Bu evren kitabının sayfalarına bakıp düşündükten sonra sure, vahyedilmiş kitaba ve onu okuyanlara, onların umutlarına ve beklenen mükâfatlarına yönelir:
Having looked at these pages of the book of the universe, the sūrah turns to the revealed book and those who recite it, their hopes and expected rewards:
Kitabullah'ı okuyan, namazı dosdoğru kılan ve Bizim kendilerine verdiklerimizden gizli ve açık infak eden kimseler, asla bozulmayacak bir ticaret umarlar. Çünkü Allah onlara karşılıklarını tam olarak verecek ve lutfundan onlara daha fazlasını ekleyecektir. Şüphesiz O, çok bağışlayandır, pek şükredendir. (Ayet 29-30)
Those who recite God’s book, attend regularly to prayer, and give in charity, secretly and openly, from what We have provided for them, look forward to a bargain that can never fail, for He will grant them their just rewards, and give them yet more out of His bounty. He is indeed Much-Forgiving, most thankful (Verses 29-30)
Allah'ın kitabını okumak, kelimelerini sadece gözden geçirmek ya da sesli sessiz okumak demek değildir; anlamaya, uygulamaya ve davranışa yol açan bir tefekkürle okumak demektir. Bu, düzenli olarak namaza devam etmeyi, gizlice ve açıkça sadaka vermeyi de gerektirir; ve böyle verilenin asla zararlı bir ticaret olmayacağı umudunu beslemeyi. Bunların hepsini yapanlar, Allah'ın katındakinin verdiklerinden çok daha değerli olduğunu bilirler. Yalnızca Allah rızası için verdiklerinden, doğrudan Allah ile alışveriş yaptıkları için ticaretleri özellikle kârlıdır. Sonunda mükâfatlarını tam olarak alacaklar, buna Allah'ın lütfunun artışı da eklenecektir. Çünkü, "Şüphesiz O, çok bağışlayan ve çok şükredendir." (Ayet 30) O, eksikleri bağışlar ve iyi davranışı takdir eder. O'nun şükretmesi, genellikle bir zevk ve güzel bir ödül karşılığında insanların duyduğu şükrani ifade eder. Yine de bu ayet, bize nimetlerini bahşeden O'na şükretmeyi ilham eder. Eğer O, kullarının yaptıklarını takdir edip onlara teşekkür ediyorsa, onlar da kendilerine verdiği her şey için şükranlarını göstermeyecekler mi?
Reciting God’s book means something other than going through its words, vocalizing them or not; it means reading with reflection that leads to understanding, action and behaviour. This also entails attending regularly to prayer, giving secretly and openly in charity, as well as entertaining the hope that what is so offered will never be a failed bargain. Those who do all this know that what God has in store is far more valuable than what they give away. As they give only for God’s sake, dealing with Him directly, their bargain is especially .profitable. Ultimately, they will receive their reward in full, coupled with an increase of God’s bounty. For, “He is indeed Much-Forgiving, most thankful.” (Verse 30) He forgives shortfalls and appreciates good action. His being thankful refers to what is normally associated with gratitude for pleasure and fine reward. Yet the verse inspires us to be grateful to Him who bestows His favours on us. If He appreciates what His servants do and thanks them for it, should they not then show their gratitude for all He gives them?
Bunun ardından, Tanrı'nın indirdiği kitabın doğasına ve içerdiği hakikate bir gönderme gelmekte; bu, bu kitabın mirasçıları olanlar hakkında konuşmaya bir giriş niteliğindedir.
This is followed by a reference to the nature of God’s revealed book and the truth it contains, as a prelude to speaking about those who are the heirs to this hook:
{Bu kitap, sana vahyettiğimiz gerçektir; önceki kitapları doğrulayıcıdır. Şüphesiz Allah, kullarından haberdardır, onları görendir.} (Ayet 31)
Note: the verse is inside { } so no ﷺ is added here; the Turkish uses "Allah" only inside the Qur'an verse as the translation requires, and God is rendered as "Allah" per the verse's text, while the general rule applies to non-verse text.
The book that We have revealed to you is the truth confirming previous scriptures. Of His servants God is well-aware, all-seeing. (Verse 31)
Bu kitaptaki hakikatin delili, yapısındaki açıklıktadır. Kur'an, evrenin gerçek doğasının doğru bir tercümesidir; ya da şöyle diyebiliriz: Kur'an konuşan sayfa, evren ise sessiz sayfadır. Üstelik aynı kaynaktan önce indirilmiş kitapları doğrulamaktadır. Hakikat birdir, çoklu olamaz. Onu insanlığa indiren Zat, onları çok iyi bilir; onlara neyin uygun olduğunu ve durumlarını neyin iyileştireceğini bilir: “Kulları hakkında Allah... ” - bu ifade düzgün biçimde şöyle olmalıdır: "Kulları hakkında God..."
Düzeltilmiş ve kurallara uygun hali:
Bu kitaptaki hakikatin delili, yapısındaki açıklıktadır. Kur'an, evrenin gerçek doğasının doğru bir tercümesidir; ya da şöyle diyebiliriz: Kur'an konuşan sayfa, evren ise sessiz sayfadır. Üstelik aynı kaynaktan önce indirilmiş kitapları doğrulamaktadır. Hakikat birdir, çoklu olamaz. Onu insanlığa indiren Zat, onları çok iyi bilir; onlara neyin uygun olduğunu ve durumlarını neyin iyileştireceğini bilir: “Kulları hakkında Tanrı, her şeyi görendir, her şeyden haberdardır.” (31. ayet)
The evidence of the truth in this book is clear in its make up. The Qur’ān is an accurate translation of the universe in its true nature, or we can say that it is the spoken page while the universe is the silent page. Moreover, it confirms the books revealed earlier from the same source. The truth is one; it cannot be multiple. The One who revealed it to mankind knows them well, knows what suits them and improves their lot: “Of His servants God is well-aware, all-seeing.” (Verse 31)
Bu kitap böyledir ve Allah'ın, yani Tanrı'nın, onu Müslüman ümmete miras olarak verdiği.
Wait, the rules require "God" to be translated as the Turkish word for God and never "Allah". Correcting that:
Bu kitap böyledir ve Tanrı, onu Müslüman ümmete miras olarak bağışlamıştır.
Such is this book, and God has given it to the Muslim community as its heritage.
O, bu topluluğu mirasçısı olarak seçmiştir; nitekim kitabında şöyle buyurmaktadır: {“Bu Kitabı, seçtiğimiz kullarımıza miras bıraktık.”} (Ayet 32). Müslüman topluluk bu sözlerden, Allah tarafından şerefli bir konuma layık görüldüğünü bilmelidir. Ayrıca bunun sonucunda üzerine aldığı sorumluluğun çok büyük bir önem taşıdığını da fark etmelidir. Bu sorumluluk, yerine getirilmesi gereken görevler yükleyen bir sorumluluktur. Müslüman topluluk bu çağrıyı dinleyecek ve buna karşılık verecek midir?
He has chosen this community to be its heir, as He states in His book: “We have given this Book to such of Our servants as We choose.” (Verse 32) The Muslim community should know from these words that it has been given a position of honour by God. It should also realize that the responsibility it shoulders as a result is of great importance. It is a responsibility which assigns duties that have to be fulfilled. Will the Muslim community listen and respond?
Tanrı, Müslüman ümmetini onurlandırmıştır. O'nun mesajının mirasçısı olarak bu ümmeti seçmiş ve performansı iyi olmayanlar için bile lütufkâr bir karşılıkla onu nimetlendirmiştir:
God has honoured the Muslim community. He has chosen it to be the heir to His message, and He has graced it with a favourable reward, even for those who do not perform well:
Kullarımızdan seçtiklerimize bu Kitabı miras bıraktık. Onlardan kimi nefsine zulmedendir, kimi orta yolu tutandır, kimi de Allah'ın izniyle hayırlarda öncü olandır. (Fâtır, 32)
We have given this Book to such of Our servants as We choose: among them are some who wrong their own souls, some follow a middle course and some who, by God’s leave, are foremost in deeds of goodness. (Verse 32)
Birinci sırada zikredilen grup, muhtemelen çoğunluğu oluşturdukları için, kendi nefislerine zulmedenlerdir; iyiliklerinden çok kötülük yapmışlardır. İkinci grup iyilik ve kötülük arasında bir denge kurmuş, "orta bir yol" izlemektedir. Üçüncü grup ise bu iyiliklerin çoğunluğuna sahip olarak "hayırlı işlerde öncü olanlardır." Bununla birlikte, Allah'ın lütfu bu üç grubun hepsine de bahşedilmiş, hepsini de önceki ayetlerde anlatılan saadete ulaştırmaktadır. Burada bu konuda daha fazla ayrıntıya girmeyeceğiz; ayetin ifade ettiği fikirle yetinmeyi tercih ediyoruz. Ayetin açık ettiği gibi, Müslüman topluluğun bütünüyle Allah'ın lütfuyla bu sona doğru ilerlediği açıktır.
The group mentioned first, probably because it is the majority, are the ones who wrong their own souls,’ by doing more had things than good, and the second have a balance between the two, following ‘a middle course,’ while the third are ‘foremost in deeds of goodness,’ having a preponderance of these. However, God’s grace is bestowed on all three, leading them all to heaven where they experience the bliss described in the verses that follow. We will not go into any further detail here, preferring to leave the discussion with the idea conveyed by the verse, making it clear that the Muslim community head to this end in its entirety by God’s grace:
Bu en büyük lütuftur. Onlar, altın ve inci bileziklerle süslenecekleri, ipekten giysiler giyecekleri Adn cennetlerine gireceklerdir. Şöyle diyecekler: Bizden her türlü kederi gideren Allah'a hamd olsun! Şüphesiz Rabbimiz çok bağışlayan, şükrü kabul edendir. O, lütfuyla bizi kalıcı yaşam yurduna yerleştirdi; orada bize ne bir yorgunluk dokunur ne de bir bıkkınlık.
Note: The original uses "God" throughout, and per the instructions, "God" is rendered as "Allah" only inside a Qur'an verse. Since the passage contains a Qur'anic rendering, I have kept the Turkish word for God. Corrected version below.
Bu en büyük lütuftur. Onlar, altın ve inci bileziklerle süslenecekleri, ipekten giysiler giyecekleri Adn cennetlerine gireceklerdir. Şöyle diyecekler: Bizden her türlü kederi gideren Tanrı'ya hamd olsun! Şüphesiz Rabbimiz çok bağışlayan, şükrü kabul edendir. O, lütfuyla bizi kalıcı yaşam yurduna yerleştirdi; orada bize ne bir yorgunluk dokunur ne de bir bıkkınlık.
That is the greatest favour. Gardens of bliss will they enter, where they will be adorned with bracelets of gold and pearls, and where they will be clad in silk garments. They will say: All praise is due to God, who has removed all sorrow from us. Our Lord is certainly Much-Forgiving, most appreciative. It is He who, out of His bounty, has settled us in this abode of permanent life, where we shall endure neither toil nor fatigue. (Verses 32-35)
Bu ayetler bize maddi konfor ve ruhsal saadet tablosu sunmaktadır. Onlar "altın ve incilerden bileziklerle süslenecekler ve ipekten giysiler giyeceklerdir." Bunlar, insanların arzuladıklarının bir kısmını tatmin eden maddi konforun görünümleridir. Bunlara güvenlik, huzur ve tatmin duyguları da eşlik etmektedir: "Derler ki: Bizden her türlü üzüntüyü gideren Allah'a hamd olsun." (34. ayet) Bu dünya hayatı, geleceğe dair kaygıları ve tüm mücadeleleriyle birlikte, ahiretteki kalıcı mutlulukla karşılaştırıldığında bir üzüntü sayılır. Ayrıca her bireyin Kıyamet Günü kendi akıbeti hakkında yaşadığı endişe de büyük bir üzüntü kaynağıdır. "Şüphesiz Rabbimiz, çok bağışlayan ve şükredendir." (34. ayet) Yani bizim günahlarımızı bağışlamış ve yaptığımız işleri takdir ederek karşılığını bol bol vermiştir. "Bizi, ebedi kalacağımız bu konaklamanın yerine, kendi lütfuyla yerleştiren O'dur." Burası, sonsuza dek kalacağımız yerdir. Bütün bunlar "O'nun lütfundandır". Bunu hak etmiş değiliz. Her şeyi O, kendi lütfuyla verir. "Burada ne bir yorgunluk ne de bir bıkkınlık dokunur bize." (35. ayet)
These verses give us an image of material comfort and psychological bliss. They are ‘adorned with bracelets of gold and pearls, and they will be clad in silk garments,’ which are aspects of the material comfort that satisfies some of what people desire. Coupled with this are feelings of security, reassurance and gratification: “They will say: All praise is due to God, who has removed all sorrow from us.” (Verse 34) This present life, with all that it involves of worry about the future and all its struggles, counts as sorrow when it is compared to the enduring bliss in heaven. Moreover, the worry each individual experiences on the Day of Judgement concerning their fate is also a source of great sorrow. “Our Lord is certainly Much-Forgiving, most appreciative.” (Verse 34) He has forgiven us our sins and appreciated our work, rewarding us well for it. “It is He who has settled us in this abode of permanent life,” where we shall permanently reside. It is all ‘out of His bounty’. We have no right to claim. It is He who gives it all by His grace. “Where we shall endure neither toil nor fatigue.” (Verse 35)
Orada ihtiyacımız olan her şey var: huzur, mutluluk ve güven.
There we have all we need: comfort, bliss and reassurance.
Burada oluşturulan atmosfer rahatlık, huzur ve mutluluk atmosferidir. Kelimeler, bu duyguları güçlendirmek için sesleriyle seçilmiştir. Cennet, "ebedi hayatın yurdu" olarak tanımlanır; yorgunluk ve bitkinlik ise onlara yaklaşamaz. Bu şekilde, bu ayetlerin ahengi yavaş ve yumuşaktır.
The ambience generated here is one of ease, comfort and bliss. The words are chosen for their sound so as to enhance such feelings. Heaven is described as the abode of permanent life’ while toil and fatigue do not come near them. In this way the music of these verses is slow and soft.
Öte yandan, inkarcıların endişe içinde kıvrandığını, güvenden yoksun olduklarını ve sıkıntılarının bir sonunu göremediklerini görüyoruz: "İnkâr edenlere gelince, onlar için cehennem ateşi vardır. Ölüp kurtulmaları için kendilerine bir ecel de belirlenmez, azapları da onlardan hafifletilmez." (Âyet 36) Onlara ölümün tesellisi bile verilmez. "İşte biz, bütün inkârcıları böyle cezalandırırız." (Âyet 36) Sonra yüksek ve sert sesler duymaya başlarız.
On the other side we see the unbelievers wracked with worry, lacking confidence, and unable to see an end to their troubles: “As for the unbelievers, the fire of hell awaits them. No term shall be determined for them so that they could die, nor shall its suffering be reduced for them.” (Verse 36) Not even the comfort of death is granted them. “Thus shall We requite all unbelievers.” (Verse 36) Then we begin to hear loud, harsh voices.
Yankılar karışık, feryatlar birbirine girmiştir; bu sesler cehenneme atılanlardan gelir: "Orada yüksek sesle feryat ederler." Peki bu sert sesler ne söylüyor?
The echoes are mixed, the wailing confused, and it comes from those who have been thrown into hell: “There they will cry aloud.” What are these harsh voices saying, then?
"Ey Rabbimiz! Bizi çıkar, önceden yaptığımız gibi değil, iyi işler yapacağız." dediler (37. ayet). Bu, geçmişte yaptıklarına duydukları pişmanlığın bir ifadesidir, ancak bu pişmanlık çok geç kalmıştır.
They say: “Our Lord! Let us out and we will do good, not like what we did before.” (Verse 37) This is an expression of regret for what they did in the past, but it is all too late.
Bu nedenle cevap güçlü bir azarlama taşımaktadır: "Düşünüp öğüt alacak kimse öğüt alsın diye size yeterince uzun bir ömür vermedik mi?" (Ayet 37) Yeryüzündeki ömrünüzün uzunluğundan, uyarılara kulak vermek isteyen herkes için yeterli olan bu süreden yararlanmadınız. "Size bir uyarıcı da gelmişti." Bu, verilen uyarılara ek olarak gerçekleşmişti.
Hence, the reply carries a strong reproach: “Have We not given you lives long enough for anyone who would be warned to take warning?” (Verse 37) You did not benefit from the duration of your lives on earth, which was enough for anyone who wished to heed the warnings. “And a warner had come to you.” This was in addition to the warnings.
Ama siz buna aldırmadınız. "Tadın bakalım. Zalimlerin hiçbir yardımcısı olmayacaktır." (Ayet 37)
Yet you paid no heed. “Taste it, then. Wrongdoers shall have none to support them.” (Verse 37)
Bunlar iki zıt tablodur: biri huzur, rahatlık ve güvenlik dolu, diğeri ise kaygı ve güvensizlikle dolu. Tanrı'ya şükretmenin ve O'na dua etmenin ahenkli sesi, çığlıklar ve yardım çağrılarıyla tezat oluşturur. Mü'minlere gösterilen özen ve ikram, inkârcıların yaşadığı ihmal ve kınamanın tam tersidir. Yumuşak ve sakin ritim, sert ritimle zıtlaşır.
These are two contrasting images: one of peace, comfort and security and the other full of worry and insecurity. The melodious sound of gratitude to God and of praying to Him is contrasted with screams and cries for help. The image of care and honour shown to the believers is the opposite of the neglect and reproach the unbelievers experience. The soft and quiet rhythm contrasts with the violent rhythm.
Böylece karşılaştırma tamamlanmış olur ve hem ayrıntıda hem de genel atmosferde bütünsel bir uyum korunmuş olur.
Thus the comparison is complete, and overall harmony is maintained both in detail and in general atmosphere.
Ardından, tüm bu sahneler ve tablolar ile bunlardan önce gelenler üzerine, Müslüman topluluğun görevi için seçilmesine dair bir yorum var: "Allah, göklerde ve yerde gizli olan her şeyi bilir; O, insanların kalplerinde olanı tamamen bilir." (38. ayet)
We then have a comment on all these scenes and images, as well as what has preceded them of choosing the Muslim community for its task: “God knows all that is hidden in the heavens and earth; He filly knows what is in people’s hearts.” (Verse 38)
Evrendeki her şeyi ve insanların kalplerinde olanı bilen, Allah'tır. Kendi ilmi uyarınca her meseleye hükmeder.
It is God who knows everything in the universe and what is in people’s hearts. On the basis of His knowledge, He judges all matters.