Bu sûrenin şimdiye kadar üzerinde durduğumuz bölümleri yalnızca İslam toplumunun düzenine dair konuları ele alıyordu; evlilik, yetimlerin korunması, miras ve diğer ilgili meselelerden söz ediyordu. Bu bölümden itibaren sûre farklı bir konuya geçiyor ve Müslüman topluluğa düşmanlarıyla nasıl yüzleşeceği konusunda rehberlik sunuyor. Bu mücadeleyi, bundan önceki iki sûre olan 2. sûre Bakara ve 3. sûre Âl-i İmrân üzerine yorumlarken zaten ele almıştık.

The passages of this sūrah which we have discussed so far dealt exclusively with the organisation of Islamic society, speaking about marriage, taking care of orphans, inheritance and other relevant matters. Beginning with this passage the sūrah turns to a different subject, providing guidance to the Muslim community on how to face its enemies. We have already spoken about this fight when we commented on the two preceding Sūrahs, 2, The Cow, or Al-Baqarah, and 3, The House of `Imrān, or Āl `Imrān.

Sûre şimdi, esas olarak Müslüman topluluğun çevresindeki düşmanca topluluklara karşı verdiği ve vermek zorunda olduğu dış mücadeleyi konu almaya yönelik bir vurguya geçmektedir. Ancak bu mücadele bu noktada başlamamaktadır. Sûrenin şimdiye kadar geçen sosyal, ekonomik ve aile mevzuatı, kurulan tüm ahlaki değerler ve Müslüman topluluğun kendine özgü İslami özellikler kazanması için cahiliye izlerinin silinmesi, bu topluluğun düşmanlarına karşı verilen dış mücadeleyle ilgilidir. Bu düşmanlar özellikle Medine'de olsun, genel olarak Arabistan'da olsun, hepsi bu mücadele için bir hazırlık olarak verilmiştir. Bu mevzuat ve bu değerler, yeni toplumun temellerini İslam esasına dayalı olarak atmak için sürdürülen bir kampanyayı temsil etmektedir; böylece bu toplum düşmanlarıyla yüzleşebilecek ve onlara galip gelebilecektir.

The sūrah now changes emphasis so as to speak mainly about the external battle the Muslim community had and has to fight against surrounding, hostile communities. The battle, however, does not begin at this particular point. All that has passed in the sūrah of social, economic, and family legislation, and all the moral values which have been established and the traces of ignorance eradicated so that the Muslim community acquires its distinctive Islamic features are all relevant to the external battle against that community’s enemies. Whether these enemies be in Madinah in particular or in Arabia generally, all was given in preparation for this battle. This legislation and these values represent a sustained campaign to lay down the foundations of the new society on the basis of Islam so that it may be able to face up to its enemies and overcome them.

Önceki iki sûrede gördüğümüz gibi, öncelik Müslüman topluluğun iç yapısının inşasına verilir: onun imanı, kavramları, ahlaki değerleri, hukuku ve sistemleri. Müslüman topluluğa ayrıca düşmanlarının doğası, yöntemleri, tasarıları ve planları hakkında tam bir bilgilendirme yapılır. Müminler, önlerindeki mücadelenin ve düşmanlarının doğasına dair tam bilgiyle, güvenle, açık gözlerle ve güçlü bir iradeyle savaşa gönderilir. Bu özelliklerin tamamı bu sûre için de geçerlidir.

Bilmez misin, kendilerine kitaptan bir pay verilmiş olanların, sapıklığı satın aldıklarını ve sizin de yolunuzu şaşırmanızı istediklerini? Oysa Allah düşmanlarınızı en iyi bilendir. Dost olarak Allah yeter, yardımcı olarak da Allah yeter. Yahudi olanlar arasında, (vahyedilmiş) sözleri yerlerinden oynatan bazıları vardır.

