"Mundafiqun" (Münafıklar) adlı surenin, konusunu başlığından anlaşılan bu sure, yine de münafıklığa değinen ve onların kötü entrikalarını anlatan tek sure değildir. Nitekim Medine'de indirilen surelerin neredeyse hiçbiri, açık ya da örtük bir biçimde münafıklığa gönderme yapmaktan uzak değildir. Bununla birlikte bu sure, neredeyse tamamen münafıklardan söz etmeye adanmıştır; onların yaptığı belirli olaylara ve söylediği sözlere değinmektedir. Sure, münafıkların tavırlarına, yalanlarına, entrikalarına ve kötü planlarına karşı güçlü bir saldırıya geçmektedir. Onların Müslümanlara karşı beslediği gerçek nefreti, korkaklıklarını ve kötü doğalarını gözler önüne sermektedir.

Although the title al-Mundfiqun, or The Hypocrites, indicates this surah's subject matter, it is nonetheless not the only one that mentions hypocrisy and that describes the hypocrites wicked scheming. Indeed, hardly any of the surahs revealed in Madinah is without an express or implied reference to hypocrisy. However, the present surah is dedicated, almost entirely, to speaking about the hypocrites, referring to particular events and statements they made. The surah launches a strong attack against the hypocrites: their manners, lies, intrigue and wicked plots. It exposes their true feelings of hatred towards the Muslims, as also their cowardice and evil nature.

Müminlere, ikiyüzlülüğün hiçbir özelliğinin kendilerine yaklaşmasına izin vermemeleri konusunda sonda bir uyarı yapılmaktadır. İkiyüzlülüğün ilk unsuru, Allah'ın davasına tam olarak adanmamak ve bunun yerine mal, mülk ve çocuklarla meşgul olmaktır. İkiyüzlülük ayrıca, Allah'ın davası için mali katkıda bulunmaya davet edildiğinde gevşek davranmayı da içerir; öyle bir gün gelir ki, böyle bir bağış hiçbir işe yaramaz.

A warning is given at the end to the believers not to allow any of the characteristics of hypocrisy to creep near them. The first element of hypocrisy is not to be totally dedicated to Gods cause, and to be instead preoccupied with money, property and children. Hypocrisy also entails slackening when invited to contribute financially to Gods cause until a day comes when no such donation will be of any use.

Kâfirlerin nifakı, İslam Medine'ye taşındığında hız kazandı ve Peygamberimizin ﷺ mübarek hayatının sonuna neredeyse kadar artmaya devam etti. Bu tür davranış işaretleri neredeyse kesintisiz görülmesine rağmen, nifak farklı yönler kazandı ve çeşitli yollara başvurdu. Kaçınılmaz olarak bu tutum, dönemin olayları üzerinde güçlü bir etki yaptı ve Müslüman topluluğun çabalarının, zamanının ve enerjisinin büyük bir kısmını meşgul etti. Nitekim nifak, Kur'an'da ve Hadis'te sıkça zikredilmektedir; bu da yaygınlaşmış olduğunu göstermektedir.

The unbelievers’ hypocrisy accelerated when Islam moved to Madinah and continued to so grow until virtually the end of the Prophets blessed life. Although evidence of such traits was almost uninterrupted, hypocrisy nonetheless acquired different aspects and variously resorted to different tactics. Inevitably, such behaviour had a strong bearing on the events of the period, taking up much of the Muslim community’s efforts, time and energy. Indeed, hypocrisy is frequently mentioned in the Qur’an and Hadith, thereby indicating how prevalent it had become.

Muhammed İzzet Derveze, Sîretü'r-Rasûl: Suverun Muktebesetun min el-Kur'âni'l-Kerîm adlı biyografisinde bu konuya güzel bir bölüm ayırmıştır. Aşağıdaki paragraflar özellikle öğreticidir:

In his biography of the Prophet, Sirat al-Rasul: Suwar Muqtabasah min al-Qurdn al-Kartm, Muhammad Izzat Darwazah, devotes a fine chapter to this issue. The following paragraphs are especially revealing:

Madinah'da münafıklık olgusunun ortaya çıkmasının açık nedenleri vardı. Mekke'deki ilk Müslümanlar, bir grup insanın kendilerinden korkmasını ya da onları memnun etmeye çalışmasını sağlayacak kadar güçlü ve etkili değildi. Nitekim Mekke halkı, özellikle de liderleri ve ileri gelenleri, Peygamber ﷺ'e çok açık bir şekilde karşı çıktılar, Müslümanlara büyük zarar verdiler ve yeni dinin ilerlemesini engellemek için güçleri dahilindeki her yola başvurdular. Gerçekten de büyük bir güce sahiptiler. Bu zulüm nedeniyle Müslümanların bir kısmı, Habeşistan'a, ardından da Madinah'a hicret etmek zorunda kaldı. Hatta bazıları dayanılmaz bir baskıya maruz kalarak, ya işkence sonucunda ya da cazibesine kapılarak imanlarından vazgeçmek zorunda kaldılar. Bu durum öylesine aşırı bir hal aldı ki, birkaçı işkence altında hayatını kaybetti.

