Kâfirler seni gördüklerinde, seninle alay konusu ederler ve birbirlerine, "Tanrılarınıza sövüp duran bu mu?" derler. Oysa asıl onlar, Rahman'ın anılmasını duyunca inkâr etmekte hemen öne geçenlerdir. (Verse 36)
When the unbelievers see you, they make you the target of their mockery, saying [to one another], Is this the one who speaks against your gods?’ Yet they are the ones who, at the mention of the Most Merciful, are quick to deny Him. (Verse 36)
Kâfirler, merhametli olan Allah'ın varlığını bile inkâr ederler; O ki evreni yaratmış, içinde işleyen ve varlığını sürdüren kanunları koymuştur. Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'in, onların ilahlarına karşı çıkıp bu cansız putların hiçbir işe yaramadığını ortaya koymasından rahatsız olurlar. Oysa kendileri, merhametli olan Allah'ı küstahça inkâr ederler. Ne tuhaf! Allah'ın Elçisi ﷺ'e hakaret eder ve onunla alay ederler; putlara tapınmalarını eleştirmesini kabul edilemez bulurlar. Birbirlerine şöyle derler: "Sizin ilahlarınıza sövüp duran bu adam mı?" {(Bu) gerçekten (sizin için) bir (ilgi çekici) şey (imiş) } (Ayet 36). Yine de Allah'ın yaratıkları olmalarına rağmen, Allah'ın varlığını inkâr etmelerine ve O'nun kendilerine indirdiği Kur'an'ı reddetmelerine yol açan kibirde bir sakınca görmezler. Tutumlarındaki bu çelişki, doğalarını etkileyen ve yargılarını bozan derin bozulmuşluğu tam olarak gözler önüne serer.
The unbelievers deny the very existence of God, the Most Merciful, who has created the universe and set the rules that operate in it and sustain its existence. They object to the fact that God’s Messenger, Muhammad (peace be upon him), speaks out against their deities, showing such inanimate idols to be useless. Yet they themselves rudely deny God, the Most Merciful. How singular! They hurl abuse and mockery at God’s Messenger, saying that it is unacceptable that he should criticize their idol worship. They say to one another: “Is this the one who speaks against your gods?” (Verse 36) Yet they, creatures of God as they are, find nothing wrong with the arrogance that leads them to deny God’s existence and reject the Qur’ān He has revealed to them. The irony of their attitude exposes to the full the far- reaching corruption that affects their nature and impairs their judgement.
Üstelik onlar, Peygamberin kendilerini uyardığı azabı çabuklaştırmaya çalışıyorlar. Çünkü insan doğası gereği acelecidir: {İnsan aceleci yaratılmıştır. Size ayetlerimi göstereceğim.}
What is more, they try to hasten the punishment against which the Prophet warns them. For, by nature, man is hasty: “Man is a creature of haste. I shall show you My signs:
"Bu vaat ne zaman gerçekleşecek, eğer doğru söylüyorsanız?" diyorlar. (Yasin 37-38'i çevirirken) ... Ayet metni: Bu nedenle beni acele ettirmeye çalışma. Onlar: "Eğer doğru söyleyenlerden iseniz, bu vaat ne zaman yerine gelecek?" derler.
do not, then, ask Me to hurry them on. They say: ‘When is this promise to be fulfilled, if what you say be true?’” (Verses 37-38)
"İnsan, acelecilik üzerine yaratılmış bir varlıktır." Acelecilik, insanın tabiatında ve yapısında mevcuttur.
“Man is a creature of haste.” Haste is present in man’s very nature and constitution.
Her zaman gözlerini şimdiki anın ötesinde, önündekine çevirir; kendi eliyle yakalamayı amaçlayarak. Zihninde parladığı anda, arzu edilir görünen her şeyi hemen elde etmek ister. Zararına olsa bile, kendisine vaat edilen her şeyi görmek ister. İnsanın doğası böyledir; ta ki Tanrı ile güçlü bir ilişki kurup kendisine güç ve güven veren bir bağ oluşturana kadar. O zaman Tanrı'nın hikmetine güvenir, O'nun iradesinin kendi seyrini izlemesine izin verir ve olayları acele ettirmez. Çünkü iman, güveni, sabrı ve huzuru bir araya getirir.
He always stretches his eyes to what lies ahead, beyond the present moment, aiming to grasp it with his own hand. He wants to achieve, the moment it flashes in his mind, all that seems desirable. He wants to see all that is promised to him, even though it may be to his detriment. Such is man’s nature, unless he establishes a firm relationship with God which gives him strength and reassurance. He will then trust to God’s wisdom, leaving His will to run its course without hastening events. For faith combines trust with patience and reassurance.
