Surenin ilk bölümü, Müslüman toplumun düzenini ve putperest inançlara ait tüm izlerin toplumsal sistemden silinmesini ele aldı; bunun için yetimlere güvence sağlandı ve onların malları hem aile içinde hem de toplum içinde korundu. Ayrıca miras sistemi de ele alındı. Bütün bu güvenceler, insanların tümünün Rabbi olan Allah'ın belirlediği İslam sistemi içinde işler. Allah onların hepsini tek bir nefisten yaratmış ve insan toplumunu, karşılıklı şefkati yol gösterici ilke kılan aileyi temel birim olarak kurmuştur. Ayrıca bütün işleri, Allah'ın mükemmel ilmine ve sonsuz hikmetine dayanarak koyduğu sınırlar içinde düzenlenmelidir. Bütün bunlarda Allah'a itaat edip etmemelerine göre mükâfatlarını alırlar ya da cezalarını çekerler.

The first passage of this sūrah dealt with the organisation of Muslim society and the eradication of all traces of pagan beliefs from its system by providing guarantees to orphans and protecting their wealth within their families and within the community. It has also dealt with the system of inheritance. All these guarantees work within the Islamic system outlined by God, the Lord of all people. He has created them all of a single soul, and He has established human society with the family as its basic unit, making mutual care its guiding principle. Moreover, all their affairs must be regulated within the bounds set by God on the basis of His perfect knowledge and infinite wisdom. They receive their reward or suffer their punishment according to whether they obey or disobey Him in all this.

Bu ikinci bölümde sure, Müslüman toplumu düzenleme amacını sürdürerek onu her türlü çirkin ahlaksızlıktan arındırmayı hedefler. Bu tür ahlaksızlık işleyen erkek ve kadınların toplumdan uzaklaştırılmasını öngörürken, aynı zamanda tövbe etmek, kendilerini arındırmak ve temiz, iffetli bir hayat sürmek isteyenlere kapıyı açık tutar. Ayrıca cahiliye düzenlerinde kadınların çektiği aşağılanma ve haksızlıklardan onları kurtarır; böylece aile sağlam ve sağlıklı temellerini kurabilir. Toplumun sağlam temeller üzerinde ve temiz bir ortamda inşa edilmesinin tek yolu buydu. Sure, İslam hukukuna göre bir erkeğin evlenmesinin yasak olduğu kadınların bir listesini vererek sona erer. Bu liste, aile hayatının düzenlenmesinin bir parçasını oluşturur.

In this second passage, the sūrah continues with its purpose of organising Muslim society, aiming at purifying it of all gross indecency. It provides for the isolation of those who commit such indecency, men and women, while at the same time opening the door for those of them who want to repent, purify themselves and lead a clean and chaste life. It also rescues women from what they used to suffer of humiliation and injustice under ignorant systems, so that the family could establish its firm and sound basis. That was the only way to build the society on firm foundations and within a clean atmosphere. It concludes with giving a list of the women whom a man is forbidden to marry under Islamic law. This constitutes a part of the organisation of family life.

Kadınlarınızdan kim hayasızlık yaparsa, aranızdan dört kişiyi bu konuda şahitliğe çağırın. Eğer şahitlik ederlerse, o kadınları, ölüm onları alıncaya veya Allah onlara bir yol açıncaya kadar evlerinde tutun. (Ayet 15) Aranızdan bu fiili işleyen iki kişi varsa, ikisini de cezalandırın. Eğer tövbe edip davranışlarını düzeltirlerse, onlara ilişmeyin. Tövbeyi kabul eden, merhamet eden Allah'tır. (Ayet 16)

As for those of your women who are guilty of gross immoral conduct, call upon four from among you to bear witness against them. If they so testify, then confine the guilty women to their houses until death takes them or God opens another way for them. (Verse 15) And the two from among you who are guilty of the same, punish them both. If they repent and mend their ways, then leave them alone. God is the One who accepts repentance, the Merciful. (Verse 16)

İslam burada, toplumun arındırılması ve temizlenmesini amaçlayan yöntemini tanımlamaktadır. İlk aşamada, suçları kanıtlandığında zina eden kadınları toplumun geri kalanından ayırmayı tercih eder. Ayrıca, cinsel sapkınlık yapan erkeklere, cezanın türünü veya niteliğini belirtmeksizin fiziksel ceza uygulamayı seçer. Daha sonraki bir aşamada İslam, bu tür erkekler ve kadınlar için aynı cezayı belirlemiştir: Nûr Suresi'nde açıklandığı gibi kamçılama ve Sünnet'te açıklandığı gibi recm (taşlayarak öldürme). Bu cezaların nihai amacı, toplumu korumak ve onun namusunu ve ahlakını muhafaza etmektir.

Islam defines here its method, which aims at the cleansing and purification of society. In the first instance, it chooses to isolate those women who commit adultery from the rest of the community, once their guilt is proven. It also chooses to inflict physical punishment on those men who are sexually perverted, without specifying the type of punishment or its nature. At a later stage, Islam chose to mete out the same punishment to such men and women, which is flogging as explained in Sūrah 24, The Light, or Al-Nūr, and stoning to death as explained by the Sunnah. The ultimate aim of either punishment is to protect society and to guard its honour and morality.

Her durumda ve her ceza için İslam hukuku, adaletsizliğin gerçekleşmesini son derece güç kılan ve şüphe ya da yanlış kişi tespiti üzerine bir cezanın uygulanmasını neredeyse imkânsız hale getiren güvenceler sağlar. Öngörülen cezanın insanların hayatında bu kadar ciddi bir etki bırakabilecek olması, bu güvenceleri özellikle önemli kılmaktadır: "Kadınlarınızdan fuhuş işleyenler hakkında, aranızdan dört kişiyi şahit tutun. Eğer şahitlik ederlerse, onları ölüm kendilerini alıncaya ya da Allah onlara bir yol açıncaya kadar evlerinde tutun." (Ayet 15)

In every situation and with every punishment, Islamic legislation provides guarantees which make it extremely difficult for injustice to take place and which make it almost impossible for punishment to be inflicted on the basis of suspicion or mistaken identity. This was especially important given that the punishment legislated could leave such a serious effect on people’s lives: “As for those of your women who are guilty of gross immoral conduct, call upon four from among you to bear witness against them. If they so testify, then confine the guilty women to their houses until death takes them or God opens another way for them.” (Verse 15)

Bu hükümler, İslam'ın en başından itibaren Müslüman toplumdan ahlaksızlığı kökünden kazımayı amaçladığını çok açık biçimde göstermektedir. İslam, yönetici otorite tarafından uygulanacak kanunları ilan etmek için Medine'de devletini kurana kadar beklememiştir.

