Baştan sona bu sure, inkâr edenlere karşı çok etkileyici bir saldırı niteliğinde, aynı zamanda inananlara da sağlam bir güven verir. Sure, Allah'ın uyarılarını yalanlayan bir topluluğun, her biri farklı bir türden azaba uğratıldığını gösteren bir dizi sahneye ayrılmıştır. Her sahne, insan kalbinde sarsıcı bir etki bırakan şu soruyla doruğa ulaşır: "Azabım nasılmış, uyarılarım nasılmış!" Ardından sure, şu sözle son bulur: "Kur'an'ı öğüt almak için kolaylaştırdık; peki öğüt alan var mı?" Bu surede işlenen konular, Mekke döneminde indirilen birçok suredede de ele alınmıştır. Sure, Kıyamet Günü'nden bir sahneyle başlar ve benzer bir sahneyle sona erer. Aralarında ise Nuh'un kavminin, Ad'ın, Semud'un, Lut kavminin ve Firavun ile tabileri­nin akıbetleri kısaca anlatılır. Bütün bunlar başka surelerde de farklı biçimlerde ele alınmıştır. Yine de bu konular burada özel bir üslupla sunulmakta, bu da onları tamamen yeni gibi göstermektedir. Burada her olay, şiddetli, fırtınalı, korku yayan, yıkılış ve kapsamlı bir yok oluş doğuran bir olay olarak karşımıza çıkar.

From start to finish, this surah represents an awesome onslaught against those who deny the warnings, but gives at the same time con fident reassurance to the believers. It is divided into a series of scenes, each showing a different type of suffering inflicted on a community of unbelievers who denied Gods messages. Each culminates with a violent shaking of the human heart, as it asks: “How grievous was My punishment and how true were My warnings!” It then lets go, saying: “ We have made the Quran easy to bear in mind: will anyone take heed?” The themes tackled in this surah are discussed in many surahs of Makkan revelation. It begins with a scene from the Day of Judgement and ends with a similar scene. In between, the surah dwells briefly on the fates of Noahs people, the (Ad, Thamud, Lot’s people and Pharaoh and his followers. All these are tackled in different ways in other surahs. Yet all these issues are presented here in a special way, making them appear totally new. Here we see each episode as violent, tempestuous, spreading fear, engendering collapse and a sweeping destruction.

Surenin temel özelliği, her sahnenin inkâr edenlere sunulan hızlı bir azap bölümünü resmetmesidir. Dinleyenler kendilerinin de bu olayın içinde olduğunu, azabı bizzat şahit olduklarını ve acısını çektiklerini hissederler. Bir sahne bittiğinde ve dinleyenler yeniden nefes almaya başladığında, onlara daha yeni ve daha korkunç bir azap sahnesi sunulur. Bu boğucu ve korkutucu havada yedi bölüm tamamlandığında, son tablo sunulur ve bize tamamen farklı bir hava, güvenlik, huzur ve teselli duygusu verir. Bu tablo, takvada bulunanların akıbetini gösterir: "Takva sahipleri, gerçeğin oturduğu yerde, her şeye gücü yeten bir Hükümdarın huzurunda, cennetlerde ve akan sularda olacaklardır." (Ayet 54-55) Bu durum, kendilerine de akıbetlerinin bildirildiği inkârcıların durumundan ne kadar farklıdır: "Yüzüstü sürüklenerek ateşe atılacakları gün [kendilerine şöyle denecek]: 'Tadın bakalım cehennem ateşinin dokunuşunu!'" (Ayet 48)

The surah's main characteristic is that each scene paints a fast episode of punishment presented to those who deny the divine faith. They feel that they personally are involved in it, witnessing the punishment and enduring its pain. When one scene is over and listeners begin to breathe again, a new and more awesome scene of punishment is presented to them. When seven such episodes in this suffocating and fearful atmos phere are completed, the last image is presented, providing us with a totally different aura, delivering pleasant shades of security, serenity and reassurance. It shows us the righteous and their destiny: “ The God-fearing will be in gardens and running waters, in a seat of truth, in the presence of an all-powerful Sovereign.” (Verses 54-55) How different is this from the condition of the unbelievers who are also told of their fate: “On the day when they are dragged into the fire, their faces down, [they will be told], ‘Taste now the touch of'hell-fire.”' (Verse 48)