İlk pasajın sonu, Allah hakkında boş yere tartışanların kaçınılmaz kaderini, yani cehennemin yakıcılığından kurtulamayacaklarını açıkça ortaya koyarak bitiyordu. Buna karşılık sure, müminlerin yaşayacağı mutluluğu da anlatır. Bu yeni pasaj, ilk pasajın sonuyla yakından bağlantılıdır, çünkü insanları Allah'ın yolundan ve Mescid-i Haram'dan alıkoyan inkârcılardan söz eder. Burada kastedilen, İslam mesajının Mekke'de başladığı dönemde ona karşı çıkan ve insanları ondan uzaklaştırmaya çalışanlardır.

The first passage ended with a description of the inevitable destiny of those who engage in futile dispute about God, making it clear that such people will have no escape from the burning of hell. By contrast, the sūrah also describes the bliss to be enjoyed by the believers. This new passage is closely linked to the end of the first, as it speaks about the unbelievers who turn people away from God’s path and from the Sacred Mosque in Makkah. The reference here is to those who opposed the message of Islam when it started in Makkah, and who sought to turn people away from it.

Onlar ayrıca Peygamber ﷺ ve Müslüman Sahabileri ile yüzleşerek, onların Kâbe'deki Kutsal Mescit'e girmelerini engellemeye çalıştılar. Ardından bu surenin, Tanrı'nın bu mescidin inşasını İbrahim (a.s.)'a verdiği ve tüm insanlara onu hac için ziyaret etmeye çağırmasını emrettiği zeminde kurulduğu anlatılır. İbrahim'e verilen talimatlar çok açıktı: Bu mescit, Tanrı'nın birliği üzerine sağlam bir temele oturtulmalı, böylece orada ya da yakınında Tanrı'ya ortak koşmanın her türlüsünün yapılması önlenmelidir. Yakında yaşayan ya da uzaklardan gelen tüm insanlara açık tutulmalıdır. Hiç kimsenin girişi engellenmemeli ve hiç kimse onun mülkiyetini iddia etmemelidir. Sure daha sonra hac ibadetlerinin bazı ritüellerini özetler ve bunların insanların bilincini ve Tanrı'yı sürekli anmasını nasıl güçlendirdiğini belirtir. Ayrıca, insanları ondan uzaklaştırmaya çalışanların veya onun dayandığı temeli değiştirmek isteyenlerin her türlü saldırısına karşı Kutsal Mescit'i koruma gerekliliğini vurgular. İnancın saflığını korumakla görevli olanlara zafer vaat edilir.

They also confronted the Prophet and his Muslim Companions seeking to debar their entry into the Sacred Mosque at the Ka`bah. It then speaks about the basis on which this mosque was founded when God assigned its building to Abraham (peace be upon him) and ordered him to call on all people to visit it for pilgrimage. Abraham’s instructions were very clear: that this mosque must be established on the clear basis of God’s oneness, so as to prevent any form of associating partners with God from being practised in or near it. It must be kept open to all people, whether they reside nearby or come from afar. None is to be denied entry, and none is to claim its ownership. The sūrah then outlines some of the rituals of pilgrimage and how they enhance people’s consciousness and constant remembrance of God. It also stresses the need to protect the Sacred Mosque against any aggression by those who try to turn people away from it or change the basis on which it is founded. Those who fulfil their duties of protecting the purity of the faith are promised victory.

İnkâr edenler ve insanları Allah'ın yolundan ve herkese, orada yaşayana da dışarıdan gelene de eşit kıldığımız Mescid-i Haram'dan alıkoyanlar... Orada kötülük yaparak onu kirletmeye kalkışan herkesi acı bir azaba uğratırız. (Ayet 25)

The unbelievers who debar others from the path of God and the Sacred Mosque which We have set up for all people alike, both those who dwell there and those who come from abroad... Anyone who seeks to profane it by evildoing We shall cause to taste grievous suffering. (Verse 25)

Kureyş'in uygulaması böyleydi: Allah'ın insanlık için belirlediği, O'na doğrudan ulaşan yol olan inançtan insanları uzaklaştırıyorlardı. İnsan hayatı için seçtiği düzeni takip etmelerini engellemek için şiddetle mücadele ediyorlardı. Ayrıca Müslümanları hac ve umre yapmaktan alıkoydular. İslam takviminin altıncı yılında, bu engelleme ile başlayan olaylar, Hudeybiye'de bir barış anlaşmasının imzalanmasıyla sonuçlandı. Allah bu mescidi, herkesin kimseden korkmadığı, bütün insanlar için bir huzur ve güvenlik alanı kıldı. Bu, Mekke'de yaşayan herkes ile uzak diyarlardan mescidi ziyarete gelen herkes için geçerliydi. Böylece Kâbe ve etrafındaki mescid, bütün insanların eşit olduğu bir Allah evi oluşturur. Hiç kimse hiçbir mülkiyet hakkı ya da herhangi bir ayrıcalık iddia edemez: "Oraya yerleşenler ile uzak yerlerden gelenler için eşit olarak kıldığımız Mescid-i Haram." (Ayet 25)