Are you not aware of those who, having been granted a share of Divine revelations, now barter it away for error, and want you too to lose your way. But God knows best who are your enemies. God is sufficient for you as a patron, and God is sufficient to give succour. Among those of the Jewish faith there are some who take (revealed)

sözcükleri bağlamından koparıp şöyle derler: "İşittik, ama karşı geliyoruz" ve "İşit, işitilmez olasın" ve "Bize bakın." Böylece dilleriyle sözü çarpıtır ve gerçek dinin yanlış olduğunu ima ederler. Oysa "İşittik ve itaat ederiz" ve "Bizi dinle ve bize sabret" deselerdi, bu kendi yararlarına ve daha uygun olurdu. Allah, inkârları yüzünden onları rahmetinden uzaklaştırmıştır. Onlardan yalnızca birkaçı iman eder. (44-46. ayetler)

words out of their context and say: “We have heard, but we disobey” and, “Hear; may you be bereft of hearing,” and, “Hearken to us.” Thus they distort the phrases with their tongues and imply that the true faith is false. Had they but said: “We have heard and we pay heed,” and “Hear us and have patience with us, “ it would have been for their own good and more proper. God has rejected them for their disbelief. It is only a few of them that believe. (Verses 44-46)

Bu, Yahudilerin tutumuna hayret eden uzun bir ifadeler dizisinin ilkidir. Peygambere (ﷺ) ve bu tekil duruşa tanık olan herkese yöneltilmiştir. Kendilerine Tevrat'tan bir pay verildiği, yani Tanrı'nın Elçisi Musa'nın kendilerine ulaştırdığı Kitap'tan bir bölüm bahşedildiği için, bu onların doğru yolu bulmalarına ve yanlış yollarından uzaklaşmalarına rehberlik etmeliydi.

This is the first in a long series of statements which wonder at the attitude taken by the Jews. It is addressed to the Prophet (peace be upon him) and to everyone who witnesses this singular stance. Since they have been given a portion of the Scriptures, namely the Torah, which was conveyed to them by God’s Messenger, Moses, it should have given them guidance, steering them away from their erroneous ways.

Bu bölümü ve içerdiklerini ilahi hidayetten pay olarak iddia ediyorlar; ancak yine de onu sapıklığa karşılık satıyorlar. "Satın almak" ya da daha tam anlamıyla "karşılığında değiştirmek" ifadesinin kullanılması çok önemlidir, çünkü bu, düşünüp taşındıktan sonra yapılan bir eylemi ima eder. Görmezden geldikleri bir hidayetleri vardır ve bu yüzden sapıklıkta kalmayı tercih ederler. Bu alışveriş cehaletin ya da yanlışlığın sonucu değildir, bilerek yapılmış bir anlaşmadır. Bu son derece sıradışıdır. Bu nedenle Kur'an-ı Kerim onların tutumuna hayret eder.

İlk başta, şaşkınlık uyandıran bu soru, Kitap Ehli'ni genel olarak ifade eden bir biçimde sorulmuştur. Bununla doğrudan kastedilenlerin Medine'deki Yahudiler olduğu anlaşılmaktadır. Şimdi Kur'an, Yahudileri belirtmekte ve onların, nihayet boyun eğdirilmeden önce, Medine'ye yerleşmenin ilk yıllarında Peygamber ﷺ'e karşı gösterdikleri kaba davranışları anlatmaktadır: "Yahudilerden öyleleri vardır ki, sözleri yerlerinden oynatırlar ve 'İşittik, ama karşı geldik' ve 'Dinle, sen de işitmez olasın' ve 'Bize bak' derler. Dilleriyle çarpıtarak ve hak dini yermek için bunu yaparlar." (Ayet 46)

At first, the wondering question is phrased in a way which means the people of the Scriptures in general. It is understood that those who were directly meant by this were the Jews of Madinah. Now the Qur’ān specifies the Jews and describes their rude behaviour towards the Prophet in the early years of his settlement in Madinah, before they were finally subdued: “Among those of the Jewish faith there are some who take (revealed) words out of their context and say: ‘We have heard, but we disobey’ and, ‘Hear; may you be bereft of hearing,’ and, ‘Hearken to us.’ Thus they distort the phrases with their tongues and imply that the true faith is false.” (Verse 46)

Onlar o kadar küstahça ve kaba davrandılar ki, vahiy yoluyla gelen sözleri bile çarpıtıyorlar.