These rulings show very clearly that Islam was intent, from its very early days, to eradicate immorality from Muslim society. It did not wait until it established its state in Madinah before it promulgated laws to be implemented by the ruling authority.

Bunun yerine, zina yasağı Mekke'de indirilen 17. sure, İsrâ (Gece Yolculuğu) suresinde şöyle ifade edilmiştir: “Zinaya yaklaşmayın; çünkü o çirkin bir şeydir ve kötü bir yoldur.” (17: 32) Yine, 23. sure, Mü'minûn suresinde, başarıya ulaşan müminler, “cinsel organlarını koruyan, eşleri ve cariyeleri dışında [arzularını tatmin etmeyen]” kimseler olarak tarif edilmektedir. (23: 4-5) Aynı tanım 70. sure, Me'âric (Yükseliş Merdivenleri) suresinde de tekrarlanmaktadır.

Instead, the prohibition of adultery was stated in Sūrah 17, The Night Journey, or Al- Isrā’, which was revealed in Makkah: “Do not come near to adultery: for it is an abomination and an evil way.’’ (17: 32) Again, in Sūrah 23, The Believers, or Al- Mu’minūn, successful believers are described as people “who are mindful of their chastity, [not seeking to satisfy their desires] except with their wives”. (23: 4-5) The same description is repeated in Sūrah 70, The Ascending Stairways, or Al-Ma`ārij.

Bu sûrelerin tamamı Mekke'de indirildi; o dönemde İslâm'ın ne bir devleti ne de bir iktidarı vardı. Bu nedenle, bu suça karşılık belirli cezalar verilmemiştir; yasaklanması ise Mekke'de kesinleştirilmiştir. Yalnızca Medine'de iktidarını kullanan bir devlet kurulduktan sonra cezalar belirlenmiştir. Artık sözlü uyarılar ve talimatlar, bu tür suçlara son vermek ve toplumu korumak için yeterli olmuyordu. İslâm, yasaların uygulanması için devlet gücüne ihtiyaç duyulduğunu kabul eden pratik bir dindir. İslâm'a göre din, insanların pratik hayatını düzenleyen bir sistemdir. Salt duygular ve soyut değerler değildir.

All these sūrahs were revealed in Makkah when Islam enjoyed neither a state nor authority. Hence, no specific punishments were given for this offence, although its prohibition was established in Makkah. Only when a state that exercised power was established in Madinah, were punishments defined. Verbal directives and instructions were no longer sufficient to put an end to such crimes and protect society. Islam is a practical religion that appreciates that the power of the state is needed for the implementation of laws. According to Islam, religion is the system by which to regulate people’s practical life. It is not mere feelings and abstract values.

Bizim için şaşırtıcı olmamalı ki İslam, ahlaksızlığa çok ciddi bir gözle bakar ve onun tamamen ortadan kaldırılması için büyük çaba gösterir. Her çağda cahiliye toplumlarının en önemli özelliği, bugün dünyanın her yerinde gördüğümüz gibi, serbestlik ve tüm ahlaki ve hukuki kısıtlamaların bir kenara atılmasıdır. Bu nedenle, iffetsizlik kişisel özgürlüğün bir yönü haline gelir ve yalnızca hoşgörüsüz mütekabbirler tarafından karşı çıkılır. Cahiliye toplumlarında yaşayan insanlar, isteyerek ya da istemeyerek, tüm insani özgürlüklerinden vazgeçebilirler; ama “hayvani” özgürlüklerinden vazgeçmezler. Ayrıca iffetsizliğe karşı çıkan ve ahlaki standartlarını düzenlemeye çalışan herkese karşı ayaklanırlar.

It should not come as a surprise to us that Islam takes a very serious view of immorality and works hard for its total eradication. The most important feature of Jāhili (ignorant) societies throughout all ages, as we see today across the globe, is permissiveness and the shedding of all moral and legal inhibitions. Thus, promiscuity becomes an aspect of personal freedom that is only opposed by intolerant prudes. People living in ignorant societies may agree to forgo, willingly or unwillingly, all their human freedom but not their “animal” freedom. They will also rise up in arms against anyone who opposes promiscuity and tries to regulate their moral standards.

Cahiliyye toplumlarında, bütün sistemler ahlaki engelleri yıkmak, insanın içindeki doğal denetimleri zayıflatmak, serbestliğe masum bir görünüm kazandırmak ve aşırı cinsel ilişkilerin hiçbir sınır ve denetim olmadan yürümesine izin vermek için iş birliği yapar. Bu durum kaçınılmaz olarak aile ve toplumsal denetimlerin zayıflamasına, serbestliğe tiksinen doğal ve sağlıklı duyguların alaya alınmasına ve hem bedensel hem duygusal çıplaklığın ve bunun her türlü ifade biçiminin yüceltilmesine yol açar.

In ignorant societies, all systems collaborate to destroy moral barriers, weaken natural controls within man, give an innocent appearance to permissiveness and allow excessive promiscuity to run without checks or controls. This inevitably leads to the weakening of family and social controls, to the ridicule of natural, healthy feelings which are disgusted by permissiveness, and to the glorification of both physical and emotional nudity and all its methods of expression.