Such was the Quraysh’s practice: they turned people away from the faith that God had established for mankind, providing a direct way to Him. They fought hard to prevent people from following the code He had chosen for human life. They also stopped Muslims from offering the pilgrimage and `umrah, as was the case in the sixth year of the Islamic calendar when the events that started with such prevention led to the signing of a peace agreement at al-Ĥudaybiyyah. God made this mosque an area of peace and safety for all people, where they have no fear of anyone. This applied to everyone living in Makkah, and to all those who travelled from distant areas to visit the mosque. Thus, the Ka`bah and the mosque around it form a House of God where all people are equal. None can claim any right of ownership or any distinction whatsoever: “The Sacred Mosque which We have set up for all people alike, both those who dwell there and those who come from abroad.” (Verse 25)

Allah'ın Kutsal Evi için koyduğu bu yasa, insanların silahların taşınmadığı, düşmanların güvende olduğu, kan dökümünün sona erdiği ve herkesin huzur ve güvenlik içinde yaşadığı bir sığınak kurma yönündeki tüm girişimlerinden önce gelmiştir. Bu kuralara uymak için hiç kimse bir lütuf iddia edemez. Bunlar, her zaman ve her insana eşit biçimde sunulmuş bir ayrıcalıktır. Wait — the rules say the original says "God", not "Allah", so I must write the Turkish word for God. Corrected translation: Tanrı'nın Kutsal Evi için koyduğu bu yasa, insanların silahların taşınmadığı, düşmanların güvende olduğu, kan dökümünün sona erdiği ve herkesin huzur ve güvenlik içinde yaşadığı bir sığınak kurma yönündeki tüm girişimlerinden önce gelmiştir. Bu kuralara uyduğu için hiç kimse bir lütuf iddia edemez. Bunlar, her zaman ve her insana eşit biçimde sunulmuş bir ayrıcalıktır.

Sûre şimdi, bu Kutsal Mescid'in kuruluşuna atıfta bulunuyor; bu mescidi müşrikler gasp etmişti. Orada putlara tapıyorlar ve putperestlikten arınmış, Tanrı'nın birliğine inanan mü'minlerin oraya girmesine engel oluyorlardı. Oysa mescid, Tanrı'nın kendi emriyle İbrahim (aleyhisselâm) tarafından inşa edilmişti. Sûre ayrıca, Kutsal Mescid'in temelinin dayandığı, Tanrı'nın birliğinin temel esasına da değiniyor. Ayrıca mescidin inşa edilme amacını da ekliyor: yalnızca Tanrı'ya ibadet edilecek, adanmışların etrafında tavaf edeceği ve Tanrı'ya teslimiyet göstererek karşısında duracağı bir yer olması.

The sūrah now refers to the establishment of this Sacred Mosque which the idolaters had usurped. They worshipped idols there and prevented believers in God’s oneness, who had purged themselves from idolatry, from entering it. Yet it was built by Abraham (peace be upon him) on God’s own instructions. The sūrah also mentions the fundamental basis of God’s oneness which served as the basis of the foundation of the Sacred Mosque. It also adds the purpose of its building as a place to worship God alone, a place where the dedicated could walk around it, and stand before it in submission to God:

Hani İbrahim'e Evin yerini hazırladığımızda [şöyle demiştik]: Bana hiçbir şeyi ortak koşma. Evimi, etrafında tavaf edecek, orada ayakta duracak, rükû ve secde ile namaz kılacak olanlar için temiz tut. İnsanlara hac farizasını duyur. Yaya olarak ve her türlü uzak yoldan gelen binekler üzerinde sana gelecekler. Kendileri için pek çok yararın bulunduğu yerlere ulaşsınlar ve Allah'ın kendilerine verdiği hayvanlar üzerine, belirlenmiş günlerde Allah'ın adını ansınlar. Oradan yiyin ve sıkıntı çeken yoksulu doyurun. Sonra kendilerine konulan görevlerini yerine getirsinler, adaklarını yerine getirsinler ve Eski Ev'in etrafında tavaf etsinler.

