Bu surenin en önemli özelliği, geçmişte yaşanmış olayları ağırlıklı olarak anlatmasıdır. Önce Ashab-ı Kehf'in kıssası gelir, ardından iki bahçe sahibi adamın kıssası, sonra Âdem ve Şeytan'a yapılan atıf. Surenin ortasında Musa ile salih bir adam arasında geçenler anlatılır, sonunda ise Zülkarneyn'in kıssası yer alır. Bu kıssalar surenin büyük bölümünü oluşturur ve 110 ayetinden 71'ini kapsar. Geriye kalan ayetlerin çoğu bu kıssalara yorum getirir ve onlardan çıkarılması gereken dersleri ortaya koyar. Ayrıca sure, Kıyamet Günü'ne ait sahneler ile bir fikri açıklamak ya da bir kavramı vurgulamak için insan hayatından alınmış örnekler de içerir. Bütün bunlarda, Kur'an'ın fikirlerini canlı imgelerle pekiştirme yöntemine ait örnekler görürüz.

The most important thing to be noted about this sūrah is its preponderant narration of events that took place in the past. First we have the story of the sleepers in the cave, followed by that of the man with two gardens, then a reference to Adam and Satan. In the middle of the sūrah we see what happened between Moses and the pious man, and at the end there is an account of Dhu’l-Qarnayn. These stories form the major part of the sūrah, taking 71 out of its 110 verses. Most of the remaining verses comment on the stories and outline the lessons to be learnt from them. In addition, the sūrah also contains some scenes of the Day of Judgement, and others drawn from human life to explain an idea or emphasize a concept. In all these, we see examples of the Qur’ānic method of emphasizing its ideas through vivid imagery.