Böylece Allah'ın peygamberlerine ilişkin anlatılar, onların iletmekle yükümlü oldukları mesajlar, farklı toplulukların hakikati inkar edişi, onların ortaya koydukları mücadeleler ve bu topluluklara uygulanan cezalar sona ermektedir. Bu anlatılar, surenin başında Hz. Muhammed ﷺ'e ve onun kavmi olan Kureyş'e doğrudan hitap eden kısa bir girişten sonra başlamıştı: "Onlar iman etmiyorlar diye, belki de kendini üzüntüden helâk edeceksin. Dilesek, üzerlerine gökten öyle bir ayet indiririz ki, boyunları ona karşı eğilir kalır. Onlara Rahman'dan yeni bir hatırlatma geldiğinde ise, hep yüz çevirirler. Gerçekten de (vahyi) yalanladılar; alay ettikleri şeyin haberi onlara yakında gelecek." (Ayet 3-6) Ardından sure, her biri bir topluluğun alay edip küçümsedikleri şeyin gerçekliğine vakıf olmasına örnek teşkil eden bu kıssaları anlatmaya koyulur.

Thus the stories telling us about God’s messengers and the messages they were required to deliver, the denial of the truth by different communities, the challenges they made and the punishments meted out to them come to an end. They had begun after a short introduction at the beginning of the sūrah directly addressing the Prophet Muhammad (peace be upon him) and his people, the Quraysh: “Would you, perhaps, torment yourself to death [with grief] because they would not believe? If We will, We can send down to them from the skies a sign before which their necks will remain bent in submission. Yet whenever any fresh reminder comes to them from the Most Merciful, they always turn their backs on it. They have indeed denied [the truth of revelation]; and they will in time come to understand what it was they were wont to deride.” (Verses 3-6) Then the sūrah embarked on telling those stories, each of which gives an example of a community coming to understand the reality of what they used to deride and ridicule.

Sûre, kıssaları tamamladığında, giriş bölümünde ana hatlarıyla belirtilen temel konusuna geri döner. Bu nedenle sûrenin son yorumları, Kur'ân'ın, âlemlerin Rabbi olan Allah tarafından indirildiğini doğrulayan bir içeriğe sahiptir. Zaman, o kadim toplumların tarihini silip götürmüş olsa da, Allah tarafından indirilen Kur'ân onu geri getirmekte ve olayları isabetli bir ayrıntıyla anlatmaktadır. Sûre ayrıca, İsrailoğulları'nın âlim olanlarının Kur'ân'ı ve ona indirildiği Elçi'yi iyi bildiklerini, çünkü onun önceki vahiylerde zikredildiğini belirtmektedir. Ancak Arap müşrikleri, gerçekliğine dair açık delil bulunmasına rağmen inatla onu reddetmiş, onun sihir ya da şiir olduğunu iddia etmişlerdir. Eğer Arapça bilmeyen biri ona muhatap olsaydı ve Kur'ân ona kendi dilinde okunsaydı, yine de inanmazlardı. Onu inkâr etmelerinin sebebi açık delillerin eksikliği değildi; aksine, onu olduğu gibi görmeyi inatla reddetmeleriydi. Nitekim o, kâhinlere bilgi veren şeytanların Hz. Muhammed ﷺ'e getirdiği bir şey değildi. Ne de şiire benzer bir şeydi. Aksine Kur'ân, şaşmadan izlediği açık bir çizgiyi takip etmektedir; şairler ise duygularına, keyiflerine ve tepkilerine göre her yöne savrulurlar.

Şüphesiz ki bu [Kur’ân], âlemlerin Rabbi tarafından indirilmiştir. Emin Ruh onu senin kalbine indirdi ki uyarıcılardan olasın, apaçık Arapça bir dille. (Âyet 192-195)

Most certainly, this [Qur’ān] has been bestowed from on high by the Lord of all the worlds. The trustworthy Spirit has brought it down into your heart — so that you may give warning, in the clear Arabic tongue. (Verses 192-195)