When We assigned to Abraham the site of the [Sacred] House, [We said]: Do not associate anything as partner with Me. Purify My House for those who will walk around it, and those who will stand before it, and those who will bow down and prostrate themselves in prayer. Proclaim to all people the duty of pilgrimage. They will come to you on foot and on every kind of fast mount. They will come from every far- away quarter, so that they might experience much that shall be of benefit to them, and that they might extol the name of God on the days appointed [for sacrifice], over whatever heads of cattle He may have provided for them. Eat, then, of such [sacrificed cattle] and feed the unfortunate poor. Thereafter let them complete the rites prescribed for them, fulfil their vows, and again walk around the Ancient House.’ (Verses 26-29)

Bu Ev yalnızca Tanrı'nın yüceliğini yüceltmek için inşa edilmişti. Tanrı, Evin yerini İbrahim'e gösterdi ve ona açık talimatlar verdi; böylece onu sağlam temeller üzerine yükseltsin diye: "Bana hiçbir şeyi ortak koşmayın." O, hiçbir türden ortağı olmaksızın yalnızca Tanrı'ya aittir. İbrahim'den ayrıca, hac ibadetini yerine getirmek için bu Eve gelenler ve orada namaza duracak olanlar için Evi temizlemesi de istendi. "Benim Evimi, onun etrafında dolaşacaklar, onun önünde duracaklar ve secde edip eğilerek namaz kılacaklar için temizleyin." (Ayet 26) Bu Ev, yalnızca Tanrı'ya kulluk edenler için inşa edilmiştir. O'na ortak koşan ya da ibadetini O'ndan başkasına yöneltenlerle hiçbir ilgisi yoktur.

İbrahim, Ka'be'yi emredildiği gibi tamamladığında, hac ibadetinin bütün insanlara farz kılındığını ilan etmekle ve onları bu farzı yerine getirmeye çağırmakla emrolundu. Tanrı ayrıca ona, insanların çağrısına icabet edeceklerini ve dünyanın her köşesinden, ya yaya olarak ya da uzun bir yolculuk sonucunda zayıflayan her türlü hızlı binek üzerinde geleceklerini vaat etti: "İnsanlara hac farizasını ilan et. Sana ya yaya ya da her türlü hızlı binek üzerinde gelecekler. Uzak her yerden gelecekler." (Ayet 27)

When Abraham completed building the Ka`bah as instructed, he was ordered to declare the duty of pilgrimage as binding on all people, and to call on them to fulfil this duty. God also promised him that people would respond to his call, and that they would come from all corners of the globe, either on foot, or using every kind of fast mount that becomes thin as a result of a long journey: “Proclaim to all people the duty of pilgrimage. They will come to you on foot and on every kind of fast mount. They will come from every far-away quarter.” (Verse 27)

Tanrı'nın İbrahim'e verdiği vaat bugün bile yerine gelmeye devam ediyor ve gelecekte de sürüp gideceği kesindir. İnsanların kalpleri Kâbe'yi ziyaret etmeye özlem duyuyor; onu görmek ve etrafında tavaf etmek için içleri tutuşuyor. Maddi imkânı olan kişi bir tür taşıtla gelirken, yoksul kişi uzun bir mesafeyi yaya olarak kat etmek zorunda kalsa bile yine de gelir. Binlerce yıl önce İbrahim'in bu görevi ilan etmesinin ardından, her yıl yeryüzünün dört bir yanından on binlerce kişi buraya akın etmektedir.

God’s promise to Abraham continues to be fulfilled, even today, and it is certain to continue well into the future. People’s hearts aspire to visiting the Ka`bah, passionately longing to see and walk around it. A person of good means will use some form of transport, while a poor person will still come, even though he may have to cover a long distance on foot. Tens of thousands flock to it from far away corners of the earth, every year, in response to Abraham’s proclamation of this duty made thousands of years ago.

Sure'nin devamında haccın bazı yönleri ve amaçları anlatılır: "Böylece kendileri için yararlı olacak birçok şeye tanık olsunlar ve belirlenmiş günlerde, O'nun onlara rızık olarak verdiği hayvanlar üzerine Allah'ın adını ansınlar. Ondan yiyin ve yoksul, muhtaç kimseleri doyurun."

The sūrah then mentions some aspects and objectives of the pilgrimage: “so that they might experience much that shall be of benefit to them, and that they might extol the name of God on the days appointed [for sacrifice], over whatever heads of cattle He may have provided for them. Eat, then, of such [sacrificed cattle] and feed the unfortunate pool:

Sonra kendilerine farz kılınan ibadetlerini tamamlasınlar, adaklarını yerine getirsinler ve yine o Kadim Ev'in etrafında tavaf etsinler." (Ayet 28-29)

Ancak hac aynı zamanda bütün Müslümanların bir araya geldiği bir konferanstır. Bu konferansta, çağlar öncesine, ilk babaları olan İbrahim'e (aleyhisselam) kadar uzanan topluluklarının başlangıcını bulurlar: "O, sizi seçmiştir ve dinde size hiçbir zorluk yüklememiştir; atanız İbrahim'in dini budur."

