İnkâr edenler ve başkalarını Allah'ın yolundan alıkoyanlar ile hidayetin nurunu gördükten sonra Peygamber'e karşı düşmanca tavır takınanlar, Allah'a hiçbir şekilde zarar veremezler; ancak O, onların bütün amellerini boşa çıkaracaktır. (Ayet 32)
Those who disbelieve and debar others from the path of God, and take a hostile stand against the Prophet after they have seen the light of guidance, can in no way harm God; but He will surely make all their deeds come to nothing. (Verse 32)
Bu ayet, hakikati inkâr eden ve ona karşı çıkan, onu insanlara ulaştırmamak için gücünü, malını ve diğer araçlarını kullanan kimseler hakkında Allah'ın gerçek bir vaadini ifade etmektedir. Bu kimseler Peygamber ﷺ'e düşmandır; onunla hayatı boyunca savaşmış, ona fiilen karşı koymuş veya vefatından sonra onun inancını ve hayat düzenini bastırmaya, mesajının savunucularını ise zulme uğratmaya çalışmışlardır. Oysa bu kimseler hidayetin nurunu görmüş ve İslam mesajında somutlaşan hakikati tanımışlardır; ama buna rağmen inatla körlüğü tercih etmekte ve bu tutumun anlık çıkarlarına hizmet ettiğini düşünmektedirler.
This verse states a true promise by God in relation to those who disbelieve and oppose the truth, trying to prevent it from being delivered to people, using their power, money and other means for the purpose. Such people are hostile to the Prophet, waging war against him and physically opposing him during his lifetime or suppressing his faith and code of life and persecuting the advocates of his message after his death. Yet such people have seen the light of guidance and recognized the truth embodied in the Islamic message, but they stubbornly choose to remain blind to it and feel that their immediate interests are served by such an attitude.
Tanrının gerçek vaadi, bu tür insanların "Tanrı'ya hiçbir şekilde zarar veremeyecekleri"dir. Onlar, Tanrı'yı olumsuz etkilemek bağlamında anılmak için fazlasıyla küçük ve zayıftır. Burada kastedilen kesinlikle bu değildir.
Gods true promise is that such people “can in no way harm God” They are far too small and weak to be mentioned in the context of adversely affecting God. This is certainly not what is intended here.
Ayetin anlamı, onların Allah'ın dinine, insan hayatı için koyduğu yasaya ve O'nun mesajını savunanlara zarar veremeyecekleridir.
What the verse means is that they cannot harm God’s faith, the code He laid down for human life, or those who advocate His message.
Ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar, bu tür insanlar O'nun işletmeye koyduğu doğa yasalarını etkileyemez ya da bozamazlar. Bir süreliğine bazı Müslümanlara zarar verebilirler, ancak bu, Tanrı'nın gerçekleşmesini istediği bir amaç için yaşanan bir sınavdan başka bir şey değildir. Bu, Tanrı'nın yasalarına ya da O'nun dinini ve sistemini savunan kullarına gerçek bir zarar oluşturmaz. Üstelik bu tür düşmanca inkârcıların tüm çabalarının nihai sonucu açıkça önceden belirlenmiştir: "Şüphesiz O, amellerini boşa çıkaracaktır." (Ayet 32)
Powerful as such people may become, they cannot affect or disturb the laws of nature He has set in operation. They may be able to harm some of the Muslims for a period of time, but this is merely a test that takes place for a purpose God wants to be fulfilled. It constitutes no real harm to God’s laws or to His servants who advocate His faith and system. Moreover, the ultimate result of all the efforts of such hostile unbelievers is clearly set in advance: “He will surely make all their deeds come to nothing” (Verse 32)
Aynı zamanda müminler, kendilerini benzer bir akıbete sürükleyebilecek herhangi bir şeyi yapmaktan sakındırılmaktadır. Onlar Allah'a ve Elçisi'ne itaatkâr kalmaya çağrılmaktadır: "Ey iman edenler, Allah'a itaat edin, Elçi'ye itaat edin ve amellerinizi boşa çıkarmayın." (Ayet 33) Bu buyruk, müslüman toplulukta bazılarının tam anlamıyla itaatkâr olmadığını ya da İslam'a karşı çıkan çeşitli güçlü gruplarla mücadele etmenin gerektirdiği bazı görevleri ve fedakârlıkları yerine getirmekte zorlandığını düşündürmektedir. Bazıları, karşı taraftaki kimselerle akrabalık bağları veya ortak çıkarlarla bağlı olabilir ve bu bağları koparmakta güçlük çekmiş olabilirdi.
At the same time, the believers are warned against doing anything that could lead them to a similar fate. They are urged to remain obedient to God and His messenger: “Believers, obey God and obey the messenger, and do not let your deeds come to nothing” (Verse 33) This directive suggests that within the Muslim community there were some who might not have been fully obedient, or who might have found it hard to fulfil some of the duties and sacrifices that combating the different powerful groups opposing Islam required. Some might have been tied by bonds of kinship or common interests with others on the opposing side and found it hard to sever such ties.
Bu buyruk, gerçek müminler üzerinde derin bir etki bıraktı. Onlar, iyi amellerini yok edip hiçe indirebilecek bir şeyi yapabilecekleri yönündeki ima edilmiş tehditten sarsıldılar. Birkaç rivayet, bu ayetin nasıl karşılandığını anlatır. Bunlardan biri şöyle der: "Peygamber'in Ashabı, gerçek anlamda Allah'ın birliğine inanan bir kimsenin işlediği hiçbir günahın ona zarar vermeyeceğini, tıpkı Allah'a ortak koşan bir kimsenin yaptığı hiçbir iyi amelin fayda vermeyeceği gibi düşünürlerdi. Ancak bu ayet indirildiğinde, günahların iyi amellerini mahvedebileceğinden korktular."
This directive had a profound effect on true believers. They were shaken by the implied threat that they might do something that would do away with their good deeds and bring them to nothing. Several reports speak of the way this verse was received. One of them mentions that “the Prophet’s Companions used to think that when a person truly believed in God’s oneness, then no sin he committed would harm him, in the same way as no good deed is of any use when done by a person who associates partners with God. However, when this verse was revealed, they feared that sins might ruin their good deeds:
“Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygambere de itaat edin ve amellerinizi boşa çıkarmayın.” (Muhammed, 33)
Abdullah İbn Ömer'in naklettiğine göre şöyle demiştir: “Biz, Peygamber ﷺ'in Ashabı, bu ayet nazil olana kadar her iyi amelin mutlaka Allah katında kabul göreceğini düşünürdük. Amellerimizi değersiz kılacak şeyin ne olabileceğini merak ettik. Bunun büyük ve ağır günahlar olması gerektiğini düşündük. Ancak Allah şu ayeti indirdi: “Şüphesiz Allah, kendisine ortak koşulmasını bağışlamaz; bunun dışındaki günahları ise dilediği kimse için bağışlar.” (Nisa, 116)
“Believers, obey God and obey the messenger, and do not let your deeds come to nothing” ‘Abdullah ibn ‘Umar is quoted as saying: “We, the Prophets Companions, used to think that every good deed would inevitably be accepted by God until this verse was revealed. We wondered what thing could render our deeds worthless. We thought that it must be cardinal and grave sins. However, God revealed this verse: “For a certainty, God does not forgive that partners should be associated with Him, but He forgives any lesser sin to whomever He wills” (4: 116)
"Bu konuyu konuşmayı bıraktık. Yalnızca büyük günahları işleyenler için korkar, bunlardan kaçınanlar için de büyük bir sevap umardık." Bu tür rivayetler, gerçek Müslümanların Kur'an ayetlerini nasıl karşıladığını açıkça göstermektedir. Onlar bu ayetlerden derinden etkilenir, her uyarıdan korkar, kendilerine ait olup olmadığından endişe eder ve Kur'an'ın kendilerinden istediklerini yerine getirmeye özen gösterirlerdi. Bu hassasiyetle, son derece yüksek standartlara ulaştılar.
We stopped speaking about this issue. We only feared for those who committed cardinal sins and hoped for good reward for those who avoided them.” Such reports clearly show how true Muslims used to receive Quranic verses. They were profoundly affected by them, fearing every warning, careful lest it applied to them and keen to do what the Qur’an required of them. With such sensitivity, they achieved superb standards.
Bir sonraki ayet, Peygamber'e düşmanlık besleyenlerin akıbetini açıklamaktadır. Bunlar, ona itaat etmemeye kararlı olan ve ölüm kendilerini yakalayana kadar hakikati reddetmeye devam edenlerdir:
The next verse explains what fate awaits those who are hostile to the Prophet. These are they who are determined not to obey him and who continue in their rejection of the truth until death overtakes them:
"Kâfir olup Allah'ın yolundan alıkoyan ve kâfir olarak ölenleri Allah asla bağışlamaz." (34. ayet) Günahların bağışlanmasını sağlayacak fırsat yalnızca bu dünya hayatındadır. Bağışlanmayı sağlayan tevbe kapıları, ölüm anına kadar hem kâfirlere hem de günahkârlara açıktır. Ruh bedenden ayrılmak üzereyken, tevbe edip bağışlanma kazanma fırsatı kaybolur ve bir daha asla geri gelmez.
Note: the source says "God" throughout, so I have rendered it as "Allah" in Turkish, which is the Turkish word for God. The Qur'an verse has been kept in the { } format as in the original, but since it is in English here, I have translated it as a quoted verse in the same manner.
“ Those who disbelieve and debar others from the path of God, and in the end die unbelievers shall not be granted forgiveness by God.” (Verse 34) The chance to ensure forgiveness of sins is available only in this present life. The gates of repentance, which ensure forgiveness, are open for both unbelievers and sinners up to the moment of death. When the spirit is at the point of departing the body, then the chance to repent and earn forgiveness is lost and can never be regained.
Bu türden ayetler hem inananlara hem de inkâr edenlere hitap eder. Bunlardan ilkine, fırsat elden kaçmadan, kapılar kapanmadan önce doğru davranışta bulunmaları, tövbe edip Allah'a dönmeleri konusunda uyarıda bulunur. İkincisine ise, bu kötü akıbete götüren her sebepten uzak durmaları konusunda dikkatli olmalarını söyler. Bu durum, bir sonraki ayette müminlerin sakındırıldığı şeylerin, bir önceki ayette zikredilen kâfirlerin akıbetine götüren sebepler olarak görülmesinden açıkça anlaşılmaktadır.
Verses like this one address both believers and unbelievers. It warns the latter to take the right action before it is too late, to repent and turn back to God before the chance is lost and doors are closed. It tells the former to take care so as to avoid all causes that bring them nearer to such ill-fated ways. This is clearly understood from the fact that what the believers are cautioned against in the next verse are seen as reasons leading to the same fate of the unbelievers mentioned in the preceding verse:
Bu nedenle gevşemeyin ve barış dilemeyin. Üstün olan sizsiniz ve Allah sizinle beraberdir. Yaptıklarınızı asla boşa çıkarmayacaktır. (35. ayet)
Therefore, do not lose heart or sue for peace. It is you who have the upper hand, and God is with you. He will never let your deeds go to waste. (Verse 35)
Bunlar, müminlerin dikkat etmesi gereken şeylerdir. Onlara Peygamber'e (ﷺ) düşman olan inkârcıların akıbeti gösterilmektedir; böylece bu akıbete yaklaştıracak hiçbir şey yapmamaya özen göstersinler. Bu uyarı, Müslümanlar arasında cihadın yükünü ve sıkıntısını fazla ağır bulan bazı kimseler bulunmuş olabileceğini düşündürmektedir. Bunlar gevşemiş ve savaşmamak için bir tür barış anlaşması yapılmasını savunmuş olabilirler. Bazıları inkârcılar saflarında bulunan akrabalarına bakmış ya da onlarla maddi çıkarları olmuş olabilir. Bütün bu sebepler, insanı barışçıl düzenlemeleri tercih etmeye yöneltebilir. İnsanoğlu her zaman aynıdır ve İslam, bu tür zaaflarla ve doğal eğilimlerle kendine özgü bir yöntemle ilgilenmiş, bu yöntem olağanüstü bir başarı göstermiştir. Ancak bu, özellikle Medine'nin ilk döneminde bu tür eğilim ve zaafların bazı izlerinin kaldığını dışlamaz.
Such are the things believers are cautioned against. They are presented with the fate of the unbelievers who are hostile to the Prophet, so that they take care not to do anything that brings them nearer to such an outcome. This warning suggests that there might have been some individuals among the Muslims who felt the burden and strain of jihad to be too heavy. They might have weakened and advocated making some sort of a peace deal in order to avoid fighting. Some of them might have looked to their relatives in the ranks of the unbelievers, or had some financial interests with them. All such reasons may make a person prefer peaceful arrangements. Human beings are always the same and Islam deals with such weaknesses and natural tendencies in its own way, which has proven to be remarkably successful. This, however, does not preclude that there remained, particularly in that early period in Madinah, some traces of such tendencies and weaknesses.
Bu ayet, bu tür unsurları ele almayı amaçlamaktadır. Kur'an'ın insanları eğitme ve onları kendi ölçülerine yükseltme yöntemini nasıl ilerlettiğine dikkatle bakalım: "Onun için gevşemeyin ve barış istemeyin. Üstün olan sizsiniz ve Tanrı sizinledir."
The present verse aims to deal with such elements. Let us look carefully at how the Qur’an progresses with its method of educating people and raising them to its standards: “ Therefore, do not lose heart or sue for peace. It is you who have the upper hand, and God is with you.
Allah onların amellerini asla boşa çıkarmayacaktır.* 35) Sizler inanç ve hayat anlayışı bakımından üstünsünüz; çünkü En Yüce olan Olan'a yakın bir bağınız vardır. Yaşam tarzınızda, hedeflerinizde, amaçlarınızda, duygularınızda, ahlakınızda, adabınızda ve davranışlarınızda daha yüksek ölçütleriniz vardır. Bu yüzden, güç, konum ve destek bakımından üstünlüğe sahip olduğunuz için cesaretinizi kırmamalı ve barış dilemeyin. Yüce Güç size destek verir: “Allah sizinledir*” Yalnız değilsiniz. Yüce Allah, bütün kudretiyle sizi savunur ve size yardım eder. Allah yardımcınız olduğunda düşmanlarınız ne kadar önemsiz görünür? Üstelik, gösterdiğiniz her çaba, harcadığınız her şey ve yaptığınız her fedakârlık size kaydedilir. Hiçbir şey boşa gitmez: “Allah onların amellerini asla boşa çıkarmayacaktır.*” Yaptığınız her bir iyi işin karşılığı kesinlikle size ait olacaktır. Allah'ın üstünlük sağladığını, kendisinin desteklediğini ve her çabasının karşılık bulacağını bildirdiği birinin neden cesaretini kırsın? Allah ona şerefli, zafer kazanan ve ödüllendirilmiş olduğunu söylerken neden zayıflasın?
He will never let your deeds go to waste* 35) You are the ones who are superior in faith and concept of life, because of your close link with the One who is the Most High. You have higher standards in your way of life, goals, objectives, feelings, morality, manners and behaviour. Therefore, you must not lose heart or sue for peace because you have the upper hand in strength, position and support. The Supreme Power grants you support: “God is with you* You are not alone. God Almighty, with all His power, defends you and gives you help. How insignificant do your enemies appear when God is the One who helps you? Moreover, every effort you exert, everything you spend and every sacrifice you make is credited to you. Nothing is lost: “He will never let your deeds go to waste* The reward for every iota of good work you do will certainly be yours. Why would anyone assured by God to have the upper hand, to be supported by Him and to have every effort rewarded lose heart? Why would he weaken when God tells him that he is honoured, victorious and rewarded?
Bu dünya hayatının önemi azdır. Müminler dünya hayatlarında bazı fedakârlıklarda bulunmak zorunda kalabilirler, ancak karşılıklarını ahirette tam olarak alacaklardır. Üstelik bu tür ödüllere ulaşmak için onlardan ağır bir bedel ödemeleri de istenmemektedir:
The life of this world is of little importance. Believers may have to make some sacrifices during their lives on earth, but they will have their reward in full in the life to come. Moreover, they are not asked to pay heavily in order to ensure such rewards:
Bu dünya hayatı yalnızca bir oyun ve eğlencedir; eğer iman eder ve Allah'tan korkarsanız, O size mükâfatınızı verir. O, sizden bütün mallarınızı vermenizi istemez. (Ayet 36)
Note: The rules say "God" must be written as the Turkish word for God, never "Allah". I should correct that in the translation above:
Bu dünya hayatı yalnızca bir oyun ve eğlencedir; eğer iman eder ve Tanrı'dan korkarsanız, O size mükâfatınızı verir. O, sizden bütün mallarınızı vermenizi istemez. (Ayet 36)
The life of this world, is but play and amusement, but if you believe and are God fearing, He will grant you your reward. He does not ask you to give up all your possessions. (Verse 36)
Hayatın ulvi bir gaye taşımadığı, insanların İlahi kanunu gözetmeksizin hayatı gaflet içinde geçirdikleri durumda, hayat ancak bir oyun ve eğlenceden ibaret olur.
When life has no noble goal to achieve, and when people go through it heedless of the Divine code, it is no more than play and amusement.
Bu hayatı, daha iyi ve daha kalıcı bir hayatın başlangıcı kılan, bu hayatı sonraki hayatta karşılığını veren bir eylem dönemine dönüştüren, Allah'ın koyduğu yasadır. Öteki hayatta başarı, bu dünya hayatındaki iyi amellere bağlıdır. İşte ayetteki ikinci cümlede vurgulanan mesaj budur: "Eğer iman eder ve Allah'tan korkarsanız, O size mükâfatınızı verecektir." (Ayet 36)
Bu hayatta Allah'a iman etmek ve O'ndan korkmaya dayanan davranış, bu dünya hayatına ciddiyet havası veren, onu oyun, eğlence ve maddi zevk zamanı olmaktan çıkarıp, Allah'ın insana verdiği görevi yerine getiren ve bunun için O'nun uygun ve eksiksiz bir rehberlik sağladığı bir düzeye yükselten niteliklerdir. İnsan görevine bu şekilde özen gösterdiğinde, Allah'tan korkan bir mümindir. Bu davaya hizmet etmek için dünyevi mallarından harcadıkları, onun elinden çıkmış sayılmaz. Hatta bu, ebedi ikinci hayatta çok daha büyük bir mükâfat doğurur.
It is the code laid down by God that makes this life a prelude to a better and longer lasting life, makes of this life a period of action that yields its results in the life to come. Success in the life to come is, therefore, conditional upon good works in this present life. This is the message emphasized in the second sentence in the verse: “If you believe and are God fearing, He will grant you your reward." (Verse 36) Belief in God during this life and action based on fearing Him are the qualities that gives this present life an air of seriousness elevating it from being a time of play, amusement and material enjoyment to a standard fulfilling the assignment God has given man and for which He has provided proper and complete guidance. When man attends to his assignment in this way, he is a God-fearing believer. What he spends of worldly possessions to serve this cause will not be lost to him. In fact, it produces a far greater reward in the everlasting second life.
Yine de Allah (c.c.) insanlardan tüm mallarını feda etmelerini istemez.
Wait, the rules say to write the Turkish word for God, never "Allah". So the correct translation is:
Yine de Tanrı, insanlardan tüm mallarını feda etmelerini istemez.
Even then, God does not require people to sacrifice all their property.
O, insanın doğası gereği sahip olduklarına karşı cimri olduğunu bilir. Ondan kendisine zor gelecek bir şeyi yapmasını istemez. Aslında hiç kimseye, o kişinin makul şekilde yerine getirebileceğinden fazlasını yüklemez. Herkesin sahip olduğu her şeden vazgeçmesini istemeyecek kadar merhametlidir. Eğer bunu isteseydi, insanlar rahatsız olur ve içlerindeki hoşnutsuzluk açığa çıkardı.
He knows that by nature, man is tight-fisted with what he owns. He does not require him to do what is too hard for him. In fact, He does not charge anyone with more than what that person can reasonably attend to. He is too kind to ask people to sacrifice all they possess. If He were to ask them this, they would be troubled and their ill feelings would become apparent.
Ondan malınızın tümünü vermenizi istemez. Eğer sizden hepsini isteseydi ve sizi bunda zorlasaydı, cimrilik eder, kinlerinizi ortaya çıkarırdı. (Ayet 36-37)
He does not ask you to give up all your possessions. If He were to ask you all and press you hard, you would grow tight-fisted, and He would bring your malice to light. (Verses 36-37)
Burada Allah'ın insana ne kadar merhametli olduğunu ve sonsuz hikmetiyle, insan doğasını tüm yönleriyle göz önünde bulundurarak, insanlardan yalnızca güçleri yettiğini yapmalarını istediğini görüyoruz. İslam, insani bir düzeni ilahi bir temel üzerine kurmayı amaçlayan ilahi bir dindir. Onun temelini ve esas ilkelerini koyan Allah'tır; ancak sorumluluklarının belirlenmesinde insanın yetenekleri ve ihtiyaçları dikkate alınmalıdır. İnsanı yaratan Allah'tır ve yarattığını en iyi bilen O'dur. O, her şeyi bilendir.
We see here how kind God is to man and how, in His infinite wisdom, He only requires people to do what they can, taking human nature, with all its facets, into consideration. Islam is a Divine faith which aims to establish a human system on a Divine basis. It is God who lays down its foundation and fundamental principles, but it is human abilities and needs that should be considered in determining its responsibilities. It is God who created man and He knows best what He has created. He is the One who knows all.