There were obvious reasons for the phenomenon of hypocrisy to appear in Madinah. The early Muslims in Makkah were neither strong enough nor influential enough to make a group of people fear them or try to appease them. Indeed, the people of Makkah, and its leaders and notables in particular, opposed the Prophet in a very open manner, inflicting much harm on the Muslims, and resorted to any measure within their means to check the new religion’s advance In fact, they commanded much power. Because of this persecution the Muslims were subjected to some had to migrate to Abyssinia, and thereafter to Madinah. In fact, some of them were subjected to such unbearable pressure that they had to renounce their faith: this as a result of either torture or the lure of temptation. So extreme did this become that a few even died under torture.

Medine'de durum, Mekke'dekinden belirgin biçimde farklıydı. Peygamber, Medine'ye hicretinden önce, Evs ve Hazrec kabilelerinden güçlü ve etkili bir dizi taraftar kazanabilmişti. Hicret etmeden önce de orada elverişli bir durumdan emin olmuştu. Gerçekten de Medine'de İslam'a bağlı bir ferdi olmayan Arap evi neredeyse yoktu. Şüphesiz İslam'ı reddedenler de vardı; ya onun mesajını dinlemeyi tercih etmedikleri için ya da Peygamber'in Medine'ye gelişinin kendi liderlik ve etki konumlarını tehdit ettiğini fark ederek kin dolu oldukları için. Yine de, Peygamber'e ve Muhacirler ile Ensar'dan oluşan takipçilerine açıkça düşmanca bir tavır takınamayacaklarını anlamışlardı. Üstelik kabile bağlılığı, böyle açık bir düşmanlığı önleyen önemli bir etkendi. Nitekim kendi kabileleri olan Evs ve Hazrec'in büyük çoğunluğu artık Müslüman olmuş, Peygamber'e samimi ve bağlı bir destek veriyordu.

In Madinah, the situation was markedly different. Prior to his migration there, the Prophet was able to recruit a number of strong and influential followers from the two tribes of the Aws and the Khazraj. He migrated only after having made sure of the favourable situation there. Indeed, there was hardly an Arab house in Madinah without its followers of Islam in the family. There were no doubt many who rejected Islam, either because they chose not to listen to its message or because they were full of hostility realizing that the Prophet’s arrival in Madinah threatened their position of leadership and influence. They realized, however, that they could not take an openly hostile attitude to the Prophet and his Muhajirin and Ansar followers. Moreover, tribal affiliation was an important factor preventing such open hostility. Indeed, the broad majority of their own tribes, the Aws and the Khazraj, were now Muslim, giving sincere and devoted support to the Prophet.

Onlar, Peygamberi kendi yüce komutanları ve izlemeleri gereken rehber olarak gören iyi Müslümanlardı. Bu nedenle, hâlâ putperestlik düşünceleri besleyen ve kalplerinde kin tutan, İslam'ı zayıflatmaya çalışmaya yönelen kimseler, tek seçeneklerinin Müslüman görünmek olduğunu hissettiler. İslami görevlerini yerine getiriyormuş gibi davranıyor, kabilelerine olan bağlılıklarını sürdürdüklerini açıklıyor, bu arada da entrikalara ve dümenlere başvuruyorlardı. Ancak bazen muhalefetleri ikiyüzlülük kokuyordu; bu genellikle Müslümanların zorlu bir krizle karşılaştığı zamanlarda oluyordu. O zaman bu "sahte Müslümanlar" ihtiyatlı davranılmasını öneriyor ve bunun Müslümanların çıkarlarına hizmet eden tek yol olduğunu ileri sürüyorlardı. Söylemeye gerek yok ki, aslında inkâr edenler olduklarını kabul etmiyorlardı.

They were good Muslims who looked at the Prophet as their own supreme commander, and the guide they had to follow. Therefore, the ones who still entertained thoughts of idolatry and harboured rancour in their hearts, prompting them to seek to undermine Islam, felt that their only option was to pretend to be Muslim, appearing to fulfil their Islamic duties, declaring their continued loyalty to their tribes, while at the same time resorting to plots and intrigue. At times, however, their opposition did smack of hypocrisy, this usually when the Muslims faced some tough crisis, and here the ‘pretenders’ counselled caution, claiming that it was the only option that served Muslim interests. Needless to say, they did not acknowledge that they were in fact unbelievers.

