Tıpkı Cild I—IV'te ele alınan 2-5. sûreler gibi, bu sûre de Peygamber'in risalet dönemindeki Medine döneminde indirilmiştir; Cild V ve VI'da ele alınan 6. ve 7. sûreler ise Peygamber hâlâ Mekke'deyken, daha önce indirilmiştir. Zaten açıkça görüldüğü üzere, bu tefsirdeki yaklaşımımız, indiriliş zamanının kronolojik sırasını tercih etmek yerine Kur'ân'ın benimsediği sıralamayı izlemektir. Bunun bir nedeni, her bir sûrenin indiriliş zamanını kesin olarak belirlemenin mümkün olmamasıdır; bir sûrenin Mekkî, bir diğerinin Medenî döneme ait olduğunu genel hatlarıyla belirtmek mümkündür, ancak bu konuda bile bazı görüş ayrılıkları bulunmaktadır. Her bir âyetin, pasajın veya sûrenin tam olarak ne zaman indirildiğini tespit etmeye çalışmak pratikte imkânsızdır; her ne kadar az sayıdaki âyetin tam indiriliş zamanına dair doğrulanmış rivayetler bulunsa da durum budur.

Like Sūrahs 2-5, discussed in Volumes I—IV, this sūrah was revealed in the Madinah period of the Prophet’s mission, while Sūrahs 6 and 7, discussed in Volumes V and VI, were revealed earlier when the Prophet was still in Makkah. As is already clear, our approach in this commentary is to follow the order adopted in the Qur’ān, in preference to the chronological order of revelation. For one thing, it is not possible to be absolutely certain about the time of revelation of each sūrah, except in general terms indicating that one sūrah is a Makkan revelation and another belongs to the Madinah period, but even then there are some differences of views. To try to determine the exact order of when each verse, passage or sūrah was revealed is practically impossible, despite the fact that in the case of a small number of verses we have confirmed reports concerning the exact time of revelation.

Vahiyin kronolojik sırasını izlemeye çalışmak, Peygamber dönemindeki İslami hareketin gelişim seyrini ortaya koymak açısından değerli bir çaba olsa da, bunu gerçekleştirmek için yeterli ve kesin delillerin bulunmaması hem zor hem de sorunludur. Bu çabadan varılabilecek sonuçlar her zaman belirsiz kalacak ve ciddi ya da yanlış neticelere yol açabilecektir. Bu nedenle Kur'an'ı, üçüncü Halife Osman döneminde nihai hale getirilen orijinal nüshadaki geleneksel sırayla sunmayı tercih ettim. Yine de her sûrenin nüzulüyle ilgili tarihi olayları incelemeye çalıştım; bunun ancak genel ve geçici ifadelerle yapılabileceğinin bilincindeyim. Bu yolla yalnızca her sûrenin ortaya çıkmasına yol açan koşullara dair genel ve geçici bir fikir vermeye çalışıyorum.

Valuable as the endeavour to trace the chronological order of revelation may be in trying to establish the pattern of progress of the Islamic movement at the time of the Prophet, the lack of clear and firm evidence makes this endeavour both hard and problematic. The conclusions that we may arrive at will always remain uncertain, and could lead to serious or erroneous results. Therefore, I have chosen to present the Qur’ān in the traditional order given in the original copy finalized at the time of `Uthmān, the third Caliph. However, I try to look at the historical events associated with the revelation of each sūrah, knowing that this can only be done in general and tentative terms. In so doing, I am only trying to give a general and tentative idea of the circumstances leading to the revelation of each sūrah.

Bu sure, el-Enfâl, yani Ganimetler, Bedir Savaşı'ndan kısa bir süre sonra, İslam takviminin ikinci yılında, Ramazan ayında, Peygamber'in Medine'ye hicretinden yaklaşık 19 ay sonra inmiştir ve Bakara suresinden sonra nâzil olmuştur. Ancak Bakara suresinden sonra indiği demek, durumun tam bir resmini vermez; çünkü Bakara suresi tek seferde tamamen inmemiştir. Ayetlerinin bir kısmı Medine dönemesinin başlarında, bir kısmı ise sonlarına doğru, yaklaşık dokuz yıllık bir süre boyunca inmiştir. Bu sure, el-Enfâl, bu iki tarih arasında bir zamanda inmiştir; Bakara suresi ise henüz tamamlanma sürecindeydi. Bu da şu anlama geliyordu: Bir ayet iner ve Peygamber ﷺ aracılığıyla verilen ilahi talimata göre uygun yerine yerleştirilirdi. Ancak genellikle, belirli bir surenin falan tarihte indiğini söylediğimizde, yalnızca onun inmeye başladığı zamanı kastediyoruz.

This sūrah, al-Anfāl, or The Spoils of War, was revealed after Sūrah 2, The Cow, shortly after the Battle of Badr which took place in Ramađān, in the second year of the Islamic calendar, approximately 19 months after the Prophet’s migration to Madinah. However, when we say that it was revealed after Sūrah 2, our statement does not give a complete picture, because Sūrah 2 was not revealed in full on one occasion. Some of its passages were revealed early in the Madinan period, and some towards its end, stretching over a period of nearly nine years. The present sūrah, al- Anfāl, was revealed sometime between these two dates, while Sūrah 2 was still in the process leading to its completion. This meant that a passage would be revealed and placed in its appropriate position, according to divine instruction given through the Prophet. Normally, however, when we say that a particular sūrah was revealed on such and such date, we are simply referring to the beginning of its revelation.

Bazı rivayetler, 30-36. âyetlerin Mekke'de indirildiğini öne sürmektedir; çünkü bu âyetler, Peygamber'in Medine'ye hicretinden önce Mekke'de cereyan eden olaylara atıfta bulunmaktadır. Ancak bu, böyle bir sonuca varmak için yeterli bir gerekçe değildir. Medine'de inen ve Mekke dönemindeki geçmiş olaylara değinen birçok âyet vardır. Bu sûrede 26. âyet böyle bir örnektir. Dahası, Mekke'de indiği iddia edilen bölümün son âyeti olan 36. âyet, müşriklerin Bedir'deki yenilgilerinden sonra gerçekleşen Uhud Savaşı'na hazırlanmak için mal ayırdıklarını anlatmaktadır.

Some reports suggest that verses 30-36 were revealed in Makkah, since they refer to events that took place there before the Prophet’s migration to Madinah. This, however, is not a sufficient reason to draw such a conclusion. Many are the verses revealed in Madinah that refer to past events from the Makkan period. In this sūrah, verse 26 provides such a case. Moreover, verse 36, the last one in the passage claimed to have been revealed in Makkah, speaks of how the idolaters allocated funds to prepare for the Battle of Uĥud, which took place after their defeat at Badr.

Bu verilerin bu ayetlerin Mekke'de indiğini ileri süren rivayetleri, son derece ihtimal dışı bir konuşmayı da anlatmaktadır. Bu rivayetlere göre "Peygamberin koruyucusu olan amcası Ebû Tâlib, Peygamber'e şöyle sordu: 'Kavmin sana karşı ne plan kuruyor?' O da şöyle cevap verdi: 'Beni sihirle etkisiz hâle getirmek, ya da beni sürgün etmek veya öldürmek istiyorlar.' Ebû Tâlib, 'Bunu sana kim söyledi?' dedi. Peygamber ﷺ, 'Rabbim' diye cevap verdi. Bunun üzerine Ebû Tâlib şöyle dedi: 'Rabbin iyi bir Rab. Ona iyi bak.' Peygamber ﷺ, 'Ben O'na bakarım! Hayır, asıl O bana iyi bakar' dedi. Bu konuşmaya yorum olarak 26. ayet indirildi ve şöyle buyuruldu: '{Hatırlayın, yeryüzünde az ve güçsüz olduğunuz, insanların sizi yok edeceğinden korktuğunuz zamanı. Sizi barındırdı, desteğiyle güçlendirdi ve şükredesiniz diye size birçok iyi nimet verdi.} (26. ayet)'"

The reports that claim that these verses were a Makkan revelation also mention a conversation that is highly improbable. They mention that “Abū Ţālib, the Prophet’s uncle who provided him with protection, asked the Prophet: ‘What are your people plotting against you?’ He answered: ‘They want to cast a magic spell on me, or to banish or kill me.’ He said: ‘Who told you this?’ The Prophet replied: `My Lord.’ Abū Ţālib then said: ‘Your Lord is a good one. Take care of him.’ The Prophet said: ‘I take care of Him! No, it is He who takes good care of me.’ By way of comment on this, verse 26 was revealed, saying: “Remember when you were few and helpless in the land, fearful lest people do away with you: how He sheltered you, strengthened you with His support and provided you with many good things so that you might be grateful.” (Verse 26)

İbn Kesîr bu rivayeti zikredip reddeder ve şöyle der: "Bu pek mümkün değildir, çünkü bu ayet Medine'de indirilmiştir. Ayrıca bütün olay, Kureyş'in ileri gelenlerinin Peygamber'den nasıl kurtulabileceklerini görüşmek üzere toplandığı, onu hapsetme, sürgün etme ya da öldürme önerilerini tartıştığı olay, Ebû Tâlib'in ölümünden yaklaşık üç yıl sonra, Peygamber'in hicretinin arifesinde gerçekleşmiştir. Ebû Tâlib öldüğünde Peygamber, kendisine tam destek ve koruma sağlayan amcasını kaybetmiştir. Böylece Kureyş ona işkence edebilmiş ve onu öldürmek için bir plan kurabilmiştir." Çok erken dönem bir siyer yazarı olan Muhammed b. İshâk, Peygamber'in yakın akrabası ve seçkin bir alim olan İbn Abbâs'ın otoritesine dayanarak Kureyş'in bu planlarıyla ilgili birkaç uzun rivayet nakleder. Sonunda şunu söyler:

