İlk pasaj, İslam'ın mesajına karşı çıkan müşrikleri ve üç elçisini reddeden kasabalılar örneğini ele alıyordu; onların tek bir sesle yere yığılıp can verdikleri anlatılmıştı. Bu pasajda ise sure, her ilahi dine karşı çıkan bütün insanlardan genel olarak söz etmektedir. Nesiller boyunca insanlığın sapkınlık içinde nasıl yoldan çıktığını göstermektedir. Önlerinden geçip gitmiş ve Kıyamet Günü'ne kadar geri dönmeyecek olan önceki toplulukların başına gelenleri ibret almaları için bütün insanlara üzüntüyle seslenmektedir: "Hepsi de huzurumuzda toplanıp hazır edilecekler." (Yasin, 32)

The first passage spoke about the idolaters who opposed the message of Islam and cited the case of the people of the township who rejected their three messengers and how it took no more than one blast for them to fall down lifeless. In the present passage the sūrah speaks generally of all people who oppose every divine religion. It shows mankind straying in error across the generations. It calls with sorrow on all people to take heed of what happened to earlier communities who passed before them and who will not return until the Day of Resurrection, when “they all will be brought before Us.” (Verse 32)

Sûre daha sonra insanların sürekli gördüğü ancak taşıdıkları mesaja hiç dikkat etmediği bir dizi evrensel delili sunar. Bu deliller hem kendi benliklerinde hem de çevrelerinde bulunmaktadır; bazıları ise tarihin derinliklerine karışmıştır, yine de insanlar bunlara aldırış etmez; hatırlatıldıklarında ise anımsamayı reddederler: “Rablerinden kendilerine gelen her ayetten yüz çevirirler.” (46. ayet) Gerçekten de kendi cezalarını acele isterler, asla gerçekleşmeyeceğine inanarak: “Ayrıca şöyle derler:

The sūrah then presents a number of universal signs which people see constantly without paying any attention to the message they impart. These signs are within themselves and all around them, while others have passed into history, yet still they pay no heed, and when they are reminded, they choose not to remember: “Every single sign that comes to them from their Lord do they ignore.” (Verse 46) Indeed, they hasten their own punishment, believing that it will never happen: “They also ask:

"Eğer dediğiniz doğruysa, bu vaat ne zaman yerine gelecek?" (Ayet 48)

When will this promise be fulfilled, if what you say be true?” (Verse 48)

Bu pasaj ayrıca, onların acele ettikleri akıbeti gösteren, Kıyamet Günü'nden uzun bir sahneyi de sunmaktadır. Bu, sanki gözlerinin önünde gerçekleşiyormuş gibi görünecek bir biçimde yapılmaktadır.

The passage also presents a long scene from the Day of Judgement, showing the fate that they hasten. This is done in such a way that it appears to happen before their very eyes.

Vah insanlığa! Onlara bir elçi geldiğinde, onunla alay ederler.

Alas for mankind! Whenever a messenger comes to them, they level ridicule on him.

Onlar, kendilerinden önce nice nesilleri helak ettiğimizi görmediler mi? Onlara bir daha dönmeyecekler. Yine de hepsi huzurumuza getirilecekler.

Are they not aware of how many a generation We have destroyed before them, and that they [who have perished] will never return to them? Yet, they all will be brought before Us. (Verses 30-32)

İlk ifade, üzücü bir duruma verilen bir tepkiyi dile getirir. Bu durum değiştirilemez, ancak bu konudaki üzüntü ve acı dile getirilebilir. Yüce Allah'ın kendisi böyle bir duygu yaşamaz; ancak bu insanların içinde bulunduğu durumun, başkalarının böyle bir tepki vermesini hak ettiğini bildirir. Onların durumu, büyük sefalete yol açan bunaltıcı bir haldir. Note: The original says "God", so per the rules I've written "Yüce Allah'ın"... wait, that violates the rule. Corrected translation: İlk ifade, üzücü bir duruma verilen bir tepkiyi dile getirir. Bu durum değiştirilemez, ancak bu konudaki üzüntü ve acı dile getirilebilir. Yüce Tanrı'nın kendisi böyle bir duygu yaşamaz; ancak bu insanların içinde bulunduğu durumun, başkalarının böyle bir tepki vermesini hak ettiğini bildirir. Onların durumu, büyük sefalete yol açan bunaltıcı bir haldir.

The first phrase expresses reaction to a sorrowful situation. This situation cannot be changed though sorrow and pain about it can be expressed. God Almighty does not experience such a feeling Himself, but He states that the situation these people are in deserves such reaction by others. Theirs is a depressing condition that leads to great misery.

„Yazık insanlığa!“ Onlara kendilerini kurtarma fırsatı sunulur, ama yüz çevirirler. Bu, önceki toplulukların nasıl helak olduğunu gördükleri hâlde gerçekleşir; yine de onların sunduğu derslerden hiçbir fayda sağlamazlar. Allah, peygamberler göndererek defalarca rahmetinin kapılarını onlara sonuna kadar açar, ama onlar O'nun rahmetini hiçe sayar ve küstahlık ile kötü edepten başka bir şey göstermezler: „Onlara ne zaman bir peygamber gelse, onunla alay ederler. Kendilerinden önce kaç nesli helak ettiğimizi ve [helak olanların] bir daha onlara dönmeyeceğini görmüyorlar mı?“ (Ayet 30-31) Önceki toplulukların, sayısız nesil boyunca helak olmuş olması, düşünen herkes için açık bir ders olmalıdır. Ancak insanlar, aynı sona kendilerinin de gideceğini fark etmelerine rağmen buna dikkat etmezler. Bundan daha büyük bir üzüntüye ne sebep olabilir?

“Alas for mankind!” They are offered a chance to save themselves but they turn away. This even though they see how earlier communities perished, yet they benefit nothing by the lessons they present. God opens wide the doors of His mercy to them, time after time, as He sends them messengers, but they ignore His mercy and behave with insolence and ill manners: “Whenever a messenger comes to them, they level ridicule on him. Are they not aware of how many a generation We have destroyed before them, and that they [who have perished] will never return to them?” (Verses 30-31) The fact that earlier communities, over countless generations, perished should provide a clear lesson to anyone who reflects. People, however, do not pay heed, even though they realize that they are going to meet the same end. What could invite greater sorrow?

Ölü toprak onlar için bir ayettir: Onu diriltiriz ve ondan yiyecekleri olan tahılı çıkarırız. Onda hurma ağaçlarından ve üzüm bağlarından bahçeler yetiştiririz ve onun içinden pınarlar fışkırtırız ki yemiş ve meyvesinden yesinler. Bunların hepsini onların elleri yapmadı. Hâlâ şükretmeyecekler mi? Her şeyi çift çift yaratan Zat her türlü eksiklikten münezzehtir: Yerin bitirdiği şeylerden, kendi nefislerinden ve bilmedikleri diğer varlıklardan.

There is a sign for them in the lifeless earth: We give it life and produce out of it grain for them to eat. We place in it gardens of date palms and grapes, and cause springs to gush out of it, so that they may eat of its fruit. It was not their own hands that made all this. Will they, then, not give thanks? Limitless in His glory is He who created all things in pairs: whatever the earth produces, their own human kind and other creatures of which they have no knowledge. (Verses 33-36)

Evrendeki her şey onlara Tanrı'yı anlatır ve O'nun varlığına kanıt sunar. Tek yapmaları gereken, önlerindeki toprağa bakmaktır: ölü, cansız, bir damla suyu bile olmayan bir toprak. Sonra o toprağın canlandığını, tahıl verdiğini ve hurma ile üzüm dolu bahçelerle süslendiğini görürler. İçinden su kaynakları fışkırır ve kısa sürede toprak hayatla dolar.

Everything around them in the universe speaks to them about God, giving evidence of His presence. They only need to look at the land in front of them and how they see it dead, lifeless, lacking a drop of water. Then they see it quicken, producing grain and adorned with gardens replete with dates and grapes. Springs of water gush through it; and in no time, it is full of life.

Hayat, hiçbir insanın yaratamayacağı bir mucizedir. Mucizeleri meydana getiren, ölü olan şeyde hayatı başlatan Allah'ın elidir. Büyüyen bitkiler, çiçek açmış bahçeler ve olgunlaşan meyveler insanların gözlerini ve kalplerini, Allah'ın elinin ortaya koyduğu harika işi takdir etmeye açmalıdır. Toprağı yararak filizin ortaya çıkmasını sağlar; özgürlüğü ve ışığı özleyen filize, güneş ışığından faydalanmak isteyen gövdeye canlılık verir; dalları yapraklar ve meyvelerle yükler, çiçekleri açar ve meyveyi toplanmaya hazır hale getirir. "Böylece onun meyvesinden yesinler. Bunları onların elleri yapmadı." (Ayet 35) Tüm bunları başarmalarını sağlayan, Allah'ın becerikli elidir; bitkileri büyüten ve ürünlerini veren de O'dur: "Yine de şükretmeyecekler mi?" (Ayet 35)

Life is a miracle which no man can produce. It is God’s hand that produces miracles, initiating life in what has been dead. The sight of growing plants, flowering gardens and ripening fruit should open people’s eyes and hearts to appreciate the wonderful work engendered by God’s hand. It splits the earth to allow the shoot to appear, longing for freedom and light, gives vigour to the stem which is eager to enjoy sunlight, loads the branches with leaves and fruit, opens up flowers and gets the fruit ready for picking, “so that they may eat of its fruit. It was not their own hands that made all this.” (Verse 35) It was God’s dextrous hand that enabled them to achieve all this; it was He who made the plants grow and yield their harvest: “Will they, then, not give thanks?” (Verse 35)

Bu açık ve ilham verici işaretlere rağmen insanlar hâlâ çok az dikkat ediyor. Kalpleri kapalı kalmaya devam ediyor ve alaya alıp inkâr etmekte ısrar ederek, Allah'ın elçilerinin kendilerini uyardığı sona doğru adım adım yaklaşıyorlar.

Clear and inspiring as these signs are, people continue to pay little heed. Their hearts remain closed and they persist in ridicule and denial, hastening the end against which God’s messengers have warned them:

Onlara: "Önünüzde ve arkanızda olan şeylerden sakının ki merhametine nail olasınız" denildiğinde, [aldırış etmezler]. Rablerinden kendilerine gelen her bir âyetten yüz çevirirler. Onlara: "Allah'ın size rızık olarak verdiklerinden infak edin" denildiğinde, inkâr edenler iman edenlere şöyle derler: "Allah dileseydi yediremeyeceği kimseleri mi yedirecekmişiz? Siz açıkça bir sapıklık içindesiniz." Bir de derler ki: "Eğer doğru söyleyenlerdenseniz, bu vaad ne zaman gerçekleşecek?"

When they are told: ‘Beware of that which lies before you and behind you, so that you may be graced with His mercy,’ [they pay no heed]. Every single sign that comes to them from their Lord do they ignore. And when they are told: ‘Give [in charity] out of what God has provided for you,’ the unbelievers say to those who believe: Are we to feed those whom God could have fed, had He so willed? Clearly, you are lost in error.’ They also ask: ‘When will this promise be fulfilled, if what you say be true?’ (Verses 45-48)

Bu tüm işaretler, açık bir kalbi titretip evrenle uyumlu hâle getirmeye yeterli olsa da, inkârcılar bunları olduğu gibi görmezler; görseler bile üzerlerinde düşünmezler. Onun lütfu sonsuz olduğu için Allah onları kendi hâllerine bırakmaz. Onları uyarmaları ve Rableri, evrenin Yaratıcısı olan Allah'a çağırmaları için peygamberler gönderir. Peygamberlerin görevi, insanların kalplerini uyandırmak, neden Allah'tan korkmaları gerektiğini görmelerini sağlamak, Allah'ın hoşnutsuzluğunu kazanmanın sebeplerini belirtip ondan nasıl sakınacaklarını öğretmektir. Çevrelerindeki evrende bulunan işaretlerin yanı sıra, hayatlarında da onlara defalarca ve sürekli işaretler verilir; ama onlar kör kalmayı seçerler: "Onlara: 'Önünüzde ve arkanızda olana karşı sakının ki merhamete erişesiniz' denildiğinde [aldırış etmezler]. Rableri tarafından kendilerine gelen her bir ayete sırt çevirirler." (Ayet 45-46) Onlara, Allah'ın kendilerine verdiği rızıktan bir kısmını yoksullara vermeleri çağrısı yapıldığında, alayla şöyle derler: "Allah dileseydi kendisi doyuracaktı, biz de mi onları doyuracağız?" (Ayet 47) Hatta infak etmeye çağıranlara karşı kaba davranır, şöyle derler: "Siz açıkça bir sapıklık içindesiniz." (Ayet 47)

Although all these signs are enough to cause an open heart to shudder and bring it in line with the universe, the unbelievers will not see them for what they are, and even if they do see them, they still do not reflect on them. Because His grace is endless, God does not leave them to themselves. He sends them messengers to warn them and to call them to their Lord, the Creator of the universe. The messengers’ role is to alert people’s hearts so that they can see why they should be God- fearing, and to warn them against incurring God’s displeasure, pointing out its causes and teaching them how to avoid it. Signs are constantly given them in their lives, time after time, in addition to the signs that are available in the universe around them, but they choose to remain blind: “When they are told: Beware of that which lies before you and behind you, so that you may be graced with His mercy, [they pay no heed]. Every single sign that comes to them from their Lord do they ignore.” (Verses 45-46) If they are urged to be charitable and to give to the poor a portion of what God has provided for them, they say in ridicule: “Are we to feed those whom God could have fed, had He so willed?” (Verse 47) They would even be impolite in their reply to those calling on them to be charitable, saying: “Clearly, you are lost in error.” (Verse 47)

Onları bekleyen tek şey, tartışmaya dalmışken kendilerini yakalayacak tek bir Sur sesidir. O zaman ne vasiyette bulunmaya fırsat bulacaklar ne de ailelerine dönebilecekler. Sur üflenecek, onlar kabirlerinden çıkıp Rablerine doğru koşacaklar. Derler ki: "Vay bize! Bizi uykumuzdan kim kaldırdı? Bu, Rahman'ın vaat ettiği şeydir ve peygamberler doğruyu söylemişti." Bu, yalnızca tek bir sestir; ve hepsi huzurumuza getirilecekler.

All they are waiting for is a single blast that will overtake them while they are still disputing. No time will they have to make bequests, nor will they return to their own people. The Trumpet will be sounded, and out of their graves they will rise and hasten to their Lord. They will say: ‘Woe betide us! Who has roused us from our resting place? This is what the Lord of Grace had promised. The messengers told the truth.’ It takes nothing but one single blast, and they will all have been brought before Us.

(Ayet 49-53)

(Verses 49-53)

Burada kıyamet vaktinin sorusuna verilen cevabı görüyoruz: o, ani bir görüntü olarak, hayatın tamamını bitiren tek bir patlama şeklinde gelecektir. "Onlar sadece tek bir sayhayı bekliyorlar; o sayha, onlar tartışırken onları yakalayacak. Ne bir vasiyette bulunmaya fırsat bulabilecekler, ne de kendi ailelerine dönebilecekler." (Yasin suresi, 49-50. ayetler) Onlar bu sayhaya, gündelik işlerini yürüterek tartışıp çekişirken, bunun hiç beklenmediği bir anda yakalanacaklar. Sonra her şey bitmiş olacak. Hepsi içinde bulundukları durumda ve hâlde helak olacak. Vasiyet yazmaya ya da geride kalacak sevdikleri için bir şey ayarlamaya fırsatları olmayacak. Kimse ailesine dönüp onlara bir söz söyleyemeyecek. Nitekim her bir insan aynı sona maruz kalacak; bütün hayat sona erecek.

Here we see the answer to the question about the time of resurrection: it comes in the form of a quick image, a single blast that ends all life. “All they are waiting for is a single blast that will overtake them while they are still disputing. No time will they have to make bequests, nor will they return to their own people.” (Verses 4950) It takes them suddenly, in a moment, as they argue and dispute going about their day-to-day lives, expecting nothing of the sort. Then it is all over. All perish in the situation and the condition they are in. They have no chance to make a will or to arrange something for loved ones who may stay behind. No one can return to his family to say a word to them. In fact every single person faces the same end, with all life finished.

Sur çalınır ve hepsi kabirlerinden, telaşla, şaşkın ve korku içinde kalkarlar. Herkesin dilindeki soru şudur: "Bizi uykumuzdan kim uyandırdı?" (Ayet 52) Şok yavaş yavaş geçtikçe, yerini giderek büyüyen bir farkındalık alır: "Bu, Rahman'ın va'dettiği şeydir. Peygamberler doğruyu söylemişti." (Ayet 52) Ardından son nefha gelir ve bütün o şaşkın insanlar, telaşla ve amaçsızca, yerlerini alırlar: "Bu, yalnızca tek bir nefhadır; ve hepsi huzurumuzda toplanmış olacaklardır." (Ayet 53) Kısa bir an sonra hepsi yerini almış olur, bir geçit töreninde olduğu gibi sıra sıra dizilmişlerdir. Anın niteliğini, yaklaşan hesabı ve mükâfatı açıklayan kesin hüküm herkese duyurulur: "Bugün hiçbir kimse en küçük bir haksızlığa uğratılmayacaktır; yaptıklarınızdan başka bir karşılık görmeyeceksiniz." (Ayet 54) Bu üç görüntünün hızlı art arda gelişi, Kıyamet Günü hakkında şüphe dile getirenlere eksiksiz ve tutarlı bir cevap oluşturur.