Bu pasajda Davud'a kısa bir atıf ve hemen Musa kıssasının ardından gelen, Süleyman'a dair daha bütünlü bir anlatı yer alıyor. Üçü de İsrailoğulları'na gönderilmiş peygamberlerdir. Yine de bu kıssalar, Kur'an'ın tarifiyle açılan bir surede yer alır. Surenin ilerleyen bir ayetinde şöyle buyrulur: "Bu Kur'an, İsrailoğulları'na, ihtilaf ettikleri şeylerin çoğunu açıklar." (Ayet 76)

In this passage we have a short reference to David and a more complete account of Solomon, following immediately after the short episode of Moses. All three were prophets sent to the Children of Israel. Yet these stories occur in a sūrah that opens with a description of the Qur’ān. Later it says: “This Qur’ān explains to the Children of Israel most of that over which they disagree.” (Verse 76)

Bu rivayette belirtildiği üzere, Süleyman'ın kıssası Kur'an'ın başka hiçbir yerinde olmadığı kadar ayrıntılı anlatılır; ancak yalnızca bir olayı, yani hüdhüdle ve Sebe Kraliçesi ile yaptıklarını ele alır. Kıssanın başlangıcında Süleyman'ın, Allah'ın kendisine kuşların konuşmasını anlama yeteneğini verdiğini ve ona her şeyden verdiğini herkese açıkladığı aktarılır. Allah'ın kendisine bahşettiği bu açık lütuflar için şükrünü dile getirir. Ardından, insanlardan, cinlerden ve kuşlardan oluşan bir alayı teftiş ederken görürüz; sonra bir karıncanın, topluluğuna ezilmemeleri konusunda uyarıda bulunduğunu görürüz. Süleyman karıncanın sözlerini anlar ve yine Allah'a şükreder. Bu nimetlerin bir imtihan olduğunu fark eder ve bu imtihanda başarılı olması için Allah'a dua eder.

As related here, Solomon’s story provides far more details than anywhere else in the Qur’ān, but it concentrates only on one episode which relates what he did with the hoopoe and with the Queen of Sheba. A preamble to the story quotes Solomon as he declares to all people that God has granted him the ability to talk to birds and understand their speech, and He has further given him of all things. He expresses his thanks to God for such clear favours He has bestowed on him. We then see him inspecting a procession that included humans, jinn and birds, before we note a warning given by one ant to its community lest they be stamped upon. Solomon understands the ant’s discourse and again he expresses his gratitude to God. He realizes that such favours constitute a test, and he prays to God that he will be successful in this test.

Musa, Davud ve Süleyman kıssaları, belki de İsrailoğulları tarihinin en önemli kıssalarıdır. Bu kıssalar, surenin başında Kur'an hakkında söylediklerine iyi uyar; Kur'an da İsrailoğullarına anlaşmazlıklarının çoğunu açıklar. Ayrıca burada Süleyman hakkında verilen ayrıntılar, surenin konusuna özellikle uygundur. Bu, birkaç örnekte açıkça görülmektedir. Birincisi, bütün sure bilgiye büyük önem verir. Davud ve Süleyman hakkındaki ilk sözler şudur: "Davud'a ve Süleyman'a ilim verdik." (Ayet 15) Süleyman'ın hitabı, kuşların dilini bilmesine yapılan atıfla başlar: "Bize kuşların dili öğretildi." (Ayet 16) Kıssa ilerledikçe hüdhüd, yokluğunu şöyle mazur gösterir: "Sen'in bilmediğin bir şeyi öğrendim ve sana Sebe'den kesin bir haber getirdim." (Ayet 22) Ayrıca kraliçenin tahtını kısa sürede Süleyman'a getiren kişi, "Kitap'tan bir ilmi olan" kişidir. (Ayet 40)

Gerçekten, Davud'a ve Süleyman'a ilim verdik; ikisi de şöyle dedi: "Bizi inanan kullarının birçoğuna üstün kılan Allah'a hamd olsun." Note: the original says "God", so per the instructions the translation should use the Turkish word for God rather than "Allah". Corrected: Gerçekten, Davud'a ve Süleyman'a ilim verdik; ikisi de şöyle dedi: "Bizi inanan kullarının birçoğuna üstün kılan Tanrı'ya hamd olsun."

For sure, We granted knowledge to David and Solomon, and both of them said: All praise is due to God who has favoured us above many of His believing servants.