Bununla birlikte, onların gerçek münafıklık tutumu Peygamber'in ve Sahabeleri'nin dikkatinden kaçmadı. Üstelik kriz zamanlarındaki duruşları, zayıflık politikasını savunmaları, onları münafıklıklarında ve inkârlarında daha da katılaştırdı. Kur'an vahyi defalarca onların planlarını ortaya çıkarıp kınadı ve Peygamber'i ile mü'minleri onlara karşı çok temkinli davranmaları gerektiği konusunda uyardı.

Nonetheless, their true attitude of hypocrisy did not go unnoticed by the Prophet and his Companions. Moreover, their stand at times of crises, counselling a policy of weakness, hardened them further in their hypocrisy and unbelief. Qur’anic revelations time after time exposed and denounced their schemes, alerting the Prophet and the believers to the need to be very cautious in dealing with them.

Münafıkların tutumu ve entrikaları, Kur'an vahiylerinin ifade ettiği anlama göre geniş kapsamlı bir etki yaratmıştır. Peygamberin Mekke ileri gelenleriyle yaptığı mücadeleyi andıran, ancak sonucu tersine dönmüş, kararlı bir mücadele yaşandığını hissediyoruz.

The hypocrites attitude and schemes had, according to the import of Quranic revelations, a far-reaching effect. We feel that there was a determined struggle, reminiscent of that between the Prophet and the Makkan elders, but with a reversal in its outcome.

Kısa bir süre içinde Peygamber ﷺ Medine'deki konumunu güçlendirdi ve etkisi arttı. İslam yayılıyor ve güç temelini sağlamlaştırıyordu. Münafıklar ne sağlam bir grup ne de açıkça belirlenmiş bir yapıydı. İslam üstünlük kazandıkça onlar zayıfladı ve böylece etkileri azaldı.

Within a short period, the Prophet strengthened his position in Madinah and his influence increased. Islam was spreading and consolidating its power base. The hypocrites were neither a solid group nor a clearly identified entity. As Islam was on the ascendancy, they grew weaker and thus their influence diminished.

Münafıkların oluşturduğu tehdidi, özellikle İslam'ın Medine'deki ilk döneminde doğru değerlendirebilmek için şunu hatırlamak gerekir: Araplar arasında hâlâ güçlü olan kabile bağlılıklarına başvurabiliyorlardı. Ayrıca bu aşamada henüz açığa çıkmamışlardı. İslam da yeni müntesiplerinin üzerinde henüz tam bir etki kuramamıştı. Dahası, Peygamber ﷺ her cephede müşriklerin çevresinde bulunuyordu. Mekke halkı Araplar arasında büyük bir nüfuz konumunu sürdürüyordu ve henüz filizlenmekte olan Müslüman Devlet'e ağır bir yenilgi yaşatabilecek her fırsatı kolluyorlardı. Medine'deki Yahudiler de Peygamber ﷺ ve İslam'a karşı düşmanca bir tutum almakta gecikmediler. Hatta münafıklarla doğal bir ittifak kurmakta hızlı davrandılar ve Müslüman topluluğa karşı ortak hedefler belirlediler. Gerçekten de münafıklar, Yahudilerin desteğine ve iki grubun oluşturduğu bu ittifaka sahip olmasaydı, Peygamber ﷺ ve ashabına bu kadar zarar veremezlerdi. Yine de nüfuzları yavaş yavaş zayıfladı ve temsil ettikleri tehlike, ancak Allah onların planlarını boşa çıkarıp Peygamber ﷺ'in onlar üzerinde zafer kazanmasını sağladıktan sonra azaldı.

To appreciate the threat posed by the hypocrites, particularly in the early period of Islam in Madinah, we need to remember however that they could still call on tribal loyalties, which remained strong among the Arabs. Besides, they had not at this juncture exposed themselves. Nor had Islam as yet consolidated its influence on its new followers. Moreover, the Prophet was surrounded by idolaters on all fronts. The people of Makkah continued to enjoy a position of great influence among the Arabs, and they were on the lookout for any chance to level a crushing defeat on the still fledgling Muslim State. The Jews in Madinah were also not long in taking a hostile stance towards the Prophet and Islam. Indeed, they were quick to cement a natural alliance with the hypocrites, defining common objectives in opposition to the Muslim community. In fact, the hypocrites could not have caused so much harm to the Prophet and his followers had they not had the support of the Jews and the sort of alliance that the two groups forged. Nonetheless, their influence gradually weakened and the danger they represented subsided only after God foiled their schemes and enabled the Prophet to achieve victory over them.