülmeyen bir zerre olduğu evrenden bile daha büyüktür.'"