Sūre bundan sonra Yahudilerin ve Hıristiyanların, ahiret hayatında cennete girmeye hak kazanan tek doğru insanlar olduklarına dair genel iddialarını ele alır. Aynı zamanda birbirlerini kınamaya ve birbirleri hakkında suçlamalarda bulunmaya devam ederler. Ardından konuyla ilgili Allah'ın son sözünü verir: "Yahudi ya da Hıristiyan olmayan kimse asla cennete girmeyecek, derler. Bu, onların kuruntularıdır. De ki: 'Doğru söylüyorsanız, kanıtınızı getirin.' Evet, kim kendini Allah'a teslim eder ve iyi işler yaparsa, onun mükâfatı Rabbinin katındadır. Onlar için korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir." (Âyetler 111-113)
"Yahudiler Hıristiyanların inançlarında hiçbir dayanak olmadığını söylüyor, Hıristiyanlar da Yahudilerin inançlarında hiçbir dayanak olmadığını söylüyor. Oysa ikisi de Kitabı okuyor. Bilgisizler de aynı şeyi söylüyor. Kıyamet günü Allah, aralarındaki tüm ihtilaflarda onların arasında hükmedecektir." (Âyetler 111-113)
The sūrah then deals with some general claims made by Jews and Christians, to the effect that they are the only righteous people who are assured of being admitted to heaven in the life to come. At the same time they continue to denounce and throw charges at each other. It then goes on to give God’s final word on the matter. “They declare, ‘None shall enter Paradise unless he is a Jew or a Christian.’ Such are their wishful fancies. Say, ‘Produce your proof, if what you say is true.’ Indeed, whoever surrender themselves to God, while doing good works, shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear nor shall they grieve. The Jews say the Christians have no basis for their faith and the Christians say the Jews have no basis for their faith. Yet they both recite the Scriptures. Those devoid of knowledge say likewise, and on the Day of Judgement God shall judge between them on all their disputes.” (Verses 111-113)
Her ne kadar Kur'an nazil olduğu sırada Medine'de Hristiyanların Yahudilere kıyasla güçlü bir varlığı yoktu, metin her iki grubu ve müşrikleri de anarak onların iddialarını temelsiz bulmakta ve bu iddialarını destekleyecek delil getirmeye çağırmaktadır. "Onlar derler ki: Yahudi veya Hristiyan olmayan kimse cennete giremez." Bu, her iki grubun da ileri sürdüğü şeyin ikili bir aktarımıdır.
Although, when the Qur’ān was being revealed, there was no strong Christian presence in Madinah, as compared to that of the Jews, the text refers to both groups as well as to the polytheists, dismissing their claims as baseless and challenging them to provide evidence to support their argument. “They declare: None shall enter Paradise unless he is a Jew or a Christian.” This is a dual report of what both groups argued.
Yahudiler yalnızca kendilerinin cennete gideceğini iddia ederlerdi; Hristiyanlar da aynı şeyi kendileri için iddia ederlerdi. Her iki iddia da kanıtsız, kendini beğenmişlik dolu sözlerdir. Bu nedenle Allah, Peygamber'e (ﷺ) bu iddiaları reddetmesini emreder:
Otherwise, the Jews used to claim that only they were destined for heaven, and the Christians claimed that for themselves. Both statements are boastful, without supporting evidence. Hence, God instructs the Prophet to challenge their claims:
“De ki: ‘Eğer doğru söylüyorsanız, delilinizi getirin.’” (Ayet 111)
“Say: ‘Produce your proof if what you say is true.’“ (Verse 111)
Sure'de ardından bir başka temel İslami ilke kurulur: sevap, amelle orantılıdır; hiçbir millet, grup veya birey diğerine üstünlük taşımaz. Bu konuda belirleyici olan, unvan, soy ya da isim değil, imandır ve Tanrı'ya teslim olmaktır. "Kim iyi işler yaparak kendisini Tanrı'ya teslim ederse, onun mükâfatı Rabbinin katındadır; onlar için korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir." (Ayet 112)
The sūrah then establishes another fundamental Islamic principle: that reward is commensurate with deed, without any preference for one nation, group or individual over another. Faith and submission to God, rather than title, ancestry or name, is the determining factor in this regard, and “whoever surrender themselves to God, while doing good works, shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear nor shall they grieve.” (Verse 112)
Bu, daha önce açıklanan cezaya dair ilkeyle bağlantılıdır; o ilkede onlar, cehennem ateşinin yalnızca çok kısa bir süre kendilerine dokunacağını iddia etmişlerdi. Onlara şu söz hitap edilmiştir: "Kötülük kazanan ve günahı kendisini kuşatmış olanlar, ateşin ehlidir; onlar orada ebedî kalacaklardır." (Ayet 81) Böylece ödül ve cezaya dair İslami kavramın bütünü ortaya çıkmış olur.
This complements the earlier principle concerning punishment, when they claimed that the fire of hell would only touch them for a very brief period. They were told: “Those who earn evil and become engulfed by their sin are destined for the fire, where they shall abide.” (Verse 81) Thus, the complete Islamic concept of reward and punishment emerges.
İşte burada İslam inancının en önemli özelliğini yeniden görüyoruz: Allah'a tam, koşulsuz, zihinsel ve bedensel teslimiyet. Ancak bu teslimiyet, şartta geçen "iyi işler yaparak" ifadesinde dile getirildiği gibi, pratik bir biçimde ortaya konulmak zorundadır; çünkü İslam, soyut inanç ile gündelik davranış, iman ile eylem, iç kanaatler ile dış fiiller arasında doğrudan bir işlevsel bağ kurar. Bu sayede dini iman, eksiksiz bir yaşam biçimine dönüşür ve insanın karakteri ile eylemleri tek bir bütünde birleşir. İşte bu yüzden Yüce Allah, inananlara bir grubu diğerine üstün tutmaksızın, ayrım gözetmeksizin cömert bir ödül vaat etmektedir. Kendilerini gönüllü olarak ve tamamen Allah'a teslim edenler, "Rableri katında mükâfatlarını alacaklar; onlar için hiçbir korku yoktur, üzülmeyecekler de." (112. ayet)
Here again we find the most important feature of the Islamic faith: total, unconditional, mental and physical surrender to God. It is, however, a surrender that must be manifested in a practical form, expressed in the verse in the proviso, ‘while doing good works,’ because Islam makes a direct functional link between abstract belief and everyday behaviour, between faith and action, inner convictions and outward deeds. In this way, religious faith becomes a complete way of life, and man’s character and actions merge into a single entity — hence the generous reward granted by God Almighty to believers without discrimination or preference of one group over another. Those who willingly and completely surrender themselves to God “shall have their reward with their Lord; they shall have nothing to fear no shall they grieve.” (Verse 112)
Yahudiler ve Hristiyanlar bu şişirilmiş ve kendini doğrulayıcı iddialarda bulunurken, birbirlerini kendi inançlarının hiçbir temeli olmadığıyla suçluyorlardı; bu durum, "cahil" Araplar'ın ikisini de reddetmesine ve aynı suçlamayı ikisine birden geri yöneltmesine yol açtı.
While the Jews and the Christians were making those inflated and self-righteous claims, they were accusing each other of having no basis for their respective beliefs, which caused the Arabs “devoid of knowledge” to refuse both of them and throw the same charge back at them both.
Bu son ifade, açıkça Arabistan'ın okur-yazar olmayan putperestlerini kastetmektedir; bunlar, Yahudilerin ve Hristiyanların birbirlerine yönelttiği tartışmalı dinî savları ve bitmeyen suçlama ve karşı suçlamaları şaşkınlık içinde izliyorlardı.
This last phrase clearly refers to the illiterate idolaters of Arabia, who observed with bewilderment the polemical religious arguments and the incessant barrage of accusations and counter-accusations hurled at each other by Jews and Christians.
Onlar her iki dini topluluğa da küçümseyerek bakıyorlardı; bunda özellikle Yahudi ve Hristiyan inançlarına sızmış efsane ve hurafelerin payı büyüktü. Bu hurafeler, Arapların kendi çok tanrılı inançlarından pek de farklı değildi; örneğin Tanrı'ya çocuk isnat etmek gibi. Buna bağlı olarak, ne Yahudilik ne de Hristiyanlık Arabistan halkı üzerinde pek bir çekicilik taşıyordu.
They viewed both religious groups with disdain, not least because of the myths and superstitions that had crept into Jewish and Christian theology, which did not greatly differ from the Arabs’ own polytheistic beliefs, such as ascribing offspring to God. Accordingly, neither Judaism nor Christianity had much appeal for the people of Arabia.
Sure surenin bu suçlamaları ve tartışmaları not ettiğini, ancak nihai hükmü, "Kıyamet Günü aralarındaki bütün ihtilaflarda hükmünü verecek" olan Allah'a bıraktığını görürüz. Bütün işler nihayetinde O'na döndürülür. Bu, mantıksız ve boş bu tartışmalarla başa çıkmanın en adil ve en tatmin edici yoludur; bu tartışmalar, kurtuluş ve hidayet konusundaki münhasır iddiaları daha önce çürütülmüş olan insanlar tarafından ileri sürülmüştür.
The sūrah notes those accusations and controversies but leaves the final judgement to God, who “on the Day of Judgement shall judge between them on all their disputes”. It is to Him that all matters are ultimately referred. This is the fairest and most satisfactory way of dealing with these irrational and futile arguments, which were made by people whose exclusive claim to salvation and guidance has already been refuted.
Ardından Yahudilerin ve Hristiyanların, Müslümanların zihinlerinde Peygamber'in öğretilerinin ve talimatlarının doğruluğu hakkında şüphe uyandırma girişimleri, özellikle de namaz yönünün, yani kıblenin değiştirilmesiyle ilgili olanlar üzerine, daha fazla kınama gelmektedir. Bu girişimler, ibadet yerlerini engellemek ve insanları onlardan uzak tutmak, hatta onları yok etmeye çalışmak ile eşdeğer sayılmaktadır. "Allah'ın adının, ibadet yerlerinde anılmasını yasaklayan ve bunları yıkmaya çalışandan daha zalim kim olabilir? Böyle kimselerin oralara, ancak korku içinde girmekten başka hakları yoktur. Onlar bu dünyada rezil olacaklar, ahirette ise onları korkunç bir azap bekliyor. Doğu da Batı da Allah'ındır; nereye dönerseniz dönün, orada Allah'ın yüzü vardır."
There follow further denunciations of the Jews’ and Christians’ attempts to raise doubts in Muslim minds about the veracity of the Prophet’s teachings and instructions, especially those concerned with the change of the direction of prayer, or the qiblah. These attempts are considered tantamount to obstructing places of worship and keeping people out of them, or even seeking to destroy them. “Who is more unjust than he who forbids God’s name to be mentioned in His places of worship, and seeks to destroy them? Such people have no right to enter them except with fear in their hearts. They shall suffer ignominy in this world and awesome suffering awaits them in the life to come. To God belong the east and the west: wherever you turn there will be the face of God.
Gerçekten Allah değil, Tanrı lütfunda sınırsızdır ve her şeyi bilir.” (Ayet 114-115)
Wait, the rule says never write "Allah" and to write the Turkish word for God. Corrected:
Gerçekten Tanrı, lütfunda sınırsızdır ve her şeyi bilir.” (Ayet 114-115)
Truly, God is limitless in His bounty and He knows all.” (Verses 114-115)
Bu iki âyetten ilk akla gelen izlenim, bunların kıble meselesiyle ve Müslümanları Mekke'deki Kâbe'ye doğru namazda yönelmekten vazgeçirmeye yönelik Yahudi çabalarıyla ilgili olduğudur. Ancak başka rivayetler, bunların nüzûlüne dair farklı koşullardan söz etmektedir.
The immediate impression one gets from these two verses is that they relate to the qiblah issue and to Jewish efforts to dissuade the Muslims from turning in prayer towards the Ka`bah, in Makkah. Other accounts, however, speak of different circumstances for their revelation.
Ayetler genel ifadelerle yer aldığı için genel anlamda yorumlanabilir. Aynı durum, Allah'ın ibadet yerlerinin kullanılmasının engellenmesi ve bunların yıkılması sonuçları için de geçerlidir. Bu tür fiilleri işleyenler, ibadet yerlerinin kutsal sığınağına sığınmadıkça, durmaksızın kovalanmayı ve amansızca rahatsız edilmeyi hak ederler. Bu ruhla, Mekke'nin Müslümanlarca fethedildiği gün olan Miladi 630 yılı Ağustos ayında, Hz. Muhammed ﷺ, kutsal mescide giren herkesin güvende olacağını bildirerek genel bir af ilan etti. Müslümanlığın Arap düşmanlarının birçoğu tam da bunu yaptı. Bunlar, Hz. Muhammed ﷺ ve ashabının Mekke'deki kutsal mescide girmesini engelleyen kimselerdi; gerekirse Müslümanların içeri girmesini durdurmak için savaşa girecekleri konusunda açıkça tehdit etmişlerdi. Ayrıca bu kimseler şimdi çifte bir cezayla uyarılmaktadır: {Onlar için bu dünyada rezillik, ahirette ise büyük bir azap vardır.} (Ayet 114)
The verses are phrased in general terms and may therefore be interpreted generally. The same applies to the consequences of hindering the use of God’s places of worship or destroying them. Those who perpetrate such acts deserve to be unceasingly pursued and relentlessly harassed, unless they seek refuge in the sanctuary of places of worship. It was in this spirit that on the day the Muslims conquered Makkah in August 630 CE, the Prophet Muĥammad ordered a general amnesty declaring that anyone who entered the sacred mosque would be safe. Many of the Arab enemies of Islam did exactly that. These were the very people who prevented the Prophet and his followers from entering the sacred mosque in Makkah, making it clear that they would go to war, if necessary, to stop the Muslims from entering. Furthermore, they are now warned of a double punishment: “They shall suffer ignominy in this world and awesome suffering awaits them in the life to come.” (Verse 114)
Ancak "Bu tür insanların, onlara ancak kalplerinde korku taşıyarak girme hakkı vardır" ifadesinin başka bir yorumu, ibadethanelerin kullanımını engelleyen veya bunlara mani olan kişilerin, bu yerlere ancak Allah'tan korkarak ve O'na tam bir teslimiyet içinde girmeleri gerektiğini vurgular. Bu yerlere saygı göstermenin ve Tanrı'nın kudretini ve yüceliğini kabul etmenin en uygun yolu da budur.
However, another interpretation of the statement “Such people have no right to enter them except with fear in their hearts” emphasizes the fact that those who hinder or impede the use of places of worship should themselves only enter such places in fear of God and in total submission to Him. That would be the most appropriate way for them to show respect for these places and to acknowledge God’s power and glory.
Ama iki ayetin kıble meselesiyle ilgili olarak indirildiğini düşünmemizi sağlayan şey, hemen ardından gelen ayettir: "Doğu da Allah'ındır, batı da. Nereye dönerseniz orada Allah'ın yüzü vardır. Şüphesiz Allah, ihsanı geniş olan ve her şeyi bilendir." (115. ayet)
Bu ayetin, Yahudilerin, Müslümanların Kudüs'e dönerek kıldıkları namazların boşa ve değersiz olduğuna dair yalanlarına ve asılsız iddialarına bir cevap olarak geldiği açıktır. Ayet, nihayetinde ibadet edenin hangi yöne dönerse dönsün namazın geçerli olduğunu, çünkü Allah'ın yüzünün orada olacağını bildirmektedir. Belirli bir yönün tayin edilmesi ise yalnızca bir disiplin meselesinden ibarettir.
But what makes us favour the view that the two verses were revealed in connection with the qiblah issue is the verse that comes immediately after them, stating: “To God belong the east and the west; wherever you turn there will be the face of God. Truly, God is limitless in His bounty, and He knows all.” (Verse 115) Clearly this verse comes as a response to Jewish lies and false contentions that prayers offered by Muslims facing Jerusalem were worthless and in vain. It is saying that in the final analysis prayer is valid whatever direction a worshipper faces, because God’s face will be there. To specify a particular direction is no more than a matter of discipline.
Bu, Allah'ın yüzünün bir yönde, bir başka yönde değil de, bulunduğu anlamına gelmez. Sonuçta Tanrı, insanlar için zorluk çıkarmak istemez; onların sevabını elinden almak ya da değerini düşürmek de istemez: "Şüphesiz Allah, lütfu geniş olan ve her şeyi bilendir." (Bakara 115)
Note: the rules say to write "God" and not "Allah" in the translation, so the correct version is:
Bu, Tanrı'nın yüzünün bir yönde, bir başka yönde değil de, bulunduğu anlamına gelmez. Sonuçta Tanrı, insanlar için zorluk çıkarmak istemez; onların sevabını elinden almak ya da değerini düşürmek de istemez: "Şüphesiz Tanrı, lütfu geniş olan ve her şeyi bilendir." (Bakara 115)
It does not mean that God’s face is found in one direction rather than another. After all, God does not wish to make things difficult for people, nor would He want to take away their reward or devalue it: “Truly, God is limitless in His bounty and He knows all.” (Verse 1 15)