Bu giriş bölümü, kâfirlerin uydurma sayarak reddettikleri kitabın mahiyetinden bahseder ve onlara, yakında öyle bir günle karşılaşacaklarını, o gün Allah'a teslim olup Müslüman olmuş olmayı arzu edecekleri uyarısında bulunur. O günün belirli bir vakti olduğunu ve onun gecikmesinin sebebinin bu olduğunu söyler. Onların ileri sürdükleri itirazlardan ve meleklerin kendilerine getirilmesi yönündeki taleplerinden söz eder. Allah'ın kâfirlere melekler indirdiği zaman onları tamamen helak ettiğini belirterek onları tehdit eder. Son olarak sûre, onların inkârcı tutumlarının asıl sebebine değinir. Bu, kesinlikle delil yokluğundan değil, onların köklü inatçılıklarındandır.
This opening passage speaks about the nature of the book which the unbelievers reject as fabrication, adding a threat that they will soon witness a day when they wish they had submitted themselves to God and become Muslims. It tells them that that day has a fixed time, and that is the reason for its delay. It mentions the challenges they make and how they demand that angels be brought to them. It threatens them by stating that when God sends down angels to unbelievers, He destroys them altogether. Finally the sūrah speaks of the real reason for their unbelieving attitude. It is certainly not for lack of evidence, but rather due to their entrenched stubbornness.
"Elif. Lâm. Râ. Bunlar, Kitâb'ın âyetleridir, apaçık bir beyândır." (Âyet 1) Bu sûreye ve bazı Kur'ân sûrelerinin başında yer alan benzer harflere, yani üç ayrı harfe, Kitap, yani Kur'ân'dır. Bunlar herkesin erişebileceği harflerdir. Nazım ve delil bakımından benzeri olmayan yüce âyetleri oluştururlar. Bu harflerin kendi başlarına zatî bir anlamı yoktur, ama anlamı çok açık olan Kur'ân'ı oluştururlar.
“Alif. Lām. Rā. These are the verses of the Book, a clear discourse.” (Verse 1) The three separate letters with which this sūrah starts and similar ones that occur at the beginning of some Qur’ānic sūrahs make up the book, i.e. the Qur’ān. They are available to all. They make the sublime verses, which are inimitable in composition and argument. These letters do not have an intrinsic meaning in themselves, but they make up the Qur’ān, which is very clear in its meaning.
Bu eşsiz kitabın vahyine inanmayan, Kur'an'ı çok açık bir anlamı olduğu halde uydurma olarak niteleyen kimseler, öyle bir gün görecekler ki, tamamen farklı bir tavır benimsemiş olmayı içtenlikle isteyecekler. Mümin olmuş ve davranışları din öğretileriyle uyumlu olmuş olmayı arzulayacaklar. "Kâfir olanlar, keşke Müslüman olsaydık diye çok isteyecekler." (Âyet 2)
People who do not believe in the revelation of this inimitable book, and describe the Qur’ān as fabricated when it is very clear in its import, will come to see a day when they will dearly wish that they had adopted a totally different attitude. They will wish that they had been believers and that their behaviour was in line with the teachings of religion. “Little do those who disbelieve wish that they were Muslims.” (Verse 2)
Bunu arzu edebilirler, ama bu, hiçbir arzunun fayda vermeyeceği zaman olacaktır. Oysa gerçekte, "Kâfir olanlar ne kadar da istemek isterler!" Bu ifade şekli bir tehdit ve küçümseme ima etmektedir. Aynı zamanda, elde bulunan fırsattan yararlanmaya ve geç olmadan Allah'a teslim olmaya teşvik anlamı da taşımaktadır. Çünkü fırsat kaçırılırsa ve öyle bir gün gelirse ki, kendilerini Allah'a teslim edip İslam'ı kabul etmiş olmayı istedikleri halde, bu istekleri hiçbir işe yaramayacaktır.
