Bu söz, Allah'ın Elçisi'nin sahip olduğu büyük hakikat ve nimetlerle, değersiz olmasına rağmen parlayan küçük dünyevi zevk arasındaki farkı ortaya koymaya yeter. Bunun ardından Peygamber'e, dünyevi zevklere dalmış olanları görmezden gelmesi ve yalnızca müminlerle ilgilenmesi emredilmektedir. Çünkü bunlar, onun tebliğ ettiği hakikate uyanlardır; göklerin ve yerin ve aralarındaki her şeyin ayakta durmasını sağlayan hakikate. Diğer grup ise evrende arızi olan, onun tasarımının bir parçası olmayan batıla uymaktadır.
This remark is sufficient to contrast the great truth and favours God’s Messenger has with the little enjoyment that glitters despite its being of little consequence. This is followed by a directive to the Prophet to ignore those lost in their worldly enjoyments and to care only for the believers. For these are the ones who follow the truth which he preaches, the truth which sustains the heavens and the earth and all that is in between. The other group follow falsehood which is incidental in the universe, not part of its design.
"Ve onlar yüzünden üzülme." (Ayet 88) Onların, Allah'ın adaleti ve büyük hakikat tarafından belirlenen perişan kaderi yüzünden kendini üzmemelisin. Onları hakikatle yüzleşmeye bırakmalısın. Öte yandan Peygamber ﷺ'e müminlere şefkat göstermesi emredilmiştir. Kur'an-ı Kerim bu emri mecazi bir dille ifade eder ve Peygamber ﷺ'e "müminlerin üzerine merhametinin kanatlarını ger" buyurur. (Ayet 88)
“And do not grieve on their account.” (Verse 88) You must not trouble yourself over their miserable fate which is dictated by God’s justice and by the great truth. You should leave them to face the truth. On the other hand, the Prophet is told to show kindness to the believers. The Qur’ān expresses this sentence in a figurative way, telling the Prophet to “spread the wings of your tenderness over the believers.” (Verse 88)
Bu, müminlere karşı nazik davranmanın ve onlara iyi bakmanın bir benzetmesidir. Peygamber'e (ﷺ) ayrıca şu buyruk verilmektedir: "Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım." Bu, ilahi mesajı tebliğ etmenin temel yöntemidir. Burada uyarı, müjde verme ile birlikte zikredilmeden tek başına anılmıştır. Uyarı, bağlamda gerçeği alaya alan, dünyevi zevklere dalan ve hem ilahi mesajın hem de evrenin varlığının temeli olan gerçeği hiç düşünmeyen kimselerden söz edildiği için burada daha uygundur.
This is an image denoting gentle treatment and good care of the believers. The Prophet is also instructed to say: “I am indeed the plain warner.” This is the essential method of advocating the divine message. The warning is mentioned here on its own without adding the rejoinder of giving good and happy news. The warning is more suited here as the context mentions those who deride the truth, indulge in their worldly enjoyments and never contemplate the truth which is the basis of both the divine message and the existence of the universe.
"Ve de ki: 'Ben ancak apaçık bir uyarıcıyım.'" (Ayet 89) Bu, her peygamberin kavmine söylediği sözdür; Muhammed (ﷺ)'in getirdiği uyarıya benzer bir hatırlatmayla kendilerine peygamberler gönderilmiş eski toplumlardan kalanlar için de geçerlidir. Arabistan'da bu insanlar arasında Kur'an'ı tam bir teslimiyetle kabul etmeye hazır olmayan bazı Hristiyanlar ve Yahudiler vardı. Bunlar, önyargılarının yönlendirdiği şekilde Kur'an'ın bir kısmını kabul edip bir kısmını reddettiler. Burada Allah'ın, [Allah'ın vahyini] parçalara ayıranlar olarak tarif ettiği kişiler bunlardır.
“And say: ‘I am indeed the plain warner.’“ (Verse 89) This is the word every messenger has said to his people, including those who remain from old communities to whom messengers were sent with a reminder similar to the one Muĥammad (peace be upon him) brought. Among such people in Arabia were some Christians and Jews who were not ready to accept the Qur’ān with complete submission. They accepted parts of it and rejected others, as their prejudice dictated. These are the ones whom God describes here as the ones who break [God’s revelation] into parts.
"Tıpkı parçalara ayırdıkları kitaba indirdiğimiz gibi. Onlar Kur'an'ı parça parça yapan ve bir karışıklık olarak görenlerdir. Ama Rabbin adına andolsun ki, hepsini yaptıklarından dolayı hesaba çekeceğiz." (Ayet 90-93) Bu sure Mekke döneminde indirilmiş olsa da Kur'an, genel olarak insanlığa hitap etmektedir. Bunlar Kur'an'ı parçalara ayıran insanlardır ve yaptıklarından sorumludurlar. Kur'an, tıpkı kendi kutsal kitapları gibi, onlara açık bir uyarıda bulunmuştur. Kur'an da Peygamber de onlara yabancı değildi. Allah daha önce onlara kitaplar indirmişti. Dolayısıyla, yeni vahiyleri kabul ve teslimiyetle karşılamaları gerekirdi.