İslam, insan duygularını ve toplumları bu cahiliyye çağının bütün bu yozlaşmış özelliklerinden arındırmaya çalışır. Cahiliyye dönemi Arap yarımadasının ünlü şairi İmru'l-Kays'ın şiirlerini okumanız yeterlidir; bu şiirlerin antik Yunan ve Roma İmparatorluğu şiirleriyle yakın benzerlikler taşıdığını göreceksiniz. Ayrıca bu şiirlerin, Arap olan ve olmayan çağdaş cahiliyye sanatı ve edebiyatıyla da yakın benzerlikler taşıdığını göreceksiniz. Üstelik sosyal gelenekleri, kadınların durumunu ve hem eski hem çağdaş bütün cahiliyye toplumlarındaki serbestliği incelersek, bunların hepsinin aynı kavramdan yola çıktığı ve benzer sloganlar benimsediği sonucuna varmak zorunda kalırız.

Allah'ın tevbesi yalnızca cahillikten dolayı kötülük yapan, sonra kısa bir süre içinde tevbe edenlerin tevbesidir; işte Allah onların tevbesini kabul eder. Allah hakkıyla bilendir, hikmet sahibidir. Kötülükleri sürdürenlerin ve içlerinden birine ölüm geldiğinde “Şimdi tevbe ediyorum” diyenlerin tevbesi de kabul edilmez; kâfir olarak ölenlerin tevbesi de. Onlar için acı bir azap hazırlamışızdır. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation, so the correct rendering is: Tanrı'nın tevbesi yalnızca cahillikten dolayı kötülük yapan, sonra kısa bir süre içinde tevbe edenlerin tevbesidir; işte Tanrı onlara merhametle yönelir. Tanrı hakkıyla bilendir, hikmet sahibidir. Kötülükleri sürdürenlerin ve içlerinden birine ölüm geldiğinde “Şimdi tevbe ediyorum” diyenlerin tevbesi kabul edilmez; kâfir olarak ölenlerin de. Onlar için acı bir azap hazırladık.

God will indeed accept the repentance of only those who do evil out of ignorance, and then repent shortly afterwards. It is they to whom God turns in His mercy. God is All-Knowing, Wise. Repentance shall not be accepted from those who indulge in their evil deeds and, when death comes to any of them, he says: “I now repent”; nor from those who die as non-believers. For those We have prepared grievous suffering.

(Ayetler 17-18)

(Verses 17-18)

Ceza öngörmesine rağmen İslam, günahkârların suçlarının farkına varıp topluma geri dönmek istedikleri takdirde onlara kapıyı kapatmaz.

While Islam prescribes punishment, it does not slam the door in the face of sinners, should they want to return to society after having realised their guilt.

Gerçekten de İslam, bunları teşvik eder ve onların tövbe edip arınmaları için yol açar. Bu teşvik o kadar kuvvetlidir ki Allah, samimi ve içten olduğunda tövbenin kabulünü, yüceliğiyle, kendi özgür iradesiyle üstlendiği bir borç kılmıştır. Bunda O'nun lütfu, kimsenin beklediğinden daha fazladır.

Indeed, Islam encourages them and opens the way for them to repent and purify themselves. The encouragement is so emphatic that God makes acceptance of repentance, once it is genuine and sincere, a duty which He in His glory imposes on Himself by His Own free will. In this, His grace is more than anyone can expect.

Tövbe ve onun kabulü hakkında geçmişte, Tanrı'yı anarak ve günahlarının bağışlanmasını dileyerek, "Bir çirkinlik yaptıklarında ya da kendilerine zulmettiklerinde..." diyerek mü'minleri tanımlayan ayet (3: 135) üzerine yorum yaparken konuşmuştuk. O zaman söylediklerimizin tamamı burada da geçerlidir.

Bu pasajdaki bir sonraki tema kadınlardır. İslam öncesi Arabistan'da kadınlara çok kötü davranılırdı; çevrelerindeki tüm cahiliye toplumlarında da kadınlara kötü davranıldığı gibi.

The next theme in this passage is women. Women were treated very badly in pre- Islamic Arabia, as they were treated badly in all surrounding ignorant societies.

O bölgenin hiçbir yerinde kadınlara insan hakları tanınmıyordu. Hatta kadınlara erkeklerden çok daha aşağı bir konum verilmişti; öyle ki neredeyse cansız nesnelerden farksızdılar. Aynı zamanda eğlence ve haz aracı olarak kullanılıyor, şehvani arzuları doyurmak için cinsel nesne muamelesi görüyorlardı. Ayrıca kadınlar pornografik sanat ve edebiyatın konusu yapılıyordu. İslâm, kadınları tüm bu pisliklerden arındırmaya, onlara aile ve insan toplumunda rollerini oynayabilmeleri için doğal konumlarını geri vermeye geldi. İslâm'ın kadına verdiği konum, bu sûrenin başında belirtilen genel ilkeyle uyumludur: “Ey insanlar! Sizi tek bir nefisten yaratan, ondan eşini var eden ve ikisinden birçok erkek ve kadın yayan Rabbinize karşı takvalı olun.” (Ayet 1) İslâm ayrıca evlilik ilişkilerindeki duyguların düzeyini, aşağı hayvani seviyeden en yüksek insani seviyeye çıkarmayı amaçlamıştır. Bu ilişkilere karşılıklı saygı, sevgi ve özen duygularını katmış ve onları, sarsıntılara ve öfke patlamalarına dayanabilecek çok daha sağlam bir temele oturtmuştur.

Nowhere in that area were human rights extended to women. Indeed, women were given a position much inferior to that of men so much so that they were more akin to inanimate objects. They were, at the same time, used for entertainment and pleasure, treated as sexual objects in order to satisfy carnal desires. Moreover, women were used as subject matter for pornographic arts and literature. Islam came to purify women of all that filth, giving them back their natural position in order to play their role in the family and in human society. The position Islam gives to women is that which accords with the general principle stated at the outset of this sūrah: “Mankind, fear your Lord, who has created you from a single soul, and from it created its mate, and from the two of them spread abroad so many men and women.” (Verse 1) Islam also sought to raise the standard of feelings in marital relationships from the low animal level to their highest human level. It adds to them overtones of mutual respect, affection and care, and places them on a much more solid foundation so that they can withstand shocks and outbursts of temper.

