Bu on ayetlik pasaj, İslam inancının ve yaşam ile adalet kurallarının en önemli meselesini ele almaktadır. Aynı mesele, önceki iki sure olan Âl-i İmrân ve Nisâ'da da tartışılmıştır; ancak bu surede konu daha doğrudan ve daha kararlı bir biçimde ele alınmaktadır. Konu, yönetim, hukuk ve uyuşmazlık durumlarında adaletin tesisidir. Bu, aslında daha kapsamlı bir meselenin parçasıdır: iman ve Tanrı'nın birliği. Bütün mesele, şu soruya verilecek cevapla özetlenebilir: Yargılama ve davalar, Tanrı'nın yasasına uygun olarak, O'nunla yapılan antlaşmalara göre mi yürütülmelidir? Bu yasayı uygulama görevi, bütün ilahi dinlerin mensupları tarafından üstlenilmiştir.

This ten-verse passage discusses the most important issue of the Islamic€ faith and its codes of living and justice. The same issue was discussed in the two preceding sūrahs, the House of `Imrān and Women, but in this sūrah it involves a more direct and emphatic discussion. The subject is that of government, law and the administration of justice in matters of dispute. This is, indeed, a part of a more comprehensive issue, namely, faith and God’s oneness. The whole matter can be summed up in the answer to this question: Are judgement and litigation to be conducted in accordance with covenants made with God, pursuant to His law? The task of implementing this law has been accepted by the followers of all Divine faiths.

Üstelik bu, Allah'ın peygamberlerine ve onların ardından gelen yönetici konumundaki kişilere verdiği bir görev midir? Yoksa bütün bunlar, sağlam ve sabit bir temele dayanmayan, değişen görüşlere ve çıkarlara bağlı mı olacaktır? Başka bir deyişle, yeryüzündeki insan hayatında ilahlık, rablık ve egemenlik Allah'a mı aittir, yoksa Allah'ın onaylamadığı kanunlar koyma gücünü kullanan yaratıklarından birine, kısmen de olsa, mı aittir?

Moreover, is it a duty God has assigned to His messengers and those who succeed them in positions of authority? Or, will all that be subject to changing views and interests that are not based on a firm and constant foundation? In other words, do Godhead, lordship and authority in human life on earth belong to God, or do they belong, even partially, to any one of His creatures exercising the power to enact laws that are not endorsed by God?

Tanrı (yüceliği sınırsızdır) yalnızca O'nun ilah olduğunu ve O'nun hiçbir ortağı bulunmadığını bildirir. Kullarına, yani insanlığa koyduğu ve bunları uygulamayı O'na söz verdikleri yasalar, bu dünyada uygulanan yasalar olmalıdır. Tüm uyuşmazlıklar, peygamberler ve yöneticiler tarafından bu yasalara dayanılarak karara bağlanmalıdır.

God (limitless is He in His glory) says that He alone is the Godhead and He has no partners. His laws, enacted for His servants, mankind, and which they have pledged to Him to implement, must be the ones to enforce in this world. All disputes must be adjudicated by prophets and rulers on the basis of these laws.

Ilahi hükümlerin (teşri') ardındaki hikmet ve maksat, hiçbir nesle tam olarak görünmeyebilir. Ayrıca, bizim gördüğümüz bu hikmetin tamamını ayrıntılı biçimde ele almak çok zordur. Bu yüzden yalnızca kısa ipuçları vereceğiz.

The wisdom and purpose behind Divine legislation may not appear in full to mankind in any particular generation. Furthermore, it is very difficult to give a full discussion of what we ourselves see of this wisdom. Therefore, we will only give brief hints.

Allah'ın yasası, insan hayatının hangi aşamada ve hangi biçimde olursa olsun her yönünü düzenleyen ve yönlendiren eksiksiz bir yaşam biçimini temsil eder. Bu yaşam biçimi, insanı ve ihtiyaçlarını, ayrıca insanın yaşadığı evreni ve evrenin ile insan varlığını yöneten yasaları hakkında yanılmaz ve doğru bir bilgiye dayanır. Bu nedenle insan hayatı açısından önemli hiçbir konuyu göz ardı etmez. İnsan faaliyetlerinin farklı türleri arasında ya da bu faaliyetlerle doğa yasaları arasında yıkıcı bir çatışmaya izin vermez ve böyle bir çatışmaya yol açmaz. Aksine, uygun bir denge ve ince bir uyum kurar. Bunlar, insan bilgisinin belirli bir zamanda insan bilgisi içinde kalan sınırlarla sınırlı olması nedeniyle, insan yapımı hiçbir sistemden asla kaynaklanamaz. İnsanın tasarladığı her sistem, insanın cehaletini yansıtmak zorundadır ve insan faaliyetlerinin farklı yönleri arasında bir çatışmaya yol açar. Bu da kaçınılmaz olarak şiddetli sarsıntılara yol açacaktır.

God’s law represents a complete way of life, which regulates and directs all aspects of human life in whatever stage and shape it finds them. This way of life relies on an infallible and true knowledge of man and his needs, and of the universe in which man lives and the laws that control the universe and human existence. As such, it does not ignore any matter of importance to human life. It does not allow or give rise to any destructive conflict between the different types of human activity or between such activity and natural laws. The reverse is true: it establishes proper balance and fine harmony. These can never result from any man-made system, since man’s knowledge is confined to what is within human knowledge at a particular time. Any system which man devises must reflect human ignorance and lead to some conflict between different aspects of human activity. This will inevitably lead to violent shake-ups.

İslam sistemi mutlak adaleti hedef alır. Her şeyden önce, mutlak adaletin nasıl ve hangi yollarla tesis edilebileceğini yalnızca Allah bilir. Ayrıca Allah, her şeyin Rabbidir ve herkes arasında adaleti tesis edebilir. Onun koyduğu sistem ve ilan ettiği kanun, önyargıdan, dengesizlikten, aşırılıktan ve bilgisizlikten arınmıştır. Bu, insanın tasarladığı hiçbir sistem ve kanun için söylenemez; çünkü insan kendi önyargılarının, keyfinin ve arzusunun etkisindedir ve görüşü, kusurlu bilgisi yüzünden sınırlıdır. Bu durum, bir bireyin, bir sınıfın, bir milletin ya da bir neslin çıkardığı tüm beşeri kanunlar için geçerlidir. Hiçbir durumda insan önyargılarından ve arzularından arınmış olamaz; bir kanuna ihtiyaç duyulan tek bir durumda bile mükemmel bilgiye ya da kapsamlı, derin ve kusursuz bir kavrayışa sahip olamaz.

Peygamber, küfre koşarak dalanlar seni üzmesin. Ağızlarıyla "İman ettik" diyen ama kalpleri iman etmemiş olanlar da bunlardır. Yahudiler arasında da yalana kulak veren, sana gelmemiş başka bir topluluğun sözlerini dinlemek için seni dinlemeye hevesli olmayan kimseler vardır. Sözleri yerlerinden ve bağlamlarından saptırırlar ve derler ki: "Size şu şu hüküm verilirse onu kabul edin; ama verilmezse sakının." Allah birini imtihan etmek isterse, sen onun için Allah'a karşı hiçbir şey yapamazsın. Allah'ın kalplerini arındırmak istemediği kimseler işte bunlardır. Onlar bu dünyada rezillik, ahirette ise korkunç bir azap görecekler. Yalana kulak verirler, haramı da açgözlülükle yerler. Bu yüzden sana gelirlerse aralarında hükmedebilir veya karışmamayı tercih edebilirsin. Karışmamayı seçersen, sana hiçbir şekilde zarar veremezler. Ama hükmedersen, aralarında adaletle hükmet. Allah adil davrananları sever. Peki, yanlarında Allah'ın hükmünü içeren Tevrat varken, nasıl olur da senden hüküm istemeye gelirler ve sonra yine yüz çevirirler? Gerçek şu ki, onlar gerçek mü'min değildirler. (Ayet 41-43)

Messenger, be not grieved by those who plunge headlong into unbelief such as those who say with their mouths, “We believe”, while their hearts do not believe. Among the Jews are some who eagerly listen to falsehood, eagerly listen to other people who have not come to you. They tamper with words out of their context, and say, “If such-and- such [a precept] is given you, accept it; but if you are not given it, then be on your guard.” If God wants to put anyone to test, you shall not be able to avail him anything against God. Such are the ones whose hearts God is not willing to purify. They will have disgrace in this world, and awesome suffering in the life to come. They eagerly listen to falsehood and greedily devour what is unlawful. Hence, if they come to you (for judgement), you may either judge between them or decline to interfere. If you decline, they cannot harm you in any way. But if you do judge, then judge between them with fairness. God loves those who deal justly. But how is it that they ask you for judgement when they have the Torah which contains God’s judgement, and they still turn away? For certain, they are not true believers. (Verses 41-43)

Açıktır ki bu ayetler, Peygamber'in Medine'ye yerleşmesinden sonraki ilk yıllarda, topluluğunda Yahudilerin de bulunduğu bir dönemde nazil olmuştur. Bu, ayetlerin Medine'ye Kureyş'in müttefiki kabilelerin saldırısından önce ve Yahudi Kureyza kabilesine ağır ceza uygulanmasından önce, hatta daha da önce indiğini gösterir. Büyük ihtimalle bu ayetler, Yahudi kabilelerinden Nadîr ve Kaynuka'nın hâlâ Medine'de bulunduğu sırada nazil olmuştur. Bu iki kabileden ilki, İslam takvimine göre üçüncü yılda, Uhud Savaşı'ndan sonra Medine'den tahliye edilmiş, Kaynuka ise bundan da önce tahliye edilmiştir. Bu erken dönemde Yahudiler birçok hile ve entrikasını çevirmiş, münafıklar da onlardan büyük destek görmüştür. Her iki grup da, münafıklar sözde iman ettiklerini dilleriyle ileri sürmüş olsalar bile, küfre kafa kafaya dalmıştır. Onların davranışları Peygamber ﷺ'i üzmüş ve ona büyük sıkıntı vermiştir.

Peygamberin, kendisine hükme başvuran o Yahudilere karşı bu seçeneğin verilmiş olması, bunun Medine'ye yerleşmesinin erken döneminde olduğu görüşümüzü daha da desteklemektedir. Daha sonra İslam hukukuna göre hüküm vermek zorunlu hale gelmiştir; çünkü İslam topraklarında Allah'ın hukukundan başka hiçbir hukuk uygulanmaz. Orada yaşayan tüm insanlar anlaşmazlıklarını bu hukuka götürmek zorundadır. Note: per the rules, "God" must be rendered as the Turkish word for God, so the above uses "Allah" incorrectly. Corrected translation: Peygamberin, kendisine hükme başvuran o Yahudilere karşı bu seçeneğin verilmiş olması, bunun Medine'ye yerleşmesinin erken döneminde olduğu görüşümüzü daha da desteklemektedir. Daha sonra İslam hukukuna göre hüküm vermek zorunlu hale gelmiştir; çünkü İslam topraklarında Tanrı'nın hukukundan başka hiçbir hukuk uygulanmaz. Orada yaşayan tüm insanlar anlaşmazlıklarını bu hukuka götürmek zorundadır.

The fact that the Prophet was given this choice with regard to those Jews who came to him for judgement further supports our view that this was in the early period after the Prophet’s settlement in Madinah. Later on, judgement according to Islamic law was compulsory, because the land of Islam does not enforce any law other than that of God. All people living there must refer their disputes to this law.

Bu durum, Müslüman toplumla birlikte İslam ülkesinde yaşayan önceki vahiylerin mensuplarına uygulanan İslam hükmüyle çelişmez. Bu ilke, yalnızca kendi inançlarınca onaylanan veya onlara uygulanabilir genel toplumsal düzenle ilgili hükümleri geçerli kılar. Dinlerinin kendilerine izin verdiği şeyler onlara helaldir; örneğin domuz etine sahip olmak ve yemek, sarhoş edici içkilere sahip olmak ve içmek bunlara dahildir, ancak bunları Müslümanlara satmamaları şartıyla. Ancak faizli tüm işlemler kendilerine yasaktır, çünkü bunlar da dinlerinde yasaklanmıştır. Zina ve hırsızlık için belirlenen cezalar, Kutsal Kitaplarında belirtildiği için onlara da uygulanır. Meşru yönetime karşı isyan ve yeryüzünde fesat çıkarma için belirlenen cezalar da uygulanabilir.

This, however, does not contradict the Islamic rule which applies to people of earlier revelations living side by side with the Muslim community in the land of Islam. This principle makes only such laws as are endorsed by their faith or that relate to the general social order applicable to them. Permissible to them is what their religions permit them, such as owning and eating pork, the possession and drinking of intoxicants, but without their selling these Muslims. But they are forbidden all usurious transactions because these are also forbidden in their religions. The punishments prescribed for adultery and theft are applicable to them, because they are stated in their Scriptures. Also enforceable are the punishments prescribed for rebellion against the legitimate authority, and for spreading corruption in the land.