“Just as We have bestowed from on high on those who later broke it into parts, and declare the Qur’ān to be a confused medley. But, by your Lord, We will call them all to account for whatever they have done.” (Verses 90-93) This sūrah is a Makkan revelation, but the Qur’ān addresses mankind generally. These were human beings who divided the Qur’ān into parts, and they are responsible for their actions. The Qur’ān has served a clear warning on them, as did their own scriptures. The Qur’ān and the Prophet were not unfamiliar to them. God had formerly revealed scriptures to them. Therefore, they should have received the new revelations with acceptance and submission.
Bu noktada hitap doğrudan Peygamber'e yönelir; ona, kendisine belirlenen yolda ilerlemesi, Tanrı'nın insanlara iletmesini emrettiği şeyi açıkça duyurması buyrulur. Bu duyuruyu yapmak Arapçada "işda`" ile ifade edilir; bu kelime aynı zamanda "kırmak" anlamına da gelir ve güçlü, sağlam bir duruşu belirtmek içindir. Peygamber ﷺ böyle bir duyuruyu yapmaktan alıkonulmamalı, bir putperestin inkârı ya da mesajını alaya alanların küçümsemesi yüzünden yolundan saptırılmamalıdır. Tanrı onu bunlara karşı koruyacaktır: "Sana emrolunanı açıkça bildir ve Allah'a ortak koşanlardan yüz çevir. Biz, seni alaya alan o kimselere karşı yeterliyiz; Allah'tan başka ilahlar olduğunu iddia eden herkese karşı. Elbette yakında bilecekler." (Ayetler 94-96)
At this point the address turns directly to the Prophet, instructing him to continue along the way defined for him, proclaiming what God has commanded him to convey to people. Making the proclamation is described in Arabic as, işda`, a term which also means ‘break’, to denote a strong and solid stand. He must not be deterred from making such a proclamation or be deflected from his way by the unbelief of an idolater or the ridicule of those who deride his message. God will protect him against these: “Proclaim what you are bidden and turn away from those who associate partners with God. We shall suffice you against all who deride [this message] — all who claim that there are other deities beside God. They shall certainly come to know.” (Verses 94-96)
Peygamber, insan olması nedeniyle, insanların Allah'tan başka varlıklara tanrısallık atfettiğini ya da onun mesajıyla alay ettiğini duyduğunda üzülmekten kendini alamayan bir insandır. Hakikati ve mesajını savunmaya hevesli olup, çevresindeki tüm yalanlara ve putperestliğe içerleyen biridir. Bu nedenle ona, Rabbini yüceltmesi ve O'na hamdetmesi emredilmiştir.
Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the original's wording, and also the Prophet's honorific after each mention. Applying those rules: the translation should use "Tanrı" for "God" and "ﷺ" after the Prophet's mentions. Corrected version:
Peygamber ﷺ, insan olması nedeniyle, insanların Tanrı'dan başka varlıklara tanrısallık atfettiğini ya da onun mesajıyla alay ettiğini duyduğunda üzülmekten kendini alamayan bir insandır. Hakikati ve mesajını savunmaya hevesli olup, çevresindeki tüm yalanlara ve putperestliğe içerleyen biridir. Bu nedenle ona ﷺ, Rabbini yüceltmesi ve O'na hamdetmesi emredilmiştir.
The Prophet is a human being who cannot help but be distressed when he hears people ascribing divinity to beings other than God, or deriding his message. He is eager to defend the truth and his message, and is upset at all the falsehood and idolatry around him. He is, therefore, instructed to glorify his Lord and praise Him.
Bu tür tesbih ve ibadet, duyduğu kötülüklere karşı onu koruyacaktır. Bu yüzden, kesin olan şey, yani ölüm gelip Rabbine toplanıncaya kadar, Rabbini överek ve yüceliğini dile getirerek tesbihinden vazgeçmemelidir: “Onların söylediklerinden dolayı içinin daraldığını biliyoruz. Ama Rabbinin sınırsız yüceliğini tesbih et, O'na hamdet ve secde edenlerden ol; kesin olan [ölüm] sana gelinceye kadar Rabbine ibadet et.” (Âyetler 97-99)
Such glorification and worship will shield him against the evil he hears. Hence he should not stop praising his Lord and extolling His glory until that which is absolutely certain, i.e. death, arrives and he is gathered to His Lord: “We know that you are distressed by what they say. But extol your Lord’s limitless glory and praise Him, and be among those who prostrate themselves before Him, and worship your Lord till the certainty [of death] comes to you.” (Verses 97-99)
Bu sûrenin sonunda, inkârcılardan yüz çevirmek ve Allah'ın değil, Tanrı'nın korumasını dilemek emredilmektedir. İnkârcılara gelince, öyle bir gün gelecektir ki, keşke Tanrı'ya teslim olmuş olsaydık diye arzu edecekler.