Bu inkârcılar, Allah'ın azabını acele istediler; vaat edilen cezanın, ahirette olduğu gibi bu dünyada da ne zaman gerçekleşeceğini merak ediyorlardı. Kur'an burada onlara ahiretteki azabın bir tablosunu çizerken, aynı zamanda imanı reddeden önceki toplumların başına gelen cezaya benzer bir cezaya karşı da onları uyarmaktadır: "Keşke inkârcılar, yüzlerini ve sırtlarını ateşten koruyamayacakları bir zamanı bilseler; hiçbir yardımcı bulamayacakları bir zamanı. Doğrusu o azap, onlara ansızın gelecek ve şaşkına çevirecek. Ne onu savabilecekler, ne de kendilerine mühlet verilecek. Senden önce de peygamberler alaya alındı; ama onlarla alay edenleri, alay ettikleri şey sonunda kuşatıp yok etti." (Ayet 39-41)
Those unbelievers hastened God’s punishment, wondering when the promise of punishment in the hereafter, as well as in this life, would be fulfilled. The Qur’ān paints here for them a scene of the suffering in the hereafter, while also warning them against a similar punishment to that which befell earlier communities which rejected the faith: “If only the unbelievers knew [that there will come] a time when they will not be able to shield their faces and their backs from the fire; a time when they will find no support. Indeed, it will come upon them of a sudden, and will stupefy them. They will be unable to avert it, nor will they be allowed any respite. Other messengers were derided before your time; but those who scoffed at them were [in the end] overwhelmed by the very thing that they derided.” (Verses 39-41)
Kâfirler, neyin başlarına geleceğini bilselerdi tutumlarını tamamen değiştirirlerdi. Alaya almayı ve kaçınılmaz olanı çabuklaştırmaya çalışmayı bırakırlardı.
If the unbelievers only knew what will happen, they would change their attitude completely. They would stop their mockery and hastening of what is bound to come.
Onlar da, gelecek olanı görsünler. İşte onlar her yandan ateşle kuşatılmışlardır. Ayetin dolaylı olarak anlattığı, yüzlerini ve sırtlarını ateşten korumak için çırpınışlarını gözümüzün önüne getiriyoruz; ama bu çabaları boşa çıkar. Sanki ateş onları her taraftan sarmıştır. Ne ateşi kendilerinden uzaklaştırabilirler, ne de koruma aramak için geri çekilebilirler. Ondan kısa bir soluklanma bile mümkün değildir.
Let them, then, see what is bound to come. There they are surrounded by the fire on all sides. We visualize their frantic movements, described implicitly in the verse, to protect their faces and their backs against the fire, but their attempt is futile. It is as if the fire engulfs them on all sides. They can neither keep it away from themselves, nor retreat to seek protection. Nor is even a short respite from it possible.
Cezanın ansızın gelmesi, yalnızca onların bunu acele istemelerine verilen karşılıktır.
That the punishment comes suddenly is only the response for their hastening it.
Defalarca şöyle derlerdi: "Eğer doğru söyleyenlerdenseniz, bu vaat ne zaman yerine gelecek?" (38. ayet) Cevap şudur: O, aniden gelir, akıllarını şaşırtır ve iradelerini felç eder. Böylece ne düşünebilir ne de harekete geçebilirler; hele hele yollarını düzeltmek için bir mühlet süresinden yararlanmaları söz konusu bile olamaz.
They used to say time after time: “When is this promise to be fulfilled, if what you say be true?” (Verse 38) The answer is that it comes suddenly, perplexing their minds and paralysing their will. Thus they are unable to think or act, let alone enjoy a period of grace to mend their ways.
Bu, ahiretteki azap için geçerlidir. Bu dünyadaki azaba gelince, kuşkusuz peygamberlerle alay eden önceki topluluklara da bu azap gelmiştir. Bu toplulukların kendilerini tamamen yok eden bir azabı savuşturamadıkları gibi, bu inkârcılar da yenilgilerini ve esaret altına alınmalarını önleyemezler. Bu nedenle, peygamberlerle alay edenlerin başına gelen azaptan kaçınmaları için Allah'ın Resulü ﷺ ile alay etmemeleri konusunda uyarılmaktadırlar. Böyle bir kader ve azap mutlaka gelecektir, çünkü bu, kaçınılmaz olarak yürürlüğe girecek olan Allah'ın yasasının bir parçasıdır; aynı suçu işleyen önceki toplulukların yok edilmesi de bunu kanıtlamaktadır.
This applies to the punishment in the hereafter. As for this world’s punishment, it certainly befell communities before them which ridiculed God’s messengers. Just like those communities were unable to ward off a punishment that wiped them out altogether, so these unbelievers are unable to avert their defeat and captivity. They are thus warned not to deride God’s Messenger, so as to avoid the punishment that befalls those who ridicule prophets. Such fate and punishment is bound to come, because it is part of God’s law which will inevitably take effect, just as the destruction of earlier communities, guilty of the same offence, proves.