Güvenilir Ruh, Cebrail'di ya da Cibril, o Kur'an'ı Allah katından getirmiş ve Peygamberin kalbine nakşetmişti. Kesinlikle güvenilirdi; kendisine emanet edileni bozulmadan muhafaza ediyordu. Böylece Kur'an'ı doğrudan Hz. Muhammed ﷺ'e verdi ve o da onu tam olarak anladı. Böylece Peygamber ﷺ, kavminin konuştuğu dil olan açık Arapça ile insanları uyararak öğüt veren bir uyarıcı oldu. İnsanların söyleyebileceklerinin en üstünü konusunda oldukça bilgili olan kavmi, Peygamber ﷺ Kur'an'ı onlara okuduğunda, Kur'an'ın kendi dillerinde olmasına rağmen insanların söylediklerine benzemediğini fark etti. Yapısı, anlamları, yöntemi ve tutarlılığıyla Kur'an'ın kesinlikle hiçbir insan kaynağından gelmediğini açıkça ortaya koyuyordu.

The trustworthy Spirit was the angel Gabriel, or Jibrīl, who brought the Qur’ān from God and imprinted it in the Prophet’s heart. He was certainly trustworthy, keeping intact what was given into his trust. Thus, he gave it directly to the Prophet Muhammad, who understood it fully. Thus, the Prophet became a warner giving people admonition in the clear Arabic tongue, which was the language his people spoke. As they were well aware of the utmost that human beings could say, they recognized as the Prophet recited the Qur’ān to them that it was unlike what humans say despite its being in their own tongue. By its very construction, meanings, method and consistency, it clearly demonstrated that it definitely came from no human source.

Bu kanıt Kur'ān'ın içinden gelmektedir. Ancak sure, başka bir kanıt daha sunmaktadır; bu kez dış bir kanıttır: "Bu, şüphesiz önceki kavimlerin kitaplarında da yer almıştır. Onlar için, İsrailoğullarının âlimlerinin onu [doğru olarak] tanımış olması yeterli bir delil değil midir?" (Âyet 196-197) Kur'ān'ı yukarıdan indirilecek olan Elçinin vasfı ve getireceği inancın temelleri, eski kavimlerin kutsal kitaplarında açıkça belirtilmişti. Dolayısıyla İsrailoğullarının âlimleri bu son mesajı ve elçiyi beklemekteydi. Salmān ve Abdullāh ibn Sallām'ın nakline göre, onun zuhur edeceği vaktin yaklaştığını hissediyorlar ve bu konuyu aralarında konuşuyorlardı. Bu konudaki rivayetler kesinlikle sahihtir.

This evidence came from within the Qur’ān itself. The sūrah, however, also provides further evidence, but this time it is external: “It was surely foretold in the revealed books of former peoples. Is it not sufficient proof for them that the learned ones among the Children of Israel have recognized it [as true]?” (Verses 196-197) The description of the Messenger who would receive the Qur’ān from on high, and the fundamentals of the faith he would preach were clearly indicated in the scriptures of ancient peoples. Hence, the learned ones among the Children of Israel were expecting this last message and Messenger. They felt that the time for his appearance was fast approaching and they talked about it among themselves, as reported by Salmān and `Abdullāh ibn Sallām.2 Reports concerning this are absolutely authentic.

Bu noktada sure, Peygambere hitap ederek ona Allah'a ortak koşmaktan sakındırmakta; oysa o bunu hiçbir zaman yapmamıştı. Yine de bu uyarı, daha dikkatli olabilmesi için kendisine yapılmaktadır. Peygamber ﷺ, en yakın akrabalarını uyarmakla görevlendirilir ve her durumda kendisine bakan Allah'a tevekkül etmesi emredilir:

At this juncture, the sūrah addresses the Prophet, warning him against associating partners with God, even though he was always far from so doing. Yet the warning is given to him so that he could be more careful. The Prophet is assigned the task of warning his closest kinsmen, and ordered to place his trust in God who takes care of him in all situations:

Bu nedenle, Tanrı'nın yanında başka bir ilaha yalvarma; yoksa azaba uğrayanlardan olursun. Yakın akrabanı uyar; sana uyan müminlerden olan herkese şefkat kanatlarını ger. Ama sana karşı gelirlerse, de ki: "Ben yaptıklarınızdan sorumlu değilim." Ayakta durduğunda seni gören, secde edenler arasındaki hareketini de gören, Güçlü ve Merhametli olan Tanrı'ya tevekkül et. Hiç kuşku yok ki O, her şeyi işiten, her şeyi bilendir.