They may wish so but that will be when no wish is of use. But in fact, ‘little do those who disbelieve wish’. The way this is expressed implies a threat and a touch of derision. It also implies encouragement to make use of the available opportunity and submit to God before it is too late. For if the chance is lost and the day comes when they wish they had submitted themselves to God and accepted Islam, their wishes will be of no avail.
Bunun ardından bir başka örtük tehdit gelir: "Bırak yesinler ve eğlensinler, ümitleri onları oyalasın. Çünkü yakında gerçeği bileceklerdir." (Ayet 3)
This is followed by another implicit threat: “Let them eat and enjoy themselves, and let their hopes beguile them. For they will surely come to know [the truth].” (Verse 3)
Onları nefsânî arzularıyla başbaşa bırak, yiyip eğlensinler; etraflarında olup biteni düşünmeden, derin derin tefekkür etmeden ve aklından geçirmeden. Onları aldatıcı umutları ve yanıltıcı arzularıyla bırak; hayat geçip giderken ve fırsat elden kaçarken.
Leave them to their carnal desires, eating and enjoying, without reflection, contemplation or thought to what is around them. Leave them with their deluding hopes and deceiving temptations, while life passes away and the opportunity is lost.
Onları bırak; boş umutlar ve arzular peşinde yolunu kaybederek kendilerini mahkûm etmiş olanlarla vaktini boşa harcama. Şeytanın aldatması onlara uzun bir ömürleri olduğunu ve arzuladıklarına kavuşacaklarını gösterir. Umduklarına ulaşmalarını hiçbir şeyin engelleyemeyeceğini sanırlar; hesaba çekilmeyecekleri ve sorguya uğramayacakları düşüncesindedirler.
Leave them so that you do not waste your own time with those who have condemned themselves when they lost their way in idle hopes and desires. The temptation shows them that they have a long life to come and that they will achieve what they covet. They think that nothing can stop them from obtaining what they hope for, and that they have to face no reckoning and will be held to no account.
Bu dünyada elde ettikleri şeylerin, ahirette kendilerini kurtarmaya yeteceğini düşünerek kendilerini aldatıyorlar.
They delude themselves by thinking that what they get in this life is enough to ensure their safety in the hereafter.
Bu aldatıcı umutların tasviri gerçek insan hayatından alınmıştır. Umut her zaman insanı cezbeder ve aldatır. Öyle ki insan, Allah'ın varlığını, kaderi ve ölümün kesinliğini gözden kaçırır. İnsan, yerine getirilmesi gereken bir görevin ve uyulması gereken bir yasağın bulunduğunu unutur. Hatta daha da ileri giderek Tanrı'yı tamamen unutur ve kendisinin de öleceğini, ardından amellerinin hesabını vermek için diriltileceğini unutur.
This image of beguiling hopes is drawn from real human life. Hope always tempts and beguiles man. So much so that he overlooks the facts of God’s existence, fate and the certainty of death. Man forgets that there is a duty to be fulfilled and a prohibition to be observed. He goes even further so as to forget God altogether and forget that he himself is going to die and then be resurrected in order to account for his deeds.
Bu aldatıcı umut ölümcüldür ve Peygamber'e, onları bu umutla baş başa bırakması emredilmektedir. "Elbette bilecekler" ama o zaman böyle bir bilginin onlara hiçbir fayda sağlamayacağı bir zaman olacaktır. Peygamber'e verilen emir, onlara yönelik bir tehdit ima etmekte, aynı zamanda onları uyandırmayı amaçlayan güçlü bir çağrı içermektedir; böylece umutlarının ne olduğunu görebilsinler: kaçınılmaz kaderlerini gözden kaçırmalarına yol açan aldatıcı bir umut.
This beguiling hope is a fatal one, and it is to this hope that the Prophet is commanded to leave them. “For they will surely come to know the truth,” but then it will be too late for such knowledge to be of any benefit to them. The command given to the Prophet implies a threat to them, as well as a strong call aiming to wake them up so that they could see their hope for what it is: a beguiling hope that causes them to overlook their inevitable fate.