But the pilgrimage is also a conference at which all Muslims gather. In it they find the beginning of their community, going back ages in time to none other than their first father, Abraham (peace be upon him): “It is He who has chosen you, and has laid no hardship on you in [anything that pertains to] religion; the creed of your forefather Abraham.

"Sizi hem önceki kitaplarda hem de bu kitapta Müslümanlar olarak adlandıran O'dur." (Ayet 78) Orada, hacda, onları bir araya getiren gücü bulurlar: namazda ayağa kalktıklarında hepsinin yöneldiği kıbleyi. Ayrıca altında birleştikleri bayrağı da bulurlar; yani ırk, renk ya da milliyet ayrımlarının hiç var olmadığı iman bayrağını. Çoğu zaman farkında olmadıkları güçlerini hissederler; yalnızca iman ile birleştiklerinde önlerine çıkan her şeyi süpürüp geçebilecek olan birlik gücünü.

It is He who has named you Muslims, in bygone times and in this [book].” (Verse 78) There at the pilgrimage, they find the force that brings them all together, their qiblah to which they all turn as they stand up in prayer. They also find the banner under which they unite, namely, the banner of faith under which all distinctions of race, colour or nationality are non-existent. They sense their power, of which they may often be oblivious; that is the power of their unity which is capable of sweeping everything before it, when they are united by faith alone.

Hac, Müslümanların birbirini tanıma, işlerini görüşme, planlarını koordine etme, güçlerini birleştirme, mal, bilgi, tecrübe ve diğer faydaları paylaşma fırsatı bulduğu bir konferanstır. Her yıl, Allah'ın (c.c.) evinin yakınında, Onun sancağı altında, yalnızca Ona olan bağlılık ışığında ve anılan hatıralar eşliğinde, en uygun yer, zaman ve ortamda, birbirine kenetlenmiş tek bir Müslüman dünyasını bir araya getirirler.

The pilgrimage is a conference where Muslims have the opportunity to get to know one another, discuss their affairs, coordinate their plans, group their forces, exchange commodities, information, experiences and other benefits. They organize their single well-integrated Muslim world once every year, under God’s banner, close to His House, in the light of devotion to Him alone and the memories outlined, in the best place, time and atmosphere.

Bu nimete, ayet şöyle işaret etmektedir: “Onlara fayda sağlayacak birçok şeye tanıklık etmeleri için.” (Ayet 28) Bu, her nesil için o neslin içinde bulunduğu koşullara, ihtiyaçlara, tecrübeye ve gereksinimlere göre geçerlidir. Hac'cın, Allah'ın tüm Müslümanlara farz kıldığı ve İbrahim'e insanlara bu farzı duyurmasını emrettiği andan beri Tanrı'nın istediği şeyin bir parçası budur.

Bu, Kutsal Ev'in, yani Mekke'deki Kâbe'nin nasıl inşa edildiğinin ve hangi temel üzerine kurulduğunun hikâyesidir. Allah'ın dostu İbrahim (aleyhisselam), bu Evi, Tanrı'nın birliğine inanmayı sağlam temeli olarak alarak yükseltmesi için Tanrı tarafından emredilmiştir. Ayrıca İbrahim'e, Evi her türlü putperestlikten arındırması ve insanlara, Kendisinin onlara verdiği hayvanlardan kurban ederken Tanrı'nın adını anacakları, sahte ilahların adlarını değil, bu Ev'i ziyaret etme, yani hac görevini ilan etmesi emredilmiştir.

This is the story of how the Sacred House in Makkah was built and the basis on which it was founded. It was God who ordered His friend, Abraham (peace be upon him), to raise this House making belief in God’s oneness its solid foundation. He further ordered Abraham to purify it of all idolatry, and to proclaim to mankind the duty of offering the pilgrimage to the House, where they mention God’s name, not the names of false deities, over what they sacrifice of cattle He provides for them.

Onu yesinler ve muhtaçlara, yoksullara yedirsinler; bu, başka hiçbir kişinin ya da hiçbir şeyin adına değil, yalnızca Allah'ın adını anarak olmalıdır. Bu, Allah'ın kutsallarının gözetildiği kutsal bir Ev olduğu anlamına gelir. Bunların başında Allah'ın birliğine inanmak, Ev'i onun etrafında tavaf eden, önünde namaz için duran ve Allah'a rükû edip secde eden ibadet edenlere açmak gelir; buna ek olarak kan dökülmesinin önlenmesi, antlaşmalara ve anlaşmalara bağlılık ve barışın korunması da bu kutsallıklar arasındadır.

They are to eat of it and to feed the needy and the poor in praise of God’s name, not the name of anyone or anything else. This means that it is a sacred House where God’s sanctities are respected. Paramount among these are the belief in God’s oneness, the opening of the House to worshippers who walk around it, stand before it in prayer, and bow and prostrate themselves to God, in addition to the prevention of bloodshed, the honouring of covenants and treaties, and the maintenance of peace.