Hence, do not invoke any other deity side by side with God, lest you find yourself among those suffering punishment. And warn your nearest kindred, and spread the wing of your tenderness over all of the believers who follow you. But if they disobey you, say: ‘I’ am not accountable for what you do.’ Place your trust in the Almighty, the Compassionate who sees you when you stand, and [sees] your movement among those who prostrate themselves [before Him]. It is He alone who hears all and knows all. (Verses 213-220)

İmkânsızdır ki Allah'ın Resulü O'ndan başka birine dua etsin; ancak nokta açıklığa kavuşsun diye burada bu durum varsayılmaktadır. Dolayısıyla Peygamber'in dahi böyle bir şeyi yapması hâlinde azapla tehdit edilmesi durumunda, başkalarının şansı ne olabilir? Hiç kimseye özel bir muamele tanınmadığı hâlde, bu kadar ağır bir azaptan kim esirgenebilir?

It is impossible that God’s Messenger should ever invoke anyone other than God, but this situation is assumed here to clarify the point. Therefore, when the Prophet is threatened with punishment should he do so, what chance has anyone else? How could anyone be spared such grievous punishment when there is no special treatment granted to anyone?

Bu kişisel uyarının ardından Peygamber'e, kendi yakınlarını da uyarması emredilir; böylece onlar başkaları için bir örnek olabilsinler. Peygamber'in yakınları da, Allah'a ortak koşmaya devam ederlerse ağır bir azaba uğrayacaklarından gerçekten uyarılmışlardır: "Yakın akrabanı uyar." Buhârî ve Müslim, bu ayet indiğinde Peygamber ﷺ'in Safa tepesine çıkıp halkını, kendilerine önemli bir şey söyleyeceği için toplanmaya çağırdığını rivayet ederler. (Safa, Kutsal Mescid'e yakın bir yerdir.) "İnsanlar çağrısına karşılık verdi; kimi bizzat geldi, kimi de ne olduğunu öğrenmek için birini gönderdi. Peygamber ﷺ onlara şöyle dedi: 'Ey Abdülmuttalib oğulları, Fihr ve Lu'ayy soyları! Size dağın yakınında, üzerinize baskın yapmak niyetinde olan silahlı bir süvari birliği bulunduğunu söylesem, bana inanır mıydınız?' Onlar, 'Evet' diye cevap verdiler. Peygamber ﷺ, 'Ben size yaklaşmakta olan ağır bir azabı haber veren bir uyarıcı olarak gönderildim' dedi. Ebû Leheb ona dedi ki: 'Bütün gün kahrolasın! Bizi bunun için mi topladın?' Bunun üzerine Allah, 'Ebû Leheb'in elleri kurusun, kendisi de kurusun' diyen sûreyi indirdi." ()

Sûre daha sonra Peygambere, O'nun çabaları sonucunda Allah'ın mesajına karşılık veren mü'minlere nasıl davranacağını bildirir: "Sana uyan mü'minlere kanadını ser (şefkatle sar)." (Âyet 215) Böylece Peygamber ﷺ, mü'minlere nazik davranmaya, alçakgönüllülüğünü ve merhametini göstermeye yönlendirilir. Bu talimat, uçuşta olan ama inmek isteyen bir kuşun kanatlarını indirmesi gibi somut ve gözle görülür bir imgeyle verilmiştir. Peygamber ﷺ, hayatı boyunca mü'minlere karşı bu tavrı benimsemiştir.

The sūrah then tells the Prophet how to treat the believers who respond to God’s message as a result of his efforts: “And spread the wing of your tenderness over all of the believers who follow you.” (Verse 215) Thus the Prophet is instructed to treat the believers gently, and to show his humility and kindness. This instruction is given in a physical, tangible image like a bird lowering its wings in flight but seeking to descend. The Prophet adopted this attitude with believers throughout his life.

Gerçekten de onun ahlakı, Kur'ân'ın uygulamalı bir tercümesiydi ﷺ.

Indeed, his manners were a practical translation of the Qur’ān.