Ancak Allah'ın dünya ve insan hayatı için yürürlüğe koyduğu yasalar, kendi yollarında devam edecektir. Her ümmetin sonu, Tanrı'nın belirlediği vakitte gelecektir. Ardından, bu yasaların ve Tanrı'nın düzeninin nasıl işleyeceğini belirleyen, her topluluğun uygulamalarıdır: "Biz hiçbir kenti, ona peygamberler gönderilmeden helak etmedik. Hiçbir ümmet ecelini ne öne alabilir ne de geciktirebilir." (Ayet 4-5)
Bu nedenle, Tanrı'nın azabının kendilerine ulaşmamış olmasına aldanmamalıdırlar. Tanrı'nın yasası, belirlenmiş yolunda ilerleyecek ve Tanrı'nın istediği şekilde işleyecektir. Onlar ise mutlaka bilecekler.
But the laws God has set in operation for the world and for human life will continue along their respective courses. The end of each nation will come at the time appointed by God. Then it is the practices of each community that determine how these laws and how God’s order will operate: “Never have We destroyed any community unless divine revelations have been made known to it. No community can ever forestall its term, nor can they delay it.” (Verses 4-5) Therefore, they must not be deluded by the fact that God’s punishment has not taken them. God’s law will take its well-marked course and operate as God wants it to operate. As for them, they will certainly come to know.
O bu açık kitap ve belirlenmiş süre, Allah tarafından her millete ve topluluğa, görevlerini yerine getirsinler diye verilmiştir. Bu dünyada yaptıkları, ahiretteki akıbetlerini belirler. Bir topluluk Allah'a inanır, iyi işler yapar, insan hayatının ilerleyip gelişmesine izin verir ve adaleti uygularsa, Allah onun ömrünü, bu kurallardan sapıp her türlü iyilikten yoksun kalana kadar uzatır. Bu da onun ömrünün sonunu belirler; ya tamamen kayıp ve yıkımla, ya da geçici bir genel zayıflamayla sonuçlanır.
That clear book and appointed term are given by God to every nation and community so that they will do their work. What they do in this life determines their fate in the hereafter. When a community believes in God, does good works, allows human life to proceed and prosper, and implements justice then God will extend its life until it deviates from these rules and becomes devoid of all goodness. That determines the end of its life, either with total loss and ruin, or with a temporary general weakness.
Bazı toplulukların inanmadığı, hiçbir iyi iş yapmadığı ve adaleti uygulamadığı halde varlıklarını sürdürüp refaha erdikleri söylenebilir. Ancak bu, yalnızca bir yanılsamadır. Bu tür toplulukların, yeryüzünde iyi bir hayat kurmak, kendi vatandaşları arasında adil davranmak ve kendi topraklarında maddi refahı sağlamak için önlemler almak gibi sınırlı da olsa, dayanıklı bir iyilik artığına sahip olmaları gerekir. Varlıklarını sürdürmelerinin nedeni bu iyilik artığıdır. Bu artık tükendiğinde ise kaçınılmaz kaderleriyle yüzleşirler. Tanrı'nın yasası her zaman işler ve her topluluğun bir zamanı vardır: "Hiçbir topluluk, kendi süresini ne öne alabilir ne de geciktirebilir." (Ayet 5)
It may be said that there are communities which do not believe or do any good works or implement justice, but they continue to thrive and prosper. But this is nothing but delusion. Such communities must have a fair residue of goodness, even if it is limited to building a good life on earth, dealing justly among its own citizens and taking measures to ensure material prosperity within their own territories. They owe their continued existence to this residue of goodness. When it is exhausted, they face their inevitable destiny. God’s law will always operate, and every community has its time: “No community can ever forestall its term, nor can they delay it.” (Verse 5)