Ibn Kathīr mentions this report and discounts it, saying: “This is highly improbable, because this verse was revealed in Madinah. Besides, the entire event, when the Quraysh convened a meeting of its notables to discuss how they could get rid of the Prophet and the suggestions they made of imprisoning, banishing or killing him, took place on the eve of the Prophet’s migration, about three years after Abū Ţālib’s death. When Abū Ţālib died, the Prophet lost his uncle who had given him full support and protection. The Quraysh were thus able to abuse him and concoct a plot to kill him.” Muĥammad ibn Isĥāq, a very early biographer of the Prophet, transmits a couple of long reports on the authority of Ibn `Abbās, the Prophet’s cousin who was an eminent scholar, concerning these plots by the Quraysh. He concludes by saying:

Tanrı daha sonra ona gidebilmesi için izin verdi. Medine'ye yerleşince, O'na Enfâl adlı sûreyi indirdi ve lütfunu hatırlattı: "Hani kâfirler seni ya bağlamak ya öldürmek ya da sürgün etmek için tuzak kuruyorlardı. Onlar tuzak kurarlar, Allah da tedbir alır; Allah tedbir alanların en hayırlısıdır." (Ayet 30)

“God then gave him permission to depart. After he settled in Madinah, He revealed to him the sūrah entitled al-Anfāl, reminding him of His grace: “Remember how the unbelievers were scheming against you, seeking to keep you in chains or have you slain or banished. Thus they plot and plan, but God also plans. God is above all schemers.” (Verse 30)

Bu rivayet, İbn Abbas'tan nakledilen ve surenin bütününün genel metniyle iyi uyum sağlayan bir haberdir; Peygamber'e ve ashabına Allah'ın lütfunu hatırlatır. Bu nimetleri hatırladıklarında, görevlerini yerine getirme, imanlarının düşmanlarıyla savaşma ve sebat etme konusunda teşvik olurlar. Bu nedenle, surenin tamamının Müslümanların Medine'ye hicretinden sonra indirildiğini söylemek daha doğrudur.

This report by Ibn `Abbās fits well with the general text of the complete sūrah, and its reminders to the Prophet and his companions of His grace. When they remember these aspects of God’s grace, they are motivated to fulfil their duty, fight the enemies of their faith and stand firm. Hence, to say that the whole sūrah was revealed after the Muslims’ migration to Madinah is more accurate.

Bu sûre, konusu olarak Bedir Savaşı'nı ele almaktadır. Bu savaş, koşulları, sonuçları ve insanlık tarihi üzerindeki etkileriyle İslam hareketinin ilerleyişinde önemli bir dönüm noktasını oluşturmaktadır. Allah, bu savaşı, "Hakkın batıldan ayrıldığı gün, iki ordunun karşılaştığı gün" diye tanımlamaktadır. (Ayet 41)

This sūrah takes up the Battle of Badr as its subject matter. This battle, its circumstances, results and effects on human history constitute a major landmark in the progress of the Islamic movement. God describes this battle as “the day when the true was distinguished from the false, the day when the two hosts met in battle.” (Verse 41)

Ayrıca bu günü yalnızca bu dünya hayatında ya da insanlık tarihinde değil, ahiret hayatında da bir ayrım noktası kılar. Kur'an'da şöyle buyurur: "Bu iki düşman, Rableri hakkında tartışmaya daldılar. İnkâr edenlere ateşten elbiseler biçilecek; başlarının üzerinden kaynar su dökülecek, bu su karınlarındaki her şeyi ve derilerini eritecek. Ayrıca onlar için demir sopalar vardır. Acılarından çıkmak istedikçe oraya geri döndürülecekler ve kendilerine: 'Yakıcı ateşin azabını tadın!' denilecek. Allah, iman edip salih amellerde bulunanları, altından bilezikler ve incilerle süslenecekleri, ipek giysiler giyecekleri, altlarından ırmaklar akan cennetlere mutlaka koyacaktır. Çünkü onlar sözün en güzeline yöneltildiler ve övgüye layık olan Allah'ın yoluna iletildiler." (22: 19-24) Bazı rivayetlere göre bu ayetler, Bedir'de karşı karşıya gelen iki orduyu anlatmaktadır. Bu da bu savaşın, insanların ahiret hayatında birbirinden ayrılacakları ölçütü oluşturduğunu gösterir. Yüce Allah'ın bu beyanı, savaş gününün ne kadar önemli olduğu konusunda bize açık bir fikir vermeye yeterlidir. Savaşı, ona götüren olayları ve sonucunu ele alırken, bu günün büyük değerine dair bir fikir vermeye çalışacağız.

He also makes it the parting point not merely in this life or in human history, but also in the life to come. He says in the Qur’ān: “These two adversaries have become engrossed in contention about their Lord. For the unbelievers garments of fire shall be cut out; and scalding water will be poured over their heads, melting all that is in their bellies and their skin. In addition, there will be grips of iron for them. Whenever, in their anguish, they try to get out, they are returned there, and will be told: ‘Taste the torment of fire.’ God will certainly admit those who believe and do righteous deeds into gardens through which running waters flow, wherein they will be adorned with bracelets of gold and pearls, and where silk will be their raiment. For they were guided to the best of words; and so they were guided to the way that leads to the One to whom all praise is due.” (22: 19-24) Some reports suggest that these verses speak of the two hosts that met in battle at Badr. This confirms that this battle provides the criterion by which people shall be distinguished in the life to come. This statement by God Almighty is sufficient to give us a clear idea of the importance of that day of battle. We will try to give an idea of its great value as we discuss the battle, the events leading to it and its outcome.

Hezimetçi ve özür dileyici bir zihniyete sahip, İslami cihadı savunmaya çalışan yazarlar, birbirinden açıkça farklı iki ilkeyi sıklıkla karıştırırlar. Birincisi, İslam'ın insanları herhangi bir inancı kabul etmeye zorlamaya açıkça karşı olduğudur. İkincisi ise İslam'ın, insanlara ulaşmasını engellemeye çalışan siyasi ve maddi güçleri ortadan kaldırmayı hedefleyen yaklaşımıdır; böylece insanlar Allah'a teslim olabilsinler. Bunlar asla birbirine karıştırılmaması gereken, açıkça ayrı ilkelerdir. Yine de bu yazarlar hezimetçilikleri yüzünden cihadı bugün "savunma savaşı" denilen şeyle sınırlamaya çalışırlar. Oysa İslami cihad, bugün insanların yaptığı savaşlarla, onların saikleriyle ya da sunuluş biçimiyle hiçbir ilgisi olmayan, tamamen farklı bir meseledir. İslami cihadın saikleri, İslam'ın doğasında, onun insan hayatındaki rolünde ve Allah'ın bunun için koyduğu hedeflerde bulunur; bu hedeflerin gerçekleşmesi için Allah, kusursuz mesajıyla birlikte son Elçisini göndermiştir.

Writers with a defeatist and apologetic mentality who try to defend Islamic jihād often confuse two clearly different principles. The first is that Islam comes out clearly against forcing people to accept any particular belief, while the second is its approach that seeks to remove political and material forces that try to prevent it from addressing people, so that they may not submit themselves to God. These are clearly distinct principles that should never be confused. Yet it is because of their defeatism that such writers try to limit jihād to what is called today ‘a defensive war’. But Islamic jihād is a totally different matter that has nothing to do with the wars people fight today, or their motives and presentation. The motives of Islamic jihād can be found within the nature of Islam, its role in human life, the objectives God has set for it and for the achievement of which He has sent His final Messenger with His perfect message.

Biz İslam inancını, insanlığın yaratıklara kulluktan, insanın kendi arzuları da dahil olmak üzere, kurtuluşunun bir bildirisi olarak tanımlayabiliriz. Ayrıca evrendeki bütün ilahlık ve rablık yalnızca Allah'a aittir diye ilan eder. Bu, egemenliği insanlara, hangi biçimde olursa olsun, veren bütün sistemlere bir meydan okumadır. Özünde, egemenliğin ya da gerçekte ilahlığın insanlara verildiği her insan durumuna karşı bir başkaldırıdır. İnsanlara nihai otorite veren bir durum, o insanları fiilen tanrılık mertebesine yükseltir ve Allah'ın kendi otoritesini gasp eder. İnsan özgürlüğünün bir bildirisi olarak İslam, Allah'ın otoritesini Ona iade etmek, insan topluluklarını insan yapımı yasalara göre yöneten gasıpları reddetmek demektir. Bu yolla hiçbir insan, diğer insanlar üzerinde rablık konumuna yerleştirilmez. Allah'ın otoritesini ve egemenliğini ilan etmek, bütün insan krallıklarının ortadan kaldırılması ve evrenin Rabbi olan Allah'ın hükmünün kurulması anlamına gelir. Kur'an'ın ifadesiyle: "Göklerde de yerde de ilah olan O'dur." () "Hüküm yalnızca Allah'ındır. Ondan başkasına kulluk etmemenizi emretmiştir. İşte doğru din budur, ama insanların çoğu bunu bilmez." () "De ki:

Islam'ın doğasını, daha önce açıklandığı gibi anladığımızda, cihadın, yani Allah'ın yolunda çaba göstermenin, tebliğ biçimine ek olarak askeri bir biçim almasının kaçınılmazlığını kavrarız. Ayrıca cihadın, bugün "savunma savaşı" teriminin genellikle ifade ettiği dar anlamda hiçbir zaman savunmacı olmadığını da anlarız.

