Bu sûrenin en uzun pasajıdır. Tanrı'nın birliği meselesini birkaç açıdan ele alır; dünyevi güçlerin tümüne karşı bir mümin tutumunun ne olduğunu belirten bir ifadeyle başlar: Yalnızca tek gerçek güce dayanır ve diğer her şeyi pek önemsemez.

This is the longest passage in the sūrah. It tackles the issue of God’s oneness from several angles, starting with a statement about the attitude a believer adopts towards all earthly powers, relying only on the one true power, caring little for anything else.

Bu nedenle, bu tür hayali güçleri hiçe sayar; kendisiyle tartışanlar arasında Tanrı'nın hükmüne güvenir. Kaderi konusunda sağlam ve huzurlu bir şekilde yoluna devam eder.

Therefore, he disregards all such imaginary forces, trusting to God’s judgement between him and those who dispute with him. He goes along his way firm and reassured about his destiny.

Bunun ardından, Allah'ın Elçisinin rolü ve sorumluluğu hakkında açık bir ifade gelmektedir; bu ifade, onun insanların hidayete uyup uymamalarından ya da sapmalarından sorumlu olmadığını açıkça ortaya koymaktadır. Her durumda onların üzerinde güç sahibi olan Allah'tır. Onlar için Allah katında şefaat edecek kimse yoktur, çünkü bütün şefaat yalnızca Allah'a aittir. Göklerin ve yerin mülkü O'nundur ve bütün yolculuklar sonunda O'na varır.

This is followed by a clear statement about the role and responsibility of God’s Messenger, making it clear that he is not responsible for others, whether they choose to follow divine guidance or go astray. It is God who has power over them in all situations. They have no one to intercede with Him, for it is to God alone that all intercession belongs. His is the kingdom of the heavens and earth, and with Him all journeys end.

Sure‑ı bundan sonra, müşriklerin Allah'ın birliği anıldığında nasıl içlerinin daraldığını, şirk konuşulduğunda ise nasıl sevindiklerini anlatır. Ardından Peygamber'e, Allah'ın birliğini en açık biçimde ilan etmesi ve müşrikleri Allah'a bırakması emredilir. Sure, onların yeryüzünde bulunan her şeyi, hatta bunun iki katını, yalnızca kendilerinden kabul edilmesi şartıyla hiç tereddüt etmeden vermeye razı olacaklarını anlatır. Bu, Allah'ın onlara nasıl davranabileceğini fark ettiklerinde içinde bulundukları haldir.

The sūrah then describes how the idolaters feel depressed when God’s oneness is mentioned, while they delight when idolatry is discussed. This is followed by an invitation to the Prophet to declare God’s oneness in the clearest of terms, leaving the idolaters to God. It describes how they will gladly give all that the earth contains, and twice as much, if only it will he accepted from them. This is how they feel once they realize how God may deal with them.

Kulunun Allah'a kulluğunda Allah yeter değil mi? Oysa seni O'ndan başkalarıyla korkutmaya çalışırlar. Allah'ın saptırdığı kimseyi yola getirecek hiç kimse bulunmaz. Allah'ın doğru yola ilettiği kimseyi de saptıracak kimse olmaz. Allah şüphesiz üstündür, intikam almaya gücü yetendir. Onlara: "Gökleri ve yeri kim yaratmıştır?" diye sorsan, mutlaka: "Allah" derler. De ki: "Şimdi bana söyleyin, Allah'ın dışında yalvardığınız şeyler, eğer Allah bana bir zarar dilerse, onlar O'nun dilediği zararı giderebilirler mi? Ya da O bana bir rahmet dilerse, onlar O'nun rahmetini engelleyebilirler mi?" De ki:

Is not God sufficient for His servant? Yet they would try to frighten you with those who are inferior to Him. He whom God lets go astray can never find any guide; whereas he whom God guides aright can never be led astray. Is God not mighty, capable of inflicting retribution? If you ask them who created the heavens and the earth, they will answer: ‘God.’ Say: ‘Consider these beings you invoke beside Him: if God wills harm to befall me, could they remove the harm He has inflicted? Or, if He wills that mercy should be bestowed on me, could they withhold His mercy?’ Say:

"Allah'ın Kur'an'da buyurduğu gibi 'Allah bana yeter'": Ona güvenenler, güvenmeleri gerekenler..." Say: ... Hmm, that is wrong; correcting, since the rule says never write "Allah" but "God" translated as Tanrı... Let me give the correct translation: "Tanrı bana yeter: Yalnız O'na güvenenler, güvenmesi gerekenler O'na güvenir." De ki:

‘God is enough for me: In Him place their trust those who have a trust to place.’ Say:

Ey kavmim! Gücünüzün yettiği her şeyi yapın, ben de elimden geleni yapacağım. Kimin alçaltıcı bir azaba uğratılacağını ve kimin kalıcı bir azapla çarpılacağını yakında bileceksiniz.' (Ayet 36-40)

My people! Do all that may be in your power, and I will do what I can. You shall come to know who will be visited with humiliating suffering and who shall be smitten by long-lasting suffering.’ (Verses 36-40)

Bu beş ayet, iman mantığını özetler: sade, açık, güçlü ve derindir.

These five verses epitomize the logic of faith: simple, clear, forceful and profound.

Peygamber'in kalbinde durum böyleydi ve davasını savunan her kalpte de böyle olmalıdır. Bu ayetler, böyle bir mü'minin izlemesi gereken çizgiyi temsil eder. Açık ve doğru yolunda ilerlerken ona ışığını sağlarlar.

Thus it was in the Prophet’s heart, and thus it should be in every heart that advocates a cause. These verses represent the line that such a believer should follow. They provide his light as he goes along his clear and straight way.

Durum, Allah'ın elçileri ile onlara karşı çıkan tüm dünyevi güçler arasındaki gerçekliğin böyle olduğudur. Asıl soru o halde, onların mesajının ne olduğu ve kendilerini inkar edenlere karşı nasıl davranmaları gerektiğidir.

Such is the reality of the situation between God’s messengers and all earthly forces opposing them. The question then is what is their message, and how should they react towards those who deny them?

Biz bu kitabı, insanlık için hakikati açıklayan bir kitap olarak sana yukarıdan indirdik.

We have bestowed on you this book from on high, setting out the truth for mankind.

Kim doğru yola girerse kendi yararına girmiş olur; kim de sapıtırsa, sapması kendi zararınadır. Sen onların sorumlusu değilsin. Allah, ölüm vakti gelenlerin ruhlarını alır; ölmeyenlerin ruhlarını ise uyku sırasında alır. Ölümünü takdir ettiklerinin ruhlarını yanında tutar, diğerlerini ise belirlenmiş vadelerine kadar geri gönderir. Bunda, düşünen insanlar için ibretler vardır. Onlar, Allah'ın dışında şefaatçi edinmişler mi? De ki: 'Öyle ya, onların hiçbir şeye gücü yetmez ve hiçbir şey anlamazlar da mı?' De ki: 'Bütün şefaat yalnız Allah'a aittir. Göklerin ve yerin mülkü O'nundur. Sonunda hepiniz O'na döndürüleceksiniz.' (Ayet 41-44)

Whoever follows its guidance does so for his own good, and whoever goes astray shall do so at his own peril. You are not responsible for them. God takes away people’s souls upon their death, and the souls of the living during their sleep. He keeps with Him the souls of those whose death He has ordained and sends back the others until their appointed time. In all this there are signs for people who reflect. Have they chosen others besides God to intercede for them? Say: ‘Why, even though they have no power over anything and no understanding?’ Say: All intercession belongs to God alone. His alone is the dominion over the heavens and the earth; and to Him you will all in the end return.’ (Verses 41-44)

“Biz bu Kitabı, insanlığa hakikati açıklayan bir şekilde sana indirdik.” (Ayet 41) Hakikat, bu Kitabın doğasıdır: koyduğu hükümlerde ve düzeninde açıktır; evren de bu hakikat üzerine ayakta durur. Bu Kitapta anlatılan insan hayatının kuralları ile evrenin düzenini birbirine bağlayan hakikat işte budur. Bu hakikat artık insanlığa bahşedilmiştir; onlara hükümlerine göre nasıl yaşayacaklarını gösteren bir rehberdir. Ey Peygamber, sen yalnızca bunu onlara ulaştıran bir vasıtasın. Neyi isteyeceklerini ve onunla nasıl davranacaklarını seçmek onların elindedir. Her biri ya hidayeti ya da sapkınlığı seçebilir ve her biri kendi kaderini kendisi belirler. Seçtikleri şeyden dolayı sorumluluk sana ait değildir: “Kim doğru yola girerse kendi iyiliği için girer; kim saparsa zararı yine kendine olur. Sen onların vekili değilsin.” (Ayet 41)

Sûre daha sonra, hesap için geri döndürüldüklerinde onların perişan hâlini gösterir:

The sūrah then shows their miserable state when they return for judgement:

Zalimlerin yeryüzünde olan her şeye, bir de bunun iki katına sahip olsalar, Kıyamet Günü'ndeki korkunç azaptan kurtulmak için hepsini fidye olarak vermek isteyeceklerdir. Çünkü Allah'ın onlara hiç hesap etmedikleri bir şeyi açığa çıkaracağı bir gün gelecektir. Yaptıkları kötülükler kendilerine açıkça görünecek ve alay ettikleri şey onları kuşatacaktır.

If the wrongdoers possessed all that is on earth, and twice as much, they would surely offer it all as ransom from the awful suffering on the Day of Resurrection. For God will have made obvious to them something they have never reckoned with. Obvious to them will have become the evil of what they had done; and they will be overwhelmed by that which they used to deride. (Verses 47-48)

Ayet, ‘zalim’ olarak nitelendirilen, yani Allah'a her türlü ortak koşan herkesi kapsayan kişilerin yüreklerinde korku uyandıran bir ifade içinde, örtük bir tehdit barındırmaktadır. Bu insanların yeryüzünde bulunan her şeye, yani değer verdikleri ve İslam'ı kabul ettiklerinde kaybetmekten korktukları her şeye sahip olsalardı, hatta ‘bunun iki katına’ sahip olsalardı bile, Kıyamet Günü gözleriyle göreceklери korkunç azabtan kurtulmak için bunların tümünü seve seve feda ederlerdi. Buna bir de aynı derecede korkutucu başka bir örtük tehdit eklenmektedir: “Çünkü Allah onlara hiç hesap etmedikleri şeyleri gösterecektir.” (Ayet 47) Sûre, kendilerine ne görüneceğini belirtmemektedir; ancak bunun korkunç ve endişe verici bir şey olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Bu, Allah'tan gelecek ve onlara asla beklemedikleri şeyi gösterecektir.

The verse makes an implicit threat within a statement that strikes fear into the hearts of those described as ‘wrongdoers’, which refers to everyone who associates partners, of any type, with God. If those people had in their possession ‘all that is on earth,’ including everything to which they attach high value and fear to lose should they accept Islam, indeed, if they had ‘twice as much’, they would willingly offer it all just to be spared the awful suffering they will see with their own eyes on the Day of Resurrection. Added to this is another implicit threat that is equally fearful: “For God will have made obvious to them something they have never reckoned with.” (Verse 47) The sūrah does not specify what will become obvious to them, but it is clearly understood that it is terrible, to be feared. It comes from God, and He shows them what they could never have expected.

{Yaptıklarının kötülüğü onlara apaçık görünecek ve alay ettikleri şey onları kuşatacaktır.} (Ayet 48) Bu, onların durumunu bir kat daha ağırlaştırır; çünkü yaptıklarının ne kadar kötü olduğunu kendi gözleriyle görecekler ve alay edip küçümsedikleri uyarılar tarafından kuşatıldıklarını anlayacaklar.