Thus the finale of this sūrah is an instruction to turn away from the unbelievers, and seek God’s protection. As for the unbelievers themselves, there will come to them a day when they will wish they had submitted themselves to God.
İslam'ın bu dinin hakikatini ilan etmek ve tüm bileşenlerini ve gereklerini açıkça ortaya koymak, onun davetinin zorunlu bir parçasıdır. Güçlü bir ilan, hareketsiz insan tabiatını sarsar ve durgun duyguları uyandırır. Ayrıca meseleyi insanların düşünmesi için açık bir şekilde ortaya koyar, "öyle ki helak olması takdir edilen kimse, açık bir delil üzerine helak olsun; yaşaması takdir edilen kimse de açık bir delil üzerine yaşasın." (8: 42) Bir İslam davetçisinin, zalimleri kızdırmamak veya kitleleri uzaklaştırmamak için bir kısmını ilan edip bir kısmını gizlemesini gerektiren yumuşak bir yaklaşım, bu güçlü mesajın doğru davet çizgisine aykırıdır.
Proclaiming the truth of this faith of Islam and making clear all of its components and requirements are a necessary part of its advocacy. A strong proclamation will shake an inactive human nature and awaken placid feelings. It will also put the argument clear for people to consider, “so that anyone who was destined to perish might perish in clear evidence of the truth and anyone destined to live might live in clear evidence of the truth.” (8: 42) A soft approach which requires an advocate of Islam to declare one part of it and conceal another, so as not to offend tyrants or alienate the masses, is contrary to the correct line of advocacy of this powerful message.
Bu hakikati güçlü bir biçimde ilan etmek, katılığı ya da kabalığı, duyarsız veya kaba bir tavrı benimsemeyi gerektirmez. Yumuşak bir yaklaşım da fazla ince bir yöntem anlamına gelmez; imanın herhangi bir yönünü gizlemek ya da Kur'an'ı parçalara ayırmak anlamına da gelmez. İyi bir tebliğ, İslam inancına dair tüm gerçekleri açık ve net bir şekilde ortaya koymak, ancak bunu hikmetle ve zorluk yerine kolaylığı tercih eden dostane bir hitapla yapmaktır.
A strong proclamation of this truth means neither rigidity nor rudeness, nor the adoption of an insensitive or impolite manner. Nor does a gentle approach mean too subtle a method or the concealment of any aspect of faith, cutting the Qur’ān into parts. Good proclamation means stating all the facts about the Islamic faith clearly and plainly, but with wisdom and friendly address that shows a preference for ease over hardship.
İslam'ın rolü, yeryüzünde var olan İslam dışı devletler ve durumlarla bir modus vivendi (birlikte yaşama düzeni) kurmak değildir. Bu, İslam ilk vahyedildiğinde de böyle olmamıştır ve hiçbir zaman da böyle olmayacaktır. İslam dışı bir durum, yalnızca Allah'a teslimiyetten yüz çeviren ve Tanrı'nın insanlık için seçtiği yaşam düzenini yok sayan durumdur.
It is not the role of Islam to achieve a modus vivendi with the un-Islamic states and situations that prevail on earth. This was not its role when it was first revealed, and it will never be its role at any time. An un-Islamic situation is one that turns away from submission to God alone and ignores the code of living God has chosen for mankind.
Bu, yasalarını, kurallarını, geleneklerini, ölçülerini ve değerlerini ilahi kaynak dışında bir kaynaktan türetmeye çalışır. İslam ise insanları cahiliyye ve bilgisizlik halinden yalnızca Allah'a değil, yalnızca Tanrı'ya teslimiyete çevirmeyi amaçlayan bir mesajdır.
It seeks to derive its laws, regulations, traditions, standards and values from a source other than the divine source. Islam, on the other hand, is a message which aims to turn people from a state of jāhiliyyah and ignorance into submission to God alone.
İslam'ın davetçileri, zalimlerin zulmüne ve kitlelerin reddine rağmen, bu büyük hakikati açıkça ilan etmelidir: "Onların söylediklerinden dolayı gerçekten göğsünün daraldığını biliyoruz. Ama Rabbini sonsuz yüceltip O'na hamdet ve secde edenlerden ol. Ve sana kesin (ölüm) gelinceye kadar Rabbine ibadet et." (97-99. ayetler)
This is the great truth which must be proclaimed clearly by the advocates of Islam, even in the face of persecution by tyrants and rejection by the masses: “We know that you are distressed by what they say. But extol your Lord’s limitless glory and praise Him, and be among those who prostrate themselves before Him, and worship your Lord till the certainty [of death] comes to you.” (Verses 97-99)