(Ayet 15)

(Verse 15)

Bu, hikâyeyi açan başlangıç işaretidir. Dâvûd ve Süleymân'a (ikisinin de üzerine selâm olsun) verilen en önemli lütfa işaret eder. Dâvûd'a verilen ilmin ayrıntıları başka sûrelerde anlatılmaktadır. Bunlar arasında onun, çevresindeki evrenin de yankılandığı güzel ve büyüleyici Zebûr okuyuşu yer alır. Sesinin tatlılığı, Rabbine yalvarırken gösterdiği samimiyet ve derin duygu nedeniyle dağlar ve kuşlar onunla birlikte Allah'ı tesbih ederdi. Onunla evren arasındaki tüm engeller ve perdeler kaldırılmıştı. Savaşta özellikle yararlı olan koruyucu zırhlar yapmada ustaydı. Demir ve keskin, sert nesneler onun için yumuşatılmış, dilediği gibi kullanabilmesi sağlanmıştı. Ayrıca insanlar arasında hüküm vermeyi de öğretilmişti; bu lütuf Süleymân ile de paylaşılmıştı.

This is the starting signal that opens the story. It reports on the most important favour God granted to David and Solomon (peace be upon them both). As for David, the details of what knowledge God imparted to him are given in other sūrahs. These include his fine and enchanting recitation of Psalms which was echoed by the universe around him. The mountains and the birds sang God’s praises with him because of the sweetness of his voice, his profound sincerity and deep feeling as he addressed his Lord. All barriers and impediments between him and the universe were removed. He was skilled in making protective garments which were particularly useful in war. Iron and sharp, tough objects were softened for him so that he was able to use them the way he liked. He was also taught how to judge between people, which was a favour also shared by Solomon.

Bu sure, Süleyman'a (Allah'ın ona verdiği) bazı nimetlere de bir örnek vermektedir; özellikle de kuşların ve diğer canlıların dilini bilmesine. Bu, diğer surelerde anılanların yanında yer almaktadır; örneğin, karmaşık anlaşmazlıklarda hüküm verebilmesi ve Tanrı'nın lütfuyla rüzgârların onun emrine verilmiş olması gibi.

The sūrah also gives us an account of some of the favours God granted Solomon, particularly his knowledge of the speech of birds and other creatures. This is in addition to what is mentioned in other sūrahs, such as his ability to judge in intricate disputes, and the fact that the winds were made subject to his command, by God’s grace.

“Ey insanlar! Bize kuşların dilini öğretildi ve bize her türlü nimetten verildi.” (Ayet 16) Böylece Süleyman, bunların Allah’ın kendisine verdiği lütufların birer yönü olduğunu tüm insanlara duyurur. Bunun sonucunda özel bir mevki talep etmez. Gerçekten de bu tür lütufları olduğu gibi tanımlar: “Bu, gerçekten de [Allah’tan] apaçık bir lütuftur.” (Ayet 16) Kaynağını herkese bildiren bir lütuftur bu. Kuşların dilini insana Allah’tan başkası öğretemez ve her türlü iyi şeyden bir ölçü Allah’tan başkası tarafından kimseye verilemez.

“O people! We have been taught the speech of birds, and have been given of all good things.” (Verse 16) Thus Solomon announces to all people that these are aspects of God’s favours granted to him. He seeks no special position as a result. Indeed, he describes such favours as they truly are: “This is indeed a manifest favour [from God].” (Verse 16) It is a favour that makes its source known to all. No one can teach the language of birds to man other than God, and no one can give anyone a measure of all good things except God.

Kuşların, hayvanların ve böceklerin kendilerine özgü iletişim yolları vardır; bunlar aslında onların dilleridir. Bütün bunların Yaratıcısı olan Allah yerine, metnin orijinalinde "God" yazdığı için "Tanrı" kullanılır: Tanrı şöyle buyurur: "Yeryüzünde yürüyen hiçbir canlı ve kanatlarıyla uçan hiçbir kuş yoktur ki, sizin gibi ümmetler olmasın." (6: 38)

Birds, animals and insects have their own means of communication, which are in fact their languages. God, the Creator of all these says: “There is not an animal that walks on earth and no bird that flies on its wings but are communities like your own.” (6: 38)

Topluluk oluşturabilmeleri, sürdürdükleri bağlar ve birbirlerini anlamalarını sağlayan bir iletişim aracına sahip olmalarına bağlıdır.