Sure ve Allah'ın kendisine, itaatsiz olanlara nasıl davranması gerektiğini de bildirdiğini, onlardan tamamen uzaklaştığını göstererek şöyle buyurduğunu da ifade eder: "Eğer sana isyan ederlerse, de ki: Ben sizin yaptıklarınızdan sorumlu değilim." (Ayet 216) Bu emir, Peygamber ﷺ'e düşmanlarla savaşma izni verilmeden önce, Mekke'de verilmiştir.

The sūrah also tells him how he should treat those who are disobedient, dissociating himself completely from them: “But if they disobey you, say: I am not accountable for what you do.” (Verse 216) This order was given in Makkah, before the Prophet was given permission to fight unbelievers.

Sûre, daha sonra Peygamber'e (ﷺ) Rabbine, kendisiyle kalıcı bir ilgi ve özen ilişkisi içinde olduğu Rabbine yönelmesini emreder: "Gücü her şeye yeten, merhamet sahibi olan Allah'a tevekkül et. O, sen ayağa kalktığında seni görür, secde edenler arasındaki hareketlerini de görür. Şüphesiz O, her şeyi işitendir, her şeyi bilendir." (Âyetler 217-220) Onların Tanrı'nın emirlerine karşı gelmelerini bırak, yaptıklarından uzaklaş ve tam bir güvenle Rabbine yönel; bütün işlerinde O'ndan yardım dile. Sûre, daha önce sık sık anılan iki ilahi sıfatı, yani kudret ve merhameti tekrar hatırlatır. Peygamber (ﷺ), yalnız başına namaza durduğunda Rabbinin onu gördüğünü, cemaatle birlikte Tanrı'ya secde ederken de yine onu gördüğünü bilerek Tanrı'ya olan yakınlığını hisseder. Onu yalnızken de görür, cemaatle meşgulken, onları düzenlerken ve namazda onlara imamlık yaparken de görür. Bütün hareketlerini görür, düşüncelerinden tamamen haberdardır ve duasını işitir: "Şüphesiz O, her şeyi işitendir, her şeyi bilendir." (Âyet 220) Bu tür bir hitap Peygamber'i (ﷺ) rahatlatmış, Tanrı'nın onu gözettiğini ve kendisine bakıp koruduğunu ona güvence vermiştir.

Belirli bir mesaja sahip ve bu mesajın insanların hayatında uygulanmasını isteyen kişi, tamamen farklı bir bakış açısına sahiptir. Onun bir amacı, bir eylem yöntemi ve izlemesi gereken bir çizgisi vardır. Hedefine ulaşmak için yöntemini izleyerek çizgisi boyunca yürür; kalbini ve aklını açık ve uyanık tutar. Efsaneyi kabul etmez, vizyonlarla ve rüyalarla yetinmez. Ancak mesajı insan hayatında uygulanabilir bir gerçeklik haline geldiğinde tatmin olur.

A person with a well-defined message who wants to see it implemented in people’s lives has a totally different perspective. He has an objective, method of action and a line to follow. He goes along his line, pursuing his method to achieve his end, keeping his heart and mind open and alert. He will not accept myth, or be satisfied with visions and dreams. He is only satisfied when his message becomes a practised reality in human life.

Bu nedenle Allah'ın Elçisi'nin ﷺ yöntemi ile şairlerin yöntemi taban tabana zıttır ve ikisi asla karıştırılamaz: "Şairlere gelince, onlara ancak sapkınlar uyar. Görmez misin, onlar her vadide şaşkın şaşkın dolaşırlar ve yapmadıkları şeyleri söylerler?" (Şuara, 224-226) Şairler kendi ruh hallerinin, keyiflerinin ve arzularının peşinden giderler; bu yüzden onlara yalnızca, keyiflere ve tutkulara kapılarak şaşkın şaşkın dolaşan, belirli bir amacı ve açık bir çizgisi olmayanlar uyar. Üstelik şairler, her duygu, fikir ya da sözün peşine, o an onları hangisi ele geçirirse onun ardınca düşerler.

Thus the methods of God’s Messenger and poets are poles apart. The two can never be confused: “As for the poets, only those who are lost in error follow them. Are you not aware that they roam confusedly through all valleys, and that they say what they do not do?” (Verses 224-226) Poets follow their own moods, whims and desires, which means that they are followed only by those who similarly roam about confusedly with whims and passions, having no defined objective or clear line. Moreover, poets pursue every feeling, idea or statement according to that which takes hold of them at any particular moment.