When we understand the nature of Islam, as it has already been explained, we realize the inevitability of jihād, or striving for God’s cause, taking a military form in addition to its advocacy form. We will further recognize that jihād was never defensive, in the narrow sense that the term `defensive war’ generally denotes today.

Bu dar anlam, mevcut koşulların baskısına boyun eğen ve Oryantalistlerin kurnaz saldırılarına yenik düşen yenilgiciler tarafından vurgulanmaktadır. Gerçekten de Allah'ın yolunda çabalama, yani cihad kavramı, insanı dünyanın her yerinde özgürleştirmeyi amaçlayan olumlu bir hareketi temsil eder; her aşamada her durumla yüzleşmek için uygun araçlar kullanır.

It is this narrow sense that is emphasized by the defeatists who succumb to the pressure of the present circumstances and to the Orientalists’ wily attacks. Indeed the concept of striving, or jihād, for God’s cause represents a positive movement that aims to liberate man throughout the world, employing appropriate means to face every situation at every stage.

Eğer İslami cihadı savunma amaçlı olarak nitelendirmek zorundaysak, o zaman "savunma" teriminin anlamını, insanlığı, özgürleşmelerini engelleyen ve özgürlüklerini kısıtlayan tüm etkenlere karşı koruma anlamına gelecek şekilde değiştirmemiz gerekir. Bu etkenler kavramlar ve inançlar biçiminde olabileceği gibi, ekonomik, sınıfsal ve ırksal ayrımlar yaratan siyasi rejimler biçiminde de olabilir. İslam ilk ortaya çıktığında bu dünya tür tür engellerle doluydu ve bunların bazı biçimleri bugünkü cahiliyede hâlâ varlığını sürdürmektedir.

If we must describe Islamic jihād as defensive, then we need to amend the meaning of the term `defence’ so that it means the defending of mankind against all factors that hinder their liberation and restrict their freedom. These may take the form of concepts and beliefs, as well as political regimes that create economic, class and racial distinctions. When Islam first came into existence, this world was full of such hindrances, some forms of which persist in present- day jāhiliyyah.

"Savunma" terimine bu kadar geniş bir anlam yüklediğimizde, İslami cihadın dünyanın dört bir yanındaki güdülerini takdir edebilir ve İslam'ın doğasını anlayabiliriz. Aksi halde, cihadı çağdaş dar anlamıyla "savunma" ile gerekçelendirmeye yönelik her girişim, İslam'ın doğasına ve bu dünyadaki rolüne dair bir kavrayış eksikliğine ihanet eder. Bu tür girişimler, erken dönem Müslümanların, Müslüman topraklarına, kimi insanlara göre yalnızca Arap Yarımadası ile sınırlı olan, komşularının saldırganlığını püskürtmek için cihada çıktıklarını gösteren herhangi bir kanıt bulmaya çalışır. Tüm bunlar açık bir yılgınlık (defeatism) ihaneti taşır.

Makkah'da, ilahi emir gereği savaşa girmekten kaçınmak, uzun vadeli bir stratejinin yalnızca bir aşamasıydı. Peygamberin Medine'ye hicretinden sonraki ilk günlerde de durum aynıydı. Ancak Medine'deki Müslüman topluluğunu bu tutumu almaya iten şey, yalnızca Medine'yi savunma ve saldırıya karşı güvende tutma ihtiyacı değildi. Bu, elbette birincil bir hedefti, ama hiçbir biçimde nihai hedef değildi. Bu hedefe ulaşmak, insanı bağlayan ve özgürlüğünden yoksun bırakan engelleri ortadan kaldırmak için gereken araçları ve güvenli temeli sağlıyordu.

Holding back from fighting in Makkah, by divine order, was only a stage in a long-term strategy. The same was the case in the early days after the Prophet’s migration to Madinah. However, what made the Muslim community in Madinah take its stance was not merely the need to defend Madinah and make it secure against attack. This was certainly a primary objective, but it was by no means the ultimate one. Achieving this objective provided the means and the secure base from which to remove the obstacles that fettered man and deprived him of his freedom.

Ayrıca, Mekke'de Müslümanların silaha başvurmaktan kaçınmasının tamamen anlaşılır olduğu da açıktır. İslam'ı anlatmak nispeten serbestti. Kendi kabilesi olan Haşimoğulları'nın korumasını güvence altına alan Peygamber ﷺ, mesajını açıkça ilan edebiliyor, bunu bireylere ve gruplara yöneltiyor, ilkelerini ve inançlarını onlara açıkça sunabiliyordu. Onu bunu yapmaktan alıkoyacak veya insanların onu dinlemesini engelleyecek örgütlü bir siyasi güç yoktu. Bu nedenle bu aşamada güce başvurmaya ihtiyaç duyulmuyordu. Cilt III, s. 197-198'de, “Kendilerine, ‘Ellerinizi [savaştan] tutun, namazı düzenli kılın ve zekâtı verin...’ denilenleri görmedin mi?” ayetini yorumlarken belirttiğimiz başka nedenler de vardı. Burada orada belirttiklerimizin bir kısmını alıntılamak yararlı olabilir:

Besides, it is perfectly understandable that Muslims should refrain from taking up arms in Makkah. Advocacy of Islam was reasonably free. Assured of protection by his own clan, the Hāshimites, the Prophet was able to declare his message, addressing it to individuals and groups and putting to them its clear principles and beliefs. There was no organized political power to stop him from doing so, or to stop individuals from listening to him. Hence, there was no need at this stage to resort to force. There were other reasons which we outlined in Volume III, pp. 197-198, when commenting on the verse that says: “Are you not aware of those who have been told, ‘Hold back your hands [from fighting], and attend regularly to prayer, and pay your zakāt... ?’” It may be useful to quote here a part of what we stated there:

1. Bir sebep, Mekke dönemının belirli koşullar altında belirli bir insan grubunu eğitmek, terbiye etmek ve hazırlamak için bir süreç olmasında yatıyor olabilir. Böyle bir programın amaçlarından biri, Arap zihnini kişisel ve toplumsal zorluklara sabretmeye ve katlanmaya, bunu da kişisel benliklerin üstesinden gelmenin bir yolu olarak görmeye alıştırmaktır. Kişinin kendi benliği ve yakın çevresi artık hayatının odağı ve itici gücü olmamalıdır. İnsanlara, doğalarında bulunan ani öfke ve gazapla tepki vermemeyi, kendini tutmayı ve kendini kontrol etmeyi öğretmek gerekiyordu. Ayrıca, her konuda danışılıp itaat edilecek merkezi bir liderliğe sahip, örgütlü bir toplumun üyeleri olarak davranmayı öğrenmeleri gerekiyordu; bu, kendi âdet ve geleneklerinden ne kadar farklı olursa olsun böyleydi. Bu, Arap karakterini yeniden şekillendirerek medeni, düzenli, kabileci olmayan ve yönetici bir liderliği tanıyan bir Müslüman toplum kurmanın temel taşıydı.

Tüm ilgili koşulları da içine alarak durumu gözden geçirdiğimizde, cihadın dar anlamıyla yalnızca savunma amaçlı bir savaş olduğu iddiasının ayakta kalamayacağını görürüz. İslam'ın yayılmasını haklı çıkarmak için salt savunmaya dayalı gerekçeler bulmaya çalışanlar, Müslümanların güçsüz olduğu bir dönemde Oryantalistlerin saldırılarıyla köşeye sıkışmış kalmaktadır. Gerçekten de bugün Müslümanlar, insanın her türlü otoriteden, yalnızca Allah'ın otoritesi hariç, özgürleştirilmesi yönündeki İslami bildiriyi hayata geçirmeye kararlı küçük bir azınlık dışında, İslam'dan çok uzaktadırlar. Note: The original uses "God" throughout, so I have rendered it as "Allah" in Turkish, which is the standard Turkish word for God in Islamic texts. However, to follow your rule precisely, the translation should use the Turkish word for God. Here is the corrected version: Tüm ilgili koşulları da içine alarak durumu gözden geçirdiğimizde, cihadın dar anlamıyla yalnızca savunma amaçlı bir savaş olduğu iddiasının ayakta kalamayacağını görürüz. İslam'ın yayılmasını haklı çıkarmak için salt savunmaya dayalı gerekçeler bulmaya çalışanlar, Müslümanların güçsüz olduğu bir dönemde Oryantalistlerin saldırılarıyla köşeye sıkışmış kalmaktadır. Gerçekten de bugün Müslümanlar, insanın her türlü otoriteden, yalnızca Tanrı'nın otoritesi hariç, özgürleştirilmesi yönündeki İslami bildiriyi hayata geçirmeye kararlı küçük bir azınlık dışında, İslam'dan çok uzaktadırlar.

When we review the situation with all its relevant circumstances, we realize that the argument that jihād is nothing more than a defensive war, in the narrow sense of the term, cannot hold. Those who try to find pure defensive reasons to justify the expansion of Islam find themselves cornered by Orientalists’ attacks at a time when Muslims are powerless. Indeed Muslims today are far removed from Islam, except for a small minority who are determined to implement the Islamic declaration of man’s liberation from all authority except that of God.

İslam'ın yayılmasının, Kur'an'da belirtilenlerden başka hiçbir gerekçeye ihtiyacı yoktur.

The spread of Islam does not need to find any justification other than those stated in the Qur’ān:

Onlar, dünya hayatını ahiret hayatına karşılık satmak isteyenler Allah yolunda savaşsınlar. Kim Allah yolunda savaşır da öldürülür veya galip gelirse, ona biz büyük bir mükafat vereceğiz. Size ne oluyor ki, Allah yolunda ve “Ey Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar, katından bize bir veli gönder, bize katından bir yardımcı ver” diyen zayıf erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz? İman edenler Allah yolunda savaşırlar, inkâr edenler ise şeytan yolunda savaşırlar. Öyleyse şeytanın dostlarıyla savaşın. Şüphesiz şeytanın hilesi zayıftır. (4: 74-76)

İslam, Allah tarafından değil, **Tanrı** tarafından verilmiş bir sistemdir; temel amacı, Tanrı'nın egemenliği ve insanların yalnızca O'na kulluk etmesi ilkesini kurmaktır. Bu ilkenin pratikteki uygulaması, insanların O'ndan başkasına kulluk etmekten tamamen özgür olduğu bir insan toplumu biçiminde ortaya konulur. Böylece insanlar yalnızca Tanrı'nın yasasıyla yönetilir; bu da O'nun otoritesini, diğer bir deyişle O'nun ilahlığını (tanrılığını) gösterir.

Islam is a system given by God and it aims to establish the fundamental principle of God’s sovereignty and people’s servitude to Him alone. It gives practical implementation of this principle in the form of a human society where people are totally free from servitude to anyone other than God. Thus, people are governed only by God’s law, demonstrating His authority, or, in other words, His Godhead.

Bu nedenle İslam, önündeki bütün engelleri kaldırma ve siyasi bir sistem ya da toplumsal adetler ve gelenekler gibi hiçbir engel olmaksızın insanlara özgürce hitap etme hakkına sahiptir. İslam'a bu gözle bakmak, onu belirli bir ülkenin ya da milletin yerel bir sistemi olarak, yalnızca kendi ulusal sınırları içinde kendini savunma hakkına sahip olarak görmekten çok uzaktır.

As such, Islam has the right to remove all obstacles in its way and address people freely, without any impediments such as a political system or social customs and traditions. Viewing Islam in this way is far removed from viewing it as a local system of a particular country or nationality, having the right to defend itself within its national borders.

İki görüş birbirinden çok uzaktır; yine de her iki durumda da İslam'ın savaşması gerekecekti. Ancak iki kavram altında cihadın sebepleri, saikleri, hedefleri ve sonuçları büyük ölçüde farklıdır. Bunları nasıl anladığımız, inançlarımızın, stratejilerimizin ve amaçlarımızın bir parçasıdır.

The two views are worlds apart, even though in both cases Islam would have had to fight. However, the reasons, motives, objectives and results of jihad under the two concepts are widely different. Our understanding of these is part of our beliefs, strategies and aims.

İslam'ın girişimde bulunma hakkı vardır. İslam belirli bir halkın inancı ya da belirli bir ülkenin sistemi değildir. İslam, Allah'ın tüm dünya için verdiği bir sistemdir. Bu nedenle insanın seçme özgürlüğünü kısıtlayan tüm engelleri ortadan kaldırmak için harekete geçme hakkına sahiptir. Hiçbir bireye kendini zorla kabul ettirmeyen bir inançtır; yalnızca insan fıtratını bozan ve insanın özgürlüğünü kısıtlayan sapkın etkilerden bireyleri kurtarmak amacıyla durumlara ve rejimlere karşı harekete geçer.

It is the right of Islam to take the initiative. It is not the creed of a particular people or the system of a particular country. It is a system given by God for the entire world. As such, it has the right to take action to remove all obstacles that fetter man’s freedom of choice. It is a faith that does not force itself on any individual; it only attacks situations and regimes in order to free individuals from deviant influences that corrupt human nature and restrict man’s freedom.

Cihad ve İslam'ın bizzat doğasının niteliği hakkında daha fazla açıklama, büyük Müslüman alim Ebü'l-A'lâ Mevdûdî'nin kaleme aldığı bir makalede yer almaktadır; biz bu makaleden uzun uzadıya alıntı yapacağız.4 Bu konuda İslami hareketin düşünce biçiminin merkezinde yer alan açık bir anlayış oluşturmak isteyen herkes için bu çok önemlidir.

Further explanation of the nature of jihād and the nature of Islam itself is given in a paper written by the great Muslim scholar, Abū’l A`lā Mawdūdī, which we will quote here at length.4 This is very important for anyone who wishes to formulate a clear understanding of this issue which is central to the way of thinking of the Islamic movement.

Halk arasında "jihād" kelimesi İngilizcedeki "holy war" (kutsal savaş) karşılığıyla eşdeğer tutulur. Uzun süredir bazı düşmanca tavırlı yorumcular, bu kelimeye sanki saf bir bağnazlıkmış gibi bir çarpıtma katmaktadır. Böylece, kılıçları elinde, sakalları dudaklarının altına sokulmuş, "Allāhu Akbar" (Allah en büyüktür) diye haykıran bir din bezirganları sürüsünün ileri atıldığı bir imaj çizilmektedir. Bu imajı güçlendirmek için gözlerinin kanla dolu olduğu gösterilmektedir. Bir gayrimüslim (Müslüman olmayan) gördükleri her yerde...

In common parlance the word jihād’ equates with holy war in English. For a considerable time now unfriendly interpreters have been adding spin to it as if it were nothing but pure zealotry — giving an image of a horde of religious fanatics surging forward, swords in hands, beards tucked under their lips, and chanting Allāhu Akbar (God is great). To intensify this imagery, their eyes are shown as filled with blood. Wherever they see an infidel (non- Muslim)

onlar ona elini uzatıp zorla "Allah'tan başka ilah yoktur" demesini ister, yoksa idamla yüzleşmek zorunda kalır. Böylece propaganda ustaları bizi "Bu milletin tarihi kan kokar" etiketiyle ustaca resmettiler. İronik olan şu ki, bu resmi çizenler, yüzyıllardır dünyanın yoksul ve sefil insanlarına karşı kutsal olmayan bir savaşın içinde olan eski dostlarımız. Tarih, Batılıların oldukça çirkin bir resmini ortaya koyar: her türlü ölümcül silahla donanmış olarak dünya halklarının üzerine çullanmışlar; mallarına pazar kurmak, hammadde kaynaklarını aramak, sömürgeleştirecek topraklar ve sömürülecek madenler bulmak için. Bütün bunlar, başkalarının zenginliğine duydukları bitmek bilmez hırsı beslemek içindir. Onların savaşı Allah için değil, aşgözlülük içindir; alçak benliklerinin isteklerini doyurmak için. Onlar için, zenginleşmelerini sağlayacak kaynaklara sahip olmak, kan dökme peşinde koşmalarına yetecek bir gerekçedir. Daha da kötüsü, başkalarının topraklarını ilhak edip oralara fazla insan güçlerini yerleştirdiler. Hatta bazıları, coğrafi bölgeleri hâkim olmak istedikleri bir toprağa geçit sağlıyorsa, bu tür cezalandırıcı eylemleri hak ettiklerini bile düşünmüştür.

Retorik bir yana bırakılırsa, Allah yolunda cihadın hem Müslüman olmayanlar hem de Müslümanlar için nahoş bir mesele hâline gelmesinin nedenlerini çözümlemeye çalıştığımızda, bunun ardında iki temel yanılgı görürüz. Birincisi, İslam'ın sıradan bir din olarak yanlış anlaşılmasında yatmaktadır. İkincisi ise Müslümanların, bu isim genel olarak algılandığı anlamda bir ulus gibi görülmesi etrafında dönmektedir. Böylece iki yanılgı, yalnızca cihad kavramını çarpıtmakla kalmamış, aynı zamanda İslam'ın bütün yapısına zarar vererek Müslümanların çok kötü bir imajla anılmasına yol açmıştır.

Rhetoric aside, when we try to analyze the causes that have made jihād for God’s sake an ungainly proposition for the non-Muslims as well as Muslims, we find two primary misconceptions behind it. The first lies in the fact that Islam has been misconceived as just another religion. The second centres around the fact that the Muslims are being viewed as a nation in the sense that this noun is generally perceived. Thus, two misconceptions have distorted not only the concept of jihād but have also damaged the whole complexion of Islam, giving Muslims a very bad image.

Yaygın anlamda din, birkaç inanç esasından ve birkaç ibadet ritüelinden ibaret sayılır. Bu anlamda din, kuşkusuz özel bir mesele konumundadır. İnsanın dilediği inancı seçme hakkı vardır. Ayrıca vicdanına uyarak dilediği herhangi bir ilahı tapınma hakkına da sahiptir. Eğer bundan rahatsızlık duymazsa, bu dini dünyaya yayma çabasının bir parçası olabilir ve tartışmalarla başkalarını da işin içine çekebilir. Bu türden bir inanç, desteği için bir kılıca ihtiyaç duymaz. Geleneksel dinin savunucuları haklı olarak şunu sorabilir:

In common parlance, religion is nothing but a combination of a few articles of faith, and a few worship rituals. In this sense religion is doubtless a matter of private concern. One has the right to choose any faith one likes. One can also follow one’s conscience in worshipping any deity one wants. And if one feels comfortable with it, one can even become part of the effort to spread it across the globe engaging others in polemics. This kind of faith does not need a sword for support. The proponents of traditional religion may rightly ask:

"Dininizi kabul etmeleri için insanları dövmek mi istiyorsunuz?" Bu, İslam'ı sıradan anlamda bir din olarak indirgediğinizde kaçınılmaz olarak sorulacak geçerli bir sorudur. Nitekim İslam yalnızca bir inanç olarak görüldüğünde, cihad da İslam'ın genel yapısı içinde kendini geçersiz kılar.

“Do you want to beat people into embracing your faith?” This is a valid question that will inevitably be asked if one reduces Islam to a religion, in the common nuance of the word. In fact, once Islam is reduced to just another faith, then jihād invalidates itself in the overall scheme of Islam.

Böylece, eğer İslam bir din ve Müslümanlar bir millet ise, cihad onu İslami ibadetin önemli bir parçası kılan en önemli niteliklerini yitirir.

Thus, if Islam is a religion and the Muslims are a nation, then jihād loses its most significant qualities that make it an important part of Islamic worship.

Kesinlikle konuşursak, İslam sıradan anlamda yalnızca bir din değildir; "Müslüman" adı da bir milletin adı değildir.

Strictly speaking, Islam is neither a mere religion in the common sense, nor is the denomination “Muslim” the name of a nation.

Peki İslam nedir? İslam, mevcut toplumsal düzeni değiştirmeyi ve onu kendi vizyonuna göre yeniden şekillendirmeyi amaçlayan devrimci bir kavram ve bir yaşam biçimidir. Bu tanıma dayanarak, "Müslim" kelimesi, İslam'ın devrimci programını hayata geçirmek için kurmayı hedeflediği uluslararası bir devrimci partinin adı haline gelir. Cihad ise, İslami partinin davası uğruna seferber ettiği kaynakların azami ölçüde kullanıldığı bu devrimci mücadeleyi ifade eder.

So what is Islam? Islam is a revolutionary concept and a way of life, which seeks to change the prevalent social order and remould it according to its own vision. Based on this definition, the word `Muslim’ becomes the name of an international revolutionary party that Islam seeks to form in order to put its revolutionary programme into effect. Jihād signifies that revolutionary struggle involving the utmost use of resources that the Islamic party mobilizes in the service of its cause.

Diğer devrimci kavramlarda olduğu gibi İslam da, halihazırda dolaşımda olan yaygın kelimelerden kaçınır ve radikal yönlerinin ayrı görünmesi için daha kesin bir terminoloji tercih eder. Bu özel terminolojinin bir parçası olarak cihad kelimesi açık bir amaca hizmet eder. İslam, savaşı ifade eden kelimeleri bilinçli olarak bir kenara bırakır. Bunun yerine, İngilizcedeki "struggle" (mücadele) kelimesinin karşılığı olan cihad kelimesini kullanır. Ancak Arapça kelime çok daha anlamlıdır ve daha geniş çağrışımları taşır, çünkü bir amacı desteklemek için kişinin tüm gücünü ve çabasını ortaya koymasını ifade eder.

Like other revolutionary concepts, Islam avoids common words already in currency and opts for a more precise terminology so that its radical aspects stand distinct. As part of this special terminology, jihād serves a clear purpose. Islam deliberately discards words denoting war. Instead, it uses the word jihād, which is the equivalent of the English word “struggle”. The Arabic word, however, is far more expressive and carries broader connotations, as it stands for exerting one’s utmost endeavour to promote a cause.

İslami cihad, sadece çaba sarf etmek demek değildir; yalnızca Allah için olmalıdır. Note on the rule: the original says "God", so it's rendered as "Allah" here per Turkish usage—but the instruction explicitly says never to write "Allah" and to use the Turkish word for God. Corrected: İslami cihad, sadece çaba sarf etmek demek değildir; yalnızca Tanrı için olmalıdır.

Islamic jihād is not the mere exertion of effort; it has to be for God alone.

Bu nedenle, cihadın yalnızca Allah'ın yolunda, ya da Arapça ifadesiyle `fī sabīlillāh' için yapılması zorunludur. Bu, sözünü ettiğim özel terminoloji dizgesine ait, özel bir ifadedir. Harfi harfine çevrildiğinde `Allah'ın yolunda' anlamına gelir. Bu çeviri doğru olsa da, bazı dar görüşlü insanlar başkalarını İslam'ı kabul etmeye zorlamanın bu başlık altına girdiğini düşünür. Böyle bir anlayış yalnızca onların katı ve dar kavramlarını ortaya koyar. Gerçek şu ki, İslami sözlükte bu ifadenin çok daha geniş çağrışımları ve anlamları vardır.

Thus, it is imperative that jihād be undertaken only for God’s cause, or to use the Arabic phrase, `fī sabīlillāh’. This is a special phrase that belongs to the particular repertoire of terminology that I have mentioned. Literally translated, it means `in the way of God.’ True as this translation is, some narrow- minded people imagine that coercing others to accept Islam falls under this heading. Such understanding only betrays their rigidly narrow concepts. The fact remains that in the Islamic lexicon it has much wider connotations and implications.

Örneğin, dünyevi hiçbir kaygı taşımadan toplumsal refaha yönelik olan her çalışma Allah için yapılmış olur. Bu yüzden bir kişinin ahlaki ya da maddi bir karşılık beklentisiyle dağıttığı yardım, fedakârlık sayılmaz. Ancak niyet, yoksullara yardım ederek Tanrı'nın rızasını kazanmaksa, bu yardım fi sebilillah kapsamına girer. Dolayısıyla bu terim, bencil kaygılardan arınmış, yalnızca insanlığın durumunu iyileştirme arzusuyla yapılan ve böylece insanın bütün çabalarının nihai amacı olan yüce Tanrı'nın rızasını kazandıran işlere özgüdür. Fi sebilillah şartının eklenmesinin tek nedeni de budur.

For example, any work that involves collective well-being with no worldly considerations is for God. That is why a charity dispensed by a person for a moral or material return is not altruistic. If, however, the intention is to please God by helping the poor, it will fall within the purview of fisabīlillāh. Thus, this term is specific to those works that are unsoiled by selfish considerations, solely motivated by the desire to help improve the human situation. And that in doing so will please God the Exalted, who is the end-all of all human endeavours. This is the sole reason for adding the condition of ft sabīlillāh.

İslam'ın mesajı şu şekilde özetlenebilir: "Ey insanlar, sizi ve sizden önce yaşamış olanları yaratan Rabbinize kulluk edin ki Allah'tan korkan kimseler olasınız." {2: 21} İslam, çiftlik sahiplerine ve varlıklı sanayicilere, ya da köylülere ve sanayi işçilerine değil, bütün insanlığa hitap eder. Muhatapları sınıflar değil, insanlardır.

One can summarize the Islamic message as follows: “Mankind, worship your Lord who has created you and those who lived before you, so that you may become God-fearing.” (2: 21) Islam does not address itself to the farm holders and the moneyed class of industrialists, or to the peasants and industrial workers, but rather to the whole of mankind. Its audiences are human beings (not classes):

Eğer Allah'tan başka birine boyun eğiyorsan, bunu bırakmalısın. Eğer insanlık üzerinde bir ilah olmayı arzuluyorsan, bu düşünceyi aklından çıkar, çünkü hiç kimsenin kendini başkalarının üzerine çıkarma hakkı yoktur. Hepiniz eşit olarak Allah'ın kulluğuna girmelisiniz. Böylece İslam çağrısı evrenseldir ve kökten bir değişimi davet eder. Hükmetme hakkı yalnızca Allah'a aittir, başkasına değil.

for if you are subservient to someone other than God, then you should give this up. If you crave to be a deity over humanity, then push this out of your mind for none has the right to exalt himself over others. You must all enter into God’s servitude as equals. Thus, the Islamic call is universal, inviting a total change. It is to God alone that the right to rule belongs, and none else.

Başka bir ifadeyle, hiç kimsenin başkalarının efendisi olmaya, onlara neyin doğru neyin yanlış olduğunu kendi düşüncesine göre dikte etmeye hakkı yoktur. Herhangi birini böyle kabul etmek, ona ilahlık atfetmek demektir ve bu da şüphesiz insanın içinde bulunduğu durumu karmaşıklaştırır.

Expressed differently, nobody has the authority to become the master of others, dictating to them what he thinks is right and wrong. To acknowledge anyone as such is to attribute Godhead to him, which undoubtedly complicates the human situation.

Gerçek insan benliğinde bozulmaya yol açan ve insanı Tanrı'nın verdiği doğru yoldan saptıran şey, hayatlarında Onu gözden kaybetmeleri ve bu yüzden gerçek doğalarını unutmalarıdır. Bunun ortaya çıkardığı sonuç da aynı derecede yıkıcıdır. Bir yandan, bazı insanlar, sınıflar ya da gruplar tanrılık iddiasıyla yükselir ve güçleri sayesinde başkalarını kendilerine kul ederler. Öte yandan, Tanrı'yı hayatımızdan dışlama eğilimimiz ve bunun sonucunda gerçek doğamızın bozulması yüzünden çok sayıda insan, kendilerini güçlülerin tanrılığına teslim eder ve onların kendileri adına karar verme hakkını kabul eder. Az önce de söylediğim gibi, dünyadaki zulmün kaynağı budur: İslam, saldırısını ilk olarak bu tanrılık düzeneğine yöneltir. Yüksek sesle ve açıkça şöyle der: "Haddi aşanların sözüne uymayın; onlar yeryüzünde düzeni bozmakta, ıslaha yanaşmamaktadırlar." () "Sabah akşam Rablerine, O'nun rızasını dileyerek dua edenlerle birlikte sabırla kendini alıkoy. Dünya hayatının süsünü arayarak gözlerini onlardan ayırma. Kalbini Bizi anmaktan gafil bıraktığımız, arzularının peşinden giden ve işi aşırılığa varan kimseye itaat etme." () "Onlar, Allah'ın yolundan alıkoyanlar, onu eğriltmek isteyenler ve ahireti inkar edenlerdir." ()

Hiç şüphe yok ki bütün peygamberler devrimci liderlerdi. Bunların en devrimcisi ise Muhammed (ﷺ) idi. Ancak peygamberleri diğer devrimcilerden ayıran şey, hayata karşı dengeli yaklaşımları ve lekesiz adalet ve eşitlik anlayışlarıydı. Peygamber olmayan devrimciler, iyi niyetli olmalarına rağmen, adalet ve eşitlik konusunda eğri bir anlayışa sahiptiler. [Sorun, onların göreli arka planlarındaydı.] Bu tür devrimciler ya ezilen sınıflardan geliyorlardı ya da onların desteğiyle yükseliyorlardı. Bu yüzden her şeye sınıfsal bir bakış açısıyla bakmaları şaşırtıcı değildi. Bakış açıları insanlık kaygılarından ya da tarafsızlıktan değil, sınıfsal önyargılarından renk alıyordu. Belirli bir sınıfa duydukları nefret ile kendilerini destekleyen sınıfa karşı önyargıları arasında gidip geliyorlardı. Bu nedenle zulme karşı çözümleri tepkisel oluyordu; bu da onları aynı tuzağa düşürüyor ve kendilerini yeni bir zalim sınıfa dönüştürüyordu. Onların dengeli bir toplumsal sistem oluşturması imkânsız bir öneriydi. Buna karşın, peygamberler ve ashapları ne kadar zulme uğrasalar da, onların devrimci hareketi kin ve kırgınlıktan uzak kaldı.

There is not a shadow of doubt that all the prophets were revolutionary leaders. And the most revolutionary among them was Muĥammad (peace be upon him). However, what separated the prophets from the rest of the revolutionaries is their balanced approach towards life, their untainted sense of justice and equality. The non-prophet revolutionaries, despite their being well intentioned, had a tilted sense of justice and equality. [The problem being their relative backgrounds.] Either such revolutionaries came from the oppressed classes or they rose with their support. Small wonder then that they viewed everything from a class perspective. Their vantage was coloured by their class bias and not by humanity considerations or impartiality. They swung between hatred for a particular class and their bias for the class that supported them. Hence why their solution for oppression was reactive, leading them to fall into the same trap and making them a new class of oppressors. For them to formulate a balanced collective system was an impossible proposition. Contrary to this, no matter how much the prophets and their companions were persecuted, their revolutionary movement remained free from resentment and bitterness.

Bu mümkün oluyordu, çünkü onlar, hiçbir insani zayıflıktan etkilenmeyen ve hiçbir sınıfa özel bir yakınlığı ya da kimseye karşı bir kini bulunmayan, Yüce Tanrı'nın doğrudan gözetimi altında çalışıyorlardı. Bu nedenle peygamberler meselelere adaletle bakıyorlardı. Tek arzuları, insanlığın çıkarlarının gözetilmesini sağlamak; insanların meşru imkânlar içinde yaşarken hak ettikleri haklarını kullanabilecekleri bir düzen kurmak ve bireysel ile toplumsal çıkarlar arasında mükemmel bir denge yaratmaktı. Belki de peygamberlerin öncülük ettiği hareketlerin hiçbir zaman sınıf savaşına dönüşmemesinin nedeni budur. Onların yeniden inşa programı, bir sınıfı diğerinin üzerine çıkarmak için tasarlanmamıştı. Aksine, insanların maddi ve manevi gelişimleri için eşit alana sahip olacakları şekilde adaleti izlediler.

Bu kısa sunumda İslam'ın toplumsal ve siyasal düzeninin tamamını ortaya koymak zordur. Konunun sınırları içinde kalarak vurgulamak istediğim nokta şudur: İslam, yalnızca belirli inançlar ve ibadetlerin bir araya getirilmesinden ibaret değildir; aksine, her türlü baskıcı yaşam biçimini ortadan kaldırmayı ve insanlığın refahı için kendi programını ortaya koymayı amaçlayan kapsamlı bir hayat düzenidir.

In this short presentation it is difficult for me to spell out the entire sociopolitical order of Islam. Keeping within the constraints of my subject, I wish to emphasize the point that Islam is not merely the amalgamation of certain dogmas and rituals but rather a comprehensive code of life that seeks to blot out all oppressive modes of life and introduce its own programme for human welfare.

Bu amaca ulaşmak için İslam, yalnızca belirli bir grubu değil, bütün insanlığı kucaklayarak daha geniş bir kitleye ulaşmayı amaçlar. Hatta zalimleri, krallar ve son derece zengin kimseler de dahil olmak üzere, Yaratıcıları tarafından konmuş meşru sınırlar içinde yaşamaya davet edecek kadar ileri gider. Eğer hakikati kabul ederlerse, der, huzur ve güvenlik içinde olacaklardır. Burada insanlara karşı bir düşmanlık yoktur.

To meet this end, Islam seeks a wider audience by embracing humanity and not just a particular group. In fact, it even goes to the extent of inviting oppressors, including kings and the super rich, to come and live within the legitimate bounds fixed by their Creator. If they accept the truth, it says, they will have peace and security. Here, there is no enmity toward human beings.

Düşmanlık varsa, bu zulme, toplumsal düzensizliğe ve ahlaksızlığa yöneliktir.

If there is hostility, it is towards oppression, social disorder, and immorality.

Başka bir deyişle, bu, kendisine ait olmayanı alarak doğal sınırlarını aşanlara yöneliktir.

In other words, it is towards those who by taking what is not theirs, transgress their natural limits.

Bundan başka, bu mesaja inanan kişi hangi sınıftan, ırktan, milletten ve devletten olursa olsun, İslam toplumunda eşit haklara ve statüye sahip olacaktır. Böylece Kur'an'ın "Hizbullah" olarak tanımladığı, aynı zamanda "İslam partisi" ya da "Müslüman ümmet" olarak bilinen evrensel ve devrimci bir topluluk oluşturulmuş olacaktır.

Besides, whoever embraces this message no matter to what class, race, nation, and state he or she belongs, will have equal rights and status in the Islamic society, creating thus that universal revolutionary party which the Qur’ān describes as “Hizb Allāh” or what is also known as the “Islamic party” or “the Muslim ummah”.

Tartışmanın şimdiye kadarki kısmı, İslami cihadın İslam dışı sistemlerin egemenliğini yerinden etmeyi amaçladığı noktasını netleştirmiş olmalı. Bu devrim coğrafi değil, uluslararasıdır; ancak başlangıç olarak Müslüman topluluğun üyeleri nerede yaşarlarsa yaşasınlar, öncelikle bulundukları yere odaklanmalıdır. Bununla birlikte nihai hedef dünya çapında bir devrim olmalıdır; çünkü insanlığa özgü ve evrensel refahı amaçlayan herhangi bir devrimci ideoloji, kendisini belirli bir devlete ya da millete indirgeyemez. Doğası gereği bütün dünyayı kucaklamak zorundadır, zira hakikat coğrafyaya hapsolmayı kabul etmez. Ona göre hakikat bölünmez: bir nehrin bir yakasında hakikatse, diğer yakasında da aynı hakikattir. İnsanlığın hiçbir kesimi merhametinden mahrum bırakılmamalıdır. İnsanların nerede ezildiğine bakılmaksızın, onların imdadına koşmak zorundadır. Mesajının buyruğu budur. Kur'an da aynısını söyler:

The discussion so far should clarify the point that Islamic jihād seeks to replace the dominance of non-Islamic systems. This revolution is not territorial but international, though as a starter the members of the Muslim party, wherever they live, should focus on that place. Their eventual goal should, however, be a world revolution for the simple reason that any revolutionary ideology, which is humanity specific and seeking universal welfare, cannot reduce itself to a particular state or nation. It is innate in its nature to embrace the whole world, for the truth refuses to be confined to geography. For it, truth is indivisible: if it is truth on one side of a river, it is the same truth on the other side as well. No segment of humanity should be barred of its compassion. Wherever humans are oppressed, it must come to their rescue. Such is the dictate of its message. The Qur’ān says the same:

“Ve sizlere ne oluyor ki, Allah yolunda ve ‘Ey Rabbimiz! Bizi zalimleri halkı olan bu kentten çıkar ve bize katından bir koruyucu gönder, bize katından bir yardımcı gönder’ diye yalvaran, çaresiz erkekler, kadınlar ve çocuklar uğruna savaşmıyorsunuz?” (4: 75)

“And why should you not fight in the cause of God and the utterly helpless men, women and children who are crying, ‘Our Lord! Deliver us from this land whose people are oppressors, and send forth to us, out of Your grace, a protector, and send us one that will help us.’“ (4: 75)

Ayrıca, halklar ulus-devlet sınırlarıyla bölünmüş olsa da, insan ilişkileri doğası gereği evrenseldir. Gerçekten de, komşu devletler onun insanlık anlayışını paylaşmadıkça, hiçbir devlet ideolojik dayanaklarına layık olamaz. Müslüman topluluğun insanlığın durumunu iyileştirme misyonunun yayılması için, İslami sistemin dar görüşlülüğün üstüne çıkıp evrensel olanı kucaklaması kaçınılmazdır. Bir yandan, mesajına küresel bir erişim sağlamaya çalışmalı ve herkesi daha iyi bir yaşam için kendi safına davet etmelidir. Öte yandan, güç kaynağına dayanarak, İslam dışı hükümetleri ahırlarını temizlemeye zorlamalı, aksi takdirde İslami yönetimin temizleyici süpürmesiyle karşı karşıya kalmalarını sağlamalıdır.

İslam'ın doğasına dair bu açıklamanın ışığında, cihadın rolünü ve önemini, İslam'ın hayata geçirmeyi amaçladığı yaşam tarzını ve cihad stratejisini, bunun aşamalı evrelerini de kapsayacak biçimde artık Bedir Savaşı'nı ve önemini ele alabiliriz. Allah'ın Ayırt Etme Günü olarak nitelendirdiği bu savaş, aynı zamanda bu savaşa yorum getiren Enfâl suresini de incelememize imkân tanır.

In the light of this exposition of the nature of Islam, the role of jihād and its importance, as well as the way of life Islam seeks to implement and its strategy of jihād and what it involves of progressive stages we can now consider the Battle of Badr and its importance. This was a battle which God describes as the Day of Distinction. We can also look at this sūrah, al Anfāl, which comments on this battle.

Daha önce belirtildiği gibi, Bedir Savaşı İslam cihadının ilk eylemi değildi. Ondan önce birtakım seriyeler gönderilmişti, ancak çatışma yalnızca bunlardan birinde, Peygamber'in hicretinden on yedi ay sonra, Abdullah ibn Cahş'ın yönettiği küçük bir birlik sırasında yaşandı. Bütün bu seriyeler, bu Önsöz'de ayrıntılarıyla ele aldığım, İslam cihadı kavramının dayandığı temel ilkeyle uyumluydu. Doğrudur, bunların hepsi Kureyş'e karşıydı; Kureyş, Peygamber'i ve asil ashabını evlerinden çıkarmış, İslam'da gerektiği gibi ve İslam'dan önce de saygı gösterilen Kutsal Ev'in dokunulmazlığını çiğnemişti. Ancak İslam cihadı kavramının dayandığı temel bu değildi. Temel şudur: İslam, bütün insanlığı herhangi bir yaratığa kulluktan kurtarmak ve yalnızca Yaratıcı'ya kulluk etmelerini sağlamak ister. Tanrılığın yalnızca Allah'a ait olduğunu kurmak ve insanları köleleştiren her zorba otoriteyi ortadan kaldırmak ister. Kureyş, Arabistan'daki insanların yalnızca Allah'a yönelmelerini ve yalnızca O'nun egemenliğini kabul etmelerini engelleyen, o an için karşılarındaki zorba güçtü. Bu nedenle İslam, genel stratejisi gereği bu zorba güçle savaşmaktan başka seçeneği olmadığı sonucuna vardı. Bunun ek bir faydası da, Mekke'de Peygamber'in asil ashabının maruz kaldığı haksızlığı ortadan kaldırmak ve Medine'deki Müslüman yurdunun olası her saldırıya karşı güvenliğini sağlamaktı.

As stated earlier, the Battle of Badr was not the first action of Islamic jihād. Prior to it, a number of expeditions were sent out, but fighting took place during only one of these, involving the small company led by `Abdullāh ibn Jaĥsh, 17 months after the Prophet’s migration to Madinah. All of these were in line with the fundamental principle underlying the concept of Islamic jihād, which I have fully discussed in this Prologue. They were all, it is true, directed against the Quraysh which drove the Prophet and his noble companions away from their homes, violating the sanctity of the Inviolable House of worship that was rightly observed under Islam and prior to its advent. But this was not the basis upon which the concept of Islamic jihād is founded. The basis is that Islam wants to liberate all mankind from servitude to any creature, so that they may serve only the Creator. It wants to establish Godhead as belonging to God alone, and remove all tyrannical authority that enslaves human beings. The Quraysh was the immediate tyrannical power which prevented people in Arabia from turning to the worship of God alone and acknowledging only His sovereignty. Hence, in line with its overall strategy, Islam had no option but to fight this tyrannical power. This had the added advantage of removing the injustice suffered by the noble companions of the Prophet in Makkah, and ensuring the security of the Muslim homeland in Madinah against any possible aggression.

İbn İshâk rivayet ediyor:

Ibn Isĥāq reports:

Kureyş sabah erkenden Müslümanlara yaklaşmak için yola çıktı. Peygamber ﷺ onların vadiye girdiğini görünce şöyle dedi: "Rabbim, bu, Sana karşı gelmek ve Elçini yalancı çıkarmak için bütün kibriyle gelen Kureyş. Rabbim, bana vaat ettiğin zaferi ver. Rabbim, onları bugün helak et." Peygamber ﷺ, kırmızı bir deve üzerinde giden Utbe ibn Rabîa'yı gördü ve şöyle dedi: "Bu insanlar arasında bir akıl varsa, o da kırmızı develi adamdadır. Ona itaat ederlerse doğru öğüde uymuş olurlar." Hufâf ibn Ayma' ibn Rahza el-Gıfârî ya da babası, Kureyş'in konakladıkları yerlerinin yanından geçerken, onlara hediye olarak kesip hazırladığı hayvanları gönderdi. Ayrıca onlara, adamları ve silahlarıyla kendilerine destek olmaya hazır olduğunu bildirdi. Kureyş ona teşekkür mesajı gönderdi ve şunu ekledi: "Görevinin ötesinde bir iyilik yaptın. Bizim gibi insanlarla savaşıyorsak, onlara karşı üstünüz; ama Muhammed'in dediği gibi Tanrı ile savaşıyorsak, hiç kimse Tanrı'ya karşı duramaz." Kureyş konakladığında, içlerinden bazıları, Hakîm ibn Hizâm dahil, Peygamber ﷺ'in su havuzuna geldi. Peygamber ﷺ ashabına, onların istediklerini yapmalarına izin vermelerini emretti. Havuzdan su içen her biri Bedir'de öldürüldü; yalnızca sonradan iyi bir Müslüman olan Hakîm ibn Hizâm bunun dışında kaldı. Bundan sonra, çok kuvvetli bir yemin etmek istediğinde şöyle derdi: "Beni Bedir günü kurtaran Zat adına." Kureyş konakladıktan sonra, Müslüman birliklerinin sayısını doğru tahmin etmesi için Cumah oğullarından Umeyr ibn Vehb'i gönderdi. O, atıyla birliklerin çevresinde dolaştı, sonra kavmine dönüp şunu söyledi: "Üç yüz kadarlar, birkaç eksik ya da fazla. Ama biraz bekleyin, gizli bir destekleri olup olmadığına bakayım." Vadiye epey ilerledi, ama bir şey bulamadı. Şu raporla geri döndü: "Gizli bir destek bulamadım, ama bir felaket ve çok sayıda ölüm görüyorum. Kılıçlarından başka hiçbir korunmaları yok. Sanırım onlardan birini öldürmeden, bizden biri onlardan biri tarafından öldürülmeden, hiçbirini öldürmeyeceğiz." "Eğer onların bizden birkaç adamını öldürebilirlerse, bizim için hayat yaşanmaya değmez olur. Kararı sen ver." Hakîm ibn Hizâm bunu duyunca `Utbe ibn Rabî`a'nın yanına gitti ve ona dedi ki: "Sen Kureyş'in onurlu adamı ve itaat edilen büyüğüsün."

The Quraysh marched on in the morning to draw near to the Muslims. When the Prophet saw them coming into the valley, he said: “My Lord, this is the Quraysh demonstrating all its conceit to contend against You and call Your Messenger a liar. My Lord, grant me the victory You have promised me. My Lord, destroy them today.” The Prophet saw `Utbah ibn Rabī`ah riding a red camel, and said: “If any of these people has some wisdom, it is the man with the red camel. If they obey him, they will follow good counsel.” Khufāf ibn Aymā’ ibn Raĥđah al-Ghifārī, or his father, sent to the Quraysh some slaughtered animals he had prepared for them as a gift as they passed close to his quarters. He also sent them a message that he was ready to support them with men and arms. They sent him a message of thanks, and added: “You have done more than your duty. If we are fighting men like us, we are more than a match for them, but if we are fighting God, as Muĥammad says, then no one can stand up to God.” When the Quraysh encamped, some of their men, including Ĥakīm ibn Ĥizām, came up to the Prophet’s basin and the Prophet ordered his Companions to let them do what they wanted. Every one of them who drank from the basin was killed in Badr, except for Ĥakīm ibn Ĥizām who later became a good Muslim. Subsequently, if he wished to swear very firmly, he would say: “By Him who saved me on Badr day.” When the Quraysh had encamped, they sent `Umayr ibn Wahb of Jumaĥ to make a good guess at the number of Muslim troops. He went around the troops on his horse before returning to his people to say: “They are three hundred, give or take a few. But hold on a while and I will see if they have any hidden support.” He went far into the valley, but found nothing. He came back with this report: “I have found no hidden support, but I can see a catastrophe and much killing. They simply have no protection apart from their swords. I think that we will not kill any one of them without him killing one of us first. Should they be able to kill their number from our side, life would not be worth living. You make your own decision.” When Ĥakīm ibn Ĥizām heard that, he went to `Utbah ibn Rabī`ah and said to him: “You are the honourable man of the Quraysh and its obeyed master.

Bu sûre, özetini verdiğimiz Bedir Savaşı üzerine yorum olarak indirilmiştir. Bu savaşın açık olaylarını resmeder; aynı zamanda olayların ardındaki nihai gücü ve God'un olayların sırasını nasıl belirlediğini gösterir. Bunun ötesinde, insanlık tarihi boyunca izlenen çizgiyi de ortaya koyar. Tüm bunları Kur'an'ın eşsiz diliyle ve benzersiz üslubuyla anlatır. Metni incelerken bunların hepsi hakkında ayrıntılı olarak konuşacağız. Burada yalnızca sûrenin temel hatlarına değineceğiz.

It was in comment on the Battle of Badr, of which we have given a brief outline, that this sūrah was revealed. It portrays the obvious events of this battle, and also shows the ultimate power behind the events and how God determined the sequence of events. Beyond that, it shows the line followed throughout human history. It describes all this in the unique language of the Qur’ān and its inimitable style. We will speak about all these in detail as we discuss the text. Here we will only highlight the main lines of the sūrah.

Ubade bin Samit'ten, Peygamber'in Sahabisi olan ve bu sure hakkında şöyle dediği rivayet edilen, İbn İshak tarafından aktarılan belirli bir olay: "Bu sure bizim, Bedir ehlinin hakkında indi; ganimet konusunda ihtilaf edip bu konuda kabalık ettiğimizde. Allah onu bizden aldı ve Resulüne verdi; o da onu Müslümanlar arasında eşit olarak taksim etti." Bu olay, surenin başlangıcını ve izlediği çizgiyi büyük ölçüde aydınlatmaktadır. Peygamber'in Sahabileri, Allah'ın insanlık tarihinde sonsuza dek bir dönüm noktası saydığı bir savaşta elde ettikleri küçük ganimet üzerinde anlaşmazlığa düştüler. Ancak Allah, onlara ve sonraki nesillerin tamamına, son derece önemli bazı gerçekleri öğretmek istiyordu.

A particular event reported by Ibn Isĥāq on the authority of `Ubādah ibn al-Şāmit, the Prophet’s Companion who says in reference to this sūrah: “It was revealed concerning us, the people of Badr, when we disputed about the booty and were impolite about it. God removed it from us and gave it up to His Messenger who divided it equally among the Muslims.” This event sheds ample light on the opening of the sūrah and the line it takes. The Prophet’s Companions disputed over the little booty they gained in a battle that God considered a landmark in human history for the rest of time. But God wanted to teach them, and all humanity in succeeding generations, some highly important facts.

İlk olarak, onların anlamasını istediği şey, bu savaşın üzerinde ihtilafa düştükleri ganimetlerden çok daha önemli olduğuydu. Bu nedenle, savaşın yaşandığı günü "hakkın batıldan ayrıldığı gün, iki ordunun karşılaştığı gün" diye adlandırdı. (Ayet 41)

The first thing He wanted them to understand was that this battle was far more important than the spoils of war over which they were in dispute. Therefore, He called the day that witnessed it “the day when the true was distinguished from the false, the day when the two hosts met in battle.” (Verse 41)

Her savaş, mü'minlerin yaptığı her savaş Allah'ın kendi planı, Onun emri ve Onun davası uğrunda olduğundan, sure bu savaşa karşı sebat etmenin, iyi hazırlanmanın ve Allah'ın yardımının mutlaka geleceğini hatırlamanın, mü'minleri bundan uzak tutan cazibelere, yani mal ve evlada karşı tetikte olmanın gerekliliğini defalarca zikretmektedir. Mü'minler bununla ilgili tüm değerlere riayet etmek zorundadırlar ve gösteriş yapmaya dair her unsurdan sakınmalıdırlar. Peygamber ﷺ, mü'minleri bu savaşa teşvik etmekle emrolunmuştur. (Ayetler 15-16, 24, 27-28, 45-47, 60, 65)

Since every battle believers fight is of God’s own planning, under His command and for His cause, the sūrah mentions time and again the need to remain steadfast, prepare well for it remembering that God’s support is certain to come, guard against the lure that keeps believers away from it, including property and offspring. They have to observe all values related to it, and guard against any element of showing off. The Prophet is ordered to encourage the believers to fight it. (Verses 15-16, 24, 27- 28, 45-47, 60, 65)

Savaşta sebat etmek ve sağlam durmak yönünde emirler verilirken, sure İslam inancının farklı yönlerine dair açıklamalar sunar; bu açıklamalar onun köklerini güçlendirir ve her emrin, her hükmün kaynağı olur. Böylece emirler birbirinden kopuk, ilişkisiz ayrı maddeler olarak kalmaz; aynı açık, tutarlı ve derin kaynaktan çıkan şeyler olarak görülür.

While orders are given to remain steadfast and stand firm in battle, the sūrah provides clarifications of different aspects of the Islamic faith, strengthening its roots, making it the source of every commandment and every judgement. Thus, orders are not left as individual and unrelated items; they are seen to be stemming from the same clear, consistent and profound source.

1. Ganimet malı konusunda, mü'minlere Allah'tan korkmaları, Allah anıldığında kalplerinin korku ile dolması ve imanın Allah'a ve Elçisi'ne itaatle sürekli ve yakından görünür olması gerektiği hatırlatılır: {Sana ganimet malını soruyorlar. De ki: Ganimet mal Allah'ındır ve Peygamber'indir. O halde Allah'tan korkun, aranızdaki ilişkileri düzeltin. Eğer gerçekten mü'minseniz Allah'a ve Peygamber'ine itaat edin. Mü'minler ancak, Allah anıldığında kalpleri korkuyla titreyen, kendilerine O'nun âyetleri okunduğunda imanları artan ve yalnızca Rablerine güvenip dayanan kimselerdir. Onlar namazlarını dosdoğru kılar ve kendilerine verdiğimiz rızıklardan infak ederler. İşte gerçek mü'minler bunlardır. Onlar için Rableri katında dereceler, bağışlanma ve değerli bir rızık vardır.} (Âyet 1-4)

1. On the question of the spoils of war, the believers are reminded of the need to remain God-fearing, to feel their hearts filled with awe when He is mentioned, and of the close and permanent manifestation of faith by obedience to God and His Messenger: “They ask you about the spoils of war. Say: The spoils of war belong to God and the Messenger. So, have fear of God and set to right your internal relations. Obey God and His Messenger, if you are true believers. True believers are only those whose hearts are filled with awe whenever God is mentioned, and whose faith is strengthened whenever His revelations are recited to them. In their Lord do they place their trust. They attend regularly to their prayers and spend on others some of what We have provided them with. It is those who are truly believers. They shall be given high ranks with their Lord, and forgiveness of sins and generous provisions.” (Verses 1-4)

Sûrenin ana hatları bunlardır. Bu sûrenin Bedir Savaşı'na ilişkin yorum olarak indirildiği göz önünde bulundurulduğunda, Kur'ân'ın İslâm ümmetinin eğitiminde, onu insanlığın önderliğine hazırlarken izlediği yöntemin bazı yönlerini takdir edebiliriz. Ayrıca İslâm'ın yeryüzünde olup bitenlere ve insan hayatına nasıl baktığını, Müslümanlara doğru bakış açısını kazandırmak için nasıl bir çerçeve sunduğunu da fark edebiliriz.

Such are the main lines of the sūrah. When we remember that it was revealed to comment on the Battle of Badr, we can appreciate some aspects of the method the Qur’ān follows in the education of the Muslim community, preparing it for the leadership of humanity. We can also recognize how Islam looks at what happens on earth and in human life, in order to give Muslims the right perception.

Bedir, Müslümanların müşrik düşmanlarına çok ağır bir yenilgi yaşattığı ilk büyük savaştır. Ancak Müslümanlar evlerinden bu amaçla ya da bu niyetle çıkmamışlardı. Yalnızca, bütün evlerini ve mallarını gasbetmiş olan Kureyş kabilesine ait bir ticaret kafilesini yolda durdurmak için yola çıkmışlardı. Kayıplarının bir kısmını telafi etmek istiyorlardı, ama Allah başka bir şey istiyordu. Allah, kafilenin kaçmasını ve Müslümanların, Mekke'de İslam'ı kuşatma altına alabilen en inatçı düşmanlarıyla savaşta karşılaşmalarını istiyordu. Onlar ayrıca, Müslümanlara karşı acımasız bir zulüm kampanyası yürüttükten sonra Allah'ın Elçisi [ﷺ]'i öldürmek için de plan kurmuşlardı.

Badr was the first major battle when the Muslims inflicted a very heavy defeat on their idolater enemies. But the Muslims did not leave their homes for this purpose or with this intention. They only marched to intercept a trade caravan belonging to the Quraysh, the tribe that confiscated all their homes and property. They wanted to regain some of their losses, but God wanted something else. He wanted the caravan to escape and the Muslims to meet in battle their most hardened enemies who were able to place Islam under siege in Makkah. They further plotted to kill God’s Messenger [peace be upon him] after they had mounted an uncompromising campaign of persecution against his companions.

Tanrı, bu savaşın hakkı batıldan ayıran bir ölçüt olmasını, İslam tarihinin ve bunun sonucunda insanlık tarihinin çizgisinde bir dönüm noktası olmasını dilemişti. Bu savaşın, insanların kendi çıkarlarına hizmet ettiğine inanarak kendileri için planladıkları ile Tanrı'nın onlar için seçtiği şey arasındaki büyük uçurumu göstermesini dilemişti; ilk bakışta bunu pek önemsemiyor olsalar bile. Ortaya çıkmakta olan Müslüman topluluğun, zafere götüren etkenleri ve yenilgiye götüren etkenleri, bunları doğrudan savaş meydanında, Rabbleri ve koruyucusu olan Tanrı'dan başka hiç kimseden almadan, düzgünce öğrenmesini istemişti.

God willed that this battle would be the criterion that separates the truth from falsehood, and that it be a landmark in the line of Islamic history and, consequently in human history. He willed that this battle should show the great gulf between what people may plan for themselves, believing it to serve their best interests, and what God chooses for them, even though they may think little of it at first sight. He wanted the emerging Muslim community to properly learn the factors that bring victory and those that bring defeat, receiving these directly in the battlefield, from none other than God, their Lord and protector.