They have been so impudent and rude that they even distort revealed statements.

Büyük ihtimalle bu, onların Tevrat'taki ifadeleri, bunların gerçekte amaçlandığından farklı biçimde yorumlamalarına bir göndermedir. Bunu, Tanrı'nın son ilahi mesajına yapılan her göndermeyi inkâr etmek ve Tanrı'nın son vahyi olan Kur'an tarafından onaylanan her hükmü ortadan kaldırmak için yaptılar. Açıktır ki aynı hüküm her iki Kitap'ta da verildiğinde, bu onların ortak kaynağının kanıtıdır ve dolayısıyla Muhammed ﷺ'in mesajının doğruluğunu vurgulayan bir kanıttır.

Most probably, this is a reference to their different interpretation of statements given in the Torah from how they were actually intended. They did this in order to deny every reference to the final, Divine message and to remove every piece of legislation endorsed by the Qur’ān, God’s final revelation. Obviously, when the same legislation is given in both Scriptures, this is evidence of their common source, and, consequently, it is evidence emphasising the truthfulness of Muĥammad’s message.

Dinî beyanların, insanların arzularına uyacak şekilde çarpıtılması, dinî ilmi bir meslek olarak görüp güçlülerin hizmetinde kullanan ve aynı zamanda dinin disiplininden kurtulmak isteyen kitle unsurlarını memnun etmeye çalışan, yolunu kaybetmiş her din adamı grubunda görülen yaygın bir olgudur. Bu konuda belki Yahudiler diğer bütün milletlerin önündedir; ancak zamanımızda dinî ilmi bir meslek edinen bazı Müslümanlar da gördük. Hatta bunlardan bazıları, Yahudilerle boy ölçüşecek düzeye bile ulaşabilmektedir.

Bu iki ayet, Kitap Ehli'ne, özellikle Yahudilere, ellerindeki Kitabı doğrulayan ve gönderilmiş olan Kitap'a iman etme çağrısını temsil eder. Buna, şekilleri bozulup lanetlenmeleri konusunda bir uyarı eşlik eder; bu uyarının gerçekleşmesi ancak onların yeni İlahi dine inat ederek reddetmeye ve ona karşı entrikalar çevirmeye devam etmeleri hâlinde beklenebilir. Onlar, Allah'ın mutlak birliğine olan imandan sapmakla suçlanırlar; ki bu iman, aynı zamanda kendi inançlarının da özüdür.

These two verses represent a call made to the people of the Scriptures, particularly the Jews, to believe in the Book, which has been sent down confirming what is already in their hands. This is coupled with a warning against their being misshaped and cursed, which can only be expected if they continue in their obstinate rejection of the new Divine faith and in their scheming against it. They are branded as deviant from the faith in the absolute oneness of God, which is also the essence of their faith.

Tanrı, kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz. Aynı zamanda, Tanrı'nın bağışlamasının geniş kapsamı da ortaya konur. Böylece, Tanrı'ya başka tanrılar eklemenin büyüklüğü keskin bir biçimde gözler önüne serilir.

God never forgives associating partners with Him. At the same time, the broad scope of God’s forgiveness is outlined. Thus, the enormity of associating other deities with God is delineated in sharp relief.

