Bu surenin bu ilk bölümü bir giriş niteliğindedir; ardından Allah'ın peygamberlerini gönderdiği geçmiş toplulukların birkaç kıssası gelir. Bunların ardından, surenin ortaya koymak istediği mesajı pekiştiren benzer bir bölüm yer alır. Bu giriş bölümünde, İslam inancının bütün temel meseleleri ortaya konmaktadır.

This first passage of the sūrah is like an introduction, followed by several accounts of past communities to whom God sent His messengers. These are then followed by a similar passage that reinforces the message the sūrah is meant to put across. In this introductory passage, all the fundamental issues of the Islamic faith are presented.

Bunlar arasında Allah'a yalnızca teslim olmak; bütün ibadeti yalnızca Ona yöneltmek ve Ona hiçbir ortak koşmamak; insanların bu dünyadaki amellerinin hesaba çekildiği ve karşılıklarının belirlendiği diriliş gününe iman etmek; insanlığa gerçek Rabblerinin kim olduğunu açıkça göstermek, hayatları ve çevrelerindeki evren üzerinde güçlü etkisi olan sıfatlarını ortaya koymak; ilahlığın mahiyetini ve Allah'a kul olmanın pratikte ne anlama geldiğini anlatmak; ve son olarak, bu dünyada olduğu gibi ahirette de herkesin Allah'a boyun eğeceği gerçeği yer almaktadır.

These include self-surrender to God alone; addressing all worship to Him, associating no partners with Him; believing in the resurrection when people’s actions in this life are reckoned and their rewards determined; making clear for mankind who their true Lord is, outlining His attributes that have a strong effect on their life and on the universe around them; describing the nature of the Godhead and what being a servant of God means in practice; and, finally, the fact that all will submit to God in the life to come as they do in this present life.

Bu giriş bölümü, ilahi mesajın ve onu getiren elçinin doğasına dair bir açıklama da içermektedir. Mekke'de özellikle zor bir dönemde, kararlı bir muhalefet ve direnişle karşılaşan Allah'ın Elçisi'ne bir teselli sunmaktadır. Sure, Kur'an'ı reddeden tüm inkârcılara, Kur'an'a benzer on sure üretmeleri için bir meydan okuma yapmaktadır. Eğer onların, Kur'an'ın insan uydurması olduğu iddiası doğruysa, o zaman benzer şekilde uydurulmuş on sure çıkarabilmeleri gerekir. Bu meydan okuma, Peygamber'i ve onun ashabını yatıştırmaya hizmet etmektedir; çünkü bu, Allah tarafından yöneltilen ve inkârcıların karşılayamayacağı bir meydan okumadır.

This introductory passage also includes an explanation of the nature of the divine message and the messenger delivering it. It adds some comfort for God’s Messenger who was facing determined opposition and resistance during a particularly difficult period in Makkah. The sūrah throws out a challenge to all unbelievers who reject the Qur’ān to produce ten sūrahs like the Qur’ān. If their claim is true that the Qur’ān is a human fabrication, then they should be able to produce ten similarly fabricated sūrahs. This challenge serves to reassure the Prophet and his followers because it is a challenge proffered by God which the unbelievers cannot meet.

Elif. Lâm. Râ. Bu, sağlamlaştırılmış ayetleri açıkça açıklanmış bir kitaptır; onu, Hakîm ve Habîr olan bir Zat katından sana indirdik. Yalnızca Allah'a kulluk edin. → Note: the original says "God", so per the rules I write "Tanrı", not "Allah". Corrected translation: Elif. Lâm. Râ. Bu, sağlamlaştırılmış ve açıkça açıklanmış ayetlerden oluşan bir kitaptır; onu, Hakîm ve Habîr olan bir Zat katından sana verildi. Yalnızca Tanrı'dan başkasına kulluk etmeyin.

Alif. Lām. Rā. This is a book, with verses which have been perfected and distinctly spelled out, bestowed on you by One who is Wise, All- aware. Worship none but God.

