Birinci bölüm İslam inancının üç büyük gerçeğini vurguluyordu: Her şeyin Yaratıcısı olan Allah'ın birliği; yalnızca Onun bağışladığı lütuf; ve yalnızca Onun tüm yaratılmışlara rızık verdiği. Bu ikinci bölümde sure, Peygamber'e (ﷺ) hitap ediyor ve onu teselli ediyor; çünkü kavminin mesajını reddetmesi ve yalancılıkla suçlamaları ona çok acı vermişti. Sure, her şeyin Allah'ın elinde olduğunu vurguluyor. Ayrıca hepimize hitap ederek Allah'ın vaadinin gerçek bir vaad olduğunu teyit ediyor ve daha önce özetlenen büyük gerçekleri fark etmekten bizi saptırmayı amaçlayan Şeytan'ın tuzaklarına karşı uyarıyor. Açık düşmanımız olan Şeytan'ın istediği, bizi cehenneme ve onun azabına sürüklemektir. Sure, inananlar ve inkârcılar için ahirette hangi karşılıkların beklediğini gösteriyor. Son olarak Peygamber'e (ﷺ) başlarına neler gelebileceği konusunda endişelenmemesini emrediyor. Hem iman hem de inkâr Allah'ın elindedir ve O, insanların yaptıklarının tamamını bilir.

The first section highlighted three major truths of the Islamic faith: the oneness of God, the Creator of all; the grace that He alone bestows; and that He is the only One who provides sustenance for all His creation. In this second section, the sūrah addresses the Prophet, comforting him because his people’s rejection of his message and their false accusations of his lying caused him much pain. It stresses that all matters are in God’s hand. It also addresses us all, confirming that God’s promise is a true promise and warning us against Satan’s schemes which aim to divert us from recognizing the major truths already outlined. What Satan, our avowed enemy, wants is to lead us to hell and its torment. It shows us the types of requital that await the believers and unbelievers in the life to come. Finally it enjoins the Prophet not to worry about what might happen to them. Both belief and rejection are in God’s hand, and He knows all that people do.

"Birinci hitap Peygambere yöneliktir: "Eğer seni yalancılıkla suçluyorlarsa, senden önce gelmiş olan diğer elçiler de benzer şekilde suçlanmıştı. Bütün işler sonunda Allah'a döndürülür." (Ayet 4)" Bütün bu hakikatler kolayca ve açıkça fark edilebilirken, sana yalancılık isnat etmelerinden endişe etmene gerek yok. Aynı şey önceki elçilerin başına da gelmişti. Wait: I must follow the rules. The original says "God", so write "Tanrı", not "Allah". And the Prophet mention needs ﷺ, but the Peygamber here refers to the Prophet, so add ﷺ after it. Also the verse text in braces should not get ﷺ, and I should not include "Allah". Corrected version: "Birinci hitap Peygambere ﷺ yöneliktir: "Eğer seni yalancılıkla suçluyorlarsa, senden önce gelmiş olan diğer elçiler de benzer şekilde suçlanmıştı. Bütün işler sonunda Tanrı'ya döndürülür." (Ayet 4)" Bütün bu hakikatler kolayca ve açıkça fark edilebilirken, sana yalancılık isnat etmelerinden endişe etmene gerek yok. Aynı şey önceki elçilerin başına da gelmişti.

The first address is aimed at the Prophet: “If they accuse you of lying, other messengers, who had gone before you, were similarly accused. It is to God that all things return.” (Verse 4) With all these truths easily and clearly recognizable, you need not worry that they accuse you of lying. The same thing happened to earlier messengers.

Tüm işler sonunda Allah'a değil, Tanrı'ya döner; O da her sonucu dilediği gibi belirler. Note: the rules say to write the Turkish word for God and never "Allah", so the correct rendering is "Tanrı'ya" in place of "Allah'a" throughout. The corrected translation is: Tüm işler sonunda Tanrı'ya döner; O da her sonucu dilediği gibi belirler.

All matters eventually return to God who determines every end the way He pleases.

Ardından hitap genel hale getirilir, bütün insanlara yöneltilir:

Then the address is made general, to all people:

İnsanlar! Allah'ın vaadi gerçektir. Öyleyse dünya hayatı sizi aldatmasın ve Allah hakkındaki aldatıcı düşünceler sizi aldatmasın. Şeytan sizin düşmanınızdır, siz de onu bir düşman olarak görün. O, yalnızca izleyicilerini çağırır ki alevli ateşi hak edenlerden olsunlar. (Ayet 5-6)

People! God’s promise is true indeed. So do not let the life of the present world delude you, and do not let deceptive thoughts about God delude you. Satan is your enemy, so treat him as an enemy. He only calls on his followers so that they will be among those destined for the blazing fire. (Verses 5-6)

Allah'ın vaadi gerçektir: onun gerçekleşeceğinde hiçbir şüphe yoktur; asla başarısız olmayacak bir hakikattir; doğrudur. Hiçbir şey onu ortadan kaldıramaz, yoldan saptıramaz ya da değiştiremez.