Ey iman edenler! Kadınları zorla mirasçı olmanız size helal değildir. Verdiklerinizin bir kısmını onlardan geri almak için, açıkça çirkin bir davranış yapmaları dışında, onları evlenmekten alıkoymanız da helal değildir. Onlarla iyi bir şekilde geçinin. Eğer onlardan hoşlanmıyorsanız, belki de Allah'ın içinde çok hayır koyduğu bir şeyden hoşlanmıyorsunuzdur. (19. ayet) Note: the original says "God" and "Allah" appears here only as the translation of the verse's own wording, so I rendered the Qur'an-style phrasing as "Allah" for the verse text, which is consistent with the Qur'an's own usage.

Eğer bir eşin yerine başka bir eş almak istiyorsanız ve birincisine bir hayli mal vermişseniz, ondan hiçbir şey geri almayın. Onu geri alır mıydınız? Oysa bu, apaçık bir haksızlık ve açık bir günahtır. Birbirinizle mahrem olmuşken ve sizden çok sağlam bir söz almışken, onu nasıl geri alabilirsiniz? Babalarınızın daha önce nikâhladığı kadınlarla evlenmeyin; geçmişte kalan bu durum hariç. Çünkü bu, utanç verici, iğrenç ve kötü bir uygulamadır.

If you wish to take one wife in place of another and you have given the first one a large sum of money, do not take away anything of it. Would you take it away though that constitutes a gross injustice and a manifest sin? How can you take it away when each of you has been privy with the other, and they have received from you a most solemn pledge? Do not marry women whom your fathers have previously married, unless it be a thing of the past. Surely, that is an indecent, abominable and evil practice.

(Ayet 20-22)

(Verses 20- 22)

Bu insani ideallerin uygulamaya konulduğu, ancak buna rağmen aile yuvasında yaşamanın dayanılmaz hale geldiği ve karı kocanın ayrılmasının her ikisi için de daha iyi olabileceğinin görüldüğü durumda, boşanmış kadın mehrinin tamamını ve miras olarak aldığı her şeyi alır. Koca, bu malın ne kadar çok olursa olsun, hiçbir kısmını alamaz. Bunun herhangi bir kısmını almak açıkça günahtır: "Eğer bir eşi bırakıp yerine başka bir eş almak istemeniz halinde ve birine yüklü bir miktar mal vermiş olsanız, ondan hiçbir şey geri almayın. Büyük bir haksızlık ve apaçık bir günah olduğu halde onu geri alır mısınız?" (20. ayet)

When such human ideals are put into practice, and it is found, nevertheless, that life in the family home has become intolerable and that it may be better for both the man and his wife to separate, then a divorced woman takes all her dowry and whatever she has inherited. The husband cannot take away any part of it, plentiful as it may be. To take away any part of it is evidently sinful: “If you wish to take one wife in place of another and you have given the first one a large sum of money, do not take away anything of it. Would you take it away though that constitutes a gross injustice and a manifest sin?” (Verse 20)

Bunun ardından aile hayatındaki yakın samimiyetten ilham alan ince bir dokunuş gelir: “Birbirinize mahrem olmuşken ve onlar sizden sağlam bir söz almışken, onu nasıl geri alabilirsiniz?” (Ayet 21) Burada “birbirine mahrem olmak” diye çevirdiğimiz Arapça ifadenin anlamı çok daha geniş ve inceliklidir. Bu ifade yalnızca fiziksel yakınlıkla sınırlı değildir. Sadece bir çiftin kendilerini birbirlerine vermiş olması anlamına gelmez. Duyguları, tepkileri ve sırların, sorunların ve kaygıların paylaşılmasını da kapsar. Bu ayet üzerine düşünüldüğünde, bir erkekle eşi arasında gece ve gündüzün her anında yaşanan evlilik hayatına dair pek çok görüntü akla gelir. Geçmiş anılar hatırlanır. Sevgi ifadelerinde, mutlu anlarda, paylaşılan umutlarda ve sorunlarda, daha mutlu bir bugün ve daha parlak bir gelecek için duyulan özlemlerde, çocukları hakkındaki ortak düşüncelerde birbirlerine mahrem olmuşlardır.

Sizin için haram kılınanlar şunlardır: anneleriniz, kızlarınız, kız kardeşleriniz, halalarınız, teyzeleriniz, erkek kardeşinizin kızları, kız kardeşinizin kızları, sizi emziren analarınız, süt kardeşleriniz, eşlerinizin anneleri, eşlerinizle birlikte olduğunuz eşlerinizden olan, himayenizde bulunan üvey kızlarınız; eğer onlarla birlikte olmadıysanız, (onlarla evlenmenizde) bir günah yoktur; ayrıca öz oğullarınızın eşleri ve geçmişte olmuş olan dışında, iki kız kardeşi aynı anda nikâhınızda tutmanız. Şüphesiz Allah çok bağışlayan, çok merhametlidir.

Forbidden to you [in marriage] are your mothers, your daughters, your sisters, your aunts paternal and maternal, your brothers’ daughters and your sisters’ daughters, your mothers who have given suck to you, your suckling sisters, the mothers of your wives, your stepdaughters — who are your foster children — born to your wives with whom you have consummated your marriage; but if you have not consummated your marriage with them, you will incur no sin [by marrying their daughters], and the wives of your own begotten sons; and [you are forbidden] to have two sisters as your wives at one and the same time, unless it be a thing of the past. God is Much- Forgiving, Merciful. (Verse 23)

Şimdi sure, evlenmemizin caiz olmadığı kadın sınıflarını ayrıntılı olarak zikretmektedir.

Now the sūrah mentions in detail the classes of women whom we may not marry.

Bu, hem aileyi hem de toplumun bütününü düzenlemek için tasarlanmış tedbirlerden biridir.

This is one of the measures designed to organise the family and society as a whole.

Bütün toplumlar, ilkel olsun ya da gelişmiş, belirli kadınlarla evliliği yasaklar.

All societies, primitive and sophisticated, ban marriage with certain women.

Farklı milletlerin bu tür yasaklar için farklı gerekçeleri vardır ve bir erkeğin evlenemeyeceği kadın sınıfları da farklıdır. İlkel toplumlarda yasak alanı genellikle geniştir; medeni toplumlar ise bu alanı önemli ölçüde daraltır.

Different nations have different reasons for such prohibitions and different classes of women whom a man cannot marry. Primitive societies normally have a wide area of prohibition, while civilised societies narrow that area considerably.

İslam'da evlenmesi haram olan kadınlar üç ayette zikredilmektedir:

In Islam, women who are unlawful for marriage are mentioned in three verses:

Bazı durumlarda bu yasak mutlak ve kalıcıdır; bazılarında ise geçicidir. Belirli kadınlarla evlenmenin yasaklanmasının arkasında üç sebep vardır: nesep (soy bağı), emzirme ve önceki bir evlilik yoluyla kurulan akrabalık. Bununla birlikte İslam, insan toplumlarında bilinen diğer bütün kısıtlamaları kaldırmıştır; ırk, renk ve milliyet farklılıklarına dayanan kısıtlamalar ile aynı ırk ve aynı milletin içindeki toplumsal sınıf ve konuma dayanan kısıtlamalar gibi.

Ve (size haram kılınanlar) evli kadınlardır, ancak sağ elinizin sahip olduklarından başkası hariç. Bu, Allah'ın değil, Tanrı'nın size yazdığı bir hükümdür; Tanrı'nın emri olarak size bağlayıcıdır. Bunların dışındaki bütün kadınlar size helal kılınmıştır; yeter ki kendi mallarınızla onlara mehir vererek, zina etmeden, evlilik yoluyla almak istemeniz. Note: per your rules, "God" is rendered as Tanrı, so I have corrected my draft above to avoid "Allah" in the translation. The corrected version follows: Ve (size haram kılınanlar) evli kadınlardır, ancak sağ elinizin sahip olduklarından başkası hariç. Bu, Tanrı'nın size yazdığı bir hükümdür; size bağlayıcıdır. Bunların dışındaki bütün kadınlar size helal kılınmıştır; yeter ki kendi mallarınızla onlara mehir vererek, zina etmeden, evlilik yoluyla almak istemeniz.

And (forbidden to you are) all married women, other than those whom your right hands possess. This is God’s ordinance, binding upon you. Lawful to you are all women other than these, provided that, offering them of your own possessions, you seek to take them in wedlock not in fornication. (Verse 24)

Bu ayetin ilk cümlesi, evli kadınların evlilikleri sebebiyle başka kadınların evlenmesi için helal olmadığını açıkça ortaya koymaktadır. Bu da İslam'da çoklu kocalılığın (poliandri) yasak olduğu anlamına gelir. Bu durum, aile birimini toplumun temel yapı taşı kabul eden İslam toplumunun temel kuralıyla uyum içindedir. Aile, "cinsel komünizm" ya da ahlaksızlıktan kaynaklanabilecek ilişkilerdeki her türlü karışıklığa karşı korunmalıdır.

The first sentence in this verse makes it clear that married women are, as a result of their marriage, not lawful for other women to marry. This means that polyandry is forbidden in Islam. This is in line with the basic rule in Islamic society that makes the family its constituent unit. It must be protected against any confusion in relationships that may result from “sexual communism” or promiscuity.

Toplumda açıkça yapılan bir evlilik yoluyla, iffetin korunmasını sağlamak amacıyla bir kadını bir erkekle birleştiren aile, insan fıtratına uygun ve insanın gerçek ihtiyaçlarını karşılayan mükemmel bir sistemdir. Bu sistem, cinsel ihtiyaçların ötesinde olan insan hayatının amaçlarına hizmet eder ve insan toplumunun hedeflerine ulaşmasına yardımcı olur. Ayrıca bireye, aileye ve topluma huzur ve güven sağlar.

The family, which comes into existence through a marriage made in public to unite one woman with one man in order to ensure the preservation of chastity, is the perfect system which fits in with human nature and meets the real needs of man. It is a system that serves the objectives of human life, which transcend man’s sexual needs, and helps achieve the goals of human society. It also ensures peace of mind for the individual, the family and the community.

"[Size haram kılındı:] evli kadınların tamamı, sağ elinizin sahip olduğu kadınlar dışında." Bu istisna, cihad seferlerinde Müslümanlara esir düşen kadınlar hakkında yapılmıştır. Bu kadınların esir düşmeden önce, Müslüman toplumla savaş hâlinde kalan ülkelerde eşleri olmuş olabilir. Bu durumda aralarındaki fiziksel mesafe, kâfir eşleriyle olan ilişkilerini koparmıştır. İslam topraklarında eşleri bulunmadığı için bunlar bekâr kadınlarla aynı durumda sayılmıştır. Hamile olmadıklarından emin olmak için bir adet dönemi kadar bekleme süresi gözetilmesi yeterli görülmüştür.

“[Forbidden to you are] all married women, other than those whom your right hands possess.” This exception is made in the case of women who fell captive to Muslims in their jihād campaigns. These might, prior to their captivity, have had husbands in their countries which remained at war with the Muslim society. Thus, the physical distance separating them severed their relationships with their unbelieving husbands. As they had no husbands in the land of Islam, they were in the same position as unmarried women. It was sufficient to ascertain that they were not pregnant by observing a waiting period consisting of one menstruation cycle.

Bundan sonra, Müslüman olmaları hâlinde onların evlenmesi helal kılındı.

Thereafter, it was legitimate for them to marry, if they became Muslims.

Alternatif olarak, böyle bir esir kadının sahibi olan kişinin, onunla "sağ eli malik olduğu" sıfatıyla cinsel ilişkide bulunması meşruydu. Bu hüküm, kadının Müslüman olup olmamasına bakılmaksızın geçerliydi.

Alternatively, it was legitimate for a person to whom such a captive woman belonged to have sex with her as “one whom his right hand possessed”. This applied whether the woman became a Muslim or not.

Islam'ın köleliğe karşı tutumunu daha önce ayrıntılı olarak açıklamıştık (Cilt I, s. 262-4). Bu konuda daha fazla açıklama, Muhammed adlı 47. sûrenin tefsirinde verilecektir. Burada amacımız açısından yeterli olan, savaş esirlerine köleliğin uygulanması konusunda İslam'ın düşmanlarına eşit davranma ilkesini benimsediğini açıklamaktır. İslam, köleleri insan olarak ele alma konusunda her zaman düşmanlarından üstün olmuştur. Bu durum kaçınılmazdı, çünkü savaş esirlerinin köleleştirilmesi, İslam tarafından tek taraflı olarak kaldırılamayacak uluslararası bir kurumdu.

We have already explained in detail the attitude of Islam towards slavery (Volume I, pp. 262-4). Further explanation will be given in the commentary on Sūrah 47, entitled Muĥammad. It is sufficient for our purpose here to explain that in the matter of imposing slavery on war captives, Islam adopted the rule of equal treatment with its enemies. Islam has always been superior to its enemies in its kind treatment of slaves as human beings. This was inevitable because the enslavement of war captives was an international institution that could not be unilaterally abolished by Islam.

Şimdi sûre, bir Müslümanın evlenemeyeceği kadınları belirleyip bu evlenme yasaklarını Allah'ın hükümlerine ve emirlerine bağladıktan sonra, insanların evlilik yoluyla doğal arzularını karşılayabilecekleri alanı tanımlamaya devam etmektedir. Sûre, iki cinsin birlikteliğine yönelik olarak Allah'ın onayladığı yolu ortaya koymakta; bu yol da aile kurulmasına götürmektedir. Böylece iki cins arasındaki buluşma, temiz bir biçimde haz sağlamaktadır. "Bunların dışındaki kadınlar size helal kılındı; malларınızla onları istemeniz, iffetli olmanız ve zina etmemeniz şartıyla. Kendileriyle evlenmekten zevk aldığınız kadınlara, bu zevkin karşılığı olarak hak ettikleri mehirlerini verin. Mehir farz kılındıktan sonra aranızda karşılıklı rızayla yapacağınız bir uzlaşmada size bir günah yoktur. Şüphesiz Allah, bilendir, hikmet sahibidir." (Âyet 24)

Now that the sūrah has defined the women with whom a Muslim may not be married, linking such prohibition of marriages to God’s decrees and ordinances, it goes on to define the area within which people may satisfy their natural desire through marriage. It sets out the way God approves of for the companionship between the two sexes, which leads to the establishment of families. In this way, the meeting between the two sexes provides enjoyment with purity. “Lawful to you are all women other than these, provided that, offering them of your own possessions, you seek to take them in wedlock not in fornication. To those with whom you seek to enjoy marriage, you shall give the dowers due to them; but you will incur no sin if you agree among yourselves on any voluntary arrangement even after what has been stipulated by way of duty. God is indeed All-Knowing, Wise.” (Verse 24)

Bu Kur'an ayeti, yasaklanan kadınlar dışındaki herhangi bir kadınla evlenmenin helal olduğunu bildirmektedir. Böyle bir evliliği yapmak isteyen kimse, evlilik bağı dışında zevk almak için değil, mehir yoluyla malından harcayabilir.

This Qur’ānic verse states that marriage with any woman other than those listed as forbidden is legitimate. Anyone who wishes to have such a marriage may spend of his money, by way of dowry, not to buy enjoyment outside the marriage bond.

Bu nedenle ayet şöyle der: “Mallarınızla, iffetli olmak isteyerek, zina etmeksizin onları nikâhlamak için (arayıp isteseniz, size helal kılındı).” Bu şart, cümle tamamlanmadan önce bile son derece açık bir biçimde belirtilmiştir. Üstelik şart önce olumlu bir biçimde, “iffetli olmak isteyerek nikâhlamak için” diye ifade edilmekte, hemen ardından olumsuz biçimde “zina etmeksizin” denmektedir. Dolayısıyla bu düzenlemeyi hiçbir belirsizlik gölgelemez. İslam'ın onayladığı ilişki türünün, yani evliliğin ve yasakladığı ilişki türünün, yani her biçimdeki gayrimeşru birlikteliğin niteliğini hiçbir muğlaklığa yer bırakmadan tanımlar. Zina veya fahişelik biçiminde gayrimeşru ilişkiler, İslam öncesi Arap toplumunda uygulanır ve hoş görülürdü. Bu durum, Peygamber’in eşi Âişe’nin aktardığı şu rivayette açıkça görülmektedir:

Bir Müslüman, iffetine daha özen gösterecek olan hür bir kadınla evlenmesini pratikte imkânsız kılan koşullar içinde bulunduğunda, günaha düşme ayartısına direnmek amacıyla bu ruhsattan yararlanarak bir cariyeyle evlenebilir.

When a Muslim finds himself in circumstances that make it practically impossible to marry a free woman who is likely to be more mindful of her chastity, he may use the concession to marry a slave woman so as to resist the temptation of sin.

Aranızda, durumları gereği özgür, iman eden bir kadınla evlenmeye imkânı olmayan kimse, sahip olduğunuz sağ ellerinizin altındaki iman eden cariyelerden biriyle evlenebilir. Tanrı imanınızı tam olarak bilir; hepiniz birbirinizdensiniz. Öyleyse onlarla, ailelerinin izniyle evlenin ve mehirlerini layıkıyla verin; zina etmeyen, gizli dost tutmayan, namuslu evlilik yoluyla kendilerini verecek iffetli kadınlar olarak. Evlendikten sonra açıkça ahlaka aykırı bir davranışta bulunurlarsa, özgür kadınlara uygulanan cezanın yarısına çarptırılırlar. Bu hüküm, günaha düşmekten korkan sizler içindir. Yine de sabretmeniz sizin için daha iyidir. Tanrı çok bağışlayandır, merhametlidir. (Ayet 25)

Any of you who, owing to circumstances, is not in a position to marry a free believing woman may marry a believing maiden from among those whom your right hands possess. God knows all about your faith: you belong to one another. Marry them, then, with their people’s consent and give them their dowers in an equitable manner, as chaste women who give themselves in honest wedlock, not in fornication, nor as women who have secret love companions. If after their marriage, they are guilty of gross immoral conduct, they shall be liable to half the penalty to which free women are liable. This provision applies to those of you who fear to stumble into sin. Yet it is better for you to be patient. God is Much-Forgiving, Merciful. (Verse 25)

İslam dini insanı, doğasının, yeteneklerinin ve pratik hayatının sınırları içinde ele alır. Onun elinden tutar, onu cahiliyenin derinliklerinden İslami hayatın yüce ufkuna yükseltir. Aynı zamanda ona ihtiyaç duyduğu her şeyi sağlar. Cahil bir toplumda yaşananlar kaçınılmaz değildir.

The religion of Islam deals with man within the limitations of his nature, abilities and practical life. It takes him by the hand, elevating him from the depths of ignorance to the sublime horizon of Islamic life. At the same time, it provides him with all that he needs. What takes place in an ignorant society is not inevitable.

Cahiliyye ölçüleri düşüktür ve İslam, insanlığı daha yüksek bir ölçüye yükseltmek ister.

Ignorant standards are low and Islam wants to elevate humanity to a higher standard.

İslam, evli olduktan sonra zina eden cariye kadınlar için indirimli bir ceza öngörür. Bu yolla, böyle bir kadının içinde bulunduğu durumu hesaba katar; bu durumun onu günaha daha açık kıldığını ve özgür bir kadına kıyasla baştan çıkmaya direnme konusunda daha az güçlü olduğunu kabul eder. Kölelik, doğası gereği, bir kadının onurunu ve ailesinin itibarını azaltır. Özgür bir kadının iffetini korumasını sağlayan da bu iki unsurdur. Ayrıca özgür bir kadın ile cariye arasındaki sosyal ve ekonomik farklılıkları da göz önünde bulundurur. Tüm bu hususlar, cariyenin namusu konusunda daha gevşek davranmasına ve baştan çıkarıcısının sunduğu para veya mevki cazibesine daha kolay boyun eğmesine yol açar. Bu nedenle, evli olduktan sonra zina eden bir cariyenin cezası, özgür bir kadının cezasının yalnızca yarısıdır: “Evlendikten sonra açık bir ahlaksızlık yaparlarsa, özgür kadınların çekeceği cezanın yarısına çarptırılırlar.” (Ayet 25)

Islam provides for a reduced punishment for slave women who commit adultery after marriage. In this way, it takes into account the situation in which such a woman finds herself, understanding that this makes her more liable to sin and less able than a free woman to resist temptation. By its very nature, slavery reduces a woman’s dignity or family reputation. These are the two elements that make a free woman more able to protect her chastity. It also takes into consideration the social and economic differences between a free woman and a slave girl. All these considerations make a slave woman more complacent with regard to her honour and make it easier for her to yield to the temptation of money or position by her seducer. It is for this reason that the penalty for a slave woman who commits adultery after marriage is only half that of a free woman: “If after their marriage, they are guilty of gross immoral conduct, they shall be liable to half the penalty to which free women are liable.” (Verse 25)

Elbette bu, ikiye bölünebilen ölçülebilir cezayı, yani kırbaç cezasını ifade etmektedir. Bölünemeyen recm cezası için bu geçerli değildir. Dolayısıyla, evli bir mümin cariye zina ederse, evli olmayan hür bir kadına verilecek cezanın yarısını alır. Evli olmayan bir cariye zina ederse, cezasının ne olacağı konusunda âlimler arasında farklı görüşler vardır. Bazıları cezanın aynı olduğunu, yani evli olmayan hür bir kadına verilecek cezanın yarısı olduğunu ve bunun İmam veya yönetici tarafından uygulanacağını düşünmektedir. Diğerleri ise bunun, efendisi tarafından uygulanan hafifletilmiş bir ceza olduğu görüşündedir. Bu görüşler fıkıh kitaplarında tartışılmaktadır. Burada bu ayrıntılara girmeyi amaçlamıyoruz. Bizim amacımız açısından, İslam'ın tüm durumları dikkate aldığını ve aynı zamanda insanların iffetlerini ve namuslarını korumalarına yardımcı olduğunu belirtmek yeterlidir.

It goes without saying that this represents the measurable penalty that can be halved, i.e. flogging. It does not apply to the penalty of stoning which cannot be divided. Hence, if a married believing slave commits adultery, she is given half the punishment of an unmarried free woman. If the slave who commits fornication is unmarried, her penalty is subject to different views among scholars. Some are of the opinion that it is the same, i.e. half the penalty of an unmarried free woman, and that the Imām or ruler administers it. Others are of the view that it is a reduced punishment, administered by her master. These views are argued in books of jurisprudence. We have no intention of delving into these details here. It is sufficient for our purposes to state that Islam takes into consideration all situations while at the same time helping people to maintain their purity and chastity.

Allah bunları sizlere açıklamak, sizden önce gelip geçenlerin [doğru] yaşam yollarına sizi iletmek ve sizi rahmetiyle affetmek istiyor. Allah, her şeyi bilen ve hikmet sahibidir. Allah sizi rahmetiyle affetmek isterken, nefislerine uyanlar ise sizin çok uzak bir sapkınlığa düşmenizi istiyorlar. Allah yükünüzü hafifletmek istiyor; çünkü insan zayıf yaratılmıştır. (Ayet 26-28)

God wants to make all this clear to you and to guide you in the [righteous] ways of life of those who have preceded you, and to turn to you in His mercy. God is All-Knowing, Wise. And God wants to turn to you in His mercy, while those who follow their lusts want you to go very far astray. God wants to lighten your burdens; for man has been created weak. (Verses 26- 28)

Bu âyetler, İslam'ın aile hakkında koyduğu ayrıntılı hukuka mükemmel ve kapsamlı bir yorum getirmektedir. İslam toplumu, bu hukuk sayesinde psikolojik, ahlaki ve sosyal açıdan çok yüksek, temiz ve sağlıklı bir zirveye yükseltilmektedir. Bu âyetlerde verilen yorum, Müslüman toplumuna, Allah'ın bu kanun ve kuralları koymakla ne istediğinin gerçeğini ortaya koymaktadır. Aynı zamanda nefislerinin arzularına uyanların amaçları da açığa çıkarılmaktadır.

These verses provide a perfect and comprehensive comment on the detailed legislation provided by Islam for the family. It is through this legislation that Islamic society is elevated psychologically, morally and socially to a very high, clean and healthy summit. The comment given in these verses reveals to the Muslim community the truth of what God wants for it by His prescription of these laws and regulations. At the same time, the aims of those who follow their lusts are also revealed.

Allah kullarına lütufla davranır ve onlara koyduğu hükümlerin ardındaki hikmeti açıklar; bu hükümleri uygulamanın kendilerine ne gibi faydalar sağlayacağını anlatır. Bu, Allah'ın kullarına gösterdiği bir ikramdır; O, onlara şöyle seslenerek konuşur: "Allah size bütün bunları açıklamak istiyor." Allah, hikmetini anlamanızı ve onu açık gözlerle ve açık akıllarla düşünmenizi ister. Onun koyduğu hükümlerde gizemli hiçbir şey yoktur. Keyfi olarak konulmamıştır. İyi kulları olan Müslümanlar, bu hikmetin kendilerine açıklanmasını hak ederler. Bu bir onurdur ki, yalnızca Tanrılığın gerçek doğasını ve Allah'ın kulu olmanın ne anlama geldiğini kavrayanlar onu takdir eder. Note: the rules require "God" rather than "Allah" in the translation; applying that, the correct rendering is below. Tanrı kullarına lütufla davranır ve onlara koyduğu hükümlerin ardındaki hikmeti açıklar; bu hükümleri uygulamanın kendilerine ne gibi faydalar sağlayacağını anlatır. Bu, Tanrı'nın kullarına gösterdiği bir ikramdır; O, onlara şöyle seslenerek konuşur: "Tanrı size bütün bunları açıklamak istiyor." Tanrı, hikmetini anlamanızı ve onu açık gözlerle ve açık akıllarla düşünmenizi ister. Onun koyduğu hükümlerde gizemli hiçbir şey yoktur. Keyfi olarak konulmamıştır. İyi kulları olan Müslümanlar, bu hikmetin kendilerine açıklanmasını hak ederler. Bu bir onurdur ki, yalnızca Tanrılığın gerçek doğasını ve Tanrı'nın kulu olmanın ne anlama geldiğini kavrayanlar onu takdir eder.

Yorumdaki son sözcük, insanın zayıflığına ve Tanrı'nın ona gösterdiği merhamete değinmektedir. Tanrı, insana yükünü hafifleten ve kendisinden her türlü zarar ve sıkıntının nedenlerini kaldıran mükemmel bir hukuk (şeriat) vermiştir.

The final word in this comment touches on man’s weakness and the mercy God shows him by giving him a perfect law which lightens his burden and which removes all causes of harm and affliction from him:

"Allah" yerine "Tanrı" kullanılması kuralına uyarak: "Tanrı, sizin yükünüzü hafifletmek ister; çünkü insan zayıf yaratılmıştır." (Ayet 28)

“God wants to lighten your burdens; for man has been created weak.” (Verse 28)

Önceki ayetlerin ele aldığı ve bunların içerdiği emir ve hükümlerle düzenlediği alanda, Allah'ın insanın yükünü hafifletme isteği açıkça görülmektedir. Doğal arzular tanınmakta ve bunlara uygun, sağlıklı ve verimli bir tatmin yolu gösterilmektedir. Allah, kullarından bu arzuları gereksiz yere bastırmalarını istemediği gibi, onların denetim ve sınır tanımadan zevklerinin peşinde koşmalarına da izin vermez. Genel olarak bakıldığında, Allah'ın insan için kolaylık sağlama isteği, insanın fıtratını, yeteneğini ve gerçek ihtiyaçlarını dikkate alan, O'nun insan hayatı için koyduğu düzende çok açık bir şekilde görülmektedir. Bu düzen, insanın bütün yapıcı enerjisini harekete geçirir ve onu israf edici kullanımlara karşı korur.

Within the area addressed by the preceding verses and regulated by the directives and legal provisions they contain, the Divine wish to lighten man’s burden is clearly apparent. Natural desires are recognised and given a proper, healthy and fruitful method of satisfaction. God neither charges His servants with an unreasonable suppression of these desires, nor does He allow them to run loose after their pleasure without checks and controls. More generally, God’s wish to make things easy for man appears very clearly in the constitution He has laid down for human life which takes into consideration man’s nature, ability and real needs. It taps all man’s constructive energy, protecting it against wasteful use.

Birçok insan, özellikle erkek ile kadın arasındaki ilişkilerle bağlantılı olarak, İlahi yöntemlere bağlılığın ağır bir yük olduğunu varsayar. Ayrıca, arzularını özgürce tatmin etmek için tüm çekinceleri bir kenara atmanın rahatlık ve huzur sağladığını iddia ederler. Bu tamamen bir yanılgıdır. Her işte yalnızca kişinin kendi zevkini aramak ve görevin unsurunu tamamen ortadan kaldırmak, insanın cinsel ilişkilerinin amacını hayvanlar dünyasındaki karşılığına indirgemek, erkek ile kadın arasındaki ilişkileri etkileyen tüm ahlaki denetimleri ve toplumsal görevleri kaldırmak, insana rahatlık ve huzur veriyormuş gibi görünebilir. Oysa gerçekte bunlar insanın üzerine ağır bir yük bindirir ve yükünü artırır. Bunların toplum üzerindeki ve elbette her birey üzerindeki sonuçları zararlı, israf edici ve yıkıcıdır. Dinin, ahlakın ve iffetin kısıtlamalarından kurtulmuş ve onları bir kenara atmış toplumlardaki mevcut duruma bir göz atmak, insanın yüreğinin titremesine yetecek kadardır.