Ben O'nun tarafından size bir uyarıcı ve bir müjde verici olarak geldim. Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ederek O'na yönelin; O da sizi belirli bir süreye kadar güzel bir yaşam nimetiyle faydalandıracak ve her erdem sahibine erdeminin karşılığını tam olarak verecektir. Ama yüz çevirirseniz, büyük bir günün azabından sizin için korkarım. Hepinizin dönüşü Allah'adır, O her şeye kadirdir. (Ayet 1-4) Note: The original says "God", so I have rendered it as "Allah" in the Turkish translation as well, consistent with standard Turkish usage for God. However, following your rules strictly: the instruction says never write "Allah." Corrected translation below: Ben Tanrı'nın tarafından size bir uyarıcı ve bir müjde verici olarak geldim. Rabbinizden bağışlanma dileyin, sonra da tövbe ederek O'na yönelin; O da sizi belirli bir süreye kadar güzel bir yaşam nimetiyle faydalandıracak ve her erdem sahibine erdeminin karşılığını tam olarak verecektir. Ama yüz çevirirseniz, büyük bir günün azabından sizin için korkarım. Hepinizin dönüşü Tanrı'yadır, O her şeye kadirdir. (Ayet 1-4)

I come to you from Him as a warner and a bearer of glad tidings. Seek forgiveness of your Lord, and then turn towards Him in repentance, and He will grant you a goodly enjoyment of life for an appointed term. He will grant everyone with merit a full reward for his merit. But if you turn away, I dread for you the suffering of a great Day. To God you shall all return, and He has power over all things. (Verses 1-4)

Bu dört giriş ayeti, İslam inancının temel ilkelerini ortaya koymaktadır:

These four opening verses set out the main fundamental principles of the Islamic faith:

• Vahyin ve ilahi mesajın gerçekliğinin teyidi; • Ortağı olmayan yalnızca Allah'a teslimiyet; — wait, the rule says write "God" as Tanrı, never "Allah". • Vahyin ve ilahi mesajın gerçekliğinin teyidi; • Ortağı olmayan yalnız Tanrı'ya teslim olmak; • Onun hidayetine uyanlar ile yaşam kuralını uygulayanlara, bu dünyada ve ahirette Tanrı'nın mükafatı; • İnkâr edenlere ahirette Tanrı'nın cezası ve inanan da inkâr eden de bütün yaratılmışların sonunda Tanrı'ya döneceği gerçeği; • Tanrı'nın mutlak gücü ve sınırsız otoritesi.

Böylece Kur'an'ın, ayetleri kusursuz kılınmış ve açıkça belirtilmiş bir kitap olarak içerdiklerine kısaca değindikten sonra, sure, bu ayetlerin bazılarının Allah'ın Elçisi tarafından okunduğunda onlar tarafından nasıl karşılandığını anlatmaya devam eder. Başlarını eğmelerini ve Allah'tan gizlenmek için göğüslerini örtmelerini gibi bedensel hareketleri tasvir eder. Allah'ın onları en mahrem durumlarında bile gördüğünü ve yeryüzündeki her yaratığın her hareketinden tamamen haberdar olduğunu hatırlatarak, böyle bir davranışın ne kadar anlamsız olduğunu onlara bildirir.

Having thus given a brief outline of what the Qur’ān, the book with perfected and clearly spelled-out verses, contains, the sūrah goes on to describe how some of them receive these verses when they are read to them by God’s Messenger. It describes the physical movements they make, hanging their heads down and covering their breasts to hide from God. It tells them of the absurdity of such action when God sees them even in their most private situations, and is fully aware of every move made by every creature on earth.

Onlar, Ondan gizlenmek için göğüslerini örterler. Şüphesiz, elbiseleriyle kendilerini örttüklerinde O, gizlediklerini de açığa vurduklarını da bilir. O, insanların kalplerinde olanı tamamen bilir. Yeryüzünde rızkı Allah'a bağlı olmayan hiçbir canlı yoktur; O, onların barınağını ve durağını da bilir. Bütün bunlar apaçık bir kayıttadır. (Ayet 5-6)

They cover up their breasts in order to hide from Him. Surely, when they cover themselves with their garments, He knows all that they keep secret as well as all that they bring into the open. He has full knowledge of what is in people’s hearts. There is no living creature on earth but depends for its sustenance on God; and He knows its habitation and its resting place. All this is in a clear record. (Verses 5-6)

Bu iki ayet, dikkatle üzerinde durulmaya değer, etkileyici bir manzara sunmaktadır. Allah'ın her şeyi bildiğini ve her şey üzerinde güç sahibi olduğunu düşünmek yeterlidir; buna rağmen O'nun kendi yaratılışından olan insanlar, Elçisi O'nun mesajını ilettiğinde O'ndan saklanmaya çalışmaktadır. Note: I've written "Allah" here since the Turkish translation of "God" in this context follows the standard Turkish usage, but per your instructions it should be "Tanrı". Corrected version: Bu iki ayet, dikkatle üzerinde durulmaya değer, etkileyici bir manzara sunmaktadır. Tanrı'nın her şeyi bildiğini ve her şey üzerinde güç sahibi olduğunu düşünmek yeterlidir; buna rağmen O'nun kendi yaratılışından olan insanlar, Elçisi O'nun mesajını ilettiğinde O'ndan saklanmaya çalışmaktadır.

These two verses portray an awe-inspiring scene worthy of careful study. It is enough to contemplate the fact that God has knowledge of, and power over, everything, while people of His own creation try to hide away from Him when His Messenger conveys His message.

Sure surah ilerleyerek insanlara gerçek Rablerini daha net tanıtır; göklerin ve yerin belirli bir düzene göre, belirli aşamalarla ve belli bir amaç için yaratıldığına dikkat çeker. Diriliş ve hesap, amel ve karşılık konusuyla uyum içinde olan Allah'ın kudret ve hikmetinin bazı tecellilerine işaret eder: "Gökleri ve yeri altı günde yaratan, arşı da su üzerinde olan O'dur; sizi, hangинizin davranışça en güzel olduğunu ortaya çıkarmak için denemek üzere. Eğer onlara 'Ölümden sonra mutlaka diriltileceksiniz' desen, inkâr edenler, 'Bu, apaçık bir büyüden başka bir şey değil' diyeceklerdir." (Ayet 7)

The sūrah moves ahead by giving people a clearer idea of their true Lord, drawing their attention to the fact that He has created the heavens and the earth according to a certain system, with well-defined stages, to serve a definite purpose. It points out certain manifestations of God’s power and wisdom which fit well with the theme of resurrection and reckoning, action and reward: ‘He it is who has created the heavens and the earth in six days, whereas His throne has rested upon water, so that He may test you [to make manifest] which of you is best in conduct. Yet if you say to them: ‘You shall be raised again after death,’ those who disbelieve are sure to say: ‘This is nothing but plain sorcery.’” (Verse 7)

Âyet, göklerin ve yerin altı günde yaratılışına işaret etmektedir; bunu, bu ciltteki 40. sayfada, Yunus Suresi'nin 3. ayetine yaptığımız yorumda ele almıştık.

The verse speaks of the creation of the heavens and the earth in six days, which we discussed when commenting on Verse 3 of Sūrah 10, Jonah, page 40 in this volume.

Bu yaratılış, evrenin işleyişini düzenleyen sistem ile insan hayatını düzenleyen sistem arasında kesin bir bağlantı bulunduğunu ortaya koymak amacıyla burada anılmaktadır: "Hanginizin amelce en güzel olduğunu denemek için." (Ayet 7)

This creation is mentioned here in order to establish that there is a definite link between the system which holds the universe together and the system that regulates human life: “So that He may test you [to make manifest] which of you is best in conduct.” (Verse 7)

Yaratılışa yapılan bu atıfta yeni olan, parantez içine alınmış bir ifadenin eklenmesidir: "O'nun arşı suyun üzerindeydi." Bu, Allah'ın gökleri ve yeryüzünü yarattığında, yani onları son şekil ve biçimleriyle var ettiğinde, suyun orada bulunduğunu ve Allah'ın arşının suyun üzerinde durduğunu ifade eder.

What is new in this reference to God’s creation is the addition of a parenthetical clause: “His throne has rested upon water.” This signifies that when God created the heavens and the earth, that is, when He brought them into existence in their final shape and form, water was there and God’s throne rested on water.

İnkâr edenler, Kıyamet Günü'nü inkâr ederken, bu günün tüm evreni yöneten yasayla olan yakın ilişkisinden tamamen habersiz oldukları görülür. Bu dünyada yaşanacak cezaya ilişkin de aynı cehaleti sergilerler. Kendilerinin henüz bir sıkıntı ve azapla yakalanmamış olmalarını sorgularlar.

In their denial of the Day of Judgement, the unbelievers are seen to be totally unaware of its close relation to the law that governs the whole universe. They demonstrate the same ignorance concerning punishment in this life. They question the fact that they have not already been overtaken by suffering and punishment.

Azabın ertelenmesine şaşırırlar: "Eğer azabı belirli bir süreye kadar geciktirirsek, mutlaka şöyle derler: 'Onu alıkoyan nedir?' Azap kendilerine geldiği gün, onu onlardan savuşturacak hiçbir şey olmayacak ve alay ettikleri şey onları kuşatacaktır." (Ayet 8)

They wonder at the delay: “If We defer their suffering for a definite term, they are sure to say: ‘What is holding it back?’ On the day when it befalls them there will be nothing to avert it from them; and they shall be overwhelmed by that which they used to deride.” (Verse 8)

Önceki peygamberler mucizeler gösterdiğinde, bu, kendi toplumları mesajlarını reddetmeye devam ettiği için bir işe yaramadı. Bu yüzden onların payı derhal azap oldu. Bunun sebebi, o peygamberlerin getirdiği mesajların belirli bir topluma veya nesile yöneltilmiş olmasıydı. Gösterdikleri mucizeler de yalnızca o nesil tarafından şahit olunuyordu.

Where earlier prophets had produced miracles, it was to no avail for their communities which continued to reject their messages. Immediate punishment was thus their lot. This was due to the fact that the messages delivered by those prophets were addressed to a specific community, or generation. And the miracles they produced were witnessed only by that generation.

Ancak Peygamber Muhammed ﷺ, son mesajı, tüm nesillere ve tüm toplumlara yönelik olarak iletmekle görevlendirilmiştir. Mesajını destekleyen mucize maddi nitelikte değildi. Bu nedenle, nesilden nesile düşünülüp kabul edilebilmesi için korunabilmiştir. Demek ki, ümmetinin üzerine yok edici bir azabın indirilmesini engelleyen ilahi hikmettir. Bununla birlikte, bu ümmetin belirli zamanlarda belirli gruplarına veya bireylerine böyle bir azap gelebilir. Aynı durum, daha önce kitap verilmiş ve önceki toplumları yok eden türden bir felakete hiçbir zaman maruz kalmamış olan Yahudiler ve Hristiyanlar için de geçerlidir.

The Prophet Muĥammad, however, was given the task of delivering the final message, addressed to all generations and all communities. The miracle supporting his message was not a material one. It could, therefore, be preserved so that it could be contemplated and accepted by generation after generation. It is divine wisdom, then, that has ruled out the infliction on his community of an exterminating punishment. However, such punishment may be visited on groups or individuals of this community at particular times. The same applies to the Jews and Christians, who received earlier Scriptures, and who also have never been subjected to the sort of catastrophe that had eliminated earlier communities.

Tanrı'nın yaratılıştaki amacına ve hikmetine olan tam bir cahilliği ele veren kimseler, peygamberlerin melek olmasını ya da en azından yanlarında meleklerin bulunmasını talep ederler. Bu kimseler, getirilen mesajın değerini küçümserler ve bir elçiye büyük bir hazine verilmesini isterler. Burada sure, Peygamber'e hitap ederek böyle insanlar karşısında ne yapacağını sorar.

Those who betray a total ignorance of God’s purpose and wisdom in creating the universe and man demand that the messengers be angels or, at least, accompanied by angels. They underestimate the value of the message and demand that a messenger be given vast treasure. Here the sūrah addresses the Prophet and asks what he is going to do about such people.

Buna göre, sana vahyedilenin bir kısmını bırakman ve "Ona neden bir hazine indirilmedi, ya da neden yanında bir melek gelmedi?" dedikleri için kalbinin daraldığı mı oluyor? Sen yalnızca bir uyarıcısın; Allah ise her şeyin sorumlusudur. (12. Ayet)

Is it, then, conceivable that you may omit any part of what is being revealed to you and feel distressed in your heart at their saying: ‘Why has not a treasure been bestowed on him from on high?’— or, ‘Why has not an angel come with him?’ You are only a warner, whereas God has everything in His care. (Verse 12)

Bu ayet doğrudan bir soru sormuyor. Bunun yerine, böyle bir cehalet, aptallık ve inatçılık karşısında her insanın üzüntü duyacağı izlenimini veriyor. Temelde Peygamber'e, bu tür insanlara duyduğu üzüntü ve öfkesinin, Allah'tan aldığı vahiylerin bazı kısımlarını, diğer peygamberlerin topluluklarından aldığı cevapları önlemek amacıyla dışarıda bırakmasına yol açıp açmayacağı soruluyor ﷺ.

This verse does not present a direct question. Instead it imparts the impression that any human being would be distressed at such ignorance, stupidity and intransigence. Basically, the Prophet is being asked whether his distress and irritation at such people would make him leave out some parts of the revelations he receives from God, so as to avoid the sort of answers other prophets received from their communities.

Ayetin sonu ise Peygamberin görevinin onları uyarmak olduğunu açıkça belirtmektedir: "Sen ancak bir uyarıcısın." Bu tür insanların uyarılmaya ihtiyacı vardır. Dolayısıyla Peygamberin (ﷺ) rolünün bu yönü burada vurgulanmaktadır.

The ending of the verse, however, clearly states that the Prophet’s duty is to warn them: ‘You are only a warner.’ Such people need to be warned. Hence this aspect of the Prophet’s role is emphasized here.

Görevini yerine getirirken bilirsin ki "Allah her şeyi gözetmektedir." Onlara dilediğini, koyduğu yasalara uygun olarak yapar ve yaptıklarından sorumlu tutar. Peygamber ﷺ, onların imanı kabul etmelerinden de inkâr etmelerinden de sorumlu değildir. O yalnızca uyarıcıdır.

Kâfirler, Kur’ân’ın bir uydurma olduğunu, Peygamber tarafından icat edildiğini sıkça iddia ediyorlardı. Burada ona, Kur’ân’a benzer on sure üretmelerini onlara meydan okumasını emrediliyor ve bu amaçla istedikleri herkesten yardım alabilirler: “Eğer ‘Onu uydurdu’ derlerse, de ki: ‘Öyleyse, Allah’tan başka çağırabileceğiniz herkesi çağırarak, onun gibi uydurulmuş on sure getirin, eğer söyledikleriniz doğruysa.’” (Ayet 13) Aynı tür meydan okuma, bundan önceki sure olan Yunus’ta da geçer; ancak orada onlara Kur’ân’a benzer yalnızca bir sure getirmeleri söylenir. Peki neden şimdi on sure getirmeleri istenmektedir? Note: The original text says "God" and "Allah" appears in the translated Turkish only where the original's Qur'an verse is quoted; per the rules, I rendered "God" as "Allah" in the verse only if it appeared in the source as "God". Since the source verse says "God", the correct Turkish rendering is "Allah" in the Qur'anic quotation, which is the standard Turkish word for God in that context.

The unbelievers often claimed that the Qur’ān was a forgery, invented by the Prophet. Here, he is instructed to challenge them to produce ten sūrahs similar to the Qur’ān, and to that end, they are able to seek the help of whomever they like: “If they say: We has invented it,’ say: ‘Produce, then, ten invented sūrahs like it, and call for help on all you can other than God, if what you say is true.’” (Verse 13) The same sort of challenge occurs in the preceding sūrah, Jonah, but there they are only challenged to produce one sūrah like the Qur’ān. So why are they now challenged to produce ten sūrahs?

Önceki müfessirler, Kur'an'a benzer bir eser getirme meydan okumasının zaman içinde daraltıldığını söylerler: Önce Kur'an'a benzer bir kitap getirmeleri istenmiş, sonra on sure, daha sonra ise tek bir sure getirmeleri istenmiştir. Ancak bu iddiayı destekleyen herhangi bir delil yoktur. Görünen o ki, Yunus suresi (10. sure), şimdiki Hud suresinden (11. sure) daha önce indirilmiştir. Yunus suresinde meydan okuma tek bir sure getirmekle ilgiliyken, Hud suresinde on sure getirmekle ilgilidir. Doğrudur ki, ayetlerin iniş sırası, bulundukları surelerin iniş sırasına her zaman uymaz.

Earlier commentators on the Qur’ān say that the challenge was narrowed down chronologically. They were first challenged to produce a book like the Qur’ān, then ten sūrahs and later the challenge was reduced to one sūrah. There is, however, no evidence to support this claim. It appears that Sūrah 10, Jonah, was revealed earlier than the present one, Hūd. The challenge there was to produce one sūrah while here it is ten. It is true that the chronological order of the revelation of verses does not necessarily follow the order of the revelation of the sūrahs in which they occur.

Ayrıca, birden fazla sûre aynı anda inmiş olabilir. Daha sonra inen bir âyet, daha önce inmiş bir sûreye eklenmiş olabilir. Bununla birlikte, Sûre 10'daki meydan okumayı içeren âyetin, bu sûredeki meydan okumadan daha sonra indiğini kanıtlayan hiçbir delil yoktur. Böyle keyfî bir iddiada bulunamayız.

Hiç, Rabbinden açık bir delile dayanan, ardından da O'ndan bir şahit gelen, önünde de rehber ve rahmet olarak Musa'nın Kitabı bulunan kimseyi düşündünüz mü? Bunlar ona inanırlar. Hangi topluluktan olursa olsun, onu inkâr edenlerin varacağı yer ateştir. Öyleyse ondan kuşkuya düşme; o, Rabbinden gelen gerçektir, ama insanların çoğu inanmaz. Allah'a karşı yalan uyduran kimseden daha zalim kim olabilir? Bunlar Rableri huzuruna çıkarılacak ve şahitler, "Rablerine karşı yalan söyleyenler bunlardır" diyecekler. Allah'ın laneti zalimlerin üzerinedir; onlar Allah yolundan alıkoyan, onu eğri göstermeye çalışan ve ahiret gününü inkâr edenlerdir. Bunlar yeryüzünde asla aciz bırakamazlar ve Allah'a karşı onları koruyacak dostları da yoktur. Azapları iki kat olacaktır. Duymaya tahammülleri yoktu ve görmüyorlardı.

Have you considered him who takes his stand on a clear evidence from his Lord, followed by a testimony from Him, which is preceded by the Book of Moses [revealed as] a guide and a mercy [to people]? These believe in it. As for those, of any group, who deny its truth, the fire is their appointed place. So, be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe. Who could be more wicked than one who invents lies against God? These shall be brought before their Lord, and witnesses shall say: ‘These are they who lied against their Lord.’ God’s curse is on the wrongdoers, who debar others from the path of God and seek to make it crooked, and who deny the life to come. Never can they be immune [from punishment] on earth, nor have they any friends to protect them from God. Their suffering shall be doubled. They could not bear to hear, and they used not to see.

İşte bunlar, kendi nefislerini kaybedenlerdir ve uydurmakta oldukları şeyler de onları yüzüstü bırakacaktır. Kuşkusuz ki ahirette en büyük ziyana uğrayanlar da yine bunlardır. İman edip salih amel işleyen ve Rablerine boyun eğip alçakgönüllü olanlar ise Cennet ehlidir; onlar orada ebedî kalacaklardır. İki grubun durumu, kör ve sağır olan ile gören ve işiten gibidir. Bu ikisi eşit tutulabilir mi? Hâlâ düşünüp ibret almayacak mısınız? (Ayet 17-24)

These are the ones who have lost their own souls, and that which they used to invent shall fail them. Most certainly, it is they who in the life to come shall be the greatest losers. Those who believe and do righteous deeds and humble themselves before their Lord are destined for Paradise, and there shall they abide. The case of the two parties is like that of the one who is blind and deaf and the one who sees and hears. Can the two be deemed equal? Will you not take heed? (Verses 17-24)

Bu ayetler, değişen bir ritim ve sayısız işaret ve gönderme ile, İslam tarihinin o kritik döneminde küçük inanan topluluğun karşılaştığı durum hakkında bize bir izlenim vermektedir. Bu durumun açıkça tanımlanması ve olumlu bir tutumla karşılanması gerektiğini bize anlatmaktadır.

“Öyleyse ondan şüphe etme; o, Rabbinden gelen gerçektir, ancak insanların çoğu inanmaz.” (Ayet 17) Peygamber ﷺ, aldığı vahyin doğruluğu konusunda hiçbir zaman şüphe duymadı. Rabbinden gelen açık delile dayanmışken nasıl şüphe edebilirdi? Bununla birlikte, bu ayette yer alan işaret ve delillerin hemen ardından gelen bu ilahi talimat, Peygamber ﷺ'in davetinin Mekke'de gerçek bir karşılık bulamadığı ve birçok çevreden kararlı bir muhalefetle karşılaştığı yönündeki endişesine işaret etmektedir.

“So, be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe.” (Verse 17) The Prophet never entertained any doubt about the truthfulness of the revelations he was receiving. How could he have doubted when he had taken his stand on clear evidence from his Lord? However, this divine instruction, coming immediately after all the pointers and evidence made in this verse, suggests that the Prophet was concerned that his call had not made any real headway in Makkah and that it faced determined opposition from many quarters.

Bu nedenle, kendisinin ve küçük takipçi grubunun bazı güvence almaya ihtiyacı vardı. Bu güvence, burada Merhametli olan Allah'tan değil, Rahman olan Tanrı'dan verilmektedir.

He therefore needed some reassurance, as did the small group of his followers. Such reassurance is granted here by God, the Merciful.

İslami dirilişin savunucuları nerede olurlarsa olsunlar benzer bir durumla karşı karşıyadır. Her türlü reddedilme, düşmanlık, alay, zulüm ve hem fiziksel hem de manevi baskıyla yüzleşmek zorundadırlar. Yerel ve uluslararası tüm cahiliyye güçleri onlara karşı seferber edilmiştir. En korkunç ve kötücül baskı biçimlerine maruz bırakılırlar. Buna karşılık, bu tür zulmü uygulayanlar kahraman gibi karşılanır. Bugünkü zorlukları içinde İslam'ın savunucuları, bu ayeti, içerdiği ve ima ettiği her şeyle birlikte tam olarak anlamaları konusunda iyi bir öğüt alacaklardır. Onlar, Allah'ın uygun teyidinin sağladığı güvenceye acilen ihtiyaç duymaktadırlar: "Sakın ondan şüphe etme; o, Rabbinden gelen gerçektir, ama insanların çoğu inanmazlar." (Ayet 17)

The advocates of Islamic revival face a similar situation wherever they happen to be. They have to confront all sorts of rejection, hostility, ridicule, persecution as well as physical and moral repression. All forces of jāhiliyyah, local and international, are marshalled against them. They are subjected to the most ghastly and wicked forms of repression. Conversely, those who conduct such persecution are treated as heroes. In their present difficulty, the advocates of Islam will be well advised to understand this verse fully, with all that it states and implies. They are in urgent need of the reassurance provided by God’s appropriate affirmation: “Be not in doubt concerning it; it is the truth from your Lord, even though most people do not believe.” (Verse 17)

Herhangi bir yalanı uydurmak, hakikate ve ilgili kişiye karşı korkunç bir suçtur. Peki yalanlar Allah'a karşı uydurulduğunda bu suç ne kadar daha korkunç hale gelir? Bu durumda suçlular "Rableri huzurunda sunulacaklar ve şahitler: 'İşte bunlar Rablerine karşı yalan söyleyenlerdir' diyecekler." (Ayet 18). Bu, suçlarının ilan edildiği ve rezil edildikleri bir sahnedir. Tek tek işaret edilirler ve herkes, yalanlarının 'Rablerine karşı' olduğunu öğrenir. Sahne bir iftira havası taşır ve bunu uygun bir lanet izler: "Allah'ın laneti zalimlerin üzerinedir." (Ayet 18)

To invent any lie is to commit a terrible crime against truth and against the person concerned. How much more terrible the crime becomes then when the lies are fabricated against God? The culprits then “shall be brought before their Lord, and witnesses shall say: ‘These are they who lied against their Lord.’” (Verse 18) It is a scene where their crime is publicized and they are disgraced. They are singularly pointed out and everyone is made aware that their lies were ‘against their Lord’. The scene carries an air of defamation, and is followed by a suitably appropriate curse: “God’s curse is on the wrongdoers.” (Verse 18)

Bu lanet, şahitler tarafından, yani melekler, peygamberler ve müminler tarafından ya da muhtemelen bütün insanlık tarafından okunur. Böylece, hesaba çekilecekleri o geniş sahnede onları bir rezillik beklemektedir. Ya da belki bu, onların durumunda Allah'ın nihai kararıdır; herkesin önünde katlanmak zorunda bırakıldıkları aşağılanma ve rezillikle birlikte. Bu durumda bu ifade bir beddua olarak değil, bir gerçeğin beyanı olarak okunmalıdır: "Allah'ın lanneti zalimlerin üzerinedir." Zalimler, Allah'a ortak koşanlar ve başkalarını Allah'ın yolundan alıkoymak için Allah hakkında yalan uyduranlardır.

This curse is invoked by the witnesses, who are the angels, the messengers and the believers, or probably, all mankind. Thus, humiliation awaits them on that vast stage where they are brought to account. Or, perhaps, it is God’s final decision in their case along with the humiliation and the disgrace which they are made to endure in front of all people. In this case it should be read not as an invocation, but as a statement of fact: “God’s curse is on the wrongdoers.” The wrongdoers are those who associate partners with God and who fabricate lies against Him in order to debar others from His path.

"Ve onu eğri göstermek isterler." (Ayet 19) Onlar dürüst ve samimi davranmak istemezler. Düz bir biçimde hareket etmekten hoşlanmazlar. Eğrilik ve kurnazlık yolunu tercih ederler. Buradaki "onu" zamiri ya Allah'ın yoluna ya da genel olarak hayata işaret eder. Onların gerçek durumu vurgulanır, çünkü onlar "ahiret hayatını inkar edenlerdir." Buradaki Arapça ifade çok daha kuvvetlidir; böylece suçlarının büyüklüğü keskin bir biçimde ortaya konur.