Ayrıca şairler, kendi hayal ve duygu dünyalarında yaşadıkları için yapmadıkları şeyleri söylerler. Gerçek hayat onları pek etkilemediği için, kendi hayal dünyalarını gerçek hayata tercih ederler. Bu yüzden abartırlar ve kendilerinin de yerine getirmediği şeyleri iddia ederler. Böylece söyledikleri sözlerin pratik insan hayatında hiçbir gerçekliği yoktur.

Furthermore, poets say what they do not do, because they live in a world made of their own imagination and sentiment. They prefer such an imaginary world to real life which does not particularly impress them. Hence, they exaggerate and claim things that they themselves do not fulfil. Thus, what they say has no reality in practical human life.

Kur'ân, insanların zihinlerini ve kalplerini hem evrendeki hem de insan ruhundaki büyük harikalara yöneltir; bunların ikisi de şiirin ve sanatın malzemesidir. Nitekim Kur'ân'da, nüfuz, büyüleyicilik ve sunuş bakımından hiçbir şiirin eşleşemeyeceği, yaratılış harikaları üzerine pasajlar vardır.

The Qur’ān directs people’s minds and hearts to the great wonders in the universe and within the human soul, both of which are the material of poetry and art. Indeed, the Qur’ān includes passages on the wonders of creation that can never be matched by any poetry in respect of penetration, fascination and presentation.

Bu nedenle Kur'ân, şairlere ilişkin yukarıdaki genel nitelendirmenin bir istisnasını yapar: "Ancak iman edip salih amel işleyenler, Allah'ı çokça zikredenler ve zulme uğradıktan sonra intikam alanlar müstesnadır." (Şuara, 227) Bunlar genel nitelendirmenin dışında tutulur; çünkü iman etmişlerdir ve bu yüzden kalpleri bir imanla doludur, hayatları da belirgin bir düzeni izler. Salih amel işlerler ve enerjileri iyiye, faydalıya ve güzele yönelir. Hayallerle ve rüyalarla yetinmezler. Inandıkları hakikati desteklemek ve arzuladıkları zaferi elde edebilmek için bütün güçlerini harcayarak çok çalışırlar.

Therefore, the Qur’ān makes an exception of the above general description of poets: “Excepted are those who believe, and do righteous deeds, and remember God often, and strive to be triumphant after they have been wronged.” (Verse 227) These are not included in the general description, because they have believed and their hearts are, as a result, full of a faith while their lives follow a clear system. They do righteous deeds and their energy is directed towards what is good, beneficial and beautiful. They are not satisfied with dreams and visions. They work hard, putting all their energies into their striving, so that they can support the truth in which they believe, and achieve the victory to which they aspire.

Peygamber'in hayatı boyunca, İslam dinini ve Elçisi'ni şiirleriyle savunan ve putperestliğe ve putperestlere karşı mücadelenin en yoğun olduğu dönemde bu mücadeleye katılan şairler arasında, hepsi Ensâr'dan olan Hassân ibn Sâbit, Ka'b ibn Mâlik ve Abdullah ibn Revâha vardı. Bunların yanında, cahiliye döneminde şiirlerinde Peygamber'e ﷺ sövmüş olan Abdullah ibn ez-Zib'arâ ve Ebû Süfyân ibn el-Hâris ibn Abdülmuttalib de vardı. Bu ikisi İslam'ı kabul edince iyi bir yola girdiler ve Peygamber'i ﷺ övmek ve İslam'ı desteklemek için güzel şiirler söylediler.

Among the poets who fought with their poetry defending the Islamic faith and its Messenger, at the height of the battle against idolatry and idolaters during the Prophet’s lifetime were Ĥassān ibn Thābit, Ka`b ibn Mālik and `Abdullāh ibn Rawāĥah, all of whom were from among the Anşār. Also among them were `Abdullāh ibn al-Ziba`rā and Abū Sufyān ibn al-Ĥārith ibn `Abd al-Muţţalib, both of whom used to abuse the Prophet in their poetry in their pre-Islamic days. When they adopted Islam, they did well and composed fine poetry in praise of the Prophet and in support of Islam.