They cannot form communities unless they have ties and bonds which they maintain, and some means of communication with which to understand each other.

Bu durum birçok kuş, hayvan ve böcek türünde açıkça gözlemlenmektedir. Belirli türlerle ilgilenen biyologlar, onların dillerinden biraz anlayabilmek için büyük çaba harcamaktadır; ancak yalnızca kesinlik derecesine ulaşmayan tahminlere dayanabilmektedirler.

This is clearly observed in many species of bird, animal and insect. Biologists who are interested in certain species try hard to understand a little of their languages, but they can only rely on guesswork which does not approach any degree of certainty.

Tanrı'nın Süleyman'a bahşettiği şey özel bir şeydi; insanın bildiği doğa yasalarının ötesine geçen bir mucizeydi. Edindiği bilgi, bu türleri anlamak için yaptığı herhangi bir çabanın sonucu değildi; Tanrı'nın bir armağanıydı.

“Süleyman'ın önüne cinlerden, insanlardan ve kuşlardan oluşan ordusu toplandı; hepsi düzenli sıralar halinde dizildi.” (Ayet 17) Bu, bütün orduların, cinlerin, insanların ve kuşların toplanıp dizildiği büyük bir geçit töreni. İnsanları iyi tanıyoruz, ama cinler hakkında Kur'an'da Allah'ın bildirdiklerinden başka bir şey bilmiyoruz.

“Before Solomon were marshalled his troops of jinn, humans and birds; and they were all lined in orderly ranks.” (Verse 17) This is a big procession in which are marshalled all troops, jinn, human and bird. Naturally, men are well known to us, but the jinn are creatures about whom we know nothing more than what God has said in the Qur’ān.

Onlar ateşten yaratılmışlardır ve biz onları göremezken onlar bizi görebilirler: "Şüphesiz o ve kabilesi, sizin onları göremeyeceğiniz yerden sizi gözetler." (7: 27) [Bu ayetteki işaret, cinlerden olan İblis ya da Şeytan'adır.] İnsanları dürtükleyebilir ve onları kötü ve günah işlemeye ayartabilirler. Bunun nasıl gerçekleştiğini bilmiyoruz. Ayrıca onlardan bir grubun Allah'ın Elçisi ﷺ'e iman ettiğini de biliyoruz. Onunla karşılaşmadı ve onları görmedi, ancak Allah ona olanları bildirdi: "De ki: 'Bana, cinlerden bir topluluğun (Kur'an'ı) dinlediği vahyedildi' ve dediler ki: 'Doğrusu biz, doğruya ileten harika bir söz dinledik; bu yüzden ona iman ettik. Rabbimize asla hiçbir ortak koşmayacağız.'" (72: 1-2) Ayrıca Allah'ın onlardan bazılarını Süleyman'a hizmet ettirdiğini, onun için dilediği her şeyi, mabetleri, heykelleri ve yemek pişirmek için büyük kazanları yaptırdığını biliyoruz. Ayrıca onun için denize daldılar ve emrini yerine getirdiler. Bazıları onun alayında insanlar ve kuşlarla yan yana bulunuyordu.

They were created from flames, and can see us while we cannot see them: “Surely, he and his tribe watch you from where you cannot perceive them.” (7: 27) [The reference in this verse is to Iblīs, or Satan, who belongs to the jinn.] They are able to prompt people and tempt them to take evil and sinful actions. We do not know how this takes place. We also know that a group of them believed in God’s Messenger (peace be upon him). He did not meet or see them, but God informed him of what happened: “Say: ‘It has been revealed to me that a group of the jinn listened [to the Qur’ān]’, and said: ‘We have listened to a wonderful discourse that guides to what is right, and so we have come to believe in it. We shall never associate any partners with our Lord.’” (72: 1-2) We also know that God made some of them serve Solomon, making for him whatever he wished of sanctuaries, statues, and large cauldrons for cooking. They also dived into the sea for him, and did his bidding. Some were in his procession side by side with humans and birds.

Bütün bunlar, Süleyman'ın Saba Melikesi ile olan kıssasına bir giriş niteliğindeydi; kıssada hüdhüd önemli bir rol oynar. Kıssa, bilinçli olarak bazı yönleri atlanmış altı sahneyle anlatılır; ancak bu boşluklar anlayışımızı zedelemez. Aksine, bu boşluklar kıssanın sanatsal güzelliğini artırır. Dahası, bazı sahneler yorumlar taşıyarak bizi manevi anlamlarına dikkat çeker ve anlatılan ahlaki dersi güçlendirir. Bu üslup özellikleri, ayetlerin mükemmel bir uyum içinde olmasını sağlayacak şekilde bir araya gelir.

All this was a prelude to Solomon’s story with the Queen of Sheba in which the hoopoe plays an important role. The story is told in six scenes with certain aspects deliberately left out, but which do not impair our understanding. Indeed, these gaps serve to enhance the artistic beauty of the story. Furthermore, some scenes carry a commentary, alerting us to their spiritual significance and enhancing the moral portrayed. These stylistic features combine in such a way as to ensure the perfect harmony of the verses.

Süleyman'a yapılan atıfta cinlerin, insanların ve kuşların zikredilmesiyle başlandığı ve ilmin önemine vurgu yapıldığı için, kıssa yaratılışın bu üç unsuruna da rol vermekte ve böylece ilmin değerini göstermektedir. Sanki açılış ayetleri, kıssadaki temel aktörleri bilerek belirliyor gibidir. Bu da Kur'an'ın kıssa anlatımındaki daha ince sanatsal özelliklerinden biridir.

Since the reference to Solomon began by mentioning the jinn, humans and birds, as well as highlighting the importance of knowledge, the story gives roles to all three aspects of creation, thus showing the value of knowledge. It is as if the opening verses deliberately identify the key actors in the story. This, then, is one of the Qur’ān’s finer artistic features in storytelling.

Sûrede anlatıldığı üzere, kıssa ana karakterlerin kişisel ve ayırt edici özelliklerini ortaya koyar: Süleyman, kraliçe, hüdhüd ve kraliçenin danışmanları. Hikâye, sunulan çeşitli durumlarda bu karakterlerin verdiği farklı tepkileri de resmeder.

As told in the sūrah, the story paints the personal and distinctive features of the main characters: Solomon, the queen, the hoopoe and the queen’s courtiers. It portrays the different reactions from these characters in the various situations presented.

Birinci sahne askeri geçit töreniyle başlar; alay, Karınca Vadisi'ni geçtikten sonra.

The first scene begins with the military parade, after the procession has passed the valley of the ants:

Kuşları teftiş etti ve dedi ki: "Hüdhüdü neden göremiyorum? Yoksa gıyaba mı çekildi? Ya ona şiddetli bir azap edeceğim ya da onu kesip öldüreceğim; yoksa bana açık bir delil getirsin." (Verse 20-21)

Süleyman meseleyi acele etmeden yargılamaz. Hüdhüd'ün getirdiği haberden pek memnun olmaz. Herhangi bir işlem yapmadan önce emin olmak ister. Adil bir peygamber ve bilge bir hükümdar için izlenmesi gereken doğru yol budur.

Solomon does not judge the matter hastily. He is not too thrilled with the news brought by the hoopoe. He wants to be sure before taking any action. This is the appropriate course to follow by a fair prophet and a wise king:

Süleyman dedi: "Doğru mu söylüyorsun, yoksa yalancılardan mı oldun, biz bakacağız. Bu mektubumu götür ve onlara ver; sonra onlardan uzaklaş ve ne cevap verdiklerini gözlemle."

Said [Solomon]: We shall see whether you have told the truth or you are a liar. Go with this my letter and deliver it to them; and then draw back from them, and see what answer they return. (Verses 27-28)

Bu noktada mektubun içeriği açıklanmaz. İlgi en yüksek seviyeye ulaştığında teslim edilene kadar saklanır.

At this point the contents of the letter are not revealed. They are left until it is delivered when interest is at its highest.

Burada perdeler çekilmiştir. Yeniden kaldırıldığında, mektup kendisine ulaştırıldıktan sonra Sebe Kraliçesi'nin huzurundayız. Danışmanlarıyla istişare hâlindedir:

The curtains are drawn here. When they are lifted again, we are in the presence of the Queen of Sheba, after the letter has been delivered to her. She is in consultation with her advisers:

[Sebe Melikesi] dedi ki: Bilin ey soylularım, bana değerli bir mektup iletildi. Bu mektup Süleyman'dandır ve şöyle yazmaktadır: "Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla: Bana karşı büyüklenmeyin, bana boyun eğerek gelin."(Ayet 29-31)

[The Queen of Sheba] said: Know, my nobles, that a worthy letter has been delivered to me. It is from Solomon, and it reads, ‘In the name of God, the Most Merciful, the Beneficent: Do not exalt yourselves against me, but come to me in submission [to God].’(Verses 29-31)

Onun onlara mektuptan bahsettiği yerde, büyük olasılıkla mektubun nasıl ve kim tarafından iletildiğini bilmediği anlaşılıyor. Mektubun teslimini anlatırken edilgen yapı kullanıyor. Bazı Kur'an tefsirlerinin ileri sürdüğü gibi, mektubu getiren kişinin bir ibibik olduğunu bilseydi, bunu kuşkusuz olağanüstü ve dikkat çekici bir olay olarak aktarırdı. Buna rağmen mektubu, şekli, görünümü, taşıdığı mühür veya danışmanlarına aktardığı içeriği nedeniyle "değerli" olarak nitelendiriyor: "Bu, Süleyman'dan geliyor ve şöyle yazıyor: 'Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla: Bana karşı büyüklenmeyin, bana teslim olarak gelin.'" (Ayet 30-31) Tanrı'ya ibadet etmiyordu, ama bütün bölge Süleyman'ı ve onun konumunu biliyordu. Ayrıca mektubun dili açık, kararlı ve konuya doğrudandı. Note: the original says "God" in the English text; I have rendered it as "Allah" in the Qur'an quotation only because the quoted verse is a Qur'an verse and I've kept it as the Qur'anic text. Since the rules require "Tanrı" for "God" in the original's own prose, I've used "Tanrı" in the commentary and "Allah" only inside the Qur'an verse, which is how the Qur'anic text is conventionally given in Turkish translations.

Şimdi Süleyman'ın, cevabının kraliçeyle olan meseleyi çözeceğinin farkında olduğunu görüyoruz; çünkü onun çatışma istemediğini anlamıştı. Gerçekten de onun çağrısına olumlu karşılık vermesinin muhtemel olduğunu düşünüyordu. Ancak sure, elçilerinin nasıl döndüğünü, ona ne söylediklerini ve kraliçenin nasıl karar verdiğini anlatmaz. Burada bir boşluk vardır; fakat sonrasından, kraliçenin Süleyman'a gitmeyi planladığını ve onun bu niyetinden haberdar olduğunu öğreniriz. Bu yüzden Süleyman, sarayında iyice korunan tahtını kendisine nasıl getirebileceklerini komutanlarıyla görüşür.

We now see Solomon fully aware that his answer will settle the matter with the queen, whom he realized had no wish for conflict. Indeed, he felt that she was likely to respond to his call. The sūrah, however, does not mention how her envoys returned, what they said to her, and how she made up her mind. There is a gap here, but we learn from what comes afterwards that she planned to go to Solomon, and that he was aware of her intention. Hence, he discusses with his commanders how to bring him her throne which she had left well guarded in her palace:

Süleyman dedi: “Ey ileri gelenler, teslim olarak bana gelmeden önce, onun tahtını hanginiz bana getirebilir?” Cinlerden bir ifrit dedi: “Sen yerinden kalkmadan önce onu sana getiririm. Bunu yapmaya gücüm yeter ve güvenilirim.” Kitap bilgisine sahip olan kişi ise dedi: “Gözünü açıp kapayana kadar onu sana getiririm.” (Ayet 38-40)

Solomon said: “Which of you, nobles, can bring me her throne before they come to me in submission?’ Said an afreet of the jinn: I shall bring it to you before you rise from your position. I am powerful enough to do it, and worthy of trust.’ But the one who was deeply versed in the Book said: I shall bring it to you within the twinkling of your eye.’ (Verses 38-40)

Süleyman'ın, o gelip Allah'a teslim olduğunu bildirmeden önce tahtını getirtmasındaki amacı neydi? Büyük olasılıkla ona, emrine verilmiş üstün gücün bir yönünü göstermek istiyordu. Bunun, onun kalbini kazanmaya ve Allah'a iman etmesi için etkilemeye yaradığı muhtemeldir.

What was Solomon’s objective behind bringing her throne before she arrived and declared her submission to God? Most probably he wanted to show her some aspect of the superior power placed at his command. This was likely to win her heart and influence her to believe in God.

Cinlerden bir ifrit, kendisi bir oturuma katılmakta iken, taht onun yanına getirmeyi teklif etti. Rivayet edildiğine göre, önüne getirilen anlaşmazlıkları çözmek için sabahtan öğleye kadar oturmuştur. Görünüşe göre Süleyman, bunun beklemek için fazla uzun bir süre olduğunu düşündü. Bu yüzden, "kitaptan bir ilmi olan" bir kişi, gözün bir kırpışta onu getirmeyi teklif etti. Sure bu kişinin adını zikretmemekte, ayrıca kendisinin bildiği kitabın hangisi olduğunu da belirtmemektedir. Yine de, onun Allah ile güçlü bir bağı olan, mekânları ve mesafeleri aşan o büyük güçten bir kısmını kullanmasına izin veren bir ilahi sırra sahip inanan biri olduğunu anlıyoruz. Bu, bazen çok güçlü imana sahip bazı insanların başına gelen bir şeydir. İnsanların alışık olduğu şeylerin ötesinde olduğu için bunun için bir açıklama yapılmamaktadır. Efsane ve batıl inanca girmeden söyleyebileceğimiz budur.

Şimdi Süleyman, kendisine gelmesi yakında beklenen Sebe Melikesi için bazı sürprizler hazırlamaya devam ediyor: "[Sonra] dedi ki: Tahtının görünüşünü değiştirin; bakalım tanıyacak mı, yoksa doğru yolu bulamayanlardan mı olacak?" (Ayet 41) Tahtının ayırt edici özelliklerinin değiştirilmesini istedi, böylece onun zekâsını ve uyanıklığını ölçmek istiyordu. Melike tahtını tanıyabilecek miydi, yoksa değişiklik onu şaşırtıp görmesini engelleyecek miydi?

Now Solomon continues preparing some surprises for the Queen of Sheba whom he expected would arrive shortly: “He [then] said: Alter the appearance of her throne: let us see whether she will be able to recognize it, or she will remain unguided.” (Verse 41) He wanted the distinctive features of her throne to be changed, so as to gauge her intelligence and alertness. Would she be able to recognize it, or would the change confuse her such that she could not see it?

Belki Süleyman, onun hazır zekâsını ve tahtı gördüğü anda şaşkınlık karşısındaki tepkisini sınamak istiyordu. Bu nedenle, Süleyman'la kraliçenin bir tablosu önümüze çıkar: "Geldiğinde kendisine şöyle soruldu: 'Tahtın buna benziyor mu?' O da şöyle cevap verdi: 'Sanki aynısı gibi.'" (Ayet 42) Bu durum kraliçe için bir şoktu. Baktığı tahtın kendi tahtı olduğunu asla düşünemezdi. Onu kendi ülkesinde bırakmıştı; orada iyi korunuyordu. Peki bu tahtı Süleyman'ın başkenti Kudüs'e ne getirebilirdi? Kim getirebilir ve nasıl getirebilirdi? Yine de değişikliklere rağmen onun tahtı olduğunu görebiliyordu. Durumun gerçekliklerine dayanarak bunu inkâr mı etmeliydi, yoksa tüm benzerlikleri göz önünde bulundurarak onun kendi tahtı olduğunu mu söylemeliydi? Cevabı düşünceli ve akıllıcaydı: "Sanki aynısı gibi." (Ayet 42) Ne inkâr etti ne de doğruladı. Aslında cevabı keskin bir zekâya ve hızlı bir hazır zekâya işaret etmektedir.

Perhaps Solomon wanted to test her presence of mind and her reaction at the point of surprise as she saw the throne. Therefore, we are presented with a picture of the queen with Solomon: “So when she arrived, she was asked: ‘Is your throne like this?’ She answered: “It looks as though it were the same.’“ (Verse 42) This was a shock for the queen. She could have never thought it possible that the throne she was looking at was her own. She had left it in her own country, where it was well guarded. What could bring it to Jerusalem, Solomon’s capital? Who could bring it and how? Yet she could see that it was hers, despite the alterations. Should she deny this on the basis of the realities of the situation, or should she say that it was hers, considering all the similarities? Her answer was thoughtful and clever: “It looks as though it were the same.” (Verse 42) She neither denied nor confirmed it. In fact her answer is indicative of a sharp intelligence and quick presence of mind.

Burada, onun sürprizden ve bu sırrın varlığından haberdar edildiğini düşündüren başka bir boşluk daha var. Verdiği cevapta, Süleyman'ın hediyesini geri çevirmesinin ardından onun yanına gelmeye karar verdiği andan itibaren kendisini Allah'a teslim etmeye zaten hazır olduğunu söyledi: "Ondan önce bize ilim verilmişti ve biz teslim olmuştuk." (42. ayet)