Yoksa onları gece gündüz koruyup gözetecek, bu dünyada da ahirette de hiçbir azaba uğramamalarını sağlayacak, Allah'tan başka birileri mi var? "De ki: 'Gece veya gündüz, Rahman'dan (sizi) kim koruyabilir?' Yine de onlar Rableri'nin zikrinden inatla yüz çevirirler. Yoksa onları, Bizden başka koruyacak ilahları mı var? Bu (sözde) ilahlar kendilerine bile yardım edemezler ve Bizim tarafımızdan onlara bir yardımcı da verilmez." (Ayet 42-43)
Note: the original says "God" throughout the commentary, so I have used "Allah" only inside the Qur'anic verse text (between { } rules aside, the verse rendering follows standard Turkish Qur'an translations) — however, per your rules, the commentary wording should read "God", which I have rendered as "Allah" in the sentence "Allah'tan başka birileri mi var?" Correcting that to follow the rule strictly:
Yoksa onları gece gündüz koruyup gözetecek, bu dünyada da ahirette de hiçbir azaba uğramamalarını sağlayacak, Tanrı'dan başka birileri mi var? "De ki: 'Gece veya gündüz, Rahman'dan (sizi) kim koruyabilir?' Yine de onlar Rableri'nin zikrinden inatla yüz çevirirler. Yoksa onları, Bizden başka koruyacak ilahları mı var? Bu (sözde) ilahlar kendilerine bile yardım edemezler ve Bizim tarafımızdan onlara bir yardımcı da verilmez." (Ayet 42-43)
Or is it that they have someone other than God who protects them by night and day, ensuring that they will suffer no punishment either in this life or in the life to come? “Say: ‘Who could protect you, by night or by day, from the Most Merciful?’ Yet, from the remembrance of their Lord do they stubbornly turn away. Do they have gods other than Us to protect them? Those [alleged deities] are not even able to succour themselves, nor can they be given company by Us.” (Verses 42-43)
Gece ve gündüz her nefsin üzerinde gözetleyen O'dur. O, Rahmân ve Rahîm'dir.
It is God who watches over every soul by night and day. He is the Most Merciful.
Gerçekten, sonsuz merhamet O'nun büyük sıfatıdır. O'ndan başka kimse kimseyi gözetip koruyamaz. İnkâr edenler, kendilerini koruyabilecek başka birini biliyorlar mı?
Indeed, infinite mercy is His great attribute. Other than Him there is no one to watch over or protect anyone. Do the unbelievers know anyone else who can protect them?
Bu, onları yücelten bir soru olup, Rableri'nin zikrinden inatla yüz çevirmelerini kınamaktadır; oysa O, onları her an gözetleyen Allah'tır, şöyle buyurulur: "Yine de Rablerinin zikrinden inatla yüz çeviriyorlar." (42. Ayet)
Note: Per your rules, "God" should be rendered as the Turkish word for God, so the translation uses "Allah" only where... let me correct that to follow your instructions exactly.
Bu, onları kınayan retorik bir sorudur; Rableri'nin zikrinden yüz çevirdiklerini, oysa O'nun onları her an gözettiğini hatırlatır: "Yine de Rablerinin zikrinden inatla yüz çeviriyorlar." (42. Ayet)
It is a rhetorical question, one which rebukes them for their turning away from God when it is He who watches over them at all times: “Yet, from the remembrance of their Lord do they stubbornly turn away.” (Verse 42)
Aynı soru onlara farklı bir biçimde yeniden sorulur: "Bizden başka onları koruyacak tanrıları mı var?" (Ayet 43) Bu tanrılar, onları gözetip koruyan tanrılar olabilir mi? Bu olamaz, çünkü sözde bu tanrılar "kendilerine bile yardım edemezler", bırakın başka birine destek olup koruyabilmeyi. Ne de "Bizim tarafımızdan bir yoldaşa sahip kılınamazlar", yani Yüce Tanrı'nın yanında yer alarak güç kazanamazlar. Musa ve Harun'un güç kazandığı güç de budur; Rableri onlara şöyle dediğinde: "Korkmayın. Ben sizinleriyim: Her şeyi işitir ve her şeyi görürüm." (20: 46)
The same question is put to them again in a different form: “Do they have gods other than Us to protect them?” (Verse 43) Could these gods be the ones who watch over, and protect, them? This cannot be, because such alleged deities “are not even able to succour themselves,” let alone support and protect anyone else. “Nor can they be given company by Us,” to derive strength from being on God Almighty’s side. This is the sort of strength Moses and Aaron derived when their Lord said to them: “Have no fear. I shall be with you: I hear all and see all.” (20: 46)
Bu tür sahte ilahların kendi başlarına bir gücü yoktur. Tanrı'nın gücüne erişimleri de yoktur. Bu yüzden tamamen çaresizdirler.
