Bu sûre, konusu, anlatımı, imgeleri, çağrışımları ve ahengiyle bir şefkat ve merhamet dokunuşu taşır. Bu, acıyı dindirmek ve sıkıntıyı gidermek için iyilik dolu bir elin dokunuşu olan bir sevgi mesajıdır. Aynı zamanda içe huzur ve güvenli bir umut havası yayar.

This sūrah, in subject matter, expression, images, connotations and rhythm provides a touch of tenderness and mercy. It is a message of affection, the touch of a benevolent hand to soothe pain and remove hardship. At the same time, it generates an air of contentment and confident hope.

Bu sure, bütünüyle Peygamber'e ﷺ adanmıştır. Rabbinden gelen bir mesajdır; onun kalbini hoşnutluk, sevinç, huzur ve memnuniyetle dokunur. Bütün olarak, huzursuz ruhuna ve acı çeken kalbine merhamet ve şefkat sunar.

The sūrah is dedicated in its entirety to the Prophet (peace be upon him). It is a message from his Lord which touches his heart with pleasure, joy, tranquillity and contentment. All-in-all, it proffers mercy and compassion to his restless soul and suffering heart.

Birçok rivayette, Kur'an'ın Peygambere indirilmesinin bir süre durduğu ve Cibril'in bir müddet ona gelmediği anlatılır. Bunun üzerine inkârcılar, "Muhammed'in Rabbi onu terk etti!" dediler. Bunun üzerine Allah bu sûreyi indirdi.

Several accounts mention that the revelation of the Qur’ān to the Prophet came, at one stage, to a halt and that the angel Gabriel stopped coming to him for a while. The unbelievers therefore said, “Muĥammad’s Lord has bidden him farewell!” God therefore revealed this sūrah.

Vahiy, Cebrail'in gelişleri ve Yaratan ile olan bağlantı, Peygamber'in (ﷺ) zorlu yolculuğundaki bütün donanımıydı. Bunlar, sert reddedilmeler karşısındaki tek tesellisi ve açık inkâr karşısındaki tek tesellisiydi. Ret ve inkâra kararlı, peygamberin mesajına ve tebliğ ettiği imana çirkin ve kötü bir saldırı yöneltmek isteyen kâfirlere karşı sebat edip dimdik durabilmek için gücünü aldığı kaynaktı.

Revelation, Gabriel’s visits and the link with God were the Prophet’s whole equipment along his precarious path. They were his only solace in the face of hard rejection and his sole comfort against outright repudiation. They were the source from which he derived his strength to stand steadfast against the unbelievers who were intent on rebuff and refusal, and on directing a wicked, vile attack against the Prophet’s message and the faith he preached.

Vahiy kesildiğinde, Peygamber'in güç kaynağı da kesilmiş oldu. Hayat pınarı kurumuş, kalbinin dostunu özlemişti. Yalnız başına çölde bırakılmıştı; ne yiyecek, ne su, ne de sevgili dostunun alışık olduğu sohbeti vardı. Bu durum, insanın dayanma gücünü büyük ölçüde zorlayan bir haldi.

Kuşluk vaktine andolsun ve sessizliğe bürünen geceye andolsun ki, Rabbin seni terk etmedi ve sana darılmadı. Elbette ahiret, senin için bu dünyadan daha hayırlıdır. Ve elbette Rabbin sana (ihsanda bulunup) verecek, sen de hoşnut olacaksın. (Duha suresi, 1-5. ayetler)

By the bright morning hours, and the night when it grows still and dark, your Lord has neither forsaken you, nor does He hate you. Surely the life to come will be better for you than this present life. And, certainly, in time your Lord will be bounteous to you and you will be well pleased. (Verses 1-5)

Allah yerine God kullanıldığı için Tanrı, bu iki sakin ve ilham verici zaman dilimi üzerine yemin eder ve doğa olayları ile insan duyguları arasında bir ilişki kurar. Böylece insan kalpleri ile güzel, canlı ve tüm canlılara karşı duyarlı olan evren arasında karşılıklı bir tepki teşvik edilir. Bu sayede kalpler dünyayla barış içinde, rahat ve mutlu yaşar. Düzeltilmiş hali: Tanrı, bu iki sakin ve ilham verici zaman dilimi üzerine yemin eder ve doğa olayları ile insan duyguları arasında bir ilişki kurar. Böylece insan kalpleri ile güzel, canlı ve tüm canlılara karşı duyarlı olan evren arasında karşılıklı bir tepki teşvik edilir. Bu sayede kalpler dünyayla barış içinde, rahat ve mutlu yaşar.

God vows by these two calm and inspiring periods of time and establishes a relationship between natural phenomena and human feelings. Thus, mutual response is encouraged between human hearts and the universe, which is beautiful, alive and sympathetic to all living beings. Hence, hearts live in peace with the world, relaxed and happy.

Bu ifade biçimi, bu sûrede dostluk ve birliktelik duygusunun vurgulanması nedeniyle özellikle uygundur. Sanki Peygamber'e (ﷺ) hemen şunu bildiriliyormuş gibidir: Rabbi, onu çevresindeki dünyanın yoldaşlığıyla zaten kutsamıştır ve hiçbir şekilde terk edilmiş ya da yalnız bırakılmış değildir.

This mode of expression is particularly appropriate in this sūrah as the feeling of fellowship is stressed here. It is as if the Prophet is being told straightaway that his Lord had already blessed him with the fellowship of the world around him and that he was by no means forsaken or left alone.

Ardından net ve kararlı bir ifade gelir: "Rabbin seni terk etmedi ve sana kızmadı." (Ayet 3) Seni incitmek ve kalbini kırmak isteyenlerin iddia ettiği gibi, O sana karşı sert davranmamış ve seni bırakmamıştır. Çünkü O senin Rabbindir ve sen O'nundur. O, senin koruyucun ve himaye edenindir. Tanrı'nın sana olan lütufları ne tükenmiş ne de kesilmiştir. Ey Muhammed ﷺ, sen bu dünyada aldığından çok daha fazla ve daha iyi lütufları ahirette alacaksın. "Elbette ahiret, senin için bu dünyadan daha hayırlıdır." (Ayet 4)

Then follows a clear and emphatic assertion: “Your Lord has neither forsaken you, nor does He hate you.” (Verse 3) He has not left you, nor has He been harsh to you as is alleged by those who want to afflict your heart and soul. For He is your Lord and you belong to Him. He is your sustainer and protector. God’s favours on you have neither run out nor have they been stopped. You, Muĥammad, are to get much more and better favours in the hereafter than you are getting in this life. “Surely the life to come will be better for you than this present life.” (Verse 4)