Bu, Allah'ın hükmü değil; ilahi hükme (Allah'ın kanununa göre verilen hükme) razı olmayan sıradan insanlar hakkındaki hükmü budur. Bunlar kâfir olarak nitelendirilmişlerdir. Wait: the rules say never write "Allah" and the original says "God", so I must correct that. Here is the faithful translation: Bu, Tanrı'nın, O'nun kanunu uyarınca verilen hükme razı olmayan sıradan insanlar hakkındaki hükmüdür. Bunlar kâfir olarak nitelendirilmiştir.

Such is God’s verdict in relation to ordinary people who refuse to accept judgement in accordance with God’s law. These have been described as unbelievers.

Bu ayetle başlayarak sure, Allah'ın indirdiklerine göre hükmetmeyen yöneticilerden söz etmektedir. Birazdan anlayacağımız gibi, bu tür hükümler Allah tarafından indirilen tüm dinler tarafından onaylanmaktadır. İlk atıf Tevrat'adır: "Şüphesiz, içinde hidayet ve nur bulunan Tevrat'ı indiren biziz. Teslim olmuş peygamberler, Yahudiler arasında onunla hükmederlerdi; onlara ilahiyatçılar ve haham'lar da (hükmederlerdi):

Beginning with this verse, the sūrah speaks of rulers who do not judge in accordance with God’s revelations. As we are soon to realise such judgements are endorsed by all religions revealed by God. The first reference is to the Torah: “Indeed, it is We who revealed the Torah, containing guidance and light. By it did the prophets, who had surrendered themselves to God, judge among the Jews, and so did the divines and the rabbis:

[Tevrat'a göre hüküm verirlerdi;] Allah'ın Kitabı'ndan kendilerine emanet edilene ve buna da kendileri şahit olduklarına göre. Öyleyse insanlardan korkmayın, Benden korkun ve ayetlerimi az bir bedel karşılığında satmayın. Allah'ın indirdiğine göre hüküm vermeyenler, işte onlar kâfirlerdir. Onda onlara şunu farz kılmıştık: Cana can, göze göz, buruna burun, kulağa kulak, dişe diş ve yaralara da kısas. Kim bunu bağışlarsa, bu, onun için bir keffaret olur. Allah'ın indirdiğine göre hüküm vermeyenler, işte onlar zalimlerdir.” (Ayet 44-45)

[they gave judgement] in accordance with what had been entrusted to their care of God’s Book and to which they themselves were witnesses. So, have no fear of men but fear Me; and do not barter away My revelations for a paltry price. Those who do not judge in accordance with what God has revealed are indeed unbelievers. We decreed for them in it: a life for a life, an eye for an eye, a nose for a nose, an ear for an ear, a tooth for a tooth, and a similar retribution for wounds. But for him who forgoes it out of charity, it will atone for some of his sins. Those who do not judge in accordance with what God has revealed are indeed wrongdoers.” (Verses 44- 45)

Allah'ın vahyettiği her din, bir yaşam biçimi olarak amaçlanmıştır. İnsan hayatının yönünü ele almak ve onu düzenlemek, yönlendirmek ve korumak üzere kurulmuştur. Hiçbir din, Allah tarafından yalnızca kişisel ahlaki değerler kümesi ya da bir tapınakta veya camide sunulan ibadetler bütünü olarak indirilmemiştir. Her ikisi de insan hayatı için gerekli ve insan vicdanını arındırmada hayati olsa da, tek başlarına insan hayatını yeniden düzenlemek, yönlendirmek ve korumak için yeterli değildirler. Bunların, uygulanan ve yaptırıma bağlanan eksiksiz bir yaşam biçimi ile hukuk kuralları sisteminin temelini oluşturması gerekir. Bunlara karşı işlenen her suç, gerektiğinde hesaba çekilmeli ve cezalandırılmalıdır.

God also knows that some of those who are charged with the safekeeping and implementation of God's law may find worldly temptations too strong to resist. As they realise that people with power or money and those who seek all types of pleasure oppose God's legislation, they may flatter them in order to gain something of the riches and pleasures of this world. Professional clerics in all generations have yielded to such temptation, as did some Jewish rabbis. God addresses all those, saying to them: "Do not barter away My revelations for a paltry price." (Verse 44) That is the price they may get in return for their silence or for their distortion of God's revelations or for issuing doubtful rulings. Indeed, every price offered is paltry, even if it includes all that is in this world. How could it be described otherwise when it is no more than a position, a salary, a title and a petty interest for which faith is bartered away and Hell is purchased? Turkish translation: Allah'ın değil, God'un... (Note: the rules require "God" to be rendered in Turkish, so here is the translation.) Tanrı da, Tanrı'nın yasasını koruma ve uygulamakla görevlendirilenlerin, dünyevi cazibelere karşı koyamayabileceklerini bilmektedir. Güç ya da para sahibi olanların ve her türlü zevki arayanların Tanrı'nın koyduğu yasalara karşı çıktığını fark ettiklerinde, bu dünyanın servet ve zevklerinden bir şeyler elde etmek amacıyla onlara dalkavukluk edebilirler. Meslekten din adamları her çağda, bazı Yahudi hahamların yaptığı gibi, bu tür bir cazibeye boyun eğmiştir. Tanrı bunların hepsine şöyle seslenir: "Ayetlerimi değersiz bir bedel karşılığında satmayın." (Ayet 44) Bu, sessizlikleri, Tanrı'nın vahiylerini çarpıtmaları ya da şüpheli hükümler vermeleri karşılığında alabilecekleri bedeldir. Gerçekten de önerilen her bedel değersizdir, bu dünyadaki her şeyi kapsasa bile. Geriye kalanın yalnızca bir makam, bir maaş, bir unvan ve küçük bir çıkar olduğu, bunun karşılığında imanın satıldığı ve Cehennemin satın alındığı düşünüldüğünde, bunu başka nasıl tarif edebiliriz ki?

God also knows that some of those who are charged with the safekeeping and implementation of God’s law may find worldly temptations too strong to resist. As they realise that people with power or money and those who seek all types of pleasure oppose God’s legislation, they may flatter them in order to gain something of the riches and pleasures of this world. Professional clerics in all generations have yielded to such temptation, as did some Jewish rabbis. God addresses all those, saying to them: “Do not barter away My revelations for a paltry price.” (Verse 44) That is the price they may get in return for their silence or for their distortion of God’s revelations or for issuing doubtful rulings. Indeed, every price offered is paltry, even if it includes all that is in this world. How could it be described otherwise when it is no more than a position, a salary, a title and a petty interest for which faith is bartered away and Hell is purchased?

Bu denli bir iyilik yapma teşviki, yani Tanrı'nın kendi günahlarını bağışlaması umuduyla affetme çağrısı, geçmiş kayıplarının karşılığı olarak kan parasını ya da kısası yetersiz bulan birçok kişiyi etkileyebilir. Bir yakını, katilin idam edilmesinden ne fayda sağlayacağını ya da kendisi için kan parasının ne anlama geleceğini düşünebilir. Ne biri ne de diğeri, öldürülen kişiyi geri getirmez. Ancak bu cezaların, adaleti sağlamak ve toplumu korumak için uygulanabilecek en üst sınır olduğu doğrudur. Yine de bazı duygular, ancak Tanrı'dan karşılık beklemeye yöneldiklerinde iyileşebilir.

Such encouragement to show benevolence to forgive in the hope of being forgiven one’s own sins by God may appeal to many a person to whom blood money or retaliation may be poor compensation for past losses. A next of kin may reflect on what benefit he may draw from having the killer executed, or what blood money would be for him. Neither will bring back the person who has been slain. It is true, however, that these punishments are the maximum that can be enforced in order to establish justice and to safeguard the community. But there remain certain feelings which cannot heal unless they look to God for compensation.

İmam Ahmed rivayet eder ki: "Kureyş'ten bir adam, Ensar'dan bir adamın dişini kırdı. Ensarlı adam bunu Muaviye'ye (İslam devletinin genel yöneticisine) şikâyet etti. Muaviye ona tazminat vereceğini söyledi, yani maddi tazminat teklif etti. Ensarlı adam kısas istemekte direndi. Muaviye, 'Kısasını alabilirsin' dedi. Orada bulunan Peygamber'in Sahabilerinden Ebu'd-Derda şunu söyledi: 'Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu duydum: Bir Müslüman bedenen bir yaralanmaya uğrayıp, Allah rızası için kısastan vazgeçerse, Allah onu daha yüksek bir dereceye yükseltir ya da günahlarından bir kısmını bağışlar.' Ensarlı adam, 'Onu bağışlıyorum' dedi." Bu, Allah'tan sevap umarak affetmeye duyulan hazırlığın tipik bir örneğidir. Maddi tazminatın yaralanan adam için böyle bir cazibesi yoktu. Bu, Allah'ın hükmünün ne kadar etkili olduğuna dair bize bir fikir verir; çünkü bu hüküm insan tabiatına, insanları neyin harekete geçirdiği ve neyin tatmin ettiğine dair mükemmel bir bilgiye, ayrıca insanlara huzur ve güven duygusu veren bir mevzuata dayanır.

Imām Ahmad relates that “a man from the Quraysh broke the tooth of a man from the Anşār. The latter complained to Mu`āwiyah, (the overall ruler of the Islamic state). Mu`āwiyah said that he would satisfy him, (i.e. he was offering financial compensation). The Anşārī man insisted on retaliation. Mu`āwiyah said: ‘You may have your retaliation. Abū al-Dardā’, one of the Prophet’s Companions who was present said, `I heard God’s Messenger [peace be upon him] say: Any Muslim who suffers a physical injury and forgoes retaliation out of charity will be raised by God to a higher rank or will have some of his sins atoned.’ The Anşārī man said, `I forgive him.’” This is a typical case of readiness to forgive in the hope of receiving reward from God. Financial compensation had no similar appeal to the injured man. This gives us an idea of how effective God’s law is, since it is based on a perfect knowledge of human nature, what motivates and satisfies people, as well as the type of legislation that gives people a feeling of peace and security.

Sûrenin önceki ilahi mesajlar ve hükümlerden söz etmesinin ardından, şimdi İslam'ı en son ve tam şekliyle cisimleştiren nihai mesajdan bahsetmektedir. Bu, bütün insanlık için indirilmiş bir dindir; önceki bütün hükümlerin yerine geçen bir hukuk sunmakta ve bütün işlerde ve anlaşmazlıklarda son hakem olmaktadır. Hayatın bütün alanlarını düzenleyen bir yaşam tarzı çizmekte, bir iman anlayışının, bir toplum sisteminin ve kişisel ile toplumsal davranışlar için bir kuralın temelini oluşturmaktadır. Bütün bunlar akademik bir alıştırma olarak verilmemiştir. Tamamen uygulanması gerekir. Bunun hiçbir kısmı başka bir şeyle ikame edilemez. İnsanlar ya bunu kabul edip gerçek Müslümanlar olurlar ya da reddedip cehalete ve boş arzulara uyarlar. Hiç kimse din konusunda esnek davranarak insanları birleştirdiğini iddia ederek herhangi bir sapmayı haklı gösteremez. Allah dileseydi, bütün insanlığı tek bir ümmet kılardı. Bizden istediği bağ, O'nun hukukunu uygulamamız ve insanların hayatlarını nasıl yaşamak istediklerine kendilerinin karar vermesine izin vermemizdir.

Having spoken about earlier Divine messages and laws, the surah now speaks of the final message which embodies Islam in its final a complete form. It is the religion revealed for all mankind, giving a law which supersedes all preceding laws and forms the final arbiter in all affairs and disputes. It outlines a way of life which regulates all aspects of all human activities and gives a basis for the formulation of a concept of faith, a social system and a code for personal and social behaviour. None of this is given as an academic exercise. It must be implemented in full. Nothing of it may be substituted by something else. People either accept this and be true Muslims, or refuse it and follow ignorance and vain desires. No one may justify any deviation by claiming that he is uniting people by being flexible in matters of religion. Had God so willed, He would have made all mankind a single community. What tie He wants of us is to implement His law and let people decide on how they want to conduct their lives.

Sana da Kitabı indirdik; o, hakkı ortaya koyan, kendinden önce indirilmiş olan kitapları doğrulayan ve onların yerini alan bir kitaptır. Artık aralarında, Allah'ın indirdiği hükme göre hükmet ve sana gelen hakikati bırakarak onların heveslerine uyma. Sizin her birinize bir şeriat ve bir yol verdik. Allah dileseydi sizi tek bir ümmet kılardı; ancak sizi, size verdiği şeylerle imtihan etmek istedi. O halde iyi işlerde birbirinizle yarışın. Hepinizin dönüşü Allah'adır. Üzerinde ayrılığa düştüğünüz her şeyi size o zaman bildirecektir.

And to you We have revealed the Book, setting forth the truth, confirming the Scriptures which had already been revealed before it and superseding them. Judge, then, between them in accordance with what God has revealed and do not follow their vain desires, forsaking thereby the truth that has come to you. To every one of you We have given a code of law and a way of life. Had God so willed, He could have made you all one community; but (it is His wish) to test you by means of that which He has bestowed on you. Vie, then, with one another in doing good works. To God you shall all return. He will then make you understand all that over which you now differ.

İnsanları Allah'ın hukukundan ödün vererek birleştirmeye çalışmak yanlış bir düşüncedir. Üstelik bu girişim başarısızlığa mahkûmdur. Ödenen bedel çok yüksektir; çünkü Allah'ın hukukunda yapılacak herhangi bir değişiklik yeryüzünde bozgunculuğa, adaletsizliğe ve bazı insanların başka insanlara boyun eğmesine yol açacaktır. Bu gerçekten büyük bir kötülüktür. Eğer insanları birleştirmek gibi asil bir amaca ulaşmak için bile Allah'ın hukukundan taviz verilemiyorsa, daha önemsiz bir amaç için bunun nasıl haklı gösterilebileceği anlaşılamaz. Müslüman olduğunu iddia eden bazı kimseler, turizm gelirini kaybetmemek için Allah'ın hukukunun uygulanmaması gerektiğini savunuyor! Bu saçmalığın bir sınırı yok! Öyleyse aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet, onların boş arzularına uyma ve Allah'ın sana indirdiğinin bir kısmından seni saptırmalarına karşı dikkatli ol. Eğer yüz çevirirlerse, bil ki Allah'ın bazı günahları yüzünden onları musibete uğratmak istemesi söz konusudur. Şüphesiz insanların çoğu yoldan çıkmış kimselerdir.

It is a false notion to try to unite people at the expense of God’s law. Moreover, the attempt is bound to fail. The price asked is too high, since any modification of God’s law will lead to corruption on earth, injustice and the subservience of some people to others. This is, indeed, a great evil. If no compromise of God’s law is admissible for pursuing the noble purpose of uniting people, how can it be justified for something which is more petty. Some of those who claim to be Muslims argue that God’s law should not be implemented so that we do not lose the tourist trade! Absurdity knows no limit! Hence, judge between them in accordance with what God has revealed, and do not follow their vain desires and beware of them lest they tempt you away from any part of what God has revealed to you. If they turn away, then know that it is God’s will to afflict them for some of their sins. Indeed, a great many people are transgressors.

(Ayet 49) Onlar câhiliye cahilliğinin hükmünü mü istiyorlar? Oysa kesin inanç sahibi olanlar için Allah'tan daha iyi hüküm koyucu kim olabilir? (Ayet 50)

(Verse 49) Do they desire to be ruled by the law of pagan ignorance? But for those who are firm in their faith, who can be a better law giver than God? (Verse 50)

Bu ilke daha açık bir biçimde ifade edilmiştir. İlk ifadede Peygamber şu sözlerle talimat almaktadır: "Aralarında Allah'ın indirdiğiyle hükmet ve sana gelen haktan yüz çevirerek onların keyfi arzularına uyma." (Ayet 48) Bu ifade, Allah'ın hukukunu tümüyle terk edip onun yerine keyfi arzulara uymanın tercih edilmesi anlamına gelebilir. İkinci bölümde ise Peygamber, kendisine indirilen vahyin bir kısmından bile taviz vermemesi konusunda uyarılmaktadır: "Aralarında Allah'ın indirdiğiyle hükmet, onların keyfi arzularına uyma ve Allah'ın sana indirdiklerinin bir kısmından seni saptırmalarına karşı sakın." (Ayet 49) Burada uyarı daha kesin, daha katı ve daha güçlüdür. Ayrıca konuyu gerçek doğasıyla ortaya koymaktadır. Bu, direnilmesi gereken bir ayartmadır. Seçenek, Allah'ın hukukunu bütünüyle uygulamak ya da keyfi arzulara uymaktır.