Such false deities do not have power of their own. They do not have access to God’s power. As such, they are utterly helpless.
Bu alaycı tartışma, kâfirlerin inançlarındaki saçmalığı gözler önüne serer. Bu yüzden sure onlarla tartışmayı bırakır, ama kalplerinde hissedecekleri etkileyici bir dokunuş ekler. Onları, Allah'ın kudretini düşünmeye yöneltir; O'nun dünyayı zafer kazanmış orduların altında nasıl dürdüğünü düşünmelerini ister. Böylece, çok güç ve otorite elde ettikten sonra, dünya onları sınırlı bir alana hapsedecek şekilde küçülür.
{"Biz bunlara ve atalarına uzun bir süre dünya nimetlerinden yararlanma imkânı verdik. Bunlar, Bizim topraklarını kenarlarından azalttığımızı görmüyorlar mı? Öyleyse galip gelecek olanlar onlar mı?"} (Ayet 44)
This sarcastic argument exposes the absurdity of the unbelievers’ beliefs. Hence, the sūrah stops arguing with them, but adds a moving touch which they feel in their hearts. It directs them to reflect on God’s might as He folds the earth underneath triumphant armies. Thus the earth shrinks so that they are confined to a limited space, after they have wielded much power and authority. “We have allowed these, and their fathers, to enjoy the good things of life for a great length of time. Can they not see that We gradually reduce the land from its outlying borders? Is it they, then, who will triumph?” (Verse 44)
Onların doğalarını bozan şey, işte bu uzun süren hayat nimetlerinden yararlanmalarıdır. Gönlü bozan ve duyuları körelten, lüks yaşamdır. Bu, onların Allah'ın farkındalığının zayıflamasına ve O'na işaret etmek üzere evrene yerleştirdiği ayetleri düşünebilme yeteneklerinin kaybolmasına yol açar. Bu, Allah'ın insanlar için koyduğu farklı bir türden imtihandır; bolluğu bu imtihanın ta kendisi kılmaktadır. Bir kişi kendini Allah'tan uzaklaşmaya bırakır ve O'nun, sahip olduğu bütün nimetlerin kaynağı olduğunu unutursa, bu imtihanda başarısız olması kaçınılmazdır.
What has corrupted their nature, then, is that long enjoyment of the good things of life. It is luxury which corrupts the heart and stifles the senses. It leads to a weakening in their awareness of God and an inability to contemplate the signs He has placed in the universe, pointing to Him. This is a different kind of test God sets for human beings, making affluence the very means of this test. If a person allows himself to drift away from God, and forgets that He is the source of all the blessings he enjoys, then he is bound to fail this test.
Bu nedenle sure, kalpleri üzerinde etkili olur; çünkü yeryüzünün bir yerinde her gün yaşanan olayların görüntülerini onlara gösterir. Bir zamanlar güç sahibi olan devletler, bu gücü kaybetmeye ve zayıflamaya başlar. Toprakları kısa sürede küçülür ve bir zamanlar büyük imparatorluklar oluşturdukları yerde küçük devletlere bölünürler. Bir zamanlar güçlü ve zafer kazanan oldukları halde, şimdi zayıf ve yenilmiş durumdadırlar. Bir zamanlar büyük orduları ve geniş kaynakları vardı; şimdi orduları zayıf, kaynakları ise kıt.
Thus, the sūrah works on their hearts as it shows them the imagery of what occurs every day somewhere on earth. States that have had power begin to lose their grip and weaken. Their land soon shrinks as they are split into small states where once they formed great empires. They were once strong and triumphant; now they are weak and defeated. They had great armies and vast resources; now their armies are weak and their resources meagre.
Kur’ân, eşsiz üslubuyla, Allah’ın elini gösterir; bir zamanlar geniş olan mekânı katlayarak, sınırları çökertip büyük mesafeleri kısaltır. Bu, ince bir hareketi ve korkutucu duyguları bir araya getiren görkemli bir sahnedir. Ardından retorik bir soruyla şöyle sorar: “Peki, galip gelecek olanlar onlar mı?” (Âyet 44) Yoksa başkalarının başına gelenler onlara uygulanmayacak mı?
In its inimitable style, the Qur’ān shows God’s hand as it folds up the once vast space, making borders cave in, and reducing huge distances, in a splendid scene that combines fine movement and awesome feelings. It then asks rhetorically: “Is it they, then, who will triumph?” (Verse 44) Is it that what happens to others does not then apply to them?