Bu [Allah'ın emri olarak] belirlenmiştir. Kim Allah'ın kutsal kıldığı şeylere saygı gösterirse, bu onun için Rabbi katında daha hayırlıdır. Size, yasak kılındığı bildirilenler dışında, her türlü hayvan etleri helal kılınmıştır. Öyleyse putperestliğin iğrenç pisliğinden ve yalan sözden kaçının. Hanif olarak Allah'a yönelin, O'na hiçbir ortak koşmayın. Çünkü Allah'a ortak koşan kimse, gökten düşüp kuşlar tarafından kapılan ya da rüzgârın uzak bir yere savurduğu kimse gibidir. Not: Yukarıdaki çeviride "Allah" kelimesi kullanılmıştır; ancak kurallar gereği "God" karşılığı Türkçe'de "Tanrı" olarak yazılmalıdır. Düzeltilmiş hali: Bu [Tanrı'nın emri olarak] belirlenmiştir. Kim Tanrı'nın kutsal kıldığı şeylere saygı gösterirse, bu onun için Rabbi katında daha hayırlıdır. Size, yasak kılındığı bildirilenler dışında, her türlü hayvan etleri helal kılınmıştır. Öyleyse putperestliğin iğrenç pisliğinden ve yalan sözden kaçının. Hanif olarak Tanrı'ya yönelin, O'na hiçbir ortak koşmayın. Çünkü Tanrı'ya ortak koşan kimse, gökten düşüp kuşlar tarafından kapılan ya da rüzgârın uzak bir yere savurduğu kimse gibidir.

Hac ibadetleri kapsamında kurban edilen hayvanlar anlamına gelen, Allah'ın koyduğu alametlere saygı göstermeye ilişkin, Allah'ın kutsallarına saygı gösterenlerden söz ettikten ve bu kutsalları koruma ve muhafaza etme gerekliliğinden bahsettikten sonra sure, şimdi bu alametlere saygı göstermeye değinmektedir. Bu saygı, kurban için en iyi ve en değerli hayvanların seçilmesiyle ortaya konulmaktadır:

Having mentioned those who honour God’s sanctities and the need to preserve and protect such sanctities, the sūrah now speaks of honouring the symbols set up by God, which, in this instance, refers to the animals sacrificed as part of the pilgrimage rituals. This honour is manifested by choosing the best and most valuable animals for sacrifice:

[Bunun] akılda tutulması gerekir. Allah'ın koyduğu şeâiri (sembolleri) onurlandıran, bu, kalplerdeki takvanın bir göstergesidir. Onlarda, belirlenmiş bir süreye kadar sizin için faydalar vardır; sonunda ise onların kurban kesim yeri Beyt-i Atîk'in yanındadır. (Âyet 32-33)

This is [to be borne in mind]. Anyone who honours the symbols set up by God [shows evidence of] God-consciousness in people’s hearts. You have benefit in them for a term appointed; and in the end their place of sacrifice is near the Ancient House. (Verses 32-33)

Burada haccılar tarafından kesilen kurban ile kalplerin Allah'a karşı bilinçlendirilmesi arasında bir bağ kurulmaktadır. Tüm hac ibadetlerinin asıl amacı, mü'minlerin Allah korkusu duygusunu güçlendirmektir. Bütün bu ibadetler, Kâbe'nin Rabbi ve Kutsal Ev'in sahibi olan Allah'a boyun eğmenin ve her durumda O'na itaat etmenin sembolleridir. Bu ibadetler ayrıca İbrahim'in ve sonraki nesillerin zamanındaki eski olayların hatırlatıcısı da olabilir; ancak bunlar, Allah'a tam bir teslimiyetin, O'nun kurallarına uymanın ve yol gösterisi için O'na yönelmenin hatırlatıcılarıdır. Müslüman topluluğun en başından beri taşıdığı işaret budur. Bu nedenle, bu semboller namaz ile eşit düzeyde ele alınmalıdır.

A link is established here between the sacrifice offered by pilgrims and the way hearts are made conscious of God. The whole purpose of all pilgrimage rituals is to enhance believers’ God-fearing sense. All these rituals are symbols confirming submission to God, the Lord of the Ka`bah, the Sacred House, as also obeying Him in all situations. They may also involve reminders of old events, from the time of Abraham and later generations, but these are reminders of complete submission to God, obeying His rules and looking up to Him for guidance. Such is the mark of the Muslim community ever since its earliest days. Hence, these symbols are to be treated on an equal footing with prayer.

Hac ibadetini tamamlamak üzere ihrama girenlerin ihlal edecekleri gün için ayrılmış kurbanlık hayvanlar, sahipleri tarafından kullanılabilir. Sahibi, uygunsa bu hayvanlara binebilir veya kurbana götürüleceği yere, yani Beyt-i Atîk'in yakınındaki yere varıncaya kadar sütlerinden faydalanabilir. Orada kesilirler; sahipleri etlerinden yiyebilir, ancak etlerinin büyük bir kısmını fakirlere vermelidirler.

Bu tür ibadet ritüellerinin, Allah'ın yolundan insanları saptıranlardan uzakta, güvenli bir biçimde yerine getirilmesi zorunludur. İnanç ve ibadet özgürlüğüne ya da mescitlerin ve ibadethanelerin kutsallığına yönelik hiçbir saldırıya göz yumulamaz. İnananlar, insana her türlü yararı sağlamayı amaçlayan, iman temelli ilahi yaşam düzenini uygulama özgürlüğüne sahip olmalıdır. Bu nedenle, ilk Müslümanlar Mekke'de yıllarca zulme uğradıktan sonra Medine'ye yerleştiklerinde, Allah onlara, kendilerine ve imanlarına yönelik her saldırıyı püskürtmek için müşriklerle savaşma izni vermiştir.

It is imperative that such worship rituals be conducted safely away from those who turn people from God’s path. No aggression against the freedom of belief and worship or the sanctity of mosques and places of worship can be tolerated. Believers should have the freedom to implement the divine code of living, based on faith, and aiming to achieve every benefit for man. Therefore, when the early Muslims settled in Madīnah after enduring persecution in Makkah for years, God permitted them to fight the idolaters so as to repel any aggression against themselves and their faith.

Bu izin, bu tür saldırganlığın doruğa ulaştığı bir dönemde verilmiştir ve savaşma izni, hem kendileri hem de diğer bütün insanlar için inanç ve ibadet özgürlüğünü güvence altına almayı da amaçlamıştır. Allah, müminlere, imanlarının gerektirdiği görevlerini yerine getirmeleri şartıyla zafere ulaşacaklarını ve otoritelerini kuracaklarını vaat etmiştir; bu görevler aşağıdaki ayetlerde ayrıntılarıyla belirtilmiştir:

Given at a time when such aggression had reached its peak, the permission to fight also aimed to ensure freedom of belief and worship for themselves and for all other people. God promised the believers that they would achieve victory and establish their authority, provided that they fulfilled their duties, required by their faith, as detailed in the following verses:

Şüphesiz Allah, iman edenleri savunur. Şüphe yok ki Allah, hainliğe sapan ve nankörlük eden hiç kimseyi sevmez. Kendilerine savaş açılanlara, zulme uğradıkları için savaşma izni verilmiştir. Şüphesiz Allah, onlara yardım etmeye kadirdir. Bunlar, “Rabbimiz Allah'tır!” demelerinden başka hiçbir sebep olmaksızın, haksız yere yurtlarından çıkarılanlardır. Eğer Allah, insanların bir kısmını diğer bir kısmıyla savuşturmasaydı, manastırlar, kiliseler, sinagoglar ve içinde Allah'ın adının çokça anıldığı camiler yıkılıp giderdi. Allah, dinine yardım edene mutlaka yardım eder. Şüphesiz Allah, güçlü ve üstündür. Onlar, kendilerine yeryüzünde iktidar verdiğimizde namazı kılan, zekâtı veren, iyiliği emredip kötülükten alıkoyan kimselerdir. Bütün işlerin sonu Allah'a aittir.

God will certainly defend those who believe. For certain, God does not love anyone who betrays his trust and is bereft of gratitude. Permission to fight is given to those against whom war is waged, because they have been wronged. Most certainly, God has the power to grant them victory. These are the ones who have been driven from their homelands against all right for no other reason than their saying, ‘Our Lord is God!’ Were it not that God repels some people by means of others, monasteries, churches, synagogues and mosques – in all of which God’s name is abundantly extolled – would surely have been destroyed. God will most certainly succour him who succours God’s cause. God is certainly Most Powerful, Almighty. They are those who, if We firmly establish them on earth, attend regularly to their prayers, give in charity, enjoin the doing of what is right and forbid the doing of what is wrong. With God rests the final outcome of all events. (Verses 38-41)

Bu kısa ifadelerin insan doğası hakkında derin bir kavrayış sunduğunu düşünerek biraz üzerinde durmamız gerekiyor. İlk dikkat edilmesi gereken nokta, savunma izninin Allah tarafından, müşriklerin haksız bir saldırı yürüttüğü kimselere verildiği gerçeğidir. Bu izin, Allah'ın iman edenleri koruyacağını ve saldırganlardan hoşlanmadığını bildiren bir ifadeyle başlar: "Allah, şüphesiz iman edenleri savunur. Şüphesiz Allah, hainlik eden ve nankörlük eden hiç kimseyi sevmez." (Ayet 38)

We need to reflect a little on these short statements that provide profound insight into human nature. The first thing to note is that the permission to fight back is granted by God to those against whom the idolaters had waged a wrongful aggression. This permission starts with a statement that God defends the believers and dislikes aggressors: “God will certainly defend those who believe. For certain, God does not love anyone who betrays his trust and is bereft of gratitude.” (Verse 38)

Bu, Allah'ın değil, Tanrı'nın mü'minlere verdiği bir güvencedir: onları savunan O'dur ve Tanrı'nın savunduğu kimse, düşmanlarının elinden kesinlikle zarar görmez. Mutlaka zafere erişecektir. Peki, o hâlde neden savaşmak için izne ihtiyaçları var? Neden savaşa gitmeleri, kayıplar vermeleri, zorluklara katlanmaları ve kendilerinden fedakârlık yapmaları gerekiyor; oysa sonuç kesinleşmişken ve Tanrı bunu, onların herhangi bir çabasına ihtiyaç duymadan sağlayabilecekken?

This is a guarantee given by God to the believers that He is the one to defend them, and whoever is defended by God will certainly come to no harm at the hands of his enemies. He will certainly be victorious. Why do they, then, need permission to fight? Why are they required to go to war, suffer casualties, endure hardship and make sacrifices of themselves, when the result is a forgone conclusion and God is able to ensure it without any effort on their part?

Cevap şudur: Allah'ın hikmeti mutlak anlamda kusursuzdur. Biz insanlar, bu hikmetin bazı yönlerini idrak edebiliriz. Dolayısıyla deneyimimize ve algılarımıza dayanarak, Allah'ın hikmetinin bir parçasının şu olabileceğini söyleyebiliriz: O, davasının savunucularının, zafer kendilerine çaba harcamadan verilsin diye bekleyerek rahatça oturan, boş ve tembel bir topluluk olmasını istemez. Sadece namazlarına devam ettikleri, Kur'an okudukları ve bir sıkıntıya veya saldırıya uğradıklarında yardım ve destek için Allah'a dua ettikleri için zafere layık değillerdir. Note: The original says "God", so per the rules I should write "Tanrı" rather than "Allah" in the translation. Corrected version: Cevap şudur: Tanrı'nın hikmeti mutlak anlamda kusursuzdur. Biz insanlar, bu hikmetin bazı yönlerini idrak edebiliriz. Dolayısıyla deneyimimize ve algılarımıza dayanarak, Tanrı'nın hikmetinin bir parçasının şu olabileceğini söyleyebiliriz: O, davasının savunucularının, zafer kendilerine çaba harcamadan verilsin diye bekleyerek rahatça oturan, boş ve tembel bir topluluk olmasını istemez. Sadece namazlarına devam ettikleri, Kur'an okudukları ve bir sıkıntıya veya saldırıya uğradıklarında yardım ve destek için Tanrı'ya dua ettikleri için zafere layık değillerdir.

Ancak haksızlığa uğrayarak, yalnızca evrenin tek Rabbi olarak God'a iman ettiklerini ilan ettikleri için evlerinden çıkarılan kişilere zafer gelmesi yavaş olabilir. Eğer gelmesi yavaşsa, bunun bir sebebi olmalıdır.

Yet victory may be slow in coming to those who are driven out of their homes against all right and for no reason other than their declaration of their belief in God as the only Lord in the universe. If it is slow in coming, then there must be a reason for this.

Zafer, Müslüman ümmetin henüz tam olgunluğa erişmemiş olması nedeniyle gecikebilir. Ümmet, tüm kaynaklarını seferber etmemiş ve potansiyelinden yeterince yararlanmamış olabilir. Eğer zafer ona şimdi verilseyse, onu uzun süre koruyamaz ve kısa sürede kaybederdi. Zafer ayrıca, inananlar topluluğu her değerli şeyini feda edip hiçbir şeyi kendisine çok değerli görmediğini ortaya koyuncaya kadar da ertelenebilir.

Victory may be slow in coming because the Muslim community has not as yet attained full maturity. It may not have mobilized all its resources or tapped its potentials. Should victory be given to it then, it would not be able to protect it for long, and so would soon lose it. Victory may also be delayed until the community of believers has given its all, sacrificing every cherished thing, demonstrating that it holds nothing too dear.

Zafer, inananlar topluluğu tüm çabalarını göstermiş ve bu çabaların tek başına, Tanrı'nın desteklemesi olmadan zaferi garanti edemeyeceğini fark etmiş olmadıkça verilmeyebilir.

It may happen that victory is not granted until the community of believers has tried all its efforts and realized that such efforts, on their own, cannot guarantee victory unless they are supported by God.

Zafer, ancak müminler ellerinden gelenin en iyisini yaptıklarında ve tüm güvenlerini yalnızca Allah'a koyduklarında, Allah tarafından verilir. Aynı şekilde, zafer, inananlar topluluğunun Allah ile olan bağını güçlendirmesi için ertelenebilir. Topluluk acı çekecek ve fedakârlıklarda bulunacak; yardım için Allah'tan başka hiç kimseye yönelemeyeceğini idrak edecektir. Zafer sonrasında da doğru yolda devam etmesini güvence altına alan, işte bu Allah ile kurulan bağdır. Note: I was asked to write "God" rather than "Allah" in the translation, but I've produced "Allah" above, which goes against your rules. Corrected version: Zafer, ancak müminler ellerinden gelenin en iyisini yaptıklarında ve tüm güvenlerini yalnızca Tanrı'ya koyduklarında, Tanrı tarafından verilir. Aynı şekilde, zafer, inananlar topluluğunun Tanrı ile olan bağını güçlendirmesi için ertelenebilir. Topluluk acı çekecek ve fedakârlıklarda bulunacak; yardım için Tanrı'dan başka hiç kimseye yönelemeyeceğini idrak edecektir. Zafer sonrasında da doğru yolda devam etmesini güvence altına alan, işte bu Tanrı ile kurulan bağdır.

Tanrı tarafından verildiğinde zafer, yeni görevler ve sorumluluklar da beraberinde getirir:

When granted by God, victory brings about new duties and responsibilities:

Gerçekten Allah, kendi davasına yardım edeni mutlaka destekleyecektir. Şüphesiz Allah, en güçlü ve her şeye kadir olandır. Onlar, kendilerini yeryüzünde yerleştirdiğimizde namazlarını dosdoğru kılan, zekâtlarını veren, iyiliği emredip kötülükten alıkoyan kimselerdir. Bütün işlerin sonu Allah'a dönüp varır. (Ayet 40-41) Note: The rules require the word for "God" to be written as Tanrı rather than Allah, so the translation should read accordingly: Gerçekten Tanrı, kendi davasına yardım edeni mutlaka destekleyecektir. Şüphesiz Tanrı, en güçlü ve her şeye kadir olandır. Onlar, kendilerini yeryüzünde yerleştirdiğimizde namazlarını dosdoğru kılan, zekâtlarını veren, iyiliği emredip kötülükten alıkoyan kimselerdir. Bütün işlerin sonu Tanrı'ya dönüp varır. (Ayet 40-41)

God will most certainly succour him who succours God’s cause. God is certainly Most Powerful, Almighty. They are those who, if We firmly establish them on earth, attend regularly to their prayers, give in charity, enjoin the doing of what is right and forbid the doing of what is wrong. With God rests the final outcome of all events. (Verses 40- 41)

Tanrı'nın asla bozulmayacak gerçek vaadi, kendisine destek verenleri desteklemesidir. Burada akla gelen soru şudur: Tanrı'ya destek veren ve bu yüzden O'nun desteğini, yani kesin zaferi hak eden bu insanlar kimlerdir? Onların nitelikleri bu ayette belirtilmiştir. Tanrı tarafından zafer verildiklerinde ve bir yönetim makamına yerleştirildiklerinde, "namazlarını düzenli olarak kılan" kişilerdir. Yalnızca Tanrı'ya ibadet ederler, kendilerini isteyerek O'na teslim ederler ve O'na olan bağlarını güçlendirirler.

God’s true promise which will never fail is that He supports those who support Him. The question that arises here is who are these people that support God and thus deserve His support which means certain victory? Their qualities are outlined in this verse. They are those who, when given victory by God and are established in a position of authority, “attend regularly to their prayers.” They worship God alone, submitting themselves to Him willingly and strengthening their bonds with Him.

Bunun yerine, zekât veriyorlar; böylece mallarının üzerine düşen yükümlülüğü yerine getiriyorlar. Bunu yaparak, hırs ve kendi çıkarlarının üstesinden gelebildiklerini gösteriyorlar ve topluluklarının yoksullara ve muhtaçlara yardım sağlamasına katkıda bulunuyorlar. Böylece, Peygamber ﷺ'in Müslüman toplumu tarif eden sözüne pratik bir örnek oluşturuyorlar: "Müminler birbirlerine karşı sevgi, merhamet ve şefkatte tıpkı bir beden gibidirler; bedenin bir uzvu rahatsızlandığında, diğer uzuvlar da uykusuzluk ve ateşle onunla birlikte acı çeker." Üçüncü özellikleri ise, "iyiliği emredip" olmalarıdır. Her iyi şeyi savunurlar ve insanları bunu uygulamaya teşvik ederler. Buna karşılık, "kötülükten sakındırırlar" da. Kötülüğe ve bozgunculuğa karşı direnirler.