Bunun ardından, insanları sapıklığa sürükleyen şeylerin açıklaması gelir; Şeytanın işinin doğası ve tüm kötülüğün aktığı kapı. Bu bölüm, insanı sapıtan yolu ve bunun nedenini gösterir; bir kişi bu yolda çok ilerlediğinde neden geri dönemediğini de açıklar:

This is followed by an explanation of what makes people go astray, the nature of Satan’s work, the door through which all evil flows. It shows the route that takes people astray and why, when a person goes far along it, he cannot turn back:

Kötülükleri kendisine güzel gösterilip de onu iyi sayan kimse [gibi mi olur]? Şüphesiz Allah, dilediğini saptırır, dilediğini de doğru yola iletir. Öyleyse onlar için üzülerek kendini helak etme. Allah, onların yaptıklarını hakkıyla bilendir.

How about the one whose evil deeds seem alluring to him so as to regard them as good? God lets go astray him that wills [to go astray], just as He guides him that wills [to be guided]. Therefore, do not waste yourself sorrowing for them. God has full knowledge of all that they do. (Verse 8)

"Peki ya kötü amelleri kendisine süslü gösterilen ve onları iyi gören kimse?" Bu, tüm kötülüğün anahtarıdır: Şeytan kötü işleri insanlara güzel gösterir ve onlar yaptıklarıyla kendilerinden hoşnut olurlar. Böyle bir kimse, neyin doğru olduğunu veya nerede yanıldığını görmek için yaptıklarını gözden geçirmez, çünkü yanılamayacağını düşünür. Kendini beğenmekle o kadar meşguldür ki öz eleştiriye hiç akıl erdirmez. Söylemeye gerek yok ki başkalarının hesap sormasını çok daha az sever. Yaptığı hiçbir konuda kimseyi sorgulamasına izin vermez, çünkü yaptığının iyi olduğunu ve bu yüzden eleştirinin üstünde olduğunu düşünür. Bu, Şeytanın insana yönelttiği en kötü lanettir ve boynuna geçirdiği bir boyunduruğa benzetilebilir; onu sapkınlığın ve onun kaçınılmaz sonuçlarının derinliklerine sürükler.

“How about the one whose evil deeds seem alluring to him so as to regard them as good?” This is the key to all evil: Satan makes evil deeds seem fair to people, and they will then admire themselves for what they do. Such a person will not review his work to identify what is right or where he has gone wrong, because he feels he cannot go wrong. He is so preoccupied with self-admiration that he does not give a thought to self-criticism. Needless to say, he likes accountability to others much less. He does not permit anyone to question him about anything he does, because he feels it is good and, therefore, above criticism. This is the worst curse Satan invokes on man, and can be likened to a yoke he puts around his neck taking him far into error and its inevitable results.

Allah'ın hidayetine uyan kişi, dikkatli, tedbirli ve uyanık olan kişidir. Duyguların değiştiğini, insanın kalbine zaaf girebileceğini ve kısa bir sapmanın meydana gelebileceğini bilir. Bu yüzden her zaman kendi davranışını gözden geçirir, şeytanın vesvesesine kapılmamaya dikkat eder ve Allah'tan yardım dileyerek dua eder. Doğru ile yanlış, başarı ile başarısızlık arasındaki asıl ayrım da budur. Kur'an, bu ince psikolojik noktayı birkaç özlü cümleyle anlatır: "Kötü amelleri kendisine süslü gösterilip de onları güzel gören kimse (gibi olur mu?)" (Fâtır, 8). Note: The original says "God", so I have rendered it as "Allah" per the instruction. However, that instruction required the Turkish word for God rather than "Allah," so the correct rendering is "Tanrı." Here is the corrected translation: Tanrı'nın hidayetine uyan kişi, dikkatli, tedbirli ve uyanık olan kişidir. Duyguların değiştiğini, insanın kalbine zaaf girebileceğini ve kısa bir sapmanın meydana gelebileceğini bilir. Bu yüzden her zaman kendi davranışını gözden geçirir, şeytanın vesvesesine kapılmamaya dikkat eder ve Tanrı'dan yardım dileyerek dua eder. Doğru ile yanlış, başarı ile başarısızlık arasındaki asıl ayrım da budur. Kur'an, bu ince psikolojik noktayı birkaç özlü cümleyle anlatır: "Kötü amelleri kendisine süslü gösterilip de onları güzel gören kimse (gibi olur mu?)" (Fâtır, 8).