Ey kendilerine kitap verilenler! Yanınızdaki Kitabı doğrulayan, Bizim indirdiğimize iman edin; yüzleri silip arkaya çevirmeden veya Cumartesi yasağını çiğneyenlere lanet ettiğimiz gibi onlara da lanet etmeden önce. Allah'ın emri her zaman yerine gelir. Allah, kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz; bunun dışındaki günahları ise dilediğine bağışlar. Allah'a ortak koşan kimse, gerçekten büyük bir günah uydurmuş olur. (Ayet 47-48)

0 you who have been given revelations! Believe in what We have bestowed from on high confirming that which you already have, lest We obliterate faces and turn them backward, or We reject them as We rejected the Sabbath-breakers: for God’s will is always done. God will never forgive that partners are associated with Him. He forgives any lesser sin to whomever He wills. He who associates partners with God indeed contrived an awesome sin. (Verses 47-48)

Onlara, İslam'a olumlu yanıt vermede ilk olmaları gereken niteliklerle hitap edilmektedir: "Ey kendilerine kitap verilenler! Yanınızdaki (kitabı) doğrulayan, indirdiğimiz (bu kitap)a iman edin." (Ayet 47) Kendilerine vahiy verilmiş olduğundan, ilahi hidayetin verilmesi onlar için şaşırtıcı bir şey değildi. Kendilerine bu kitapları veren Zat, şimdi onların kendi kitaplarını doğrulayan bir mesaja iman etmeye çağırıyordu. Eğer bu, imanı kabul etmek için açık bir delil ya da güçlü bir gerekçe sağlamaya yetseydi, Yahudiler bu dine ilk olarak sarılmış olmalıydı. Ancak onların kendi çıkarları, hırsları, kinleri ve nefretleri vardı. Üstelik kendileri de sapkınlık içindeydi. Tevrat'ta "inatçı bir kavim" olarak tanımlanırlar. Bu nedenle imanı reddettiler ve şu sert uyarıyı hak ettiler: "Yüzleri silip arkalarına çevirmeden, ya da cumartesi yasağını çiğneyenleri lanetlediğimiz gibi onları lanetlemeden önce iman edin. Allah'ın emri her zaman yerine gelir." (Ayet 47)

Kur'an, Medine'deki Müslüman topluluğun Yahudilere karşı verdiği mücadeleyi yönlendirirken, kendilerinin Tanrı'nın seçilmiş halkı olduğunu iddia edenlere şaşırmaktadır. Ayrıca kendilerini temiz olduklarını iddia etmekte, buna rağmen Tanrı'nın sözlerini çarpıtmaya devam etmekte, Tanrı'ya ve Elçisine (ﷺ) küstahça bir tutum sergilemekte ve sahte ilahlara inanmaktadırlar.

As the Qur’ān directs the battle of the Muslim community against the Jews in Madinah, it wonders at those who claim that they are God’s chosen people. They further claim to be pure, yet they continue to distort God’s words and take an impudent attitude towards God and His Messenger, and believe in false deities.

Böylece onlar, kötü amellerinin büyüklüğüne bakmaksızın Allah'a yakın olduklarını iddia ederek O'na karşı asılsız iddialarda bulunurlar. {“Kendilerini temiz sayanları görmedin mi? Oysa Allah dilediğini arındırır. Onlara kıl kadar haksızlık yapılmaz. Bak, Allah'a karşı nasıl yalan uyduruyorlar. Açık bir günah olarak bu yeter.” (49-50. ayetler)}

They, thus, assert false claims against God as they allege that they are close to Him regardless of the magnitude of their bad deeds. “Are you aware of those who consider themselves pure? It is indeed God who causes whom He wills to grow in purity. None shall be wronged by as much as a hair’s breadth. Behold how they fabricate lies against God. This is enough as an obvious sin [for anyone].” (Verses 49-50)

Yahudilerin Tanrı'nın seçilmiş halkı olduğu, onların kendilerince ileri sürdüğü, çok eski bir iddiadır. Tanrı gerçekten de onları, mesajının insanlığın geri kalanına taşıyıcıları olmak üzere seçmiş ve o zamanlar onlara diğer bütün milletlerin üstünde seçkin bir konum vermiştir. Firavunu ve kavmini onlar uğruna helak etmiş ve kutsal topraklara sahip olmalarına izin vermiştir. Ancak onlar, Tanrı'nın kendileri için seçtiği yoldan sapmış, yeryüzünde büyük bozgunculuk yaymış ve her türlü kötülüğü işlemişlerdir. Hahamları, Tanrı'nın yasakladığını kendileri için helal kılmış, Tanrı'nın helal kıldığını ise onlara yasaklamıştır. Halk da bu koyuculara uymuş, bu tür yasa koyma yoluyla ortaya koydukları fiili ilahlık iddialarına itiraz etmemiştir. Hahamlar, iktidardaki kişileri hoşnut etmek ve kitlelerin arzularını tatmin etmek için Tanrı'nın yasasını değiştirmiştir. Halk hahamlarına uyduğunda, onları fiilen Tanrı'nın yanında birer rab saymış olmuştur.

That the Jews are God’s chosen people is an age-old claim asserted by them. God has indeed chosen them to be the bearers of His message to the rest of mankind, giving them at the time a distinguished position above all other nations. He destroyed Pharaoh and his people for their sake and allowed them to take over the sacred land. They, however, deviated from the path God has chosen for them and spread much corruption in the land, perpetrating every evil. Their rabbis made lawful for them what God had forbidden and forbade them what God had made lawful. The people followed them making no objection to their effective claim to Godhead, which they were stating by virtue of their making such legislation. The rabbis changed God’s law in order to appease the people in power and to satisfy the desires of the masses. When they followed their rabbis, the people effectively considered them as lords, alongside God.

Sûre, saf olduklarını iddia eden, ancak batıla ve Đlâhî rehberlikten keyfî sapmalara inanan kimselerin tekil tutumuna dikkat çekmeye devam ediyor. Aynı zamanda bu kimseler, Allah'a, O'nun mesajına ve ilâhî düzene iman edenlerden, câhiliye dönemindeki putperest Araplar'ın daha iyi yönlendirildiğine şahitlik ediyorlar. Bunun ardından bu kimselere ve tutumlarına açık bir kınama geliyor. Kıskanç ve cimri olarak gösteriliyorlar. Đslâm'a karşı çıkmalarının asıl sebebi, övündükleri İbrahim'in dininden sapmalarıdır; bu tutumlarında ısrar etmelerinin kaçınılmaz olarak Cehennem'e götüreceği konusunda ise onlara açık bir uyarı yapılıyor.

The sūrah continues to draw people’s attention to the singular attitude of those who claim to be pure, while they believe in falsehood and in arbitrary deviation away from Divine guidance. At the same time, they testify that the pagan Arabs were better guided than those who believed in God, His message, and the Divine constitution. This is followed by an outright denunciation of these people and their attitude. They are shown as envious and stingy. The true reason for their opposition to Islam which marks their deviation from the faith of Abraham, in belonging to which they took pride, is given together with a clear warning to them that persistence in such an attitude will inevitably lead to Hell.

Kendilerine İlahi vahiyden bir pay verilmiş olanları görmüyor musun? Onlar put'a ve tağuta inanıyor, inkarcılara "Bunlar iman edenlerden daha doğru yoldadır" diyorlar. İşte bunlar, Allah'ın lanetlediği kimselerdir; Allah'ın lanetlediğine ise asla bir yardımcı bulamazsın. Yoksa onların mülkte bir payları mı var? Eğer öyle olsaydı, insanlara hurma çekirdeğinin yarığı kadar bile bir şey vermezlerdi. Yoksa Allah'ın lütfundan insanlara verdiklerine mi kıskanıyorlar? Biz İbrahim ailesine kitap ve hikmet verdik ve onlara büyük bir mülk de bağışladık.

Are you not aware of those who, having been granted a share of Divine revelations, now believe in falsehood and arrogant deviation [from Divine faith], and they say to the unbelievers that they are better guided than the believers. These are the ones whom God has rejected; anyone whom God rejects shall find none to succour him. Have they, perchance, a share in (God’s) dominion? If so, they would not give other people so much as [would fill] the groove of a date-stone. Do they, perchance, envy other people fir what God has given them out of His bounty? We have indeed given revelation and wisdom to the House of Abraham, and We did bestow on them a mighty dominion.

Bazıları ona iman eder, bazıları ise ondan yüz çevirir. Onlara yeter bir azap olarak Cehennem ateşi vardır. (Ayetler 51-55)

Some of them believe in him and some turn away from him. Sufficient scourge is the fire of Hell. (Verses 51-55)

Bundan sonraki iki ayet, Peygambere ve genel olarak Müslümanlara karşı olan muhalefetlerini kınamakta; onlara Allah'ın vahiy, zafer ve güç lütuflarını çekemediklerini bildirmektedir. Allah'ın lütfuyla onlara verdiklerini kıskanmaktadırlar. Kendi malларından onlara hiçbir şey vermemişlerdir. Kendilerinden başkasına Allah'ın verdiği her nimeti haksız bir ayrıcalık sayarlar; oysa Allah, kendilerine ve öncekilere lütfundan pek çok şey bahşetmiştir. Onun bereketi onlara cömert olmayı öğretmemiş ve kıskançlıklarından kurtarmamıştır. "Yoksa onlar, Allah'ın egemenliğinden bir paya mı sahipler? Eğer öyle olsaydı, insanlara bir hurma çekirdeğinin oyuğu kadar bile vermezlerdi. Yoksa Allah'ın lütfuyla insanlara verdiği şeyler yüzünden onları mı kıskanıyorlar? Biz, İbrahim'in soyuna kitap ve hikmet verdik ve onlara büyük bir hükümranlık bahşettik." (Ayet 53-54)

The next two verses denounce their opposition to the Prophet and Muslims generally, begrudging them God’s favours of revelations, victory and strength. They envy them what God has granted them of His grace. They have not given them anything of their own. They view as undeserved, any favour God grants to anyone other than themselves, although He has bestowed on them and their predecessors much of His grace. His bounty has not taught them to be generous, and has not rid them of their envy. “Have they, perchance, a share in (God’s) dominion? If so, they would not give other people so much as [would fill] the groove of a date-stone. Do they, perchance, envy other people for what God has given them out of His bounty? We have indeed given revelation and wisdom to the House of Abraham, and We did bestow on them a mighty dominion.” (Verses 53-54)

Bu ne harika bir tavır! Tanrı'nın kullarından herhangi birine bir lütuf vermesine tahammül edemiyorlar. Onlar O'nun ortakları mı? O'nun ortak edinmesinden münezzehtir. Tanrı'nın, bağışlarını verdiği servetinde ve mülkünde onların bir payı var mı?

This is an amazing attitude. They cannot tolerate that God grants any of His servants any favour. Are they His partners? Glorified be He to take any partners. Do they have any share in His wealth and property, from which He bestows His gifts?

Eğer onların böyle bir payı olsaydı, kimseye bir hurma çekirdeğinin sırtındaki ya da yivindeki küçücük bir çizgi kadar bile vermezlerdi. Burada kullanılan Arapça "bir hurma çekirdeğinin sırtındaki küçük çizgi" ifadesi, bir şeyin en küçük, en değersiz parçasını anlatır. İsrailoğulları, Tanrı'nın servetinde bir payları olsaydı, onu insanlara vermeyecek kadar bencildirler. Tanrı'a hamd olsun ki onların böyle bir payı yok; yoksa bütün insanlık helak olurdu.

Had they any such share, they would have not given anyone a trifle. The Arabic expression used here for “a trifle” is a term which signifies a little mark which may be seen at the back of a date-stone or its groove. The Israelites are too selfish even to give that to people, had they any share in God’s wealth. We praise God that they do not have any share, otherwise all mankind would have perished.

Bu noktada, İbrahim'in soyundan gelenlerin imana bağlılığı ya da bağlılıksızlığını konu alan sure, hem inananlar hem de inkâr edenler için, her dinde ve her zamanda geçerli olan genel ödül kuralını ortaya koyar. Burada bu kural, Kıyamet Günü'nden bir sahne biçiminde ifade edilir: "Ayetlerimizi inkâr edenleri, vakti gelince ateşe sokacağız. Derileri her yanmaya uğradığında, azabı tam olarak tatsınlar diye, onları yeni derilerle değiştireceğiz. Şüphesiz Allah, daima üstündür, hikmet sahibidir. Ama iman edip salih amellerde bulunanları ise, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacağız; orada sonsuza dek kalacaklar. Orada temiz eşleri olacak ve onları serin, gölgesi sık bir gölgeye koyacağız." (Ayet 56-57)

At this point, the sūrah, which speaks of adherence to faith or lack of it among Abraham’s descendants, states the general rule of reward which applies to believers and unbelievers alike, in all religions and at all times. Here it is stated in the form of a scene from the Day of Judgement: “Those who disbelieve in Our revelations We shall, in time, cause them to endure fire: every time their skins are burnt off, We shall replace them with new skins, so that they may taste suffering [in full]. God is indeed Almighty, Wise. But those who believe and do righteous deeds We shall admit into gardens through which running waters flow, where they shall abide beyond the count of time. There they shall have pure spouses, and We shall admit them into a cool, dense shade.” (Verses 56-57)

{Her ne zaman derileri yanıp tutuştuğunda, onların yerine yeni deriler koyarız ki azabı tam olarak tatsınlar.} Bu, gözlerimizin önünde canlandırılan ve defalarca tekrarlanan, hiç bitmeyen bir sahnedir. Zihnimiz buna yoğunlaşır ve gözlerimizi ondan alamayız. Bu korkutucu bir sahnedir ve korkunç olan şey insanların gözlerini çekebilir ve onları kendine bağlayabilir.

“Every time their skins are burnt off, We shall replace them with new skins, so that they may taste suffering [in full].” It is a never- ending scene, placed before our own eyes, and repeated time after time. Our minds concentrate on it and we would not stare away. It is a fearful scene and what is fearful may attract and hold people’s eyes.

Bir sahne canlandırıldığında, bunun sürekli tekrarı iki kelimeyle ifade edilir:

When the scene is portrayed, its continuous repetition is expressed in two words:

“Her ne zaman” ifadesi, dehşet verici bir durum olarak yarım cümlede betimlenmektedir: “Her ne zaman derileri tamamen yanıp kavrulduğunda...” Bu, olağanüstü, doğaüstü bir etkidir. Bu etki aynı cümlenin ikinci yarısında vurgulanmaktadır: “Onları yeni derilerle değiştireceğiz.” Ardından korkunun etkileri, öznel cümlenin ikinci bölümünde tekrar edilip sürdürülmektedir. Bu, Allah'a iman etmek için bütün nedenler sunulmuşken inkâr edenler için yerinde bir karşılıktır. “Azabı tatsınlar diye [tamamen].” Allah onları bu şekilde cezalandırmaya elbette gücü yeter; bunu onlar için seçmekte de hikmet sahibidir: “Şüphesiz Allah, daima üstündür, hikmet sahibidir.” Bu sürekli yanan ateşin ve sürekli yenilenen derilerin karşısında, Allah'a iman eden ve bu imanı eyleme dönüştürenlere verilecek mükemmel mükâfatın tam bir tablosu vardır. Bunlar “altlarından ırmaklar akan cennetlere” konulurlar. Bu, yerleşiklik ve süreklilik unsurlarını vurgulamak için onlara ebediyen verilen bir mükâfattır: