Bu pasaj, sûrenin bir giriş niteliğindedir ve hikâyenin altı sahneden oluşan ilk bölümünü anlatır. Yusuf'un rüyasıyla başlar ve kardeşlerinin ona karşı kurduğu komployu ayrıntılarıyla aktarır; nihayetinde Yusuf'un Mısır'a varışına kadar devam eder.

This passage serves as an introduction to the sūrah and relates the first episode of the story, comprising six scenes. It begins with Joseph’s dream and recounts the details of his brothers’ conspiracy against him, until he arrives in Egypt.

Elif. Lâm. Râ. Bunlar, apaçık olan Kitabın âyetleridir. Onu, anlayasınız diye Arapça bir Kur'an olarak indirdik. Sana bu Kur'an'ı vahyederek en güzel kıssaları anlatıyoruz. Sen bundan önce, habersizlerden idin.

Alif. Lām. Rā. These are the verses of the Book that clearly shows [the truth]. We have revealed it as a discourse in Arabic so that you may understand. In revealing this Qur’ān We relate to you the best of narratives. Before it you were among those who are unaware [of revelation]. (Verses 1-3)

Bu, yine üç ayrı harfle, ‘Elif Lâm. Râ.’ ile başlayan bir sûredir. Bunlar ve benzeri alfabe harfleri, insanların iyi bildiği ve her zaman kullandığı harflerdir; insan gücünün çok ötesinde bir düzene sahip ayetleri oluşturan da işte bu harflerdir. Hakikati açıkça gösteren kitap, yani Kur’ân, bu harflerden meydana gelmiştir. Allah, onu bu iyi bilinen harfleri kullanan Arapça dilde indirmiştir; ‘Umulur ki akledersiniz.’ (Ayet 2). Sıradan kelimelerden Kur’ân gibi üstün değerde bir kitap meydana getiren Zâtın, bunu başarabildiğini göreceksiniz. Dolayısıyla Kur’ân’ın vahiy olması gerektiği aşikârdır. Böylece insan aklı, bu gerçeği ve onun kaçınılmaz sonuçlarını düşünmeye çağrılmış olur.

This is yet another sūrah which begins with three separate letters, ‘Alif Lām. Rā.’ These and similar letters of the alphabet, which are well known to people and always used by them, are the same that spell out the revealed verses the composition of which is well beyond human ability. They make up the book that shows the truth clearly, i.e. the Qur’ān. God has revealed it in the Arabic tongue which uses these well-known letters, ‘so that you may understand.’ (Verse 2) You will realize that the One who makes out of ordinary words a book of surpassing excellence like the Qur’ān. Hence, it stands to reason that the Qur’ān must be revelation. Human intellect is thus called upon to reflect on this fact and its inevitable implications.

Bu sûrenin büyük bir kısmı bir kıssa olduğu için, bu kitabın anlatı yönü özellikle belirtilmiştir: "Biz bu Kur'an'ı sana vahyetmekle sana en güzel kıssayı anlatıyoruz." (Yusuf, 3) Bu kıssa, sana vahyettiğimiz Kur'an'ın bir parçasıdır ve gerçekten güzel bir kıssadır. Sen, ilahi vahiy almadan önce neydin?

Burada, bu surenin konusunun bir parçası olan rüyalara ve vizyonlara değinmemiz gerekiyor.

Here we need to refer to dreams and visions which are part of the subject matter of this sūrah.

Bu nedenle, bazı rüyaların yakın veya uzak gelecekte gerçekleşecek bir şeye işaret ettiğine inanmak zorundayız. Burada iki sebep belirlenebilir: birincisi, Yusuf'un, zindan arkadaşlarının ikisinin ve Mısır Kralı'nın rüyalarının hepsinin gerçekleşmiş olmasıdır.

We must inevitably believe that some dreams prophesy something that will happen in the near or distant future. Two reasons may be identified here: the first is that Joseph’s, his two fellow prisoners’ and the King of Egypt’s dreams all came true.

İkincisi, kendi hayatlarımızda bazı rüyaların gerçekleştiğini görüyoruz ve bu o kadar sık oluyor ki, aradaki ilişkiyi inkar etmek imkânsız hale geliyor.

Secondly, in our own lives we find that some dreams come true and this is frequent enough to make it impossible to deny the relationship.

Rüyaların doğası nedir peki? Analitik psikoloji okulu, rüyaları bastırılmış arzuların bilinçaltı ifadesi olarak görür. Bu, bazı rüyaları açıklar, ama hepsini değil. Freud'un kendisi, son derece bilimdışı ve keyfi yaklaşımına rağmen, peygamberlik niteliği taşıyan rüyaların var olduğunu kabul eder. Peki bu tür rüyaların doğası nedir?

So what is the nature of dreams then? The school of analytical psychology considers them as the subconscious expression of suppressed desires. This accounts for some dreams, but not all of them. Freud himself, despite his grossly unscientific and arbitrary approach, acknowledges that there are prophetic dreams. So what is the nature of this type of dream?

Öncelikle şunu söylemeliyiz: bu tür rüyaların doğasını bilip bilmememiz, bu rüyaların var olduğu ve bazılarının doğru çıktığı gerçeğini değiştirmez. Biz burada yalnızca insan doğasının belirli yönlerini ve Allah'ın evrende işleyişe koyduğu bazı yasaları anlamaya çalışıyoruz.

First of all we have to say that whether we know their nature or not does not affect the fact that there are such dreams and that some of them are true. We are here only trying to understand certain aspects of man’s nature, and some of the laws God has set in operation in the universe.

Bu rüyalara ilişkin görüşümüz şöyledir: Zaman ve mekân, insanın geçmiş, gelecek ya da şimdiki zamanın bütününü görmesine engel olan sınırlardır. Geçmiş ve gelecek bir zaman etkeni tarafından perdelenir, yakınımızda olmayan şimdiki zaman ise bir mekân etkeni tarafından perdelenir. İnsanın yapısında bildiğimiz bir duyu olmayabilir; bu duyu bazen uyanık hale gelebilir ya da bazen ekstra bir güç kazanarak zaman etkenini aşabilir ve onun ötesinde ne olduğunu belli belirsiz görebilir. Bu gerçek bir bilgi değildir, bunun yerine bir tür sezme, algılama biçimidir; kimi insanlarda uyanıkken, kimilerinde uykudayken olanlara benzer. Bu insanlar zaman ya da mekân sınırlarını, hatta ikisini birden aşabilirler. Aslında zamanın gerçek doğası hakkında hiçbir şey bilmiyoruz; mekânın ve maddenin doğası da bize tam olarak bilinmiyor.

Şimdi Yusuf'un kardeşlerinin bir plan üzerine tartıştıklarını görüyoruz.

Next, we find ourselves looking at Joseph’s brothers discussing some sort of plot.

Bunun, aşağıda gelenlerin özellikle önemli olduğuna dair açık bir işaret olduğu başlar.

This begins with a clear indication that what follows is particularly important.

"Yusuf'ta ve kardeşlerinde, soranlar için elbette ayetler vardır." (Ayet 7)

“Surely in Joseph and his brothers there are signs for those who inquire.” (Verse 7)

Yusuf ve kardeşlerinin kıssasında, ibret, işaret ve ipuçları arayan kimse bol miktarda bulacaktır. Bu giriş, dikkatimizi ve ilgimizi uyandırmaya yeterlidir.

Anyone who looks for signs, indications and clues will find plenty in the story of Joseph and his brothers. This opening is sufficient to alert our attention and interest.

Bu nedenle, bu durum olayların gerçekleşmesine izin vermek için perdelerin kaldırılmasına benzer.

Hence, it is similar to the raising of the curtains to allow events to take place.

Did Joseph tell his dream to his brothers, as mentioned in the Old Testament? The sequence of the narrative here implies that he did not. They speak of their father's favouritism of Joseph and his full brother. Had they known of his dream, they would have mentioned it, because it would have been an added reason for their grudge against him. What Jacob feared would happen, should Joseph relate his dream to his brothers, did eventually happen but for different reasons, namely because of Joseph being his favourite. It had to happen anyway, because it was simply an episode in the great line of events which led Joseph to his appointed destination. All his life circumstances, his family position, and the fact that he was born to an elderly father led to his position of special favour. The youngest children, as Joseph and his brother were, are normally the dearest, particularly when the father is elderly.

Did Joseph tell his dream to his brothers as mentioned in the Old Testament? The sequence of the narrative here implies that he did not. They speak of their father’s favouritism of Joseph and his full brother. Had they known of his dream, they would have mentioned it, because it would have been an added reason for their grudge against him. What Jacob feared would happen, should Joseph relate his dream to his brothers, did eventually happen but for different reasons, namely because of Joseph being his favourite. It had to happen anyway, because it was simply an episode in the great line of events which led Joseph to his appointed destination. All his life circumstances, his family position, and the fact that he was born to an elderly father led to his position of special favour. The youngest children, as Joseph and his brother were, are normally the dearest, particularly when the father is elderly.

Şimdi onları babalarıyla birlikte görüyoruz; babalarını, Yusuf'u ertesi gün yanlarında götürmelerine izin vermesi konusunda ikna etmeye çalışıyorlar. Babalarını aldatmaya ve Yusuf'a karşı kötü planlarını uygulamaya kararlılar. "[Bunun üzerine] babalarına şöyle dediler: 'Babacığım, Yusuf'u bize neden emanet etmiyorsun? Oysa biz onun gerçekten iyiliğini isteyenleriz. Yarın onu bizimle gönder, rahatça gezip oynasın. Onu elbette iyi koruyacağız.' Babası dedi ki: 'Onu sizinle göndermeniz beni elbette üzer; siz onu gözetmekten gafil olduğunuzda kurdun onu yiyeceğinden korkarım.' Dediler ki: 'Biz bu kadar kalabalıkken eğer kurt onu yerse, o zaman gerçekten helak olmuş oluruz.' (Ayet 11-14) Burada, babalarının kalbini kazanmak için ne kadar çaba harcadıklarını, güzel sözler ve ifadeler aracılığıyla görüyoruz."

Now we see them with their father trying to persuade him to let them take Joseph with them the following day. They are intent on deceiving their father and carrying out their wicked scheme against Joseph. “[Thereupon] they said [to their father]: ‘Father, why do you not trust us with Joseph, when we are indeed his well-wishers. Send him with us tomorrow, that he may enjoy himself and play. We will certainly take good care of him.’ He answered: ‘It certainly grieves me that you should take him with you; and I dread that the wolf may eat him when you are heedless of him.’ They said: ‘If the wolf were to eat him when we are so many, then we should surely be lost.” (Verses 11-14) Here we see through fine words and expressions how much effort they exerted in trying to win over their father’s heart.

Başlarken onu, akrabalık bağlarının verdiği hakla, "Babacığım!" diye çağırırlar. Ardından, örtülü bir sitem içeren bir soru yöneltirler: "Yusuf'u bize neden emanet etmiyorsun?" (Ayet 11) Bu soru, Yakub'un tersini ikrar edip Yusuf'un onlarla gitmesine izin vermesini amaçlar. Yakub, Yusuf'u kardeşleriyle birlikte otlaklara ve sık sık gittikleri açık alanlara göndermemişti; çünkü onu çok seviyordu ve küçük yaşta bu yorucu yolculuğa ve sert havaya dayanamayacağından korkuyordu. Bunun sebebi, onlardan bir kötülük şüphelenmesi değildi. Dolayısıyla kardeşler, babalarının kendilerine güvenmediğini ima ederek, onun bunu reddetmesini sağladılar. Böylece Yusuf'u evde tutma kararı zayıfladı. Bu, kötü bir amaçla kurulmuş kötü bir hileydi.

As they begin, they address him by virtue of their relationship, “Father!” Then they follow this with a question that suggests tacit remonstration: “Why do you not trust us with Joseph?” (Verse 11) This invites Jacob’s denial, so that he admits what is opposite and allows Joseph to go with them. Jacob had thus far prevented Joseph from going with his brothers to the pasture land and open areas they frequented because he loved him so dearly and feared that at his young age he might not withstand the tiring journey and the hard weather. It was not because he suspected any foul play. Hence, by suggesting that their father did not trust them, the brothers sought his denial of the same. In this way, his resolve to keep Joseph at home was weakened. It was a foul trick with a foul aim in mind.

Ardından onu da yanlarına alıp yola koyuldular; kötü planlarını uygulamaya kararlıydılar. Yüce Allah genç çocuğa vahyederek onu yatıştırdı; bunun ancak mutlaka sona erecek bir imtihan olduğunu bildirdi. Kurtulacak ve kardeşlerine, Yusuf olduklarını bilmedikleri bir günde, aleyhindeki planlarını hatırlatacaktı. {"Onu yanlarına alıp götürdüklerinde, onu bir kuyunun dibine atmaya karar verdiler. Ona: 'Sen, onlara bu işlerini, onların seni tanımadıkları bir zamanda haber vereceksin' diye vahyettik."} (Ayet 15)

Then we see them on their way, Joseph with them, and they intent on putting their wicked plot into effect. God Almighty inspires the young boy, reassuring him that it is only a trial that is certain to come to an end. He will survive and he will remind his brothers of their plot against him on a day when they will not know him to be Joseph. “And when they went away with him, they resolved to cast him into the depths of the well. We revealed [this] to him: ‘You will tell them of this their deed at a time when they shall not know you.’“ (Verse 15)

Böylece onların kararı, onu aile hayatlarından tamamen uzaklaştırmak için bir kuyunun karanlık derinliklerine atmaktı. Yusuf, canından korktuğu, kendisine yardım edecek kimsenin bulunmadığı ve karşısında on güçlü ve yetişkin kardeşin durduğu bu anda, henüz küçük bir çocuk olan Yusuf'a vahiy yoluyla bir güvence gelir: Kurtulacak ve onlara işledikleri suçu hatırlatacağı zamana kadar yaşayacaktır. O gelecekte, onu kuyuya attıkları kardeşleri olduğunu bilmeyeceklerdir.

Their resolve, then, was to cast him into the dark depths of a well to remove him altogether from their family life. At this point when Joseph fears for his life, when there’s no one to help him and ten adult and powerful brothers against him, a mere young child, reassurance comes to him through inspiration that he will be saved and will live until such a time as he reminds them of their crime. At that point in the future, they will not know that he is their brother whom they had thrown into the well.

Yusuf'u şimdi kendi imtihanıyla baş başa bırakıyoruz; şüphesiz Allah'ın ilhamıyla güvence bulmuş olarak. Şimdi de kardeşlerinin suçlarını işledikten sonra üzüntüye boğulmuş babalarıyla yüzleşmelerine bakalım: "Akşam olunca babalarının yanına ağlayarak geldiler ve dediler ki: 'Babamız, biz yarışa çıkmış, Yusuf'u eşyalarımızın yanında bırakmıştık; derken kurt onu yedi. Ama doğruyu söylesek de bize inanmayacaksın.' Yalancı bir kanla lekelenmiş gömleğini de getirdiler. Yakup dedi ki: 'Hayır, nefisleriniz sizi bir kötülüğe sürüklemiş. Ne güzel sabır! Anlattığınız bu musibette yardım yalnız Allah'tan dilenirim.'" (Ayet 16-18)

We leave Joseph now to face his ordeal, undoubtedly reassured by God’s inspiration, to look at his brothers facing their saddened father after committing their crime: “At nightfall they came to their father weeping, and said: ‘Father, we went off racing and left Joseph behind with our belongings, and the wolf devoured him. But you will not believe us even though we are saying the truth.’ And they produced his shirt stained with false blood. He said: No, but your minds have tempted you to evil. Sweet patience! It is to God alone that I turn for support in this misfortune that you have described.’” (Verses 16-18)