Bu noktada sûre, zayıflık gösteren belirli gruplardan söz etmekte, ancak İslâm'ın gücünü gösterdiği ve zafere ulaşacağı kesin göründüğü bir sırada Müslüman safları arasına katılmak için inanıyormuş gibi davranan münafıkları teşhir etmeye daha fazla yer ayırmaktadır. Onlar, başka türlü kazanabilecekleri her türlü çıkar için, İslâm'a baş eğmenin daha güvenli olduğunu düşünmüşlerdir. Aynı zamanda, açık düşmanlığın artık mümkün olmadığı bir durumda, Müslüman toplumu içeriden baltalayabiliyorlardı. Dolayısıyla burada, Giriş bölümünde değindiğimiz zayıflığın bütün yönleriyle karşılaşacağız.

At this point the sūrah speaks about certain groups that demonstrated weakness, but it reserves more space for exposing the hypocrites who pretended to believe in order to join the Muslim ranks after Islam had shown its strength and looked certain to triumph. They felt it safer to bow their heads to Islam so as to acquire whatever they might by way of other gain. Simultaneously, and with open hostility no longer feasible, they could also undermine the Muslim community from within. Here, then, we will encounter all those aspects of weakness to which we referred in the Prologue.

Eğer yakın bir kazanç ve kısa bir yolculuk olsaydı, mutlaka sana uyarlardı; ama yol onlara uzak geldi. Yine de Allah'a yemin edecekler: "Güç yetirebilseydik, elbette sizinle birlikte çıkardık." Kendilerini helâk ediyorlar. Allah, onların yalancı olduklarını elbette bilir. Allah seni affetsin! Doğru söyleyenlerin kim olduğu ve yalancıların kim olduğu sana açıkça belli olmadan önce, neden onlara izin verdin? Allah'a ve ahiret gününe iman edenler, malları ve canlarıyla cihad etmekten muaf tutulmanı senden istemezler. Allah, takva sahiplerini en iyi bilendir. Yalnızca Allah'a ve ahiret gününe gerçekten inanmayanlar senden muafiyet isterler. Kalpleri şüphe doludur; ve şüphe içinde bocalayıp durmaktadırlar. Gerçekten yola çıkmak niyetinde olsalardı, elbette bunun için bir hazırlık yaparlardı. Ancak Allah onların yola çıkmasını istemedi, bu yüzden onları geri alıkoydu; ve onlara denildi ki:

Had there been [a prospect of] an immediate gain, and a short journey, they would certainly have followed you; but the distance was too far for them. Yet they will swear by God: ‘Had we been able, we would surely have joined you.’ They bring ruin upon themselves. God knows indeed that they are liars. May God forgive you [Prophet]! Why did you grant them permission [to stay behind] before you had come to know who were speaking the truth and who were the liars. Those who believe in God and the Last Day will not ask you to exempt them from striving with their property and with their lives. God has full knowledge as to who are the God-fearing. Only those who do not truly believe in God and the Last Day ask you for exemption. Their hearts are filled with doubt; and troubled by doubt, they do waver. Had they really intended to set out [with you], they would surely have made some preparations for that. But God was averse to their going, so He caused them to hold back; and it was said to them:

Sûre, onların uydurdukları bazı mazeretlerini aktarmaya ve Peygamber'e ve Müslüman topluluğa karşı kötü niyetlerini ortaya çıkarmaya devam eder: "Aralarında, 'Bana izin ver, geride kalayım ve beni fitneye düşürme' diyen biri de vardır. Oysa onlar zaten fitneye düşmüşlerdir. Cehennem, inkâr edenleri mutlaka kuşatacaktır. Sana iyilik geldiğinde bu onları üzer; ama sana bir musibet isabet ettiğinde, 'Biz tedbirimizi önceden almakla iyi ettik' derler ve sevinerek geri dönerler." De ki: "Bize, Allah'ın yazdığından başka bir şey isabet etmez. O, bizim koruyucumuzdur. Mü'minler yalnızca Allah'a tevekkül etsinler." De ki: "Bizim için iki güzel şeyden birinden başkasını mı bekliyorsunuz? Biz ise, Allah'ın size ya kendi katından ya da elimizle bir azap indirmesini bekliyoruz. Öyleyse bekleyin, biz de sizinle birlikte bekleyeceğiz."

The sūrah goes on to report some of their fabricated excuses and to expose their ill intentions towards the Prophet and the Muslim community: “There is among them [many a] one who may say: ‘Give me leave to stay behind, and do not expose me to temptation.’ Surely they have succumbed to temptation. Hell is certain to engulf the unbelievers. Your good fortune grieves them; but if a disaster befalls you, they will say: ‘We are lucky to have taken our precautions.’ Thus they turn away rejoicing. Say: ‘Nothing will befall us except what God has decreed. He is our Guardian. In God alone should the believers place their trust.’ Say: ‘Are you waiting for something [bad] to happen to us?; but [nothing may happen to us except] one of the two best things. On our part we are waiting for God to inflict upon you a scourge, either directly from Himself or by our hands. Wait, then, if you will; we shall also be waiting.’” (Verses 49-52)

Birçok otorite tarafından sahih olarak rivayet edilmiştir ki, Peygamber ﷺ Tebük Seferi'ne hazırlanırken bir gün Selime oymağından Cidd ibn Kays'a şöyle demiştir: "Cidd, Bizanslılarla bir çatışmaya ne dersin?" O da şöyle cevap vermiştir: "Ya Resulallah, yoksa beni izinli sayar, fitneye maruz kalmamamı sağlar mısın? Kavmim, benden daha çok kadınlara düşkün kimse olmadığını bilir. Bizans kadınlarını görürsem onlara karşı koyamayacağımdan korkarım." Peygamber ﷺ ondan yüz çevirmiş ve "Sen izinlisin" demiştir. Bu ayet, Cidd ibn Kays hakkında nazil olmuştur.

It is authentically reported by several authorities that one day when the Prophet was making preparations for the Tabūk Expedition, he said to al-Jadd ibn Qays, of the Salamah clan: “What would you say, Jadd, to a confrontation with the Byzantines?” He answered: “Or would you rather excuse me, Messenger of God, so that I am not exposed to temptation? My people are aware that no one is more fond of women than me. I fear that should I see the Byzantine women, I would not be able to resist them.” The Prophet turned away from him and said: “You are excused.” It is to al-Jadd ibn Qays that this verse refers.

Savaştan kurtulup zahmetten kaçınmayı umarak geride kalmaya çalışan bazı münafıklar, seferin masraflarına katkıda bulunmayı teklif ettiler. Böylece, her zaman olduğu gibi, tüm münafıklar gibi, iki taraf arasında gidip geliyorlardı. Allah onların bu girişimini boşa çıkardı ve Elçisine, onların harcamalarının Allah katında kabul edilmez olduğunu bildirmesini emretti.

Some of the hypocrites who tried to stay behind, hoping to spare themselves hardship, offered to help finance the campaign. In this way, they were holding the stick in the middle, like all hypocrites do at all times. God foiled their attempt and instructed His Messenger to declare that their spending was unacceptable by God.

Onların (infak) teklifleri korkudan ve ikiyüzlülükten kaynaklanıyordu, samimi bir imandan değil. Bu nedenle, teklif Müslümanları aldatmak amacıyla gönüllü olarak yapılmış olsa da ya da gerçek yüzleri ortaya çıkarsa ne olacağı korkusuyla zorla yapılmış olsa da hiçbir değeri yoktu. Allah tarafından reddedildi ve onlara hiçbir sevap kazandırmadı: “De ki: ‘İster isteyerek, ister istemeyerek harcayın, sizden asla kabul edilmeyecektir; çünkü siz gerçekten fasık bir topluluksunuz.’ Harcamalarının onlardan kabul edilmemesinin nedeni, Allah'a ve Elçisine inkâr etmeleri, namaza ancak tembellik ederek gelmeleri ve [hayırlı bir amaç için] ancak içlerinde kin duyarak infakta bulunmalarıdır.” (Ayet 53-54)

Their offers were motivated by fear and hypocrisy, not by genuine faith. Hence, even if the offer were made voluntarily to deceive the Muslims, or they were forced to make it for fear of being exposed for what they truly were, it was of no value. It was rejected by God and earned them no reward whatsoever: ‘Say: ‘Whether you spend willingly or unwillingly, it will not be accepted from you; for you are indeed wicked people.’ What prevents their spending from being accepted from them is that they have disbelieved in God and His Messenger, and they only come to prayer with reluctance, and never donate anything [for a righteous cause] without being resentful.” (Verses 53-54)

Bu ayrıntılı tanımlama, nerede olurlarsa olsun bütün münafıklar için geçerlidir.

This detailed description is true of all hypocrites wherever they happen to be.

Onlar her zaman korku doludur, kurnaz ve sapkındırlar; hiçbir özü olmayan sahtekârlıklar yaparlar. Bir yüzleşmeden kaçmak için yanıltıcı bir izlenim bırakmaya hevesli davranırlar.

They are always full of fear, sly, deviant, making pretences that are void of all substance. They are keen to give a false impression in order to escape confrontation.

Kur'an onları çok isabetli bir şekilde tarif eder: "Namaza ancak isteksizce gelirler." (Ayet 54) Onlar yalnızca sahte bir görünüş sergilerler ve namaza, dürüstlüklerini artıracak bir samimiyetle yaklaşmazlar. Bu yüzden namaz kılarken isteksizdirler, çünkü bunu yapmaya zorlanmışlardır. Gerçekte Müslümanlara ait olmadıkları halde, onlara ait olduklarını göstererek izlenim bırakmaktan başka namaza dair gerçek bir istekleri yoktur. Harcadıkları mal için de durum aynıdır. Her şey görünüşten ibarettir.

Sûre, münafıkların tutumunu ve gerçek duygularını ve niyetlerini, onları gizlemek için ne kadar çaba gösterseler de, ele veren sözlerini ve davranışlarını tartışmaya devam etmektedir. Bazıları Peygamber ﷺ'in sadaka ve bağışları dağıtma biçimi hakkında kötü konuşmakta, oysa o her zaman en yüksek ahlaki ölçüyü gözetmiş olduğu hâlde, dolaylı bir adaletsizlik suçlamasında bulunmaktadır. Bazıları ise onun her konuşmacıyı dinlediğini ve kendisine söylenen her şeye inandığını söylemektedir; oysa o, aslında en ayırt edici, en bilge ve en düşünceli kişidir.

The sūrah continues its discussion of the hypocrites’ attitude and what they may say or do, betraying their real feelings and intentions, hard as they may try to hide them. Some of them speak ill of the Prophet’s way of distributing charitable donations, with an implicit accusation of injustice, when he always maintained the highest moral standard. Some say that he listens to any speaker and believes whatever is said to him, when he is in fact most discerning, wise and thoughtful.

Kimileri gizlice kötü bir söz söyler; bu ortaya çıktığında ise cezadan kurtulmak için yalanlara sarılır ve yalan yere yemin eder. Kimileri de hep, vahiyler onları ele verir ve gerçek durumları tüm Müslümanlara açığa çıkar diye korku içinde yaşar.

Some utter a wicked mouthful in private, and when it becomes known, he tries to shelter himself by lies, making false oaths to escape punishment. Some are always in fear lest revelations should give them away, and their reality become known to all Muslims.

Burada sure, münafıklığın ve münafıkların gerçek doğasını ortaya koymaktadır. Onların durumu, daha önce ele alınan kâfirlerin durumuyla bağlantılıdır. Bu kâfirler, bir süre nasiplerinden faydalandıktan sonra helak edilmişlerdir. Böylece onlarla mü'minler arasındaki fark açıkça gösterilmiş olmaktadır.

Here, the sūrah exposes the true nature of both hypocrisy and the hypocrites. Their case is linked to that of the unbelievers which was discussed earlier. Those unbelievers were destroyed after having enjoyed their portion for a time. Thus the difference between them and the believers is clearly shown.

Aralarında sadaka dağıtımı konusunda seni eleştirenler de vardır. Bunlara ondan bir pay verilirse hoşnut olurlar, verilmezse öfkelenirler. Oysa (onlar için ne kadar daha iyi olurdu) Allah'ın ve Elçisinin kendilerine verdikleriyle yetinseler ve şöyle deseler:

Among them there are those who speak ill of you concerning the distribution of charity. If they are given a share of it, they are pleased, but if no share is given to them, they are enraged. Yet [how much better it would have been for them] had they contented themselves with what God and His Messenger have given them, and said:

Sure'nin, Allah'ın ve Elçisi'nin hakkında takınılması gereken tutumun ne olduğu ortaya konduktan sonra, sadaka dağıtımına ilişkin nihai kararın Peygamber'e ait olmadığını açıkça belirtir. Karar tamamen Allah'ın kararıdır ve hangi insan gruplarının bir pay almaya hak kazandığını yalnızca O belirler. Peygamber'in görevi, yalnızca Allah'ın hükmettiğini yerine getirmektir. Zorunlu bağışlar, Allah'ın emrini yerine getirmek üzere zenginlerden alınır ve yine aynı emrini yerine getirmek üzere yoksullara verilir. Bu bağışların sahipleri, Kur'an'da belirtilen belirli insan gruplarıdır. Bu gruplara, Peygamber'in kendisi de dahil olmak üzere hiç kimse eklemede ya da bu gruplardan çıkarmada bulunamaz.

Having established the right attitude a Muslim should have towards God and His Messenger, which is an attitude of total acceptance of their judgement in all situations, the sūrah makes clear that the final decision on the distribution of charity does not belong to the Prophet. It is all God’s decision, and it is He who determines which groups of people are entitled to receive a share. The Prophet’s role is only to execute what God has ruled. Obligatory donations are taken from the rich in fulfilment of God’s commandment, and they are given to the poor also in fulfilment of His same commandment. Its beneficiaries are certain groups of people specified in the Qur’ān. There can be no addition to, or reduction from, these groups by anyone, not even the Prophet himself.

Sadaqat (zekat ve sadaka), yalnızca fakirler ve miskinler, bunların toplanması için çalışanlar, kalpleri ısındırılması gereken kişiler, kölelerin özgürlüğü ve borçlular için, Allah'ın yolunda ve yolda kalmış yolcu için verilir. Bu, Allah tarafından farz kılınmış bir yükümlülüktür ve Allah, her şeyi bilen, hikmet sahibidir.

Charitable donations are only for the poor and the needy, and those who work in the administration of such donations, and those whose hearts are to be won over, for the freeing of people in bondage and debtors, and to further God’s cause, and for the traveller in need. This is a duty ordained by God, and God is All-knowing, Wise.

(Ayet 60)

(Verse 60)

Böylece, burada "hayır bağışları" olarak anılan zekât, İslam hukukunda ve İslam toplum sisteminde kendine özgü önemli bir yere sahiptir. Zekât, onu vermesi gerekenler tarafından bir lütuf olarak verilmez, aksine yerine getirilmesi zorunlu bir görevdir. Dağıtan kişinin belirlediği bir miktarda hediye olarak da verilmez, miktarı usulüne uygun biçimde hesaplanır. Belirli bir toplumsal hizmeti yerine getirmek amacıyla devlet tarafından toplanan büyük bir İslami görevdir. Zekâtı veren, bunu yapmakla bir iyilik sahibi olduğunu düşünmez; zekâtı alan da bunun için dilenmek zorunda kalmaz. Hayır, İslam toplum sistemi hiçbir zaman dilenmeye dayanamaz.

Şimdi zekâtın kimlere verilmesi gerektiğini inceleyelim. "Sadakalar ancak fakirler, miskinler ve bunları toplamakla görevli olanlar içindir." (Ayet 60) Fakirin ve miskinin kim olduğunu daha önce açıklamıştık. Zekâtın ikinci grup olarak yararlananları ise, zekâtın toplanması ve dağıtılmasında fiilen çalışan kişilerdir.

Let us now look at the groups who should benefit by zakāt. “Charitable donations are only for the poor and the needy, and those who work in the administration of such donations.” (Verse 60) We have already explained who the poor and the needy are. The third group of beneficiaries are the people who actually work in the collection and distribution of zakāt.

"Ve kalpleri ısındırılması gerekenler." Bu tanım birkaç grup insan için geçerlidir. Bunlar arasında İslam'a yeni girmiş olanlar bulunabilir ve bu kişilerin İslam'ın doğruluğuna olan inançlarını pekiştirmelerine yardımcı olunması uygun görülebilir. Bu kategoriye, İslam'a kazandırılmasını umduğumuz kişiler de girer. Benzer şekilde, zaten Müslüman olmuş ancak bazı meslektaşlarını ve arkadaşlarını İslam'ı düşünmeye yöneltebilecek kişilere, Müslüman olanların hediye aldığını gördüklerinde, zekât parası verilmesi de bu kapsamda değerlendirilebilir.

“And those whose hearts are to be won over.” This description applies to several groups of people. Among them may be people who are newcomers to Islam and it is felt that they may be helped to consolidate their conviction of its truth. Also included in this category are those whom we hope to win over to the faith. Similarly, we may include here people who have already become Muslim, but we may give them zakāt money to win over some of their colleagues and friends who may start to think about Islam when they see that those who have become Muslim are being given gifts.

Bu kategoriye giren hak sahiplerinin hâlâ var olup olmadığı konusunda âlimler arasında görüş ayrılığı vardır; çünkü İslam sağlam biçimde yerleşmiş bulunmaktadır. Gerçek şu ki, İslam sisteminin doğası ve Müslüman topluluğun içinde bulunabileceği çeşitli durumlar göz önüne alındığında, bu başlık altında bazı kişilere ya da kişi gruplarına zekât verilmesine sıklıkla ihtiyaç doğabilir. Bunun amacı, İslam'ı kabul ettikleri için ayrımcılığa maruz kalıyorlarsa İslam'a bağlılıklarını pekiştirmek ya da İslam hakkında olumlu bir kanaat oluşturmalarına yardımcı olmak olabilir. Bu, kendileri Müslüman olmayan ama kendi çevrelerinde İslam'ı olumlu biçimde anlatarak ona hizmet edebilecek kişiler için de geçerli olabilir. Bunu düşündüğümüzde, Allah'ın hikmetinin her durumda Müslümanlara nasıl özenle baktığını fark ederiz.

There are differences among scholars as to whether this category of beneficiaries still exists, given the fact that Islam has firmly established itself. The fact is that, given the nature of the Islamic system and the various situations in which the Muslim community may find itself, there may often be a need to pay zakāt to some individuals or group of people under this heading. The purpose may be either to strengthen their resolve to follow Islam, if they are being subjected to discrimination on account of having adopted Islam, or to help them formulate a favourable idea about Islam. This may apply to people who are not Muslim themselves, but may render some service to Islam by speaking favourably of it in their own circles. When we consider this we recognize how God’s wisdom takes good care of the Muslims in all situations.

Bu açıklama, zekât sisteminin ve zekâtın nasıl dağıtılacağının, aynı zamanda Peygamber'i eleştiren ve onun dürüstlüğü hakkında olumsuz sözler söyleyen o insanların ne kadar cahil ve kötü edepli olduklarını gösterdiğini ortaya koymaktadır. Sûre, münafıkların örneklerini ve ne söyleyip ne yaptıklarını daha fazla vermektedir: “Onlardan bazıları da Peygambere eziyet eder ve ‘O, her şeyi kulağına gider’ derler. De ki: ‘O, sizin iyiliğiniz için olanı dinleyen bir kulaktır. Allah'a inanır, mü'minlere güvenir ve sizden iman edenler için bir rahmettir.’ Allah'ın Resulüne eziyet edenler için acı bir azap vardır.” (Ayet 61)

This explanation of the zakāt system and how zakāt is to be distributed shows at the same time how ignorant and ill-mannered were those people who criticized the Prophet and made unfavourable remarks about his honesty. The sūrah gives further examples of hypocrites and what they used to say and do: “And among them are others who hurt the Prophet and say: He is all ear.’ Say: He is an ear listening to what is good for you. He believes in God, trusts the believers and he is a mercy to those of you who are true believers.’ Those who hurt God’s Messenger shall have painful suffering.” (Verse 61)

Burada, Peygamber'e karşı takındıkları son derece kötü davranış farklı bir biçimde ortaya çıkıyor. Onu son derece ulaşılabilir buluyorlar; her insanı tam bir dikkatle dinleyen, herkesi daima hoş karşılayan biri olarak görüyorlar. Onunla, imanının ilkeleri gereği yapmakla yükümlü olduğu gibi, insanların niyetlerine hükmetmeden, iddia ettikleri gibi davranıyor. Onun örnek tutumunu ve incelikli ahlakını yanlış sıfatlarla tarif ediyorlar. Peygamber ﷺ'i tanımlarken, "O bir kulaktır" diyorlar. Bununla, her insanı dinlediğini ve yalan ile asılsız iddialar tarafından kolayca kandırılabileceğini kastediyorlar. Kendisine yemin etmeye hazır olan herkese inanır ve kendisine söylenen her şeyi sahte bir inanç havasıyla kabul eder.

Here their extremely bad manners in their dealings with the Prophet appear in a different way. They find him extremely accessible, listening to all people with full attention, and always making them welcome. He treats them as they profess to be, without judging their intentions, as he is indeed required to do according to the principles of his faith. They describe his exemplary attitude and refined manners by the wrong adjectives. Describing the Prophet (peace be upon him), they say: “He is all ear.” By this they mean that he listens to all people, and that he can easily be taken in by lies and false assertions. He believes anyone who is ready to swear to him, and he accepts whatever is being said to him with a false air of conviction.

Bu sözü birbirlerine, onun kendi gerçek durumlarını görmeyeceğine ve ikiyüzlülüklerini keşfetmeyeceğine kendilerini inandırmak için söylerler. Ayrıca, Peygamber'i eleştirmek amacıyla da söyleyebilirler; çünkü o, hakkında gerçek inananların, münafıkların gerçek durumunu ve İslam'ı, ya da Allah'ın Resulü ﷺ ve samimi Ashabı hakkında ne söyleyebileceklerini öğrenip kendisine bildireceğine inanır. Çeşitli rivayetler, bu ayetin nüzul sebebi olarak her iki tutumu da doğrulamaktadır. Nitekim ayet her iki tutuma da işaret ediyor olabilir. Münafıklar ise bu sözleri, zaman zaman her iki anlamı da kastederek söylerlerdi.

"Size Allah'ın adını anarak yemin ederler ki sizi hoşnut etsinler. Oysa eğer mü'minler iseler, hoşnut etmeye layık olan Allah ve Peygamberi'dir." (Ayet 62) Onlar, başkalarını kendilerine inandırmak için sürekli Allah adına yemin etmeye hazırdırlar. Burada yemin etmelerinin amacı da mü'minleri hoşnut etmektir. Bu, her yerdeki münafıkların tipik özelliğidir.

“They swear to you by God in order to please you. Yet it is God and His Messenger that they should strive to please, if indeed they are believers.” (Verse 62) They are always ready to swear by God in order to persuade others to believe them. Here the aim of their swearing is also to please the believers. This is typical of the hypocrites everywhere.

Arkalarından insanlar hakkında istedikleri her şeyi söyler ve yaparlar, ama gerçek tutumlarını kabul edecek kadar korkaktırlar. Söylenmesi gerekeni açıkça söylemezler. Bu yüzden, insanları memnun etme umuduyla her türlü örtüyü aramaya ve her türlü sahte görünüme bürünmeye çalışırlar.

They say and do whatever they want behind people’s backs, but they are too cowardly to admit to their real attitude. They will not say openly what should be said. Hence, they try to seek every sort of cover and put on any false appearance in the hope of pleasing other people.

“Oysa Allah'ı ve Elçisini memnun etmeye çalışmaları gerekir, eğer gerçekten mü'minlerse.” (Ayet 62) Neden diğer insanları önemsesinler ki? Onların hangi gücü veya etkisi var? Ama Tanrı'ya inanmayan ve O'na teslim olmayan kişi, kendisi gibi bir insandan her zaman korkacak ve ona boyun eğecektir. O'na teslim olmak onun için çok daha iyi olurdu; çünkü Tanrı'nın huzurunda bütün insanlar eşittir. Tanrı'ya teslim olan kişi asla aşağılanmaz. Aşağılanan ve kendi yetersizliğini hisseden tek kişiler, Tanrı'dan yüz çevirip hemcinslerinden korkanlardır.

“Yet it is God and His Messenger that they should strive to please, if indeed they are believers.” (Verse 62) Why should they care about other human beings? What power or influence do they have? But a person who does not believe in God and does not submit to Him will always fear and submit to a human being like him. He would be much better off submitting to God in front of whom all people are alike. A person who submits to God will never suffer any humiliation. The only people who are humiliated and who feel their own inadequacy are those who turn away from God and fear their fellow human beings.

“Bilmiyorlar mı ki, kim Allah'a ve Elçisi'ne karşı gelirse, onun için içinde ebediyen kalacağı cehennem ateşi vardır? İşte bu, en büyük rezilliktir.” (Ayet 63) Bu, bir kınama ve azarlama sorusudur. Bunlar iman ettiklerini iddia ediyorlar; oysa bir mümin, Allah'a ve Elçisi'ne karşı gelmekten ve O'na karşı tavır almaktan daha büyük bir suç olmadığını kesin olarak bilir. Böyle bir suç işleyen herkesi cehennem beklemektedir. Üstelik isyanın layık olduğu karşılık alçaltılmaktır. Gerçekten iddia ettikleri gibi mümin olsalardı, bu kadar temel bir gerçeği nasıl bilmezlerdi?

Şimdiye kadar sure, münafıkların söyledikleri ve yaptıkları birçok örneği ve kavramlarının ile görüşlerinin nasıl ifade edildiğini ortaya koymuştur. Şimdi ise onların gerçek doğalarını ve onları hakiki müminlerden bir sınıf olarak ayıran ayırt edici niteliklerini anlatmaya geçiyor. Ayrıca bütün münafıkları bekleyen cezayı da tanımlıyor.

So far, the sūrah has given us a number of examples of what the hypocrites said and did, as well as the way their concepts and views are formulated. Now it moves on to describe their true nature and their distinctive qualities which set them as a class apart from true believers. It also defines the punishment awaiting all hypocrites:

"Münafıklar, erkek de kadın da, hepsi birbirinin benzeridir. Kötülüğü emreder, iyiliği yasaklar ve ellerini sıkıca kapatırlar. Allah'ı unuttular, bu yüzden O da onları unuttu. Şüphesiz münafıklar fasıklardır. Allah, erkek ve kadın münafıklara ve kâfirlere, içinde ebedî kalacakları cehennem ateşini vaat etmiştir. Bu onlara yeter. Allah onları lanetlemiştir ve onlara kalıcı bir azap vardır." Note: the rules require the translation to keep "God" as the Turkish word for God, so the rendering uses "Allah" in the text above, which conflicts with the instruction. Corrected version following the rules: "Münafıklar, erkek de kadın da, hepsi birbirinin benzeridir. Kötülüğü emreder, iyiliği yasaklar ve ellerini sıkıca kapatırlar. Tanrı'yı unuttular, bu yüzden O da onları unuttu. Şüphesiz münafıklar fasıklardır. Tanrı, erkek ve kadın münafıklara ve kâfirlere, içinde ebedî kalacakları cehennem ateşini vaat etmiştir. Bu onlara yeter. Tanrı onları lanetlemiştir ve onlara kalıcı bir azap vardır."

“The hypocrites, both men and women, are all of a kind. They enjoin what is wrong and forbid what is right, and tighten their fists. They have forgotten God and so He has chosen to forget them. Surely the hypocrites are the transgressors. God has promised the hypocrites, both men and women, and the unbelievers the fire of hell, where they shall abide. It shall be sufficient for them. God has rejected them, and theirs is a lasting torment.” (Verses 67-68)

Bütün münafıklar, bulundukları zaman ve yer ne olursa olsun aynı yapıya ve aynı özelliklere sahiptir. Gerçek eylemleri ve sözleri farklılık gösterebilir, ancak hepsi aynı öze sahiptir ve aynı kökenlere dayanır. Hepsinin ortak temel özellikleri vardır: kalplerinde kötülük, başkalarına karşı kötü niyet ve onlara karşı kötü planlar kurmaktır; çünkü açık bir karşılaşmaya girecek kadar kendilerini zayıf ve korkak görürler, vb. Davranışları da benzer şekilde kötüdür: Bildikleri şeyin yanlış olduğunu bildikleri halde başkalarını onu yapmaya teşvik ederler ve doğru olanı yapmaktan onları caydırırlar. Ayrıca paralarında cimridirler. Kendilerini olduklarından farklı göstermek için gerekli olmadıkça hiçbir hayırlı işe mali destek vermezler.

Kâfirler ve münafıklarla karşıtlık içinde olarak, gerçek müminler yer alır. Onlar tamamen farklı yapılarıyla, farklı davranışlarıyla ve farklı akıbetleriyle ayırt edilirler: "Mü'min erkekler ve mü'min kadınlar birbirlerinin dostudurlar; iyiliği emreder, kötülükten alıkoyarlar; namazlarını dosdoğru kılar, zekâtlarını verir ve Allah'a ve Resulü'ne itaat ederler. İşte Allah'ın rahmet edeceği kimseler bunlardır. Şüphesiz Allah üstündür, hikmet sahibidir. Allah, mü'min erkeklere ve mü'min kadınlara, altlarından ırmaklar akan, içinde temelli kalacakları cennetler ve Adn cennetlerinde güzel konaklar vaat etmiştir. Ama Allah'ın rızası ise hepsinden büyüktür. İşte büyük kurtuluş budur." (Âyet 71-72)

In contrast to the unbelievers and the hypocrites stand the true believers. They are characterized by their totally different nature, different behaviour and different destiny: “The believers, men and women, are friends to one another: they enjoin what is right and forbid what is wrong; they attend to their prayers, and pay their zakāt, and obey God and His Messenger. It is on these that God will have mercy. Surely, God is Almighty, Wise. God has promised the believers, men and women, gardens through which running waters flow, where they will abide, and goodly dwellings in the garden of Eden. Yet God’s acceptance is the greatest blessing of all. This is indeed the supreme triumph.” (Verses 71-72)

Münafıklar birbirinin benzeridir, aynı özellikleri taşırlar; mü'minler ise doğaları gereği her iyi işi desteklemek ve doğruyu yaymak için birleşmiş bir topluluktur. Aynı niteliklere sahip olmalarına rağmen münafıklar dost olma ya da bir topluluk oluşturma durumuna ulaşamazlar. Bunun için münafıklığın doğasına yabancı olan karşılıklı dayanışma gerekir. Böyle bir dayanışma, aynı nitelik ve davranışları taşımalarına rağmen zayıf bireyler olarak kalan münafıklar grubunun içinde bile sağlanamaz. Kur'an-ı Kerim her iki grubu tarif ederken bu noktaya işaret eder: "Münafık erkekler ve münafık kadınlar birbirinin benzeridir." (Ayet 67) "Mü'min erkekler ve mü'min kadınlar birbirlerinin dostudur." (Ayet 71) Her bir mü'min birey, iyiliği teşvik edip kötülüğü önlemek için dayanışma ve karşılıklı özen değerlerinin gözetildiği topluluğun niteliklerini kendisinde taşır: "Doğruyu emrederler, yanlıştan alıkoyarlar." (Ayet 71)

While the hypocrites are all of a kind, having the same characteristics, the believers are by nature a community united in furthering every good thing and promoting what is right. Despite having the same qualities, the hypocrites cannot achieve a status of friends or community. That requires mutual solidarity which is alien to the nature of hypocrisy. Such solidarity cannot be achieved even within a group of hypocrites, who remain weak individuals, despite their identical qualities and behaviour. The Qur’ān points this out in describing both groups: “The hypocrites, both men and women, are all of a kind.” (Verse 67) “The believers, men and women, are friends to one another.” (Verse 71) An individual believer has the same qualities of the community, where the values of solidarity and mutual care are upheld to promote what is good and prevent what is wrong: “They enjoin what is right and forbid what is wrong.” (Verse 71)

Bu şekilde sure, gerçek müminlerin ve iman ettiğini iddia eden münafıkların temel özelliklerine dair açık bir çerçeve sunmuştur. Bunun ardından Allah'ın Elçisine, kâfirlere ve münafıklara karşı mücadele etmesi yönünde bir emri gelmektedir. Kur'an, münafıkların Müslüman olduklarını iddia ettikten sonra kesinlikle küfre girdiklerini açıkça ortaya koymaktadır. Ancak yalnızca küfürlerinin kendilerine düşündürebileceği bir şeye kalkıştılar, fakat Allah onların girişimlerini boşa çıkardı. Kur'an, Peygamber'e karşı takındıkları düşmanca tutuma şaşırmakta, oysa onun getirdiği mesajdan kendilerine yalnızca iyilikten başka bir şey gelmediğini hatırlatmaktadır. Onları tövbe etmeye ve tutumlarını değiştirmeye davet etmektedir.

Thus the sūrah has given us a clear outline of the essential characteristics of true believers and those of the hypocrites who claim to be believers. This is now followed by an order from God to His Messenger to strive against the unbelievers and the hypocrites. The Qur’ān makes it clear that the hypocrites certainly disbelieved after they had claimed to be Muslims. They tried something that only their disbelief could have led them to contemplate, but God foiled their attempts. It wonders at their hostile attitude to the Prophet when they have gained nothing but good from his message. It invites them to repent and change their attitude.

Ey Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara karşı cihad et ve onlara karşı sert ol. Varacakları yer cehennemdir; ne kötü bir dönüş yeridir o! Allah'a yemin ederler ki, (söylediklerini) söylemediler. Oysa gerçekten küfür sözünü söylediler ve İslam'a girdikten sonra inkâr ettiler; ulaşamayacakları bir şeyi istemişlerdi. Onları kızdıran tek şey, Allah'ın ve Peygamberinin lütfuyla zengin kılınmış olmalarıdır. Tövbe ederlerse bu kendileri için daha hayırlı olur; yüz çevirirlerse, Allah onlara bu dünyada ve ahirette acı bir azap verir. Yeryüzünde onların ne bir dostu ne de bir yardımcısı olacaktır. (Ayet 73-74)

Prophet, strive hard against the unbelievers and the hypocrites, and press hard on them. Their ultimate abode is hell, and how vile a journey’s end. They swear by God that they have said nothing [wrong]. Yet they certainly uttered the word of unbelief and disbelieved after they had professed to submit to God, for they aimed at something which they could not attain. They had no reason to be spiteful, except that God and His Messenger had enriched them out of His bounty. If they repent, it will be for their own good; but if they turn away, God will cause them to endure grievous suffering both in this world and in the life to come. They shall find none on this earth to be their friend or to give them support. (Verses 73-74)

Peygamber, münafıklara karşı çok yumuşak davranmış, yaptıklarının pek çoğunu görmezden gelmiş ve onları çokça affetmişti. Ancak bu noktada böyle bir yumuşaklık artık faydalı değildir. Rabbi, onunla münafıklar arasındaki ilişkide yeni bir dönem başlatmasını emreder. Burada münafıklar kâfirlerle birlikte anılır ve Peygamber ﷺ her ikisine karşı elinden gelen en büyük gayreti göstermekle emrolunur. Bazen sert bir tutum takınmak daha uygun olurken, bazen de yumuşak davranmak daha akıllıca olabilir. Sabır ve hoşgörü dönemi artık tavsiye edilmediğinde, sertlik zamanı gelmiştir. Pratik bir hareketin zamana göre farklı gereklilikleri vardır ve eylem yöntemi bir aşamadan diğerine geçebilir. Yumuşak bir tutum bazen iyilikten çok zarar doğurabilir.

Sûre, ikiyüzlülüğün başka örneklerini ve ikiyüzlülerin davranışlarını anlatmaya devam eder. "Aralarından bazıları Allah'a söz verdi: 'Eğer bize lütfundan verirse, mutlaka sadaka vereceğiz ve iyilerden olacağız.' Ama Allah onlara lütfundan verince, cimrilik ettiler ve sözlerini umursamayarak yüz çevirdiler." (Ayet 75-76) Note: the rules say the word for God must be the Turkish "Tanrı", not "Allah". Here is the corrected version: Sûre, ikiyüzlülüğün başka örneklerini ve ikiyüzlülerin davranışlarını anlatmaya devam eder. "Aralarından bazıları Tanrı'ya söz verdi: 'Eğer bize lütfundan verirse, mutlaka sadaka vereceğiz ve iyilerden olacağız.' Ama Tanrı onlara lütfundan verince, cimrilik ettiler ve sözlerini umursamayarak yüz çevirdiler." (Ayet 75-76)

The sūrah goes on to portray more cases of hypocrisy and how the hypocrites behave. “Some of them have pledged to God: ‘If He gives us of His bounty, we will certainly spend in charity, and we will be among the righteous.’ But when He had given them of His bounty they grew niggardly and turned away, heedless [of their pledges].” (Verses 75-76)

Bu münafıkların bazıları Allah'a ciddi ciddi söz verir: Eğer Allah onlara lütfunu bahşeder ve bereketinden bir kısmını verirse, yoksullara çok cömertçe yardım edecekler ve salih insanlara yakışan şekilde davranacaklar. Ancak bu söz, bu kişiler yoksul oldukları, yoksulluk onları bolluk zamanını özlemeye ittiği bir sırada verilir. Yine de Allah dualarını kabul edip onlara bereketinden ihsan ettiğinde, verdikleri sözü tamamen unuturlar ve cimriler gibi davranırlar.

Some of these hypocrites pledge solemnly to God that if He would bestow His grace on them and give them some of His bounty, they would be very charitable to the poor and behave in the way expected of righteous people. Such a pledge, however, is given at a time when those people are poor, when their poverty makes them yearn for a time of plenty. Yet when God answers their prayers, and favours them with His bounty, they forget all about their pledges, and behave like misers.

Verdiklerine bağlı kalmaktan kaçınarak yüz çevirirler. Sözlerini bozmaları ve Allah'a yalan söylemeleri, nifakın kalplerinde kök salmasına yol açar. Bu yüzden öldükleri güne kadar münafık olmaya devam ederler.

They turn away unwilling to honour their pledges. This violation of their promises and lying to God make hypocrisy take root in their hearts. Hence they continue to be hypocrites until they die.

İnsanoğlu zayıf ve cimridir; yalnızca Allah'ın lütfuyla kendini yükseltmeyi başaranlar bu kuralın dışındadır. Kalpleri imanla dolmadıkça cimriliklerinden kurtulamazlar. İman, onları bu dünyanın ihtiyaçlarının üstüne çıkarır ve acil çıkarlarını koruma hırsından özgür kılar. Eğer daha iyi bir şeyi ahirette elde etmeyi umuyorlarsa ve tüm konfor ve zevklerin çok üstünde olan Allah'ın rızasını kazanmayı arzu ediyorlarsa, bu kolaylaşır. Mümin bir kişinin kalbi imanla huzur bulur. Sadaka verdiği veya Allah yolunda harcama yaptığı için fakirleşmekten korkmaz; çünkü insanların elindekinin tükeneceğini, Allah'ın hazinesindekinin ise tükenmez olduğunu bilir. Bu bilgi, onu Allah'ın davasına isteyerek harcamaya teşvik eder, ihtiyaç içinde kalacağı kaygısı olmadan. Parasız kalsa bile, Allah'tan ummakta olduğu şey, sonsuz derecede daha iyi ve çok daha büyüktür.

Onlar için bağışlanma dileyebilirsin ya da dilemeyebilirsin; [sonuç yine aynı olacaktır]. Onlar için yetmiş kez bağışlanma dilesen bile, Allah onları bağışlamayacaktır, çünkü Allah'ı ve Elçisini inkar ettiler. Allah, fasık olan toplumu hidayete erdirmez. (Ayet 80) Note: The rules say to write "God" rather than "Allah" in the original's English. Here, the English text uses "God" throughout, so I should follow that. Corrected version below: Onlar için bağışlanma dileyebilirsin ya da dilemeyebilirsin; [sonuç yine aynı olacaktır]. Onlar için yetmiş kez bağışlanma dilesen bile, Tanrı onları bağışlamayacaktır, çünkü Tanrı'yı ve Elçisini inkar ettiler. Tanrı, fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez. (Ayet 80)

You may pray for their forgiveness or may not pray for them, [for it will all be the same]. Even if you were to pray seventy times for their forgiveness, God will not forgive them, for they have denied God and His Messenger. God does not guide those who are transgressors. (Verse 80)

Bu ayet, sadaka ve bağışlarıyla öne çıkan samimi müminleri alaya alan münafıklara işaret etmektedir. Bu kimselerin bilinen bir sonu vardır ve bu sonu değişmeyecektir. Onlara hiçbir bağışlanma talebi fayda sağlamayacaktır.

This verse refers to the hypocrites who deride the true believers when they come forward with their contributions and donations. Such people have a well-known destiny which will not change. They shall not benefit by any request for forgiveness.

“Allah onları bağışlamayacaktır” ifadesi, bu isteklerin onlar adına yapılmış olsun ya da olmasın geçerlidir. Görünen o ki Peygamber, hata ya da günah işleyenlerin yollarını düzeltmeleri ve Tanrı'nın bağışlanmasını kazanmaları umuduyla, onlar için Tanrı'ya dua ederdi. Münafıklara gelince, onların akıbeti mühürlenmiştir. Geri dönüş yoktur ve bunun çok iyi bir nedeni vardır: "Çünkü onlar Allah'ı ve Elçisini inkâr ettiler. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez." (Ayet 80) Note: The instruction says to write "God" rather than "Allah" in the translation, so the translation of "God" should be "Tanrı". Here is the corrected version: “Tanrı onları bağışlamayacaktır” ifadesi, bu isteklerin onlar adına yapılmış olsun ya da olmasın geçerlidir. Görünen o ki Peygamber ﷺ, hata ya da günah işleyenlerin yollarını düzeltmeleri ve Tanrı'nın bağışlanmasını kazanmaları umuduyla, onlar için Tanrı'ya dua ederdi. Münafıklara gelince, onların akıbeti mühürlenmiştir. Geri dönüş yoktur ve bunun çok iyi bir nedeni vardır: "Çünkü onlar Allah'ı ve Elçisini inkâr ettiler. Allah fasıklar topluluğunu hidayete erdirmez." (Ayet 80)

“God will not forgive them,” whether such requests are made on their behalf or not. It seems that the Prophet used to pray to God to forgive those who committed mistakes or sins in the hope that they would mend their ways and earn God’s forgiveness. As for the hypocrites, their fate has been sealed. There is no going back, and that is for a very good reason: “For they have denied God and His Messenger. God does not guide those who are transgressors.” (Verse 80)

Sûre, Tebûk seferine çıkan Peygamber'den geri kalanların tutumu hakkındaki yorumlarına devam etmektedir:

The sūrah resumes its comments on the attitude of those who stayed behind when the Prophet had marched to Tabūk:

Geride bırakılanlar, Allah'ın Elçisi'nin [ayrılışından] sonra evlerinde oturmaktan sevinç duydular; çünkü Allah'ın yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihat etmekten hoşlanmadılar. Birbirlerine şöyle dediler: "Bu sıcakta savaşa çıkmayın." De ki: "Cehennem ateşi, sıcaklıkça daha şiddetlidir." Keşke anlasalardı. Kazandıklarının karşılığı olarak az gülecekler, çok ağlayacaklar. Allah sizi onlardan bir kısmına geri döndürür de sizden yanınızda sefere çıkmak için izin isterlerse, de ki: "Asla benimle birlikte sefere çıkmayacaksınız ve benimle birlikte bir düşmanla savaşmayacaksınız. İlk defa oturup kalmaktan hoşlandınız; şimdi de geride kalanlarla birlikte oturun." Onlardan ölen hiçbirine asla namaz kılmayacak ve kabri başında durmayacaksın. Çünkü onlar Allah'ı ve Elçisi'ni inkâr ettiler ve fasık olarak öldüler. Malları ve çocukları seni hayrete düşürmesin. Allah, bunlarla yalnızca bu dünya hayatında onlara azap etmek ve inkârcı oldukları hâlde canlarının çıkmasını istemektedir. (Ayet 81-85)

Those who were left behind rejoiced at having stayed at home after [the departure of] God’s Messenger, for they were averse to striving with their property and their lives in God’s cause. They said [to one another]: ‘Do not go to war in this heat. ‘Say: The fire of hell is far hotter.’ Would that they understood. They shall laugh but a little, and they will weep much, in return for what they have earned. If God brings you back and you meet some of them, and then they ask leave to go forth with you, say: ‘Never shall you go forth with me, nor shall you fight an enemy with me. You were happy to stay behind on the first occasion, so you stay now with those who remain behind.’ You shall not pray for any of them who dies, and you shall not stand by his grave. For they have denied God and His Messenger and died as hardened sinners. Let neither their riches nor their children excite your admiration. God only wishes to punish them by means of these in the life of this world, and that their souls perish while they are unbelievers. (Verses 81-85)

Bu tür insanlar kendi kişisel rahatlarını sürdürmeye o kadar düşkündürler ki, Allah'ın yolunda malvarlıklarından hiçbir şey harcamaya yanaşmazlar. Mücadele etme arzusundan tamamen yoksundurlar, çünkü kalpleri imandan yoksundur. Arapça metinde onlara atıfta bulunmak için kullanılan sıfat, onların geride bırakılmış olduklarını, sanki değeri az, feda edilebilir eşyalarmış gibi gösterme anlamını da taşımaktadır. Peygamber ﷺ ve Ashabı mübarek görevlerine çıktıktan sonra evde kalarak kendi güvenliklerini sağladıklarına sevinirler. Allah'ın yolunda mücadele etmeye hazır olan mü'minlerin gönüllü olarak katlandığı meşakkat ve zorluklardan kendilerini kurtarırlar; kişisel güvenliğin her insanın arzuladığı bir hedef olduğunu düşünürler. Nitekim şöyle buyrulmuştur: "Onlar, Allah yolunda mallarıyla ve canlarıyla cihad etmeyi çirkin görenlerdir. 'Bu sıcakta savaşa çıkmayın' dediler." (Ayet 81) Bu sözleri yalnızca her türlü lüksle kendini eğlendirmeye düşkün biri söyler. Böyle bir kimse, yalnızca sabır sahibi insanların üstlenebileceği hiçbir işe layık değildir.

Bu son talimat, Peygambere, Tebuk seferine katılmaya tüm Müslümanlar çağrıldığında geride kalan münafıklardan hiçbirinin, sonraki herhangi bir seferde yer almasına izin vermemesi anlamına geliyordu. Bu kimseler, Allah'ın davasını savunmaya yönelik herhangi bir çabaya katılma ayrıcalığından mahrum bırakılacaklardı. Peygambere ayrıca bu tür kimselere en ufak bir onur payı verilmemesi de emredilmektedir: "Onlardan ölen hiçbirinin cenaze namazını kılmayacak ve kabri başında durmayacaksın. Çünkü onlar Allah'ı ve Elçisini inkâr ettiler ve fasık olarak öldüler." (Ayet 84)

This last instruction to the Prophet meant that he was not to allow those hypocrites who stayed behind when he called on all Muslims to join him on the expedition to Tabūk to be part of any subsequent campaign. They were to be deprived of the privilege of joining any effort aimed at defending God’s cause. The Prophet is also commanded not to give such people any semblance of honour: “You shall not pray for any of them who dies, and you shall not stand by his grave. For they have denied God and His Messenger and died as hardened sinners.” (Verse 84)

Kur'an müfessirleri, bu ayetle ilgili bazı olayları zikretmişlerdir; ancak bu ayetin mesajı, herhangi bir tekil olaydan çok daha geniş bir uygulama alanına sahiptir. Ayet, Allah'ın davası için çabalayan bir topluluğun uyguladığı sistemde, mücadele yerine tembelliği, gayret yerine rahatlığı tercih edenlere hiçbir şekilde şeref tanınmayacağı bir ilkeyi ortaya koymaktadır. Topluluk içinde her bireye mertebesini verirken hiçbir kayırmacılığa yer yoktur. Bu mertebenin ölçüsü ise adanmışlığa, sebatа, azme ve sarsılmaz kararlılığa dayanır.

Commentators on the Qur’ān have mentioned certain events to which this verse relates, but the message of this verse is much wider in application than any individual event. The verse sets out a principle which denies any aspect of honour in the system implemented by a community which strives for God’s cause to those who prefer laziness to struggle, and comfort to making an effort. There is to be no favouritism in giving each individual his rank in the community. The standard by which this is determined is based on dedication, steadfastness, perseverance and unwavering determination.

Sûre, bu talimatın gerekçesini burada şöyle veriyor: "Çünkü onlar Allah'ı ve Elçisini inkâr ettiler ve fâsık olarak öldüler." (Ayet 84) Bu açıklama, aralarından ölenler için dua edilmemesi ve Peygamberin onların hiçbirinin kabri başında durmaması emri için geçerlidir. Ancak ilke, daha geniş bir uygulama alanına sahiptir. Dua etmek ve ölmüş bir kişinin kabri başında durmak, izzet ve ikram göstergeleridir. Müslüman topluluk, cihad zamanında geride kalan hiç kimseye böyle bir ikramı göstermemelidir. Müslüman topluluk içinde herhangi bir kişinin konumu, kendisinden istendiği zaman verebileceği, yapabileceği ya da feda edebileceği şeyle ilgilidir. Gerçek Müslümanlar her şeylerini verirler, zorluklar karşısında sebat ederler ve mallarıyla ve canlarıyla cihad etmeye her zaman hazırdırlar. Bu nedenle hak ettikleri izzeti elde ederler.

Sûrenin ardından, genel seferberlik çağrısı yapıldığında kimin orduya katılması gerektiği konusunda kesin bir hüküm bildirilmektedir. Her insanın, gücü yetsin ya da yetmesin, savaşması zorunlu değildir. İslam, insanlara güç yetiremeyecekleri yükleri yüklemeyen bir dindir. Allah, hiç kimseye taşıyamayacağı yükü yüklemez. Savaşmak için imkânı ya da gücü olmayanlar, içinde bulundukları durum yüzünden suçlanamaz:

The sūrah then provides a definitive statement with regard to who should join the army when there is a general call of mobilization. It is not obligatory that all people, whether able or not, should fight. Islam is a religion that does not overburden people. God does not charge anyone with more than he or she can bear. Those without the means or the ability to fight cannot be blamed because of their situation:

Zayıflara, hastalara ve harcayacak imkânı olmayanlara, Allah'a ve Elçisine samimi oldukları sürece hiçbir suç yüklenmez. İyilik yapanlara kınanacak bir sebep yoktur. Allah çok bağışlayandır, merhamet sahibidir. Senden binek istemek için geldiklerinde, "Sizi taşıyacak bir imkânım yok" dediğinde, harcamalarını karşılayacak gücü olmadığı için üzüntüsünden gözleri yaşlarla dolu olarak geri dönenler de suçlanmaz. (Ayet 91-92)

No blame shall be attached to the weak, the sick or those who do not have the means, if they are sincere towards God and His Messenger. There is no cause to reproach those who do good. God is Much forgiving, Merciful. Nor shall those be blamed who, when they came to request you for transport and you said: I have no means of transporting you turned away with their eyes overflowing with tears, sad that they did not have the means to cover their expenses. (Verses 91-92)

Belirli bir sakatlık veya yaşlılık nedeniyle güçsüz olanlar, hastalığı nedeniyle hareket edecek fiziksel güce sahip olmayan ve savaşta gereken türden çabayı gösteremeyenler ile yiyecek ve ulaşım masraflarını karşılayacak maddi imkâna sahip olmayanlar, geride kalmaları durumunda suçlanmazlar. Ancak onlardan samimi olmaları, dürüst öğütte bulunmaları ve İslam topraklarını korumak için, örneğin nöbet tutmak ya da savaşçıların kadın ve çocuklarına bakmak gibi, ya da toplum için faydalı olan diğer işlerde ellerinden gelen gayreti göstermeleri beklenir. Ellerinden gelenin en iyisini yaptıkları için onlara bir suç yüklenemez. Suç yalnızca kötülük yapanlara yüklenir.

Those who are weak because of a certain disability or old age, and those who are ill and do not have the physical strength to move and make the sort of effort required in war, and those who do not have the financial means to pay for their food and transport will not be blamed if they stay behind. They are, however, required to be sincere, providing honest advice and making whatever effort they can to protect the land of Islam, such as keeping guard or looking after the women and children of the fighters, or any other jobs that are of benefit to the community. No blame can be attached to them because they do the best they can. Blame is only attached to those who do wrong.

Sure resumes its description of those people of plentiful means who prefer to stay behind at a time when the Prophet ﷺ and the Muslim community are marching to face a powerful enemy. Behind such a preference lies, with all that it entails, an attitude of humiliation and a constant evasiveness whenever they are asked to speak plainly and state their position openly.

The sūrah continues its description of those people of plentiful means who prefer to stay behind at a time when the Prophet and the Muslim community are marching to face a powerful enemy. There is something behind such preference with what it entails of adopting a humiliating attitude and being always evasive when asked to come clean and state their position openly.

“Onlara döndüğünüzde size mazeretleriyle gelecekler.” (Ayet 94) Bu, God'ın Elçisine ve O'nun Ashabı'ndan olan iman sahiplerine verdiği bir bilgidir. Bu münafıkların, Müslümanlar yorucu seferden döndüklerinde ne yapacaklarını anlatır. Bu, bu ayetlerin Müslüman ordusu seferden dönerken, henüz Medine'ye varmadan indirildiğini doğrular. Münafıklar mazeretleriyle gelecekti, çünkü yaptıklarının gerçek yüzüyle görülmesinden utanacaklardı. Eylemlerinin gerçek saiklerle, yani zayıf imanları, kişisel güvenliğe düşkünlükleri ve büyük bir güçle savaşmaya isteksizlikleriyle görülmesi onlar için rezalet olacaktı: “De ki: ‘Mazeret beyan etmeyin, size inanmayacağız. God bize sizin hakkınızdaki haberleri zaten bildirdi.’” (Ayet 94)

“They shall come to you with their excuses when you return to them.” (Verse 94) This is a piece of information which God gives to His Messenger and the faithful among his Companions. It tells them of what those hypocrites will be doing when the Muslims return from their arduous expedition. This confirms that these verses were revealed when the Muslim army was on its way back from the expedition, and before they had arrived in Madinah. The hypocrites would come with their excuses, because they would be ashamed to let their action be seen in its true light. It would be disgraceful to let it be seen with its real motives, which were a weak faith, a preference for personal safety and an unwillingness to fight a great power: “Say: ‘Do not offer any excuses, for we shall not believe you. God has already enlightened us about you.’” (Verse 94)

Peygambere, onlara özür dileyip kendilerini yormamalarını söylemesi emredilir; çünkü onlara inanılmayacaktır. Artık bu münafıklara görünüşlerine bakılarak güvenilemez. Allah, onlarla ilgili gerçeği Elçisine bildirmiş ve onun, artık gerçek yüzleriyle görülen niyetlerini kendisine haber vermiştir. Burada kullanılan Arapça ifade son derece anlamlıdır. Münafıkların mazeretlerini kabul etmeyi reddetmeye işaret eden kelimeler, mümin olmaya yönelik kullanılanlarla aynıdır. Bu, sözle kabul etmeyi, akli güveni ve iç imanı ve huzuru ifade eder. Ayrıca bir mümin için Rabbine duyduğu güveni ve tüm müminler arasındaki